Ik zet me in om niet alleen de duidelijke...
maar ook de verborgen misdaden te vervolgen.
Cosette. -Ik ga haar zoeken.
We willen compensatie, als we afscheid moeten nemen.
Bent u mijn papa? -Als je dat wilt.
Marius Pontmercy, mijn kleinzoon.
Ik wil tijd doorbrengen met mijn zoontje.
Nooit. Hij zal leren je naam te vervloeken.
Vader? -Er is een man, Thénardier.
Hij heeft mijn leven gered.
Als je hem ooit ontmoet, doe dan wat je kunt voor hem.
Die man is Jean Valjean.
Ik smeek u, zorg voor dit kind. -Politie.
Hij ontkomt nooit. -U mag blijven...
dan kunt u het kind elke dag zien.
Kijk Marie Claire, ze kan niet wachten tot vrijdag.
Wat is er vrijdag dan? -Dan vertrekt ze toch?
Echt, zo snel al?
Zou jij ook niet willen, Cosette? -Ik weet het niet.
Al die mooie jurken, feestjes. -Dansen en verliefd worden.
En je verloven. -En datte doen.
Germaine. -Ik zeg het alleen maar.
Kijk, dat is mijn neef. Is hij niet knap?
Ik zie hem zaterdag.
Arme Cosette. -Waarom arme ik?
Jij wordt een non, toch? -Kijk dan.
Zonde, daar ben je veel te knap voor.
Meisjes, geen geklets meer.
Niet zo hard, vader. Zo krijg ik geen adem meer.
Ben je zo fragiel dan? -U vergeet soms uw eigen kracht.
Vergeef me, ik geniet gewoon zo van onze zaterdagmiddag. Kom.
Wat is er?
Kom, zeg op.
Moet ik echt non worden?
Dat hebben we afgesproken met Moeder-overste en zuster Simplice.
Heb je je bedacht?
Ik weet het niet.
Wees niet boos op me. -Dat zou ik nooit kunnen zijn.
Ik heb nog niets van de wereld gezien.
Je hebt de wereld wel gezien. In de herberg in Montfermeil.
Leugens, geweld, wreedheid. Dat is de wereld.
Ik geloof niet dat hij helemaal zo is.
Ik dacht dat we een thuis hadden gevonden samen...
waar jij kon opgroeien, en ik oud kon worden.
En jij ook oud kon worden. Ik zou hier sterven...
en we zouden nooit gescheiden worden.
Ik zou opgesloten zitten.
En dat wil ik niet.
De politie van Parijs heeft een staat van uitmuntendheid...
die een voorbeeld is voor de rest van Frankrijk en de wereld.
Ik vraag inspecteur Javert de eremedaille te aanvaarden...
voor zijn buitengewone prestaties als dievenvanger.
Het is een grote eer. Goed voor ons imago.
Ik kan er niet van genieten, zolang die man nog vrij is.
Pardon, welke man? -Je weet welke ik bedoel.
Vader Madeleine, Jean Valjean, of hoe hij zich nu ook noemt. Die.
Hij is maar een van de honderden, en het was tien jaar geleden.
Hij kan al wel jaren dood zijn.
Ik weet zeker dat hij nog leeft, in Parijs is, en ons uitlacht.
Ik heb geen rust, voor hij weer in de boeien zit.
Bedankt, jongeman.
Ik heb je bij de mis gezien, hè?
Monsieur Pontmercy, of niet?
Marius Pontmercy.
Ik heet Mabouf.
Zouden we even kunnen praten?
Ik zag altijd een arme man, die hier regelmatig kwam...
om zijn kind te zien. Het was de enige manier...
vanwege een familiekwestie. Het jongetje wist er niets van.
Zijn rijke schoonvader zou het kind onterven, als hij contact zocht.
Dus bleef de vader altijd achter die pilaar staan.
Ik zag hem altijd naar zijn zoon staren en huilen.
Die arme man was dol op dat kind.
Een erg ontroerend verhaal, monsieur.
Hij was een van de beste kolonels van Napoleon.
Hij heette Pontmercy.
Je vader.
Sabelde tien Kozakken neer bij Arnay-le-Duc...
en redde het leven van zijn korporaal.
Er werden alleen uit zijn linkerarm al 27 botsplinters gehaald.
En moet je dit horen.
Een schip met generaal Hubert aan boord trof acht Engelse schepen.
In plaats van te vluchten, hees Pontmercy de driekleur...
en voer trots voorbij.
Dat heb ik nooit geweten.
