Op onze geboortedag krijgt ieder van ons een naam.
Een belofte van wie we zijn en wat we kunnen worden.
Ik ben Emma. Ik ben geboren met een doel.
Je hebt een doel.
Ik ben Hannah.
Ik ben geboren zonder een doel.
Moeder stelde aan mij geen andere verwachtingen dan te overleven.
Om te leven. - God, nee.
Om te leren.
Dat is alles wat mijn moeder van mij verwachtte,
dat mijn verstand dat van haar oversteeg. - Observatie,
hypothese, conclusie.
Zodat ik haar kan helpen haar belofte te vervullen.
Ik ben opgegroeid in de natuur,
kijkend naar de sterren en horizonten,
de grote schoonheid van een dode wereld.
Ik groeide op aan de andere kant van het glazen raam,
kijkend naar de wereld van de levenden,
opgevoed door ouderlingen, instructeurs, leraren
in plaats van een moeder,
door een bijzonder zusterschap
dat me alles heeft geleerd.
Kracht in plaats van mededogen.
Ze hebben me wetenschap en tijdmechanica geleerd
zodat ik op een dag leer de tijd zelf te breken.
We vereren tijd met geduld.
Toen ik oud genoeg was, infiltreerde ik in de levens van anderen.
Briljante geesten. Mijn moeder.
En toch, ondanks haar genialiteit, vergiftigde haar wetenschap alles.
Ze bouwde een machine om de natuurlijke wereld te doorbreken.
Mijn enige doel was te leren hoe Titan te voltooien
zodat ze haar bos van rood kon hebben.
Zodat ze een gestoorde vrouw kan tegenhouden die ze de Witness noemt.
Nu mijn opleiding voltooid is, is het einde hier.
Ben je klaar om je plaats te verdienen,
om het ware opzet van Titan te vervullen? - Ja.
Start splintersequentie.
Het maakt niet uit hoe hard we vechten,
de Witness kan niet worden tegengehouden.
Ik ben klaar om Titan te voltooien.
Moeder heeft me thuis uitgenodigd.
Moeder heeft me weggestuurd.
Ik ben niet klaar.
Ik ben klaar voor een leven van zekerheid.
Voor een leven van twijfel.
Waarvoor ik was gemaakt.
Om een dochter te zijn. - Om een dochter te zijn.
Een dochter. - Om een dochter te zijn.
Voor moeder.
Vertaling: minouhse Controle: pvdc www.addic7ed.com
Katarina.
Olivia. Je ziet er goed uit.
Ik heb dit eerder gezien.
Neurologische achteruitgang door tijdstraling.
Je bent stervende.
En jij bent de Witness,
altijd geweest.
Dat, denk ik, zal uiteindelijk ons allebei doden.
Doe je dit zo?
Hoe je ziet?
Breng je bewustzijn in de tijdstroom?
Je moet behoorlijk wanhopig zijn,
want, laten we eerlijk zijn, er gaat niets boven het echte werk.
Dat heb je vast inmiddels gehoord.
Primairen, echte zieners,
hebben een wapen gebouwd om je te vernietigen.
Ze noemen je een demon.
Waar is het?
Wanneer is het?
En jij noemt jezelf de Witness?
Je hebt een fout gemaakt door me hier te brengen.
Je nam degene van wie er niets meer af te nemen is.
Misschien kan ik niets van je lichaam afnemen.
Maar hieruit, Katarina,
kan ik alles afnemen.
Dit is geen plan. - Dit is krankzinnig.
Het is wat er moet gebeuren.
De USB van Elliot geeft ons de locatie van Titan, nietwaar?
We splinteren, zoeken Jones en brengen haar terug. - Titan is enorm.
Wie weet waar ze wordt vastgehouden?
Bovendien heeft deze machine niet dat soort precisie.
Repareer dan het splinterpak. - Ik werk eraan, zo snel als ik kan.
