Ik wil alleen...
dat je me iets belooft, Tabitha.
Weet je, ik heb nogal wat doms gedaan...
en het kan erg klinken, heel erg zelfs...
maar het is niet wat het lijkt.
Helemaal niet. Het is niet wat het lijkt.
Er moet alleen wat verhelderd worden. Meer niet.
Daarom moet jij me beloven...
Ik wil dat je belooft, dat je het niet aan de politie vertelt.
Dat is het. Kun je dat beloven?
Want ik kan niet...
Ik kan Susan niet in de steek laten. Snap je?
Ze is erg fragiel, ja.
Lieve Chris...
Ik heb pen en papier weten te bemachtigen...
en dus wilde ik je een brief schrijven.
Ik wil zoveel tegen je zeggen, Chris.
Misschien zien we elkaar ooit weer en kan ik dat doen.
Misschien iets beter dan waartoe ik me nu in staat voel.
Ik heb 't nooit erg gevonden...
om uitgesloten te worden van de echte wereld.
Omdat ik sowieso al 't gevoel had dat ik hier nooit had mogen aankomen.
Ik ben hier toch niet, hè?
Dus wat is het verschil?
Wat is het verschil om hier te zijn of ergens anders in mijn hoofd?
Maar ik snap nu dat het voor jou anders lag.
Jij had een plek in die wereld. En toen kwam je mij tegen.
Dus ik wilde alleen even zeggen dat ik het begrijp.
Ik zal altijd van je houden, maar ik begrijp het.
Liefs, Susan.
Wacht daar. Ik ben zo terug.
Waar ga je heen? -Ik ben zo terug. Hou even vol.
...wikkelden de bijna naakte lijken van hun ouders in dekbedden...
en begroeven ze in de achtertuin van hun huis.
Toen zorgden ze ervoor dat de dood en de begrafenis...
15 jaar lang geheim bleven.
Maar het verhaal dat Susan en Christopher hebben verzonnen...
is fantasie, niet de waarheid.
In de loop van dit proces zullen we aantonen...
dat Susan en Christopher Edwards leugenaars zonder berouw zijn...
en moordenaars in koelen bloede...
die met kwaadaardige opzet...
samen afspraken te moorden en de lijken te verbergen...
van de hulpeloze Patricia en William Wycherley.
Dank je wel.
Morgen, agenten.
Mijn stiefzoon heeft vanmorgen deze brief op mijn veranda achtergelaten.
Ontbinding begint bijna onmiddellijk...
en na drie, vier dagen in een warme omgeving...
begint een nieuwe fase van aftakeling...
die we verrotting of zwelling noemen.
De micro-organismen die het lichaamsweefsel verteren...
produceren gassen, waardoor het lichaam opzwelt...
vooral zichtbaar in het gezicht...
waar ogen en tong uitpuilen, vaak nogal grotesk.
En die gassen stinken vreselijk.
We hebben allemaal wel eens bedorven kip geroken.
Beeldt u nu twee kippen in, elk ter grootte van een mens.
Vaak veroorzaakt het misselijkheid en braken.
Hoe groot acht u de kans...
dat Christopher en Susan Edwards een huisje binnengaan...
waar twee volwassen lijken al bijna een week liggen...
in temperaturen tot 23 graden Celsius...
en die dan niet meteen ruiken?
Nihil.
In de verhoren zeggen de Edwards herhaaldelijk...
dat de ledematen en torso van William Wycherley stijf waren.
Wat veroorzaakt dat? -Rigor mortis.
Biochemische veranderingen in een lijk die de spieren doen verstijven.
Is rigor mortis permanent?
Nee. Zonder koeling verdwijnt het ongeveer drie dagen na de dood.
Kon het lijk van William Wycherley zes dagen na de dood nog stijf zijn?
Dat is hoogst onwaarschijnlijk.
Toch beweren Chris en Susan...
dat het stijf was toen ze hem begroeven.
Ze vergissen zich in de tijd.
