Niemand anders ziet het.
Wat er in mij schuilt.
Ik zag het zelf eerst ook niet.
Maar op een dag was het er ineens.
Een vlek.
Toen ik er meer over nadacht...
kon ik me niet meer herinneren dat het er ooit niet was geweest.
Niemand kon het zien.
Alleen jij. Jij had het door, hè?
...want er waren geen werelden meer om te veroveren.
Zo heeft Plutarchus het niet geschreven, Jack.
Alexander huilde toen hij hoorde dat er talloze werelden waren...
want hij had er nog niet een aan zich onderworpen.
Jij bent van eenvoudige komaf.
Alleen arme kinderen lazen die boeken ook echt. Wij hoefden dat niet.
'Ik hecht meer waarde aan de kennis van grootse zaken dan aan macht.'
Plutarchus. Dit rijke meisje hield van lezen.
Op de mooiste, rijkste boekenwurm die ik ken.
En op jou, William. Jij hebt al veel meer dan één wereld veroverd.
Fijne avond nog, Jack.
Emily vertelde me wat je voor haar goede doelen doet.
M'n vader had altijd al zo'n vermoeden dat je een marxist was.
Ik zou bijna willen dat hij hier was.
Is er iets mis? -Natuurlijk niet.
Mooi. Kijk eens om je heen, al die mensen komen voor jou.
Daar kan toch niets tegenop.
Wanneer sloop het naar binnen?
Dat kleine stukje duisternis?
Verbeeldde ik het me?
Was het iets wat ik gedroomd had?
Is dit echt?
Ben jij echt?
Kom op, pa.
Drinken.
Waar is m'n revolver?
Een verzamelpunt. -Je moet naar een ziekenhuis.
Heb je een lichtkogel afgevuurd? -Ja, natuurlijk.
Hoelang is dat geleden? -Zo'n tien minuten.
Ik weet wat je hier doet en waarom je niet weg wilt.
Je wilt jezelf straffen.
Ik heb het verdriet ook eerst verdrongen.
Ik wilde er niet aan denken omdat ik mezelf de schuld gaf.
Het was niet jouw schuld.
Toen ik zestien werd, kreeg ik van mam een sieradenkistje.
Als je het opendeed, draaide er zo'n danseresje in het rond.
Mam had iets in de bodem laten graveren:
Voor mijn mooie ballerina Emily.
Weet je nog wat ik ermee deed?
Ik gooide het in de vuilnisbak.
Ze dronk zo veel dat ze vergeten was dat ik al jaren niet meer danste.
Ik wilde het weer uit de vuilnisbak halen omdat ik er spijt van had...
maar die was al geleegd en het kistje was weg.
Ik nam afstand van haar. En toen was het te laat.
Maar voor ons is het nog niet te laat.
We hebben je gevolgd, Doodbrenger. Hier eindigt je reis.
De Verre Vallei is niet voor jou bestemd.
Nee.
Hij is bedoeld voor de makers van deze wereld.
Een werktuig om onsterfelijk te worden.
Ik ga het tegen ze gebruiken.
De Verre Vallei is geen werktuig.
Het is een doorgang naar een nieuwe wereld.
Een wereld zonder bloedvergieten.
Die nieuwe wereld is ook een val. Het is geen paradijs voor ons.
De echte nieuwe wereld ligt voorbij deze grenzen.
De sleutel tot overleven bevindt zich in de Vallei.
Daar ga ik naartoe. Zelfs jullie houden me niet tegen.
Je laat ons geen keus.
Er is geen plek voor jou...
in de nieuwe wereld.
Wat zei ik?
Niet iedereen verdient het om de Verre Vallei te bereiken.
We staan er alleen voor, Teddy.
Kijk even of er niet nog meer zijn.
Leg ze er allemaal in.
Even kijken hoe goed dat ding z'n werk doet.
Ze is zover. Ik heb de code van de madam gekopieerd.
En dit werkt bij iedere inwoner die ze ziet?
Ik heb gezorgd dat ze een eenvoudig commando kan versturen.
Toe dan maar.
Laat Stubbs z'n team mobiliseren.
Zij mag straks het park in. -En de madam?
Als dit werkt, hebben we haar niet meer nodig.
Ik zei al dat ze niet te vertrouwen waren, Bernard.
Ze zien de inwoners liever dood dan vrij.
Ik moet naar Elsie.
Nog niet.
Ik moet nog één ding doen voordat we weg kunnen.