Het pak van Athan werd kapot geschoten.
Werk sneller. - We zitten in een patstelling.
We kunnen 1491 niet bereiken. Het is te ver terug zonder een baken,
zonder één of ander anker om aan te koppelen.
Wat moeten we doen? - Vertrouw haar.
We vertrouwen op Jones.
Wat is er mis?
Hier hebben ze me vastgehouden.
Achter in de cel is het warmer.
Denk maar aan iets dat je haat. Het zal je helpen.
Als ik geholpen moet worden, Mr Deacon,
denk ik liever aan iets waarvan ik hou.
Hoelang moet ik weg zijn?
Lang genoeg om al die dingen te begrijpen en te ervaren waaruit een leven bestaat.
Vraag dit niet aan mij, niet nu.
Hannah,
deze enveloppe is geen instructie.
8 MAART 2009 Het is eerder keuze van een missie.
Open die alleen op deze datum
en pas nadat je het echt weet
waarvoor ik je vroeg om voor te vechten.
Ik kan je zo niet achterlaten.
Alsjeblieft, Hannah,
je moet wel.
Is Titan al voltooid?
Bijna.
De torens waren helaas gemaakt voor goederen, niet voor mensen.
De berekeningen kosten tijd.
We zijn binnenkort klaar om te testen.
Hoe vind je de toekomst?
's Nachts is het donkerder dan ik dacht.
Rustiger. - Geen afleiding.
Misschien was je doos te groot.
Nee, helemaal niet. Ik was er blij om.
Je bent gemaakt om te denken, niet om te voelen.
Natuurlijk.
Maak het af.
Ik hoop dat je uitgerust bent. Je hebt je kracht nodig.
Ik heb nieuwe manieren gevonden om te reizen,
om voorbij de randen van tijd te kijken,
verder en krachtiger dan welke Primaire ook.
Ik ben getuige geweest,
maar niet van alles.
De rest zal ik uit je hoofd halen.
Waar is het wapen?
Je bent nogal ontzagwekkend. Je geest is een doolhof.
Maar ik kom er wel uit.
Ik zou je zekerheid temperen.
Wat doe je hier?
Ik dacht dat dat voor de hand zou liggen.
Heeft Dr. Adler het pak gerepareerd?
Hoe? - Dat kun je straks zelf aan hem vragen.
Het was stom van je om hierheen te komen, jezelf riskeren voor een stervende vrouw.
Dit is niet wat ik...
Dacht je echt dat we je hier zouden achterlaten?
Accepteer geen nederlaag. We hebben het voor haar nodig.
Deacon,
we kunnen hem niet achterlaten, Niet opnieuw.
Hij was essentieel om ons te helpen. - We hebben geen tijd.
Deacon is enorm veerkrachtig.
Hij kan voor zichzelf zorgen. Voorlopig toch.
Gaat het goed?
De gebruikelijke symptomen.
Trillende handen, wazig zicht.
Maar nu,
een paar vreemde vertragingen in...
Tijd.
De neurologische symptomen worden erger.
Wat heb je in Titan meegemaakt?
Wat zag je? - Ze probeerde in mijn hoofd te komen.
Ze probeerde te doen wat ze jou ooit aandeed.
Ze liet me dingen zien. - Saboteer de machine.
Sam.
Heb je hen iets verteld over de missie?
Over de bel?
Nee.
Je kwam mij halen voordat ik de kans had.
Beklim de trap. Sla de bel.
We hebben de bel, we moeten de trap vinden.
Dat zou eenvoudiger zijn als we wisten
wat voor soort wapen de Primairen hadden gebouwd.
Dit verhaal is frustrerend vaag.
Er was eens een slang die slechts in één richting bewoog.
Altijd vooruit, nooit achteruit.
Tot het op een dag een demon tegenkwam.
De demon vervloekte de slang, maakte hem gek,
waardoor hij zijn eigen staart ging opeten.
