Wat lees je?
De Hulk tegen Wolverine.
Ik ben Ava. Ik ken jou van school. Jij zit bij juf Blanchard in de klas, toch?
Ben je klaar, Ava?
Dit is m'n broertje Nicholas.
Kom, we gaan.
Zin om mee te gaan? - Ja, leuk.
Waar gaat dat heen?
Maak je tas open. Ik zag wel dat je iets pikte. Maak open.
Maar ik heb niets gestolen.
En ook nog liegen.
Daarom praatte je met me. Intussen stopte je broer dat in m'n tas.
Henry, ik ben verbijsterd. En wie denken jullie wel niet dat jullie zijn?
Een pracht van een boom. Die houdt ons huis de hele winter warm.
Mag ik ook een bijl? Ik moest toch mee om u te helpen?
Klopt. Dit is wat jullie gaan doen:
Vul de kruiwagen met aanmaakhout. Hoe droger, hoe beter.
En je broer gaat met je mee.
Wacht.
Doe dit om.
Uw kompas. - Dan verdwalen jullie niet.
Als gezin moet je elkaar altijd kunnen terugvinden. Toe maar, pas goed op.
Het wordt al laat. We moeten terug.
Geef terug. Toe, Grietje.
Nee Hans, we moeten terug naar vader. - Goed dan.
Kom mee.
Hier was hij. - Waarom is hij dan weg?
Vader.
Wat doen jullie in mijn woud?
Mevrouw de burgemeester, uw zoon heeft iets gestolen.
Klopt dat? - Kijkt u zelf maar.
Mijn zoon snoept niet en hij is niet zo dom om te stelen.
Die twee zijn de schuldigen. We gaan.
Henry, wat is er gebeurd?
Miss Swan, genen zijn onbelangrijk. U bent niet z'n moeder. Het is al geregeld.
Ik ben hier als sheriff. - Och ja.
Doet u uw werk maar. Neem dat schorem mee.
Zijn hun ouders gebeld? - Het nummer was buiten werking.
Hebben jullie een vals nummer opgegeven? Hoe kan dat dan?
Onze ouders konden de rekening niet betalen.
Jullie wilden ze alleen maar helpen.
Arresteer ons alstublieft niet. Dan raken onze ouders nog meer in de problemen.
Vergeef het ons. We wilden u niet tot last zijn, maar we zijn onze vader kwijt.
Twee hulpeloze kinderen, verdwaald en alleen. Een verscheurd gezin.
Wat een triest, aandoenlijk verhaal.
Lijfgardes.
Neem ze gevangen. - Rennen, Hans.
Mij ontvluchten is dwaas.
Dwaas...
...doch moedig.
Met die moed hebben jullie wellicht jullie leven en dat van je familie gered.
Laat u ons gaan? - Ik ga nog iets veel beters doen.
Ik ga jullie vader zoeken. - Echt?
Waarom? - Omdat jullie iets voor mij gaan doen.
En brengt u ons daarna naar huis?
Is het hier?
Alstublieft, nee. Als onze ouders u zien, zullen ze zich zo schamen.
Heeft Henry verteld over m'n krachten? - We kennen 'm net.
Ik zie wanneer iemand liegt.
Is alles goed bij jullie thuis, los van dat geldgebrek?
Prima. Mogen we nu gaan?
Toe maar.
Ze is weg. We kunnen gaan.
Waarom hebben jullie gelogen?
Waar zijn jullie ouders?
Die hebben we niet.
Ken je ze? Zitten ze op school?
Ik heb ze weleens gezien, maar dit was niet bekend bij ons.
Ava en Nicholas Zimmer.
Hun moeder Dorrie is een paar jaar terug overleden. Niemand kent haar.
En hun vader? - Onbekend. Althans, voor hen.
Wat zegt Jeugdzorg?
Je hebt het niet gemeld. - Dan belanden ze in het systeem.
Ze helpen hen. - Jij hebt je er ook aan onttrokken.
Ze komen bij pleegouders terecht die het alleen om het geld te doen is.
Zodra ze lastig worden, gaan ze naar het volgende stel.
Zo zijn ze niet allemaal. - Bij mij waren ze wel zo.