U heeft tegen me gelogen. U loog over mijn vader.
Ik ben je vader. -Praat geen onzin.
Ik weet nu dat mijn vader een bescheiden held was...
die vergeten en verwaarloosd stierf door u.
Ik heb hem door u nooit gekend.
Ik heb hem nooit gekend, en wilde dat ook niet. Of de zijnen.
Het waren allemaal moordenaars, schurken, revolutionairen en dieven.
Allemaal verraders die hun koning verrieden.
Dan zeg ik weg met de koning.
Wat zei je daar? -Ik zei: 'Weg met de koning.'
Jongeman, ik besef dat wij niet meer onder één dak kunnen blijven.
Eruit. Ik wil je nooit meer zien.
Wat heeft u nu weer gedaan?
Hij komt met hangende pootjes terug, let maar op mijn woorden.
Ik vrees voor jullie. De wereld is veranderd.
Er heerst woede en onrust op straat. En die agent die hier kwam?
Bedankt voor uw zorgen, zuster. Maar ik ben volledig voorbereid.
Alstublieft, monsieur.
Alstublieft, ik ook.
Is dit echt van ons, papa?
Kom binnen kijken.
Dit is Toussaint. -Mademoiselle.
Goedendag. Een piano.
Moet je het hier zien. -Ga dan sorry zeggen tegen je opa.
Ik ga nooit meer terug.
Dag, dames. Kijk, alle gemakken van thuis.
Je bent walgelijk. -Weet ik.
Richt je kamer in, en kom straks naar het Café Musain.
Bedankt, Courfeyrac. Je bent een goede vriend.
Echt iets voor een leergierige jongeman.
Wat studeert u aan de universiteit? -Rechten, mevrouw.
Dan snapt u dat ik als hoofdhuurster...
mag zorgen dat u zich gedraagt.
Geen jongedames in uw kamer, alleen met toestemming.
Ik laat u uw spullen uitpakken.
Een goede avond, monsieur.
Daar is hij dan, in het echt. Onze Royalist, Baron Pontmercy.
Ik zal je voorstellen. Grantaire, Enjolras, Bossuet.
Ik moet eerst zeggen dat ik geen Royalist meer ben.
Wat ben je nu dan? -Een Bonapartist en een democraat.
Dat is een stap in de goede richting.
Napoleon verdedigde de Republiek, voor hij zichzelf Keizer maakte.
We drinken wat. -We gaan veel drinken.
Weg met alle naties, zeg ik.
En weg met alle koningen. -En keizers dan?
Een keizer is een andere naam voor koning, maar dan erger.
Onzin, Napoleon bracht hervorming door zijn veroveringen.
Een genot om onder hem te dienen, wat is er mooier?
Vrij zijn.
Ik wil burger van de republiek zijn, geen onderdaan van de koning.
Of van een keizer. En op een dag...
vechten we daar allemaal tot de dood voor.
Aan de ene, of aan de andere kant.
Aan welke kant zul jij staan, vriend?
Monsieur, hier.
Kijk door het gaatje.
Wilt u meer zien, monsieur?
Nee, ik... -De voorstelling is voorbij.
Slaap lekker.
Papa, hoe was mijn moeder?
Daar praat ik liever niet over.
Ze was een werkneemster van me.
En ik heb haar ontslagen. -Waarom?
Nergens om, omdat ze de waarheid verborg.
Welke waarheid?
Over jou.
En daarna raakte ze in de goot...
werd ze ziek en...
probeerde ik het goed te maken, maar het was te laat.
Ze stierf.
Nu snap je waarom ik je wil beschermen.
Ik wil niet dat jij zo moet lijden als zij deed.
Dus u wilt me opgesloten houden?
Jawel, papa. Of heb ik verkeerd begrepen wat we hebben afgesproken?
Je weet niet hoe de wereld is. -Dat heeft u al gezegd.
Maar ik wil het zelf ontdekken. Ik ben eenzaam hier, papa.
In het klooster was het beter, daar had ik de andere meiden nog.
Goed lieverd, ik begrijp het.
Morgen kunnen we wel naar de Luxemburgse tuinen.
Papa, ik heb nieuwe kleren nodig. Iedereen ziet er zo chic uit hier.
Als jij het zegt.
Welnu, monsieur? -Fauchelevent.
Monsieur Fauchelevent, het was fijn om uw jonge vriendin te kleden.
Mijn nichtje. -Natuurlijk is ze uw nichtje.
U vindt vast ook dat het zonde is haar mooie figuurtje niet te showen.