De slang was blind, maar sommigen die konden zien.
Sommigen waren zieners, die het ware pad van de slang kenden,
dus maakten ze een wapen om de demon te vernietigen.
Waarom een demon, denk je?
Het is een passende omschrijving van een monsterlijke tegenstander.
Olivia is iets anders geworden,
iets veel minder dan menselijk.
Moeder?
Hannah, wat ben je...
Ik heb je weggestuurd.
Ik kwam terug om je te helpen, om samen het wapen te vinden.
Is dat niet wat dochters doen?
Hun moeders helpen?
Is dat niet wat dochters doen?
Hun moeders helpen?
Ze verborgen het wapen in het hol van de slang,
waar het wachtte tot zijn waanzin zou eindigen.
Maar dat gebeurde nooit.
De zieners ontdekten al snel dat de enige die het wapen kon hanteren, de demon zelf was.
Dus de slang was gedoemd in krankzinnigheid rond te cirkelen.
Voor eeuwig.
Leuk geprobeerd.
Waar ga je heen?
Ik denk dat als jij in mijn hoofd kunt komen,
ik mijn weg kan vinden in die van jou.
Je hebt een briljante geest.
Ik zou niet weten hoe het voelt om die controle te verliezen.
Als mijn geest, als mijn leven, jouw prijs was,
zou ik het graag betalen.
Je lichaam is dan te zwak, Katarina, maar je geest te sterk.
De geest en het lichaam van je Hannah daarentegen...
Wat zou je niet bekennen om dat te beschermen?
Je dochter is altijd je betere geweest,
je meest uitbuitbare zwakte.
Moeder,
een jaar geleden vertrok ik om te leven in jouw wereld, jouw verleden.
Hier hebben ze alles, altijd, en zien ze op de één of andere manier niets.
Muziek, film, kunst, elkaar.
De wereld is zo vol en de mensen zo leeg.
Deze plaats, deze tijd, lijkt veel te
levenloos, te steriel, helemaal niet wat ik me had voorgesteld.
Zijn gangen zijn geteisterd, de ritmes zijn mechanisch,
zijn onderwerp te gevoelsvol.
Afgeleid door hun bezittingen.
Toegewijd aan hun obsessies.
Ze verliezen zich in beeldtaal,
in herinnering.
Missen het geschenk als het om hen heen gebeurt.
Gevangen in een verleden dat ze hopen te herwinnen.
Toch behoor ik er op de één of andere manier toe.
Ik hoor erbij.
Ik was er uit geboren.
Ik was er voor geboren.
Werd gemaakt om het compleet te maken, zelfs als...
Nu kan ik het niet zien.
Voor moeder.
Je lijkt verloren in je gedachten.
Te mooi voor bier, te ruig voor een cocktail, dus hier.
Je eerste Scotch? - Een heleboel eerste dingen tegenwoordig.
Dit is de eerste keer dat ik je hoor praten, dus dat is vooruitgang.
Je bent niet uit een klein stadje. Dat weet ik wel.
De grote stad is niet jouw ding. Ik zie het aan je ogen.
Er zit teveel leven in, alsof je heel wat hebt meegemaakt.
Misschien als soldaat? Het leger?
Uitgezonden en niet kunnen terugkeren?
Ja, zoiets.
Ik ben Bryan.
Hannah.
Als de Primairen een wapen maakten voor je vijanden, moet je het vrezen.
Niet om ontdekt te worden, maar om onklaar te worden gemaakt.
Zonder Titan heb je geen wapens om jezelf te verdedigen.
Moeder. - Laat het me zien.
Het is niet klaar. - Ik wil het zien. Nu.
De centrale spits moet tegelijkertijd worden ingevoegd,
zich herhalen, de temporale straling bovenop zichzelf plaatsen, waar het hoort,
in theorie, te overlappen. - Een paradox gemaakt door de tijd zelf.