Wilde je ze adopteren? - Ik wil hun vader gaan zoeken.
Ze kennen hem niet. - Misschien weet hij niet dat ze bestaan.
Denk je dat hij ze zou willen hebben? - Ik weet het niet.
Maar pleegouders vinden voor twee kinderen tegelijk is heel lastig.
Dit is hun enige kans.
Halen ze ons uit elkaar?
Nee, dat gebeurt niet. - Alstublieft, wilt u daarvoor zorgen?
Pardon.
Mr Koezousky? - Krzyszkowski.
Ze noemen me K. - Ik ben sheriff Swan.
Ik wil graag de geboorteakten van Ava en Nicholas Zimmer inzien.
Dan moet u even dit formulier invullen. In drievoud.
Sorry, die akten zijn onlangs verwijderd. - Door wie?
Geen zorgen. Het is geregeld. Ik ben bij Jeugdzorg geweest.
Die kinderen zijn alleen. Ze hebben hulp nodig.
Daarom probeer ik dus hun vader te vinden.
Die bestaat niet. - Dat kan niet.
Er is uiteraard een verwekker geweest, maar die is onbekend.
Die kinderen hebben een thuis nodig en dat regelt Pleegzorg.
Bestaat die in Storybrooke? - Nee, ik heb met de staat gebeld.
De tehuizen in Maine zitten vol, maar in Boston zijn er ook twee.
Een jongens- en een meisjestehuis.
Halen ze ze uit elkaar? - Het is naar, maar het kan niet anders.
U brengt ze vanavond naar Boston. - Ik?
U wilde zo graag sheriff worden, dan is dit dus uw taak. Ja, u brengt ze.
Ik heb ze beloofd dat ze samen bleven. - Doe voortaan geen loze beloften meer.
Die kinderen hebben een thuis nodig. Dat probeer ik te regelen.
Wat is dat? - Het kompas van m'n vader.
Het was bedoeld om hem te vinden, maar het is nu kapot.
Wanneer vertelt u waar we heen gaan?
Verder gaan we niet. - Verder waarheen?
Het huis van de Blinde Heks.
Klinkt niet goed.
Ze heeft iets van mij. Dat gaan jullie voor me terughalen.
Ik heb het nodig om een sterke vijand mee te verslaan.
Ze bewaart het in een zwart leren buideltasje, in haar huis.
Waarom haalt u het zelf niet?
Het huis wordt beschermd door een toverspreuk. Ik kan er niet in.
Maar die spreuk werkt niet bij kinderen. Jullie wachten tot het donker wordt.
En zodra de heks slaapt...
...sluipen jullie naar binnen.
Belooft u dan dat u onze vader gaat zoeken?
Reken maar.
Er is echter nog iets. Het huis van de heks is...
...uniek. Daarom moet je extra goed oppassen als je eenmaal binnen bent.
Hoezo? - Wat je ook doet...
...en hoe groot de verleiding ook is, je mag niets eten.
Iets ontdekt?
Ik weet wie het zijn. Een broer en zus, verdwaald...
...geen ouders. Hans en Grietje.
Wat weet je van hun vader? - Dat hij ze in de steek heeft gelaten.
Bekend verhaal. Hij kan net zo goed in Laos wonen.
Nee, hij is hier.
Hoe weet je dat? - Niemand gaat weg uit Storybrooke.
Niemand komt of gaat. Alles blijft hetzelfde.
Ik ben gekomen. - Jij bent speciaal.
Jij bent de eerste vreemdeling die hier ooit is beland.
Als hij hier inderdaad is, vind ik hem wel.
Vertel eens wat over hem. - Ik weet nog niets.
Niet over hun vader maar over die van mij.
Ik heb ook over jouw ouders verteld. Nu woon je bij je moeder.
Mary Margaret is niet... Ze is...
Laat maar. - Alsjeblieft.
Ik was nog erg jong.
Ik stond net op eigen benen en werkte in een wegrestaurant dat altijd open was.
En je vader was in opleiding bij de brandweer.
Hij had wisseldiensten en kwam vaak koffie drinken en taart eten.