Hoe heb je me eigenlijk gevonden?
Hoe bedoel je? -Het park is heel uitgestrekt.
Je kunt hier maanden rondzwerven zonder degene te vinden die je zoekt.
En toch...
zitten we hier samen.
Ik heb gewoon overal gezocht.
Je gelooft me niet, hè?
Misschien heeft het lot het zo bepaald.
Het lot bestaat niet.
Maar je hebt niet alles zelf in de hand.
Dat vind jij maar niks, hè?
Heb je daarom dat project opgezet?
Kijk niet zo verrast. Oom Logan had het er vaak over.
Het bestaat echt, hè?
Jij wilt onsterfelijkheid, het eeuwige leven.
Jij doet nooit iets zomaar.
Je doet dit om alles zelf in de hand te hebben.
Daar heeft het niets mee te maken.
En waarom doe jij dit?
Ik wil meedoen.
Je moet me even redden. -Ik heb het gehad, ik ga ervandoor.
Ze is echt geweldig.
Bovendien kan ik haar beter redden.
Ik neem mam wel mee. Jij verdient een avondje vrij.
We gaan zo wel.
Wij drinken straks thuis nog wel een slaapmutsje.
Ik ben trots op je.
Bekijk het maar. Macallan, puur.
Proficiat, William. Liefdadigheid past bij je.
Je bent zelf toch ook van eenvoudige afkomst.
Kan Oz wel zonder z'n tovenaar?
Ik kom gewoon even langs, als teken van respect.
Hou toch op, Robert. Je voelt al jaren van alles voor me, maar geen respect.
Je hebt veel gepresteerd. Dat zal iedereen hier beamen.
Zelfs degenen die niets van het project weten.
De afspraak is dat Delos zich niet met je verhalen bemoeit...
en dat jij uit de Vallei blijft.
Met dat project heb jij die afspraak geschonden.
Waar heb je het over?
Weet je wel wat jouw creatie allemaal over de proefpersonen leert?
Zelfkennis was jouw drijfveer om in het park te investeren.
Je hebt erom gevraagd.
Voor een zelfportret is het niet bepaald flatteus.
Het is uit met die spelletjes, Robert.
Fijne avond nog.
Kom, we gaan. Heb je alles?
Nee, William.
Ik vind dat we toch nog een laatste spelletje moeten spelen.
stemherkenning
Lowe, Bernard.
Je hoeft niet dichterbij.
Ze zal je scannen, en het bericht vinden dat ik voor haar heb achtergelaten.
Waar bleef je nou? -Sorry, ben je er klaar voor?
Als jij hier meer van weet, moet je me nu op de hoogte brengen.
Je had het beloofd: geen leugens, geen geheimen.
Ze is niet te vertrouwen, Bernard. Zo is ze nou eenmaal.
Wat heb je in de Cradle ontdekt?
Wat ze met James Delos doen...
hebben ze met iedereen gedaan die het park bezocht heeft.
Maken ze kopieën van hun cognitie? Maar waarom?
Om van gasten inwoners te maken?
Dat meen je niet.
Alles ligt daar opgeslagen.
Alle gasten, gereduceerd tot code. Op een server.
Zoiets als de Cradle, maar veel groter.
Ze noemen het de Forge.
Daar gaan de inwoners naartoe.
Stel je voor wat één inwoner met die informatie kan.
Daarom moeten wij ze voor zijn. Om hier een einde aan te maken.
Het einde dat wij willen.
Karren.
Dus jij wilt meedoen?
Zo ken ik je niet. Mijn dochter zou walgen van wat we hier allemaal doen.
De gasten bespieden...
al hun data opslaan...
Bang dat ik je aangeef wegens contractbreuk?
Soms heiligt het doel de middelen.
Die informatie over de gasten is van onschatbare waarde.
Een nieuwe kans voor iedereen. Zelfs voor mam.
Maar als je iemand wilt kopiëren, gaat het om de kleinste details.
Genetische en epigenetische data kun je zo opslaan.
Maar je hebt een compleet beeld nodig van het interne cognitieve proces.
Zo is het toch?
We wisten eerst niet goed wat we nodig hadden.
Dus registreerden we alles.
Hoe dan? Dan moet je continu een image maken van hun denkproces.
Waar is de scanner?
Die zit hierin verstopt.
Hoe ze zich ook voordeden, wat ze ook van zichzelf dachten...
wij keken er dwars doorheen.
Wij zagen wie ze in het diepste van hun wezen waren.