Mademoiselle, kom maar.
Kijk aan.
Draaien maar.
Vindt u het mooi, papa? -Papa? Charmant.
Ik vond de oude kleren beter, maar als jij dit mooi vindt.
Wat weten mannen nou helemaal? Laten we de andere zien?
En die heer? Geef me wat van die brieven.
Monsieur, alstublieft? Ik heb honger. -Alsjeblieft.
Dit is voor jou alleen.
Hij is niet van mij, maar van mijn vader.
Mijn excuses.
Wat is uw naam?
Nogmaals bedankt. -Graag gedaan.
Vergenoegd u te ontmoeten. -Tot ziens.
Je hoefde er niet achteraan.
Wie was dat? -Geen idee, gewoon een jongeman.
Papa, vanwaar die haast? -Het wordt koud, ik wil naar huis.
Wat is er? -U hield mijn pols te stevig vast.
Mijn excuses. Ik zal er een kusje op geven.
Waarom deed u zo?
Je moet begrijpen dat niet iedereen goede bedoelingen heeft.
Maar ook niet iedereen is een schurk. -Maar er zijn genoeg jongemannen...
die zich erg aardig voordoen maar alleen meisjes willen ontaarden.
Wat betekent dat? -Op het verkeerde pad brengen.
Volgens mij is Marius niet zo. -Hoe weet je zijn naam?
Hij zei zijn naam en vroeg de mijne. Niks mis mee.
En jij gaf hem je naam? -Hij had geen kwaad in de zin.
En jij weet dat? Je Weet niets van de wereld.
Omdat u zorgt dat ik niets weet.
We gaan in ieder geval een tijd niet meer naar de Luxemburgse tuin.
Het is hier net een gevangenis.
Je hebt geen idee wat een gevangenis is.
Kom op, giet hem erin. Eén, twee, drie.
Gaat het al beter? -Eerder erger.
Is er een betere remedie voor liefde? -Revolutie.
Soldaten die bloed hebben verloren voor Frankrijk zijn nu bedelaars.
Je eigen vader, een held, stierf als armoedzaaier.
De kinderen in de sloppen verhongeren met een dikke koning op de troon.
Parijs is een kruitvat. Een vonkje is genoeg.
Precies.
Leg je passie in vechten voor vrijheid.
Als het regime is weggekwijnd, is er gelijkheid voor allen.
Dan nemen we om beurten die mooie meid van je.
Hij maakt een grapje.
Mijn excuses. Ik heb oprecht ook gevoeld wat jij nu voelt.
De leegte, de wanhoop.
Maar we moeten die gevoelens...
zien te overwinnen. -Hoe dan?
We kunnen hem meenemen naar de Chaumière in Sceaux.
Waar je alle verloren vrouwen kunt vinden.
Misschien vind je de jouwe wel. -Prima idee.
We gaan met zijn allen. -Ik ga niet mee.
Ik kan mijn tijd beter spenderen, en jij ook.
Ik ga ook niet mee. -Weinig kans, je gaat mee.
Al moeten we je erheen sleuren.
Kom mee.
Daar zijn we dan, jongens.
Hou op.
Wil je mij? Voor jou maak ik een speciale prijs.
Jammer.
Nooit gedacht u hier te vinden.
Oprotten, nietsnut. -Ik ga al.
Alles goed, monsieur?
Kus hem, u weet dat u dat wilt.
Kus hem.
Ik wilde de zonsopgang tegemoet wandelen.
Misschien wil je met me mee?
Naar de Luxemburgse tuinen?
Maak je klaar, ik wacht op je.
Waarom hier, papa? -Ik wilde je iets laten zien.
Wat is dat?
Papa, wie zijn die mannen?
Gevangenen. Uit de gevangenisschepen.
Zijn dat echt mannen?
Ja, dat zijn mannen.
Mannen zoals ik.
Ik zou sterven, als ik zo'n man zou tegenkomen.
Alleen door hem aan te kijken.
Wat doe je hier, wat wil je?
Het is hier wat frisjes. Mag ik bij u in bed?
Ik heb een brief voor u.
Echt? Van wie? -Van mijn vader.
Geef hier.
Jondrette, heet je zo? -Soms wel.
Er staat dat je familie verhongert. Klopt dat?
We eten niet vaak, monsieur.
Pak mijn geldbuidel, op de tafel.
Hier, dit kan ik missen. -Dat hoeft niet.
Hij probeert het bij iedereen. -Het is voor jou, niet voor hem.
Hoe kun je hier leven?