Hij mopperde altijd dat we geen pompoentaart hadden.
Maar hij bleef toch komen.
Zijn jullie getrouwd? - Nee, hoor.
We gingen een paar keer samen op stap na m'n werk.
Het leven ging door. Met hem ging het beter, met mij slechter.
Ik raakte in de problemen. - Toen je de gevangenis in moest?
Net daarvoor kwam ik erachter dat ik zwanger was van jou.
Ik probeerde contact met hem op te nemen.
Toen hoorde ik dat hij was omgekomen bij een reddingspoging tijdens een brand.
Je ziet mij als een reddende engel, maar dat was hij.
Je vader was een echte held.
Heb je iets van hem? Een aandenken, of zo?
Iets wat je me kunt laten zien. - Ik...
Nee.
Henry, het spijt me. Ik moet weg.
Ik weet hoe ik die man kan vinden.
Ik laat jullie iets zien.
Wat is dat? - Mijn babydekentje.
Ik heb het m'n hele leven bewaard. Het is het enige wat ik heb van mijn ouders.
Ik heb veel kinderen zoals jullie gekend.
En zij bewaarden allemaal... wij bewaarden allemaal bepaalde spulletjes.
Ik wil jullie vader vinden, maar ik heb jullie hulp nodig.
Hebben jullie soms iets van hem bewaard?
Ik heb misschien wel iets.
Maar als ik het u geef, zorgt u dat we samen blijven, toch?
Een kompas. - Mama heeft het bewaard.
Ze zei dat het van onze vader was geweest.
Hebt u ze gevonden?
Wie? - Uw ouders.
Nog niet, maar jullie vader vind ik wel.
Slaapt ze echt?
Weet ik niet, maar denk aan wat de koningin zei: Zelfs geen likje.
Je had gelijk. Kijk.
Daar hangt het tasje.
Wat zou erin zitten? - Maakt niet uit.
Als we het maar aan de koningin kunnen geven, zodat ze vader gaat zoeken.
Ik ruik m'n avondmaal.
Emma, wat een genoegen om jou te zien.
Ik voel me gevleid dat je tijd voor me hebt gemaakt.
Wat kan ik voor je doen?
Ik wil meer weten over dit kompas en de herkomst ervan.
Nee maar. Kijk eens hoe verfijnd dit is. Het glas is van kristal.
Ingelegd met edelsteentjes.
Het is in vrij slechte staat, maar wel een zeldzaam stuk.
De eigenaar had een goede smaak.
Waar zou hij dit hebben gekocht? - Hier natuurlijk.
Herken je het? - Ja. Zo'n stuk vergeet je niet snel.
Weet je nog wie de koper was?
Ik ben goed in namen, maar ook weer niet zo goed.
Het gelukkig toeval wil echter dat ik een uitgebreide administratie bijhoud.
Kijk eens.
Wat vraag je ervoor? - Vergiffenis.
Wat dacht je van verdraagzaamheid? - Dat is een begin.
De koper heette Michael Tillman. - Verder nog iets?
Alleen een naam. Maar meestal heb je daar genoeg aan.
Succes met je onderzoek.
Kan niet. - Toch wel.
Dorrie was niet m'n...
Het is maar één keer gebeurd. - Dat volstaat.
Ik heb haar ontmoet op een kampeertocht. We...
Het is onmogelijk. Ik kan geen tweeling hebben.
Zeker wel.
Ze zijn dakloos sinds hun moeders dood...
...en ze wonen in een afbraakpand om samen te kunnen blijven.
Ze moeten naar Boston als jij de zorg niet op je neemt.
Ik kan dit werk amper aan, laat staan twee kinderen.
Waarom denk je dat ik de vader ben? - Behalve dat het tijdstip klopt?
Ken je dit?
Dit ben ik verloren. - Twaalf jaar en negen maanden terug?
Ik snap dat het niet niks is, echt waar.
Bij mij stond er ook een kind op m'n stoep dat ik ter adoptie had afgestaan.
Ik woon hier vanwege hem. - De zoon van de burgemeester.
Dat is wel iets anders dan ze in huis te nemen.
Mijn kind woont niet bij me, omdat ik daar geen keus in heb. Die heb jij wel.