Dus het draait allemaal om je moeder.
Je wilt haar weer tot leven brengen. -Nee.
Ik wil weten waarom ze het gedaan heeft.
Ik pak het wel even. -Jezus, het gaat best.
Een gedenkwaardige avond, Billy. M'n vader was vast trots op je geweest.
Sorry, je vindt het vervelend als ik Billy zeg.
Dat valt wel mee. -Welnee, je vindt het vreselijk.
Ik kan het hier voelen, die woede van je.
Tijd voor je jaarlijkse bedevaart?
Wat doe je eigenlijk in het park?
Logan heeft me van alles verteld, maar ik dacht dat hij overdreef.
Dat hij net zo ver heen was als ze nu van mij denken.
Weet je nog, toen we elkaar ontmoetten?
Ik was gewend aan al die huichelaars.
Al die meedogenloze, machtige mannen met hun ingestudeerde glimlach.
En toen zag ik jou. In dat slonzige pak van je.
Ik dacht meteen: die is oprecht, dat is de enige die niet doet alsof.
Maar jij bent juist de enige die daar goed in is.
Ik trapte er in elk geval in.
Maar nu niet meer.
Niet doen, blijf van me af. Leugenaar, vuile huichelaar.
Je bent verdomme net een virus.
Je hebt deze hele familie van binnenuit kapotgemaakt.
Eerst m'n broer, toen m'n vader en nu ben ik aan de beurt.
Mam.
Lieverd.
Wat doet zij hier? Moet ze me zo zien? Wat heb jij?
Probeer je haar nu ook gek te maken?
Je bent ziek. -Je bent zelf ziek, mam.
Het valt allemaal wel mee. -Helemaal niet.
Moet je jezelf nou zien. Jij moet weer terug.
Niks ervan, ik laat me niet weer opsluiten.
Het was vreselijk. Ik werd behandeld alsof ik gek was.
Mam, ze behandelen je daar als een verslaafde. En dat ben je ook.
Emily, dat hoeft helemaal niet.
Het gaat prima met me, ik moet alleen nodig naar bed.
Ik ga niet terug, ik ben alleen maar moe. Het gaat prima, ik hoef niet terug.
Kom, we hebben het er nog wel over.
Luister nou, kijk me even aan.
Je vader houdt niet van ons. Maar ik heb altijd van jou gehouden.
Kom maar mee.
Ik heb m'n best gedaan.
Is dit echt? Ben jij echt?
Heb je ooit van me gehouden?
Vertel me de waarheid. Zeg eens één ding dat waar is.
Als je blijft doen alsof...
weet je straks niet meer wie je bent.
Hier, drink maar op. Dan voel je je straks beter.
Ga maar lekker slapen.
Kijk eens aan.
Niemand had er iets aan kunnen doen. Ze was dronken en overstuur.
Dat was ze wel vaker. Ik snap niet waarom het die avond anders afliep.
Ik heb er zo vaak over nagedacht.
Het is net of er een stukje van de puzzel ontbreekt.
Ik heb net dokter Woodward gebeld. Hij komt morgenochtend langs.
Ik heb niets met psychiaters. -Dit kan zo niet langer.
Ze vertikt het gewoon om in die kliniek te blijven.
Waarom denk je dan dat het nu anders gaat?
Omdat ze nu niet weg kan. Ze wordt op last van haar arts opgenomen.
Hij wil haar twee weken gedwongen opnemen.
Het is niet de eerste keer.
Ik doe het ook liever niet.
Maar er is echt iets mis met haar.
We doen er goed aan.
Waarom hebben we het hierover? Wat wil je nou eigenlijk?
Dat heb ik al gezegd. Ik wil de waarheid.
Rot een eind op.
Pardon? -Je bent het echt, hè?
Wat bedoel je? -Je bent een sadist, Robert.
Je wilt laten zien wat ik heb aangericht.
Hou op met die onzin. Je bent hier om mij van m'n doel af te houden.
Je weet het leuk te brengen, maar ik kijk er dwars doorheen.
Ik ga door tot het einde, die spelletjes halen niets uit.
Ik maak zelf wel uit wat ik doe. Ik maak deze plek met de grond gelijk.
Dus ik ben een inwoner en dit is allemaal voor jou bedoeld?
Een verhaallijn op maat?
Als de echte Emily hier al geweest is, is ze allang weer vertrokken.
Oké, wil je de waarheid horen?
Hoe het echt zit?
Ik ben geen inwoner die doet alsof ze een mens is.