Ik leef zo. Ik grijp wat ik kan, op alle manieren.
Ik ga 's avonds uit, en kom soms 's nachts niet terug.
Snapt u wat ik bedoel?
Vijf frank. Een glimmende. U bent geweldig, weet u het zeker?
Ik weet het zeker. -Wat een heer.
Duizendmaal dank, monsieur. Tot ziens.
Dit is te oud voor u nu. Mag ik het hebben?
Weet je wat? Die monsieur Marius is een schat.
Ik wist dat het een goede brief was. -Het was niet om de brief, om mij.
Hij kreeg meelij met me na mijn verhaal.
Monsieur Marius mag me. -Heeft hij je genomen?
Nee, zo is hij niet.
Hij is puur van hart. -Kom hier.
Kom eens hier, brave meid.
Wat heb je in je hand? -Niets.
Kom op, doe open. -Laat je vader zien wat je hebt.
Die was voor mij, niet voor jou.
Kleine dievegge. -Oude rotdief, ik haat je.
Ga zo door, dan krijg je slaag. -Ik ben niet bang voor je.
Je bent slim geweest. Maar krijg het niet in de bol.
Tuig, allemaal. Beetje rondrijden in gouden koetsen.
En ik dan? Ik lijd hier in de ellende.
Haal hem hierheen. Lukt dat, Eponine en Azelma?
Die ouwe met de jonge dochter? -Ja, die. Hij leek je een watje.
En kom niet terug zonder antwoord.
Die vreselijke mannen.
Wat hebben ze wel niet gedaan, om zo te worden gestraft?
Waarom nam u me mee? Was u boos, wilde u me bang maken?
Nee, Cosette. Luister, ik...
Mijn arme vader schreef u een brief. Heb meelij met ons.
Een brief voor mij? -Hij weet dat u aardig bent.
Heb je niet meer kleren? -Nee, dit is alles.
Ik ken het huis.
Zeg je vader dat we straks komen. -Hij zal zo blij zijn.
Papa, we moeten niet gaan. -Waarom niet?
Dat meisje. Ik heb een slecht gevoel bij haar.
Dat gezin heeft hulp nodig, en ik kan ze die geven.
Wil je weten hoe de wereld is? Dan mag je meekomen.
Ze komen eraan.
Vuur uit, Rosalie. Jij doet de kaarsen.
En jij maakt het raam kapot. Vuist erdoor, kom op.
Monsieur, alstublieft.
Dank u wel, monsieur.
Niet huilen, dan wordt hij nog bozer. -Integendeel.
Jank maar raak. Hij moet leed zien.
In bed jij. Goed zo. Brave meid, blijven janken.
Ga erheen. Goed zo, dappere meid.
Welkom meneer, in mijn nederige stulpje.
En uw charmante dochter ook. Kom binnen, kom maar.
We hebben wat kleren mee. Wollen kousen, wat lakens.
Mijn hemelse weldoener is meer dan vrijgevig.
Duizendmaal dank, meneer. Ik zou willen dat wollen kousen...
de huur konden betalen, maar ik dank u met heel mijn...
U verdient duidelijk veel meelij, monsieur...
Fabantou. -U ondertekende toch met Genflot?
Ik heet Genflot-Fabantou. -Uiteraard.
Ziet u, monsieur, ik heb alleen dit hemd om te dragen.
M'n vrouw is ziek, m'n dochter gewond en zes maand huurachterstand.
Zestig frank. Voor vanavond, anders staan we op straat.
Ik was ooit een gerespecteerd man.
Toen kwam er op een dag een man die mijn dochter van me afnam.
Als ik die man weer tegenkwam...
zou ik hem wel wat te vertellen hebben.
Snapt u wat ik bedoel?
Mademoiselle, wat erg dat u aan zulke narigheid wordt blootgesteld.
Ik heb vijf frank bij me.
Er zijn mensen in de stad die veel meer betalen om jou te zien.
Ik breng mijn dochter naar huis. -Uw jas.
Die mag je hebben. Ik kom vanavond om zes uur terug.
Met zestig frank. -Nobele heer, we verwachten u.
Vergeet deze niet.
Gaat u terug, naar die man? -Pardon.
Ik moet wel, om hem uit ons leven te krijgen.
Ik laat hem je geen pijn doen.
U bent terneergeslagen. Wat is er?
Jij hebt ze hier gebracht, de oude man en het meisje.
Ja, wat is ermee? -Je weet dus waar ze wonen.
Niet het precieze huis, monsieur.