Ze hebben zichzelf niet op de wereld gezet. Dat waren jij en hun moeder.
Als je ze afwijst, zal het je altijd blijven achtervolgen.
En vroeg of laat staan ze voor je neus, want ze vinden je heus wel.
En dan zul je ze het moeten uitleggen.
Het spijt me heel erg.
Ik heb geen ervaring met kinderen.
Ik kan ze geen goed thuis bieden.
Met mij. Kom even naar buiten.
Alles goed? - Laat niks blijken, maar nee.
Hij wil ze niet hebben.
Ga je het niet zeggen? - Kan ik niet.
Ik heb ze alleen maar valse hoop gegeven.
De waarheid is hard, maar louterend. - Vooral hard.
Henry aanvaardt de dood van zijn vader. - Dat was niet de waarheid.
Henry's vader was geen held. Het echte verhaal wil ik hem besparen.
We verstoppen die kinderen voorlopig. - Ja hoor, geweldig plan.
Weet jij iets beters? - Hier is geen oplossing voor.
U hoort onderweg te zijn. - U hier?
Ik zie erop toe dat u uw werk doet. - Ik weet wat m'n taak is.
Die kinderen moeten wel vanavond in Boston zijn.
Waar zijn jullie?
Lekker mals en geschikt voor een sappige braadschotel.
Ze stopt me in de oven. Doe iets.
Rustig. Je stribbelt zo niet tegen, maar grijpt de sleutel en gooit hem naar mij.
Ze komt eraan. Ik kan het niet. Ik ga dood.
Jus of boter?
Wat zal ik doen?
Kom maar mee, jongetje.
Jus of boter?
Waarmee zal ik je bedruipen?
Boter dan maar.
Tijd om te koken.
Vlug, doe dicht.
Laat me eruit.
Laat me eruit. Kom terug, laat me eruit.
Hier gaan jullie voor boeten.
Laat me eruit.
Ik had voor jus gekozen.
M'n lieve kinderen...
...is het gelukt?
Ja, al waren we bijna in de pan beland. - Hoe barbaars.
Goed, mag ik dan nu m'n buideltasje?
Hier heb ik heel lang op gewacht. Hopelijk stellen jullie me niet teleur.
Het is jullie gelukt.
Ja, inderdaad.
Jij hebt een sterk karakter.
Ik was net als jij vroeger.
Al die moeite voor een appel?
Geloof me, beste jongen. Dit is niet zomaar een appel. Dit is een wapen.
Een wapen tegen een bijzonder sluwe vijand.
Een vijand die nog steeds meent...
...dat ze veilig is.
We hebben gedaan wat u wilde. Nu moet u onze vader zoeken.
Vanzelfsprekend.
De gezinshereniging waardoor jullie nog lang en gelukkig kunnen leven.
Hij liet jullie achter in het woud. Jullie verdienen beter dan dat.
Maar we hebben alleen hem.
Daar kunnen we misschien iets aan doen.
Jullie hebben indruk op me gemaakt.
Jullie zijn niet de eersten die ik dat kleverige koekhuis in heb gestuurd.
Maar wel de eersten die er levend zijn uit gekomen.
Als beloning...
...nodig ik jullie uit om bij mij te komen wonen.
Hier. - Mogen we dan in een kasteel wonen?
Jullie krijgen een eigen kamer, een eigen rijtuig en een lakei.
Al jullie dromen kunnen uitkomen.
Nee, we willen onze vader terug. Hij zou ons nooit in de steek laten.
En zelfs dan zouden we niet bij zo'n akelig mens als u willen wonen.
Meen je dat nou? - Ja.
We zullen hem vinden, mét of zonder uw hulp.
We gaan bewijzen dat u ongelijk hebt. - Dat zullen we nog weleens zien.
Grietje. - Wat gebeurt er?
Toe maar.
Het wordt...
Hier.
Het spijt me, maar we moeten gaan.
Kom op.
Je mag ze niet wegbrengen.
Ze mogen niet weg uit Storybrooke. Dan gebeurt er iets ergs.
Dat gebeurt er nu al.