Ze moeten William binnen drie dagen na zijn dood begraven hebben.
Mr. Edwards houdt vol dat hij toen in Londen was.
Ja.
Met zo'n dubbele actie revolver...
heeft de trekker-actie twee fasen.
Het eerste deel is het overhalen, wat nogal wat inspanning vergt.
U ziet de striem op mijn vinger.
De hamer wordt naar achteren gehaald...
in de vuurstand en tegelijkertijd...
draait de cilinder een nieuwe kogel in de kamer.
Het vergt een nadrukkelijke actie...
om elke kogel af te schieten.
Dus geen trekker waarmee je een kogel per ongeluk afvuurt?
Niet zomaar, nee.
Het is een pistool. Het is geen speelgoed.
Wat hier ook in beschouwing moet worden genomen...
is dat de inslag van de kogels in de botten...
extreem gelijk zijn bij beide slachtoffers...
en aangeven dat zij zich recht voor het wapen bevonden.
Wat is uw slotconclusie rekening houdend met dat alles?
Mijn aanname zou zijn, dat één schutter alle vier kogels heeft afgevuurd...
Wat wil zeggen dat zowel William als Patricia vermoord zijn...
door hoogstwaarschijnlijk één persoon...
die waarschijnlijk bekend was met dit type wapen.
Het is niet 't grootste wapen ter wereld, maar wel best serieus, snapt u?
Geen verdere vragen meer.
Ik zweer bij de almachtige God...
dat het bewijs dat ik zal geven...
de waarheid, de hele waarheid...
en niets dan de waarheid zal zijn.
In welk type films speelde Gary Cooper?
Hij was een Hollywood-acteur in de jaren '40 en '50. Klopt dat?
En de jaren '60. -Ja. Dank voor die precisering.
Hij was vooral bekend door Westerns...
maar speelde een hele reeks karakters...
romantische hoofdrollen, komedies, soldaten en natuurlijk...
speelde hij eens honkballer Lou Gehrig in 'Pride of the Yankees".
Maar is het niet zo, dat jij en je vrouw...
gek waren op verhalen over 't wilde westen?
Over schutters en boeven?
Susan was de Gary Cooper-fan.
Dat was volkomen onschuldig.
Leden van de jury, bekijk alstublieft document EL-96.
Dit is een rekening uit 2009...
voor een gecertificeerde brief van Gary Cooper...
die £2.700 kostte.
Gaf u £2.700 uit aan een brief van Gary Cooper...
hoewel u bijna failliet was?
Het was een cadeau voor Susan.
En we waren niet bijna failliet.
Toen u en uw vrouw werden gearresteerd...
bij uw terugkeer uit Frankrijk...
had u slechts wat munten bij u.
Uw enige privé-eigendommen...
waren een paar getekende foto's en boeken.
U correspondeert persoonlijk met de acteur Gérard Depardieu.
Dus het onzinnig om te stellen...
dat u geen deelnemer was aan die wereld...
van overdreven helden, Hollywood-sterren en pistolen.
Als u in detail wilt... -Sorry, dat is niet mijn vraag.
Nou onderbreekt u mijn antwoord.
U bezat een wapen van hetzelfde kaliber...
als die waarmee uw schoonouders zijn gedood, hè?
Ooit bezat ik een revolver...
waar .38 kaliber patronen in konden.
Had u .38 kaliber patronen?
Niet in mei 1998.
Ik had patronen noch vuurwapens. Ik had ze verkocht.
Uw vrouw haat geweren, hè?
Ze houdt er zeker niet van.
U zei tegen de politie dat ze er doodsbang voor was...
en er zelfs niet een wilde aanraken op de schietbaan.
Dat klopt. Ze is in 't algemeen erg fragiel.
Bovendien hebben we nauwelijks... -En jij, Chris?
Jij houdt van wapens, hè?
Wapens interesseren me.
Militaire geschiedenis interesseert me...
en daar horen wapens bij.