Maar daar kun je voor me achter komen, toch?
Dat hangt ervan af. Wat krijg ik? -Wat je maar wilt.
Voor u doe ik alles, monsieur Marius. De oude man leeft niet lang meer.
Hoe bedoel je? -Mijn vader voert wat in zijn schild.
Ik moet gaan.
Alles goed, monsieur?
Als u vanavond wat hoort, we houden een feestje.
Een goede avond, monsieur.
Vanavond gaat het gebeuren. Hij wil wegkomen met 60 frank...
terwijl hij miljoenen heeft. We dwingen alles uit hem.
Ik wil jullie twee weghebben, ga. -Met haar gewonde hand?
Frisse lucht zal het goed doen. En nu wegwezen.
Blijf af.
Heb je hem herkend? Die man die het meisje meenam.
Mijn god. Dat vreselijk mooie meisje dat met meelij keek naar mijn meiden?
Dat was zij. Dat moet wel.
Ze verdient een goede trap onder de kont.
Dat mag van mij, lieverd.
Er komen wat jongens, we gaan lol met hem hebben.
En dan pakken we zijn geld.
Al zijn geld.
En dan?
Ik denk dat we hem moeten omleggen, lieverd.
Het Gorbeau-gebouw, zegt u? -Ja, kent u het?
Inderdaad.
Neem deze mee.
Verstop u op uw kamer en hemd de wacht.
Laat ze even gaan, we moeten ze op heterdaad pakken.
U bent advocaat, u snapt dat.
Ik studeer rechten, inspecteur. -Dat moet maar genoeg zijn.
Als het ver genoeg gaat, vuur dan een schot af.
In de lucht.
Bent u bang?
Een beetje nerveus.
Alles hangt van u af.
Om zes uur, zei u?
Goed, zijn jullie er klaar voor? -Klaar.
Goed, dan verwarm ik deze wat voor onze vriend.
Goed, het is zover.
Ik wist dat u ons niet zou laten stikken, God zegene u.
Waar is het gewonde kind? -Met haar zus naar de dokter.
Dat leek ons het beste. Je blijft betalen voor kinderen, hè?
Hier, voor uw huur en onkosten. Ik heb nog meer.
Parijs is geen goede plek voor uw gezin.
Verhuis naar het platteland. Daar kan ik bij helpen.
Dat is erg attent, monsieur. We zullen...
uw aardige aanbod overwegen. Houdt u van schilderijen?
Wie is dat? -Gewoon een buurman.
Zoals ik zei, als u van kunst houdt...
heb ik een schilderij dat ik wellicht wel wil verkopen.
Allemaal buren.
Moet u dit eens kijken.
Een meesterwerk van mezelf.
Met daarop Sergeant Thénardier, de held van Waterloo.
Waar is die held nu? Hier, in deze kamer.
Ik, Thénardier, redde het leven van Kolonel Pontmercy...
en heb daar nooit een bedankje voor gehad.
En u bent de schoft die mijn meisje jatte.
Grijp hem, jongens. Bind hem vast.
Ik ben redelijk, ik hoef niet alles. Tweehonderdduizend frank is genoeg.
U wilt toch niet dat uw mooie dochter wat overkomt?
Noemt u haar zo?
Mijn vriend hier kan haar besluipen in het park...
en haar strot doorsnijden.
Voor twee sou snij ik uw strot ook door.
Hoe durf je mijn Cosette te bedreigen?
Grijp hem.
Denken jullie dat jullie mij kunnen imponeren?
Kijk dan.
En doe nu maar wat je kunt.
Steek hem lek.
Kom op.
Sla hem in zijn gezicht.
Kom op dan.
Neem hem mee. -Wapens neer en geef je over.
Kom mee. -Nee, wacht.
Val je een agent aan? Sla haar in de boeien.
De man die jullie hierheen lokten.
Waar is hij, zeg op. -Hij is hier niet.
Jammer dat u uw prijs misloopt, inspecteur.
Er zijn er twee ontkomen, meneer.
Ik heb u eerder gezien. De student waar mijn zus gek op is.
Gavroche, zoon en erfgenaam.
Er valt hier niets te jatten hoor.
Ik ben geen dief. -Niet? Ik wel.
Als niemand je helpt, moet je Jezelf helpen toch?
Nou, ik ben er vandoor. -Waar ga je heen?
Maak u om mij geen zorgen. Ik heb hier overal vrienden.
Goed, oude vriend. Wij gaan eens even praten.
En je gaat me alles vertellen.