Dit kan niet waar zijn. - Wat is er?
De motor scheidt ermee uit.
Wie belt u? - Ik bel om hulp.
Vermaakt ze zich nu met dwergen? Sinds wanneer is dat zo?
Majesteit, de gevangene is hier. - Breng hem binnen.
Ik eis dat u me vrijlaat. Mijn kinderen zijn alleen in dat woud.
Ze lopen gevaar. - Ik weet alles van die kinderen van jou.
Dat kompas dat Grietje van je had, heeft haar niet geholpen om je te vinden.
Wat hebt u met ze gedaan? Waar zijn ze?
Weg. Ik heb gezegd dat je ze hebt achtergelaten. Alleen met dat kompas.
Maar je bent hier niet om vragen te stellen, maar om antwoorden te geven.
Ik heb je kinderen alles aangeboden wat ze zich konden wensen.
Toch verkozen ze het ongewisse, omdat ze blind op je vertrouwen.
Vertel eens waarom.
Waarom wezen je kinderen me af? - Omdat we een gezin zijn.
En dan vind je elkaar altijd weer terug.
Laat hem vrij.
Laat u me gaan? - Dan kunnen jullie bij elkaar zijn...
...als gezin...
...zodra jullie elkaar weten te vinden.
Hans, word wakker.
Hans.
Ze heeft ons laten gaan. - Ik ben bang.
Hoeft niet. Het komt allemaal goed.
Nicholas, kijk.
Zijn ze dat? - Dat zijn ze.
Er dus niks met je auto?
Je moet ze zien. Al is het maar één keer.
Ik dacht ook dat ik het niet aankon. Ik wilde Henry een goed leven bieden.
Toen ik zag hoe het met hem ging, kon ik niet meer weggaan.
Ik was net zo bang als jij. Misschien wel banger.
Maar toen ik hem eenmaal zag en leerde kennen...
...was er geen weg terug.
Moet jij ze naar Boston brengen?
Dat hoeft niet per se.
Nee, inderdaad.
Wat is er gebeurd? - Hun vader...
...is gekomen. Hij is van gedachten veranderd.
Meen je dat nou? Zomaar opeens?
Na enig aandringen.
Ze hebben hun vader gevonden. Wat fijn.
Hoe zou dat zijn? - Daar kom je ook nog wel achter.
Je mag het niet opgeven. - Ik weet het niet.
Misschien is het het beste als ik het allemaal uit m'n hoofd zet.
Niks, hoor.
Niet? Als ze interesse in me hadden, zouden ze zich niet zo verstoppen.
Wie weet, maar het kan ook dat daar een verklaring voor is.
Die moet dan nog maffer zijn dan Henry's theorie.
En die is?
Dat m'n ouders me in een magische kast hebben gestopt...
...en me naar deze wereld hebben gestuurd om ze te redden.
Wie zijn ze dan volgens hem?
Om te beginnen, jij dus.
Ik? - Eigenlijk Sneeuwwitje.
Heeft zij een kind?
In dat boek dat hij van jou heeft, zijn de verhalen anders dan anders.
Ik heb een kind. Zoiets onthou je toch wel?
Lijkt me ook.
Je hebt wel mijn kin.
Ik ga een luchtje scheppen.
Een beetje nadenken. - Ik wacht wel met eten.
Nee, hoeft niet. - Dan bewaar ik wat voor je.
Wat een prachtig dekentje.
Dank je. Welterusten.
Jongetje vindt baby langs weg
Wat is dat? - Een dossier. En dat?
Pompoentaart, voor jou.
Daar hield hij toch van? - Ja.
Henry, nog even over je vader.
Ik ben blij dat ik het je heb verteld. - Ik ook.
Hier daarmee.
Wat je hebt gedaan voor Ava en Nicholas... Je verandert echt dingen.
Is dit Storybrooke?
Kan ik hier ergens een kamer huren? - Blijft u hier?
Dat was ik wel van plan. Als ik een slaapplaats vind.
Even verderop is Granny's Bed and Breakfast.
Bedankt.
Hoe zei je dat je heette? - Heb ik niet gezegd.
Er kwamen hier toch nooit vreemden? - Nee.