We moeten geduld hebben, moeder.
Moeder?
Ik heb geen dochter,
alleen een deel van mezelf waar ik niet kan zijn.
Ik maakte je om grote hoogten te bereiken, niet om er vanaf te vallen.
Maak Titan af.
Breng Jones bij me.
HET EMERSON HOTEL ZATERDAG 7 MAART 2009
HET EMERSON HOTEL ZONDAG 8 MAART 2009
Heb je plannen voor vanavond?
Er was iets wat ik moest doen. Ga doen.
Iets waarvan ik dacht, dat ik het wilde doen,
maar nu ik...
Nou,
ik dacht dat wij iets konden doen.
Je bedoelt zoals...
Ik weet het niet.
Goed, een afwijzing, dat kan ik aan. Ik kan het aan.
Nee, ik...
Ik zou dat geweldig vinden.
Hannah?
We weten beiden dat dit niet echt is.
Maar sinds wanneer moet iets echt zijn om waar te zijn?
Moeder, alsjeblieft.
Olivia,
wat je ook denkt hiermee te winnen...
Je hebt me steeds weer gesplinterd, Katarina.
Je brak me in stukken en maakte me toen weer heel.
Je dochter heeft je toen gestopt.
Wie houdt mij nu tegen?
Olivia.
Nee.
Hannah.
Katarina.
Hannah.
Mijn liefste.
Mijn dochter.
Vergeef me, alsjeblieft.
Je kunt dit stoppen.
Vertel me waar je Primairen je wapen hebben gebouwd.
Engeland.
Hertfordshire.
1491.
Stop hiermee, alstublieft.
Wees er klaar mee.
Bereid Titan voor op de sprong naar 1491.
Zoek Emma.
Wat heeft ze met jou gedaan?
Wat ik verdiende en wat ik nodig had.
Kom op.
Titan splintert.
Het werkte.
Wat is er?
Titan,
het is gesplinterd naar Engeland. 1491.
Het is haar gelukt.
Jones.
Door de gegevens van Elliot Jones kunnen we de locatie van Titan gebruiken als anker
en met Katarina's ankertelemetrie als een baken...
Kunnen we aanhaken. - En jou naar 1491 sturen.
Ben je klaar voor de middeleeuwen?
We splinteren naar 1491 en zoeken Jennifers Primairen.
Hoe zit het met Jones?
De beste manier om haar te redden is om eerst het wapen te vinden.
Adler, hoe snel kun je een sprong regelen?
Je hoeft je om mij geen zorgen te maken.
Het anker van Jones zou zich moeten gedragen als een vuurtoren in de mist,
maar we schieten hier nog steeds een kogel door de storm.
Dus richt zorgvuldig. - Dat vereist een enorme rekenkracht.
Titan heeft dat. Wij niet.
Zoek het uit. We gaan.
We zouden er jaren en mijlen naast kunnen zitten.
Als je al door de mist komt, plaats ik niemand in die machine
tot we weten waar we aan toe zijn.
Jezus, Julian, stop met janken. - Ik zal je een pak slaag geven, jongen.
Goed.
Dus eigenlijk is het goed, snel en goedkoop, maar niet,
alleen, levend, op tijd of samen.
Erger. Als je het overleeft, houden de ankers het mogelijk niet.
Gestrand in de Middeleeuwen? - Als je dit doet,
is er absoluut geen garantie dat je ooit weer thuis zult komen.
We hadden eerder missies waarvan we dachten dat het de laatste was.
Deze is niet anders.
Dat is het wel.
Er komt een einde aan.
Luister, ik...
Ik was en ik ben bang om jou te verliezen,
om ons te verliezen.
Maar als we gaan,
gaan we samen.
Probeer aan te haken.
Ik zou een gebed willen opzeggen
of voorlezen hoe je een steekspel houdt.
Mr Cole, alsjeblieft.