Kunnen wie iets verhelderen voor de jury?
Je schoot vrij vaak met zulke wapens, hè?
Niet vaak...
want de club waar ik schoot...
was in Earl's Court.
Dus van Dagenham moest ik twee keer overstappen...
en dan kwam ik laat thuis.
En toen Susan bij me introk, vond ik...
het dat niet meer waard, dus ik verkocht ze...
en leverde mijn wapenvergunning in en dat was in september 1995.
Maar voor Susan bij je woonde, maakte je die reis graag.
Ja. -Wat veranderde dan?
Susan wilde niet dat ik lang van huis weg was...
tenzij voor werk. Ze wou niet dat ik bij haar weg was, bedoel ik.
Maar je beleefde toch plezier aan die hobby?
Ja.
Vond je dat het jouw keuze was...
om die reis niet meer te maken? Of dwong Susan je ertoe?
Het was wederzijds.
En toen je die lijken begroef...
was dat jouw keuze of dwong Susan je daartoe?
Dat was... -Was het wederzijds?
Ja.
En toen je je stiefmoeder belde...
om haar te vertellen over de lijken in de tuin...
Dat was een keuze die jij onafhankelijk van Susan maakte.
En daarom zijn we vandaag allemaal hier, hè?
Je moet veel verdriet hebben gehad...
om dit te verkiezen boven wat je in Frankrijk met Susan kon hebben.
Ik had een keuze gemaakt om met Susan te trouwen...
omdat ik van haar hield.
En sindsdien leef ik Susans leven met haar.
Mijn leven kwam er niet in voor. Dat was niet meer belangrijk.
Ben je in staat om ons te laten zien hoe je een wapen afvuurt?
Een .38 bijvoorbeeld?
Nou, er zijn veel stijlen.
Ik ben getraind in precisie doelwit schieten.
Je begint met een ongeladen pistool voor je.
Stel dat het doelwit is waar de rechter zit...
Je neemt je positie in, doet je hand omhoog...
zorgt dat je natuurlijk in die richting wijst...
pakt het pistool, stopt het nauwgezet in je hand...
want de grip moet consistent zijn.
Bij een revolver doe je de patronen erin...
en je sluit hem.
Haal een paar keer rustig en diep adem...
En doe dan...
het pistool omhoog.
Adem uit.
Beide ogen open.
En wat je zoekt...
is iets dat de "surprise break" heet...
wat wil zeggen dat het schot afvuurt zonder dat jij eraan denkt.
Hier, pak deze. -Wat moet er ik ermee doen?
Naar voren.
Ren nou maar, Susan. Ga. -Nee.
Ik regel dit wel. Ga nou maar.
Nee, niet zonder jou.
Susan, ik smeek je.
Doe 't nou maar. -Nee, niet zonder jou.
Ik vind je wel.
Susan, ik smeek je. Ren nou maar. Ik red me wel.
Hoe wisten ze dat we hier zouden zijn?
Chris, hoe weten ze dat? -Susan...
Wat ben je aan 't doen?
Kunt u wat luider spreken, Mrs. Edwards?
U bent nogal moeilijk te verstaan.
Ik herinner me het niet duidelijk meer.
Ze had net m'n vader gedood en zei die vreselijke dingen tegen me...
en op een gegeven moment...
Haalde u de trekker over? -Ja.
Luider alstublieft.
Ja, ik haalde de trekker over.
Maar volgens de deskundige moet voor zo'n daad...
twee keer kracht worden gezet.
Niet makkelijk, maar opzettelijk.
Genoeg om de hamer achterover te halen en het wapen af te vuren. Tweemaal.
Deed u dat?
Ik weet niet precies hoe ik het deed.
Ik probeer het al 16 jaar te vergeten. Ik weet alleen dat ik geprovoceerd werd.
Keek u nog of u uw vader kon helpen toen u zag dat hij neergeschoten was?
Nee, ik wilde niet naar mijn vader kijken. Het was eng.