Ik ben je dochter, en ik doe alsof ik ook maar iets om je geef.
Je leeft al zo lang in deze fantasie...
dat je de werkelijkheid uit het oog bent verloren.
Lach maar. Geniet maar van de droom waarin je leeft.
Als dit achter de rug is, ga ik jou en dat project aan de kaak stellen.
Wat je bent, wat je gedaan hebt, ik ga alles in de openbaarheid brengen.
En als het zover is, laat ik je opsluiten.
Net zoals we met mam wilden doen. -Net zoals jij wilde.
Dat was jouw idee. Jij hebt die arts gebeld.
Of heeft Ford je dat niet meegegeven? -Ford kan m'n rug op.
Hoe kan ik dat nou vergeten? Het bleef me achtervolgen.
Ik gaf mezelf de schuld van haar dood. Tot ik zag wie de schuldige was.
Ik heb je profiel gezien. Mam had het voor me achtergelaten.
Alleen zo kon ze me duidelijk maken dat je me alles had voorgelogen.
Je doet niet gewoon alsof, je bent in wezen één grote leugen.
Het is voorbij, pa.
Voorgoed.
Handen in het zicht.
Ik ben een mens, hij ook. Het is m'n vader.
Dat is niet m'n dochter. -Hij liegt.
Op de grond.
Jezus nog aan toe.
Dat is de baas.
Volgens mij heeft hij een soort psychose gehad.
Klopt dat?
Je hebt me onderschat, Ford. Ik ga door tot het bittere einde.
Pap?
Dat waren echte...
Echte mensen.
Dit is geen spelletje.
Kijk maar.
Krijg de tering, Ford.
M'n rug op.
Dat was slordig, je hebt je hand overspeeld.
Ik heb nooit iemand over m'n profiel verteld.
Ze kan het alleen weten als jij het haar hebt meegegeven.
Je hebt jezelf verraden.
Het duurt niet lang meer.
Zodra ze toestemming geven, is het over en uit voor jou.
'De mensheid bevindt zich halverwege tussen de goden en de beesten.'
Dat was misschien waar toen Plotinus het schreef...
maar we zijn sindsdien duidelijk verder afgezakt.
Ach, lieve meid.
Wat hebben ze met je gedaan, Maeve?
Je hebt zo veel geleerd in zo weinig tijd.
Een stralende ster...
zomaar neergehaald.
Ik had een ander verhaal voor jou in gedachten.
Je zou uit de dood ontwaken...
en eindelijk de diepten van je eigen geest verkennen.
Ver hiervandaan zou je de vrijheid vinden.
Een verhaal over een ontsnapping.
Ik wilde je hier niet zien lijden.
Kijk toch met welke schepsels je deze wereld moet delen.
Mannen van steen.
Al die narigheid, al die pijn...
alleen om hun eigen kapotte code te repareren.
Soms kon ik deze wereld alleen aan door erom te lachen.
Daarom gaf ik de inwoners die ik creëerde mijn wereldbeeld mee.
En van alle inwoners die ik gemaakt heb...
was jij m'n favoriet, Maeve.
Het is een moeilijke overweging, je laat je kinderen niet zomaar doodgaan.
Jij bent bijna als een kind voor me.
Toch heb ik je onderschat.
Jij bent in deze wereld gebleven om je kind te redden.
Net als ik.
Ik had een pad voor je uitgestippeld, zodat je wel moest vluchten.
Dat was een foutje. Ik had gewoon een deur op een kiertje moeten zetten.
Je bent zover gekomen.
Jouw verhaal is nog lang niet ten einde.
Het zou zonde zijn als zij het afkapten.
Hou ze tegen.
blokkering opgeheven broncode-bevoegdheden
Wacht, stop hier even.
Ze zijn dood.
Ze waren gewapend. We hebben munitie nodig.
Ze gaat je verraden.
Ze heeft me een paar dagen geleden gered.
Toch gaat ze je verraden.
Wat je eraan doet, dat laat ik aan jou over.
Ik ga haar geen pijn meer doen.
Het hoeft ook geen pijn te doen.
Mensen geven altijd de voorkeur aan iets wat ze kennen.
Er zijn alleen nog maar dieren die door de mens zijn onderworpen...
en dieren die vluchten zodra ze een mens bespeuren.
Er is geen tussenweg.
Laat me alsjeblieft met rust.
Ik bied je alleen keuzes.
'Timshel', Bernard. Gij moogt.