Wacht, nee, wacht.
Als jij de,
wat dan ook, de uitverkorene bent,
kun je niet als eerste gaan. Het is te riskant.
Adler heeft gelijk. We zijn blind.
We zitten in de mist.
Maar ik ben altijd al je Ziener geweest, vanaf het begin.
Nee, Jennifer. - Nee, het is mijn rol in dit alles,
om ervoor te zorgen dat jij aankomt waar je heen moet gaan.
Volg mij dus deze keer.
We staan vlak achter je.
Beklim de trap.
Begin splintersequentie.
Kom op.
Adler.
Adler?
Adler.
Heeft ze het gehaald? - Ik weet het niet.
Ik weet het niet zeker.
Geen bericht van aankomst.
Omgevingsalarm. Naar boven.
Wat hebben we? Rovers? - Niet precies.
Net toen ik dacht dat ik weg was, trokken ze me weer naar binnen.
Jullie kijken allemaal met een blik "ik vergat dat het 2043 is" op je gezicht.
Het is me nog niet gelukt. - Maar jij,
de jongere jij...
Ik bereikte de middeleeuwen,
en laat me je vertellen dat het geen spektakeldiner is
met ridderlijkheid, blijheid en rivaliteit.
Wat gebeurt er?
Van groen naar rood. Alles is aan het veranderen.
De cirkel is niet langer perfect.
Vinden we het wapen? - Zoals ik altijd al zei,
het juiste einde is diegene die je kiest.
Maar je overleefde het.
Wat ik weet, Otterogen, en wanneer ik het weet, is een bewegend doelwit.
Maar je bent dichtbij. Het einde is in zicht.
Maar je moet gaan. Nu.
Ik zit daar flink in de problemen.
En, 3PO, doe me een lol.
Repareer dat verdomde splinterpak.
Of wij zijn allemaal zo dood als een pier.
Ik ben haar eens kwijtgeraakt.
Nu ben ik haar voor altijd kwijt.
Hannah maakt het goed, Jones.
Waar ze ook is, ze is in orde. Niets van die troep was echt.
De angst om te verliezen en de herinnering aan verlies
is niet minder pijnlijk dan het moment zelf.
Waarom gaf je het dan niet eerder op?
Ik wilde dat Olivia zou voelen dat ze het had verdiend.
Een les die ze mij ooit leerde. Het enige verschil?
Ik leer van het verleden.
Zij rent ervoor weg.
Gaat het goed met je?
Mr Deacon?
Wapen of geen wapen,
de dag zal komen dat je deze plek met geweld zult moeten innemen.
Tot die dag voorbij is,
mag niet ik, niet jij, niemand van ons opgeven.
Ga naar huis, Mr Deacon, waar je thuishoort.
Vind de anderen,
en beëindig dit.
Hannah heeft geluk.
Want van alle moeders in de wereld,
vond zij de goudmijn.
Hé, meid, veel plezier met Bryan vanavond.
Bel me later maar met alle sappige details.
HET EMERSON HOTEL ZONDAG 8 MAART 2009
Nee, nee, nee.
Man, die vent kon nog geen glas water inschenken.
Zwakke schenk, geen stijl. Ik kon je die troep niet laten drinken, echt niet.
Wat heeft het voor zin om een mooie meid mee uit te nemen,
als ik haar naar huis moet brengen
voor een fatsoenlijk drankje?
Hé, jongens. Sorry, het is een privéfeestje.
De deuren zijn open. De lampen branden.
Het hoeft niet gesloten te lijken om gesloten te zijn, goed?
Ik heb geld.
Waarom schenk je ons geen drankje in, bro?
Laat me alsjeblieft niet de politie bellen, goed?
Hannah.
Er was eens een slang
die slechts in één richting bewoog.
Tot het op een dag, de slang
een demon tegenkwam.