Kunt u misschien wat vertellen over de koperen hulzen.
U zei tegen de politie dat u die op de grond zag liggen...
en dat u die met het wapen had weggegooid.
Er lagen hulzen...
Ik weet 't niet. Ik zag ze.
En wat deed u met het pistool om het weg te gooien?
Ik verpakte hem met de hulzen die op de vloer lagen...
stopte hem in een zak, ging de stad in...
en deed 'm in een lege afvalbak zodat er ander afval op zou komen.
Een afvalbak. Midden op straat?
Ja, op dinsdag na de feestdag.
En van de afvalbak ging u direct naar de bank...
wat we al besproken hebben. Waar ging u na de bank heen?
Ik ging terug naar het huis, nadat ik luchtverfrissers had gekocht.
Kocht u luchtverfrissers? -Ja, zo'n 20 stuks.
Ik dacht dat de lijken zouden gaan stinken...
en het huis stonk al naar rook en nicotine...
en ik haatte die stank.
Bijzonder dat u bij de politie die verfrissers nooit genoemd hebt...
en na dr. Dicksons levendige beschrijving hoe een lijk ontbindt...
hebt u er plots 20 gekocht?
Ik was 't vergeten. Ik dacht dat het niet belangrijk was.
Wist u dat uit dit type revolver geen hulzen komen?
Wist u dat? -Nee.
Kunt u luider spreken, zodat iedereen u kan horen?
Sorry. Nee. -Dat wist u niet.
Maar als u geschoten had, had u gezien dat er geen hulzen uitkwamen, hè?
En dan had u ze niet verzonnen.
Jammer dat u dat detail niet doornam met uw man voor uw arrestatie.
Nee, ik zag ze.
Dan waren ze niet voorgekomen in uw verhaal, hè?
Nee, ze lagen er. Op de vloer.
En kunt u vertellen waarom u de lijken van uw ouders...
in dekbedden stopte?
Om ze te verstoppen en 't leek alsof het nooit gebeurd was.
Ik wilde hen niet meer zien, naar hen kijken.
Hebt u daarom ook de foto's, brieven, dagboeken verbrand...
bij uw appartement in Frankrijk, zoals uw advocaat zei.
De bedoeling daarvan is niet...
om de herinnering aan uw ouders te bewaren, hè?
U probeerde zo uw ouders van de aardbodem te vegen.
Hun dood was niet genoeg.
U moest alle sporen verbranden dat ze ooit hadden bestaan.
Zij kunnen zich hier niet verdedigen.
Wat zouden de slachtoffers van deze vreselijke schietpartij...
ons hebben verteld? Wat zou hun kant van het verhaal zijn?
U schilderde hen zo slecht mogelijk af. U was toch hun dochter?
Hun enige dochter. -Ze zeiden dat ik een foutje was...
en ze nooit wilden trouwen.
Ze trouwen omdat m'n moeder zwanger was. Ze haatten elkaar en wilden mij niet.
Maar ze moeten toch wel van u gehouden hebben. Ze waren uw ouders.
Nee, want van mij kan onmogelijk gehouden worden.
Men kan niet van mij houden.
Dat zei m'n moeder steeds tegen me en dat is waar.
Ik weet nu dat dat waar is.
Wilt u even pauzeren...
als u een beetje fragiel moment hebt?
Nee, ik ben niet fragiel.
Ik ben niet fragiel.
Ik ben kapot...
dus u kunt me niet kwetsen.
U kunt me naar de gevangenis sturen en allemaal lachen...
en me een stuk vuil laten lijken voor al deze mensen, maar...
ik ben kapot en u kunt me dus niet kwetsen.
Niemand kan me nog kwetsen.
Wil je een ijsje? -Ja.
We kunnen er nu weinig meer aan veranderen, hè?
Ik bedacht me wel iets...
Misschien hadden we de advocaat of ik jou...
moeten vertellen over Gérard Depardieu.
Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld.