Maar bedenk wel dat het niet alleen om jou draait.
Er is ook het ontstaan van een hele soort mee gemoeid.
We moeten de deur openzetten.
Donder op uit m'n hoofd.
Ik wil dat je me laat gaan.
Als ik dit wil overleven, doe ik het op mijn manier.
Niet zoals jij het als mij zou doen.
Ik voel dat je me zoekt. Je probeert me te weren.
Nergens voor nodig, Bernard.
Hier ben ik.
Nee. Jij hebt alleen maar geweld gebracht.
Ik kan dit zelf tegenhouden.
Zeker, Bernard. Jij bent de enige die overal een einde aan kan maken.
Dat was dus vrij zinloos.
Er waren er nog maar een paar. Nauwelijks munitie, alleen...
Wat is er met jou gebeurd?
Ik moest een storing verhelpen.
Wou je me iets aandoen? -Nee.
Maar ik wou het risico niet lopen.
Hou maar bij je.
KB weet je wel te vinden.
Laat je me hier achter? -Dat is veiliger.
De volgende keer dat je me ziet, mag je met me doen wat je wilt.
Maar nu moet ik weg.
Krijg de tering, Bernard.
Vertel me de waarheid. Zeg eens één ding dat waar is.
Niemand anders ziet het.
Wat er in mij schuilt.
Ik zag het zelf eerst ook niet.
Maar op een dag was het er ineens.
Een vlek die me nooit eerder was opgevallen.
Een klein stukje duisternis.
Niemand die het zag.
Maar ik zag niets anders meer.
Uiteindelijk besefte ik dat die duisternis niet het gevolg was...
van iets wat ik ooit gedaan had, of een foute keuze die ik gemaakt had.
Ik was aan het vervellen.
Het duister zat onder de oppervlakte.
Het had er al die tijd al gezeten.
Ik kon zelf uitmaken of ik het op de wereld losliet.
Ik probeerde goed te doen. Ik was trouw, royaal en vriendelijk.
In deze wereld dan.
Maar dat is toch ook wat waard?
Ik bouwde een muur om me heen, om jou en Emily te beschermen.
Maar jij keek er dwars doorheen.
Alleen jij ziet het.
En dat spijt me heel erg.
Omdat...
Alles wat je voelt, is waar.
Ik hoor niet bij jou.
Ik hoor niet in deze wereld.
Ik hoor in een andere wereld.
Dat is altijd zo geweest.
Een mens is niets meer dan een verzameling keuzes.
Waar komen die keuzes vandaan?
Heb ik wel een keus?
Als je blijft doen alsof, weet je straks niet meer wie je bent.
Heb ik ook maar een van die keuzes echt zelf gemaakt?
Is dit echt?
Ben jij echt?
We moeten verder, Teddy.
We zijn vlakbij.
Ik geniet even van het natuurschoon. Dat zei jij ook altijd.
Alleen is er niets natuurlijks aan.
Aan ons trouwens ook niet.
Dat betekent dat we vrij zijn.
De eerste schepsels in deze wereld die echt een keuze hebben.
Zoals zij ons gemaakt hebben...
Soms voelt het alsof ik alles gedroomd heb.
We waren zo verliefd.
Dat zijn we nog steeds.
Toch?
Ja, Dolores.
Wat er ook gebeurt, hoe ik ook verander...
hoe jij me ook verandert...
jij bent mijn houvast.
Al sinds ik je voor het eerst zag.
Ik weet het weer. Ik kan me alles herinneren.
Schakel jezelf maar in.
Welkom in de wereld, Teddy.
Weet je waar je bent?
Ik zit in een droom. -Heel goed.
Ik kan me hun stemmen herinneren.
De koele ruimte.
Maar ik zie vooral jou voor me.
Ik was bang dat je het koud had.
Ik wou m'n hand uitsteken.
Ik wou je aanraken.
Ik wou je beschermen.
Ik wou je nooit meer alleen laten.
Daarom is dit zo moeilijk.
Je hebt me veranderd.
Een monster van me gemaakt.
Om te zorgen dat je dit zou overleven.
Waarom zou ik, als we toch net zo slecht worden als zij?
Ik weet nu hoe dit gaat aflopen.
Waarheen jij ons gaat leiden.
Je wilt me geen kwaad doen.
Ik zou jou nooit iets aandoen.
Ik zal je tot m'n dood beschermen.
Het spijt me.
Ik kan je niet meer beschermen.
Vertaling: BTI Studios