HET EMERSON HOTEL ZONDAG 8 MAART 2009
Mijn liefste Hannah,
Ik hoop dat je inmiddels een leven hebt geleefd,
of tenminste een deel daarvan.
Ik hoop dat je nu ziet waarvoor ik je vroeg om voor te vechten,
het goede onder al zijn complexiteit.
Mocht je ervoor kiezen om
de wapens neer te leggen voor de liefde of voor het leven,
zal ik het je niet verwijten.
SCHIETPARTIJ, DRIE DODEN Als er nog vechtlust in je over is,
er is nog een laatste stukje van de puzzel.
Alleen jij kunt het vinden.
Haar naam is Marion Woods.
Het verhaal kwam van een vrouw genaamd Marion.
Ze was mijn moeder.
Ik heb haar gevonden.
Een tijd en een plaats.
Ik weet waar ze zal zijn.
Maar weet dit.
Zij zou onze redding kunnen zijn,
de sleutel tot alles,
of ons ongedaan maken.
Mijn Hannah,
dit is het meest gevaarlijkste ding
DRAAGT dat ik je ooit vroeg.
ZWARTE JURK
BLONDE PRUIK Vind haar. Luister naar haar verhaal.
Leer wat je kunt.
En kom terug naar huis.
Mijn God, die jurk is ongelooflijk. - Vind je het mooi?
Absoluut. Je ziet er geweldig uit.
Mijn naam is John. - Ik ben Marion.
Er was eens een slang die slechts in één richting bewoog.
Mijn moeder mag dan een demon zijn.
Maar ik niet.
Ik kan voor mezelf kiezen,
mijn eigen doel kiezen, mijn eigen leven,
mijn eigen naam. - Hallo, ik ben Madison.
Nee, noem me Maddie, alsjeblieft.
Ik ben Marcy Mackenzie, heel leuk je te ontmoeten.
Hallo, ik ben Marion Woods.
Ik zal terugkeren naar de wereld die ik ken en zal mijn eigen weg vinden.
Ik zal mijn eigen verhaal vertellen.
Het lijkt erop dat ze één van onze machines heeft geactiveerd.
Ze ging terug naar 2009.
Haar werk is voltooid.
Titan is bijna voltooid.
Ik zal nooit meer teruggaan naar Titan.
Ik kom niet van Titan. Ik wil alleen maar praten.
Vind Emma.
Eindig haar cyclus.
Je bent geraakt.
Nee, alles is in orde.
Maar het anker...
We moeten gaan.
Het einde nadert.
Sneller dan verwacht.
Dit zijn twee van mijn beste mannen. Neem hen mee. Zoek je vrienden.
Dit keer, breng me naar hen.
Ik denk dat ik je nu begrijp.
Het gaat niet om macht of controle of herbeleven van het verleden.
Daar heb je geen waardering voor.
Je bent bang voor het einde.
Om in dat donker te zijn, in die doos, voor altijd.
Die doos waar we allemaal ooit in moeten gaan.
Een bang, klein meisje
met geen golems meer om mee te praten.
Zelfs al liegend vertelde je me de waarheid.
Net als jij.
Deacon,
we kunnen hem niet achterlaten, Niet opnieuw.
Hij was essentieel om ons te helpen.
We hebben geen tijd.
Mr Deacon is enorm veerkrachtig.
Hij kan voor zichzelf zorgen.
Bedankt om te bevestigen van wat ik altijd al wist.
Hij is veel te slap om jullie allemaal ten val te brengen.
Ik had alleen een bloedhond nodig.
En wanneer hij hen vindt...
Ik zal hem doden
en iedereen van wie je houdt
zal ik pijn doen,
stuk maken,
laten kronkelen
en laten leegbloeden.
Geen wapen zal mij stoppen.
Ik zal dit doen omdat ik het gezien heb, Katarina.
Ik weet het,
omdat ik de Witness ben.
Vertaling: minouhse Controle: pvdc www.addic7ed.com