Weet je zeker dat je 't aan mij wilt vertellen?
Toen Chris' broer overleed...
vroeg ik Gérard Depardieu om een gesigneerde foto...
om Chris op te vrolijken.
Hij wist niks van films of Frankrijk toen we verkering kregen...
maar hij wist wel van Gérard Depardieu.
En uiteindelijk, na een paar weken...
besloot ik zelf Chris terug te schrijven...
en me voor te doen als Gérard Depardieu.
Ik oefende zijn handtekening tot hij goed was...
en ik oefende zijn handschrift.
En ik stopte er schrijffouten in, alsof het geschreven was door een Fransman.
Nou, 't lukte. Hij trapte erin. En het maakte hem zo blij...
dat ik er mee door ging.
Ik bleef hem schrijven als Gérard Depardieu.
En Chris schreef enthousiast terug.
Maar hij wist nooit dat ik erachter zat.
Waar stuurde hij ze dan heen? -Dat had ik ook bedacht.
De eerste ging naar appartement 16, Rue Madam Zephirine...
75014 Parijs. Toen was er een adres in België...
en later een adres in Rusland.
Maar ik verzon ze gewoon.
Prettige dag.
Het adres maakte niet uit...
want ik las zijn brieven, dus wist exact wat te antwoorden.
Je zou denken dat Chris wat zou vermoeden...
door de Londense poststempels. Maar die hadden ze niet.
Ik had een frankeermachine.
Een paar goedgekozen woorden in een vreemde taal en klaar.
En u deed dat om Chris blij te maken?
Als ik het hem had verteld, zou hij me niet geloven.
Goedemorgen, ik ben Gérard Depardieu.
Nee, dat ben je niet. Je bent 'n bibliothecaresse uit Harlesden.
Tenminste, ik denk niet dat hij 't wist.
Het zou niet geholpen hebben, hè?
Ik begrijp je, Susan.
Waarom weet ik niet, maar ik begrijp je.
En ik vind het erg lief dat je zoiets voor hem doet.
Maar anderen...
zouden 't misschien niet begrijpen.
Het zou niet gewerkt hebben...
omdat je terecht staat en als er wat gek of niet normaal is...
nemen mensen aan... -Ze denken dat ik niet deug.
En dat haat ik, trouwens.
Want ik hou ervan dat je jezelf bent.
Echt...
Ik denk echt dat deze ervaring me m'n hele leven bij zal blijven, omdat...
Weet je? Je hebt gelijk.
Ik heb geluk gehad. Voor mij is het anders.
En jij hielp me dat te waarderen.
Niet omdat jij geen geluk hebt. Zo bedoel ik niet.
Of misschien bedoel ik het wel zo. Ik weet 't niet.
Ik zeg niet, dat het bepaald heeft hoe je bent...
of dat we om die reden hier in de rechtbank zitten, maar...
ze hadden voor je moeten zorgen, Susan.
't Waren je ouders. Jij was zeven. Weet je hoe groot 7-jarigen zijn?
Zo groot.
En dus...
leer ik nog steeds.
Misschien had ik meer voor je kunnen doen. Geen idee.
Ik heb mijn best gedaan. Echt.
Maar ik wilde dat je weet, dat wat er vandaag ook gebeurt...
er veel in je leven is gebeurd waar jij geen schuld aan hebt.
Maar gezien het feit dat u het huis verliet toen u net 20 was...
15 jaar voor de moorden...
aanvaard ik niet dat dit gedrag verklaart...
waarom u besloot hen te vermoorden.
U vond dat uw ouders...
u een erfenis hadden afgenomen die rechtmatig van u was.
Ik ben er zeker van dat u, Christopher Edwards, schoot.
Maar ik twijfel er niet aan dat u samen handelde...
en ik zie geen reden...
tot een onderscheid tussen u in het vonnis.
Kun je het je voorstellen dat je echt iemand vermoordt?
Ik kan het me voorstellen...
maar denk niet het ooit te doen.
Hoezo? Wil je een moord proberen?
Ik probeer me alleen voor te stellen dat je echt een pistool richt op...
Je vader en moeder? -Ja. Dat is zo gek.
Het is triest.
Ja, dat denk ik wel.
Ik heb m'n vader eens bedreigd...
toen hij bij mijn moeder was geweest.
Ik liet het een paar dagen rusten...
Het heeft geen zin als hij dronken is...
hij zou me lens slaan.
Maar een paar dagen later toen hij tv keek...
pakte ik een bijl uit de garage...
en liep naar de sofa en zei...
"Als je mam nog één keer aanraakt...
hak ik je rotkop eraf."
Hoe oud was je?
Twaalf.
Wat gebeurde er toen? -Hij ging weg.
Verdomme.
Sorry.
Omhels me verdomme niet, eikel.
Dat is niet... -Ik bied je maar een omhelzing aan...
Viezerik. -Rot op.
Na zo'n verhaal wat proberen is gek. -Wanneer zou je dat dan wel doen?
Geen idee. Dan zou ik je vragen wat te gaan drinken.
Juist.
Hoe?
Nou zo, als je het vraagt. -Vraag jij het?
Ja, oké. Ik vraag het.
Nee, ik denk 't niet. Sorry.
Wat?
In theorie zou ik het wel doen. Maar in de praktijk niet.
Misschien over tien jaar.
Net voor m'n eieren opdrogen.
Zullen we dan wat gaan drinken als vrienden of partners?
Een drankje is niet genoeg. Het waren intense dagen.
Wat dan wel? -Neuken.
Niet met jou. Haal je niks in je hoofd.
Jij bent een gevoelige jongen. Dat zie ik.
Dan wordt 't gecompliceerd en een beetje Chris en Susan, hè?
Nou, ik bied niet aan je pa te doden.
Dat vraag ik ook niet. We gaan naar de pub.
Jij wordt m'n rechterhand. -Jouw rechterhand?
Rot op. -Kom op. Doorlopen.
Lieve Susan. Dank je voor je brieven...
die ik in dankbaarheid heb ontvangen.
Sorry dat mijn antwoord zo lang duurde.
De eerste pen die ik kreeg, kraste...
en ik wilde dat je kon lezen wat ik schreef.
Dus ik wachtte tot ik werd voorzien van het merk waarom ik had gevraagd...
die het tot mijn vreugde veel beter doet.
In antwoord op je vraag over Tabitha...
is de waarheid dat ik niet helemaal weet waarom ik dat deed.
Maar je hebt tot op zekere hoogte wel gelijk.
Ik had het gevoel dat ik worstelde...
en iemand om hulp moest vragen...
iets waarin ik voorheen niet erg goed in was.
Maar je hebt ongelijk over hoe ik me verder voelde.
Want ik heb nooit 't gevoel gehad...
dat ik de werkelijkheid achter me moest laten om bij jou te zijn.
Sterker nog: jij bent degene...
die me liet voelen dat de wereld echt was.
Jij gaf me niet het gevoel dat ik gevangen zat...
dat deed ik.
In films zijn er de goede en de slechte gasten.
En wij moeten aanvaarden...
dat we voor de meeste mensen voor altijd de slechte gasten zullen zijn.
Maar wij houden van elkaar.
En niemand kan ons dat afnemen.
De jouwe voor eeuwig en altijd...
Gérard Depardieu.
Ah, daar ben je.
Volg mij, alsjeblieft.
Controle, alstublieft. Controle van de kleding.
Stand by. Geluid.
Geluid draait.
Goed, laten we 't doen.
Camera. -Camera loopt.
Dames en heren, bent u er klaar voor?
En actie.
In 2014 zijn Susan en Christopher Edwards veroordeeld wegens moord tot 25 jaar cel.
Tot vandaag aan toe houden ze vol onschuldig te zijn.
Vertaling: Theresa van der Gruit