GALOPPERENDE FOXLEY
In 1929, toen ik 13 was...
...werd ik naar een beroemde Engelse kostschool gestuurd.
Destijds was het leven behoorlijk hard op dergelijke scholen.
En geloof het of niet maar zelfs nu, vijftig jaar later...
...als ik te lang op een harde stoel zit...
...voel ik m'n achterste weer kloppen, daar waar ik geslagen ben.
'Zes met je kamerjas aan, of vier zonder?'
Dat zeiden de prefecten 's avonds laat in de kleedkamers.
Dit is een verhaal over die schooltijd.
En voor één keer heb ik niets verzonnen. Het is allemaal waar.
Goedemorgen, Mr Perkins.
Vijf dagen per week, al 36 jaar...
...nam William Perkins de trein van 08.12.
Hij hield ervan om te forensen.
Er zit een regelmaat in die past bij iemand met vaste gewoonten.
Bovendien was het een soort scheepshelling...
...die hem zacht maar onverbiddelijk in z'n dagelijkse routine deed glijden.
Hij genoot er zeer van dat hij z'n eigen stoel had in dezelfde wagon...
...met dezelfde mensen, die op de juiste plaats zaten...
...met de juiste paraplu's, hoeden, stropdassen en kranten.
Tot er op een ochtend iets verontrustends gebeurde.
Die kerel staat op mijn plek.
Is de sigaar een probleem?
Dit is een rookwagon. U mag doen wat u wilt.
Ik vraag het maar. Gewoon uit beleefdheid.
Beleefdheid? -Aangezien ik hier de nieuweling ben.
Mooi, hoor. Lekker ding, vindt u niet?
Ik vind het nogal vroeg voor een gesprek, niet?
Hemel, u doet me denken aan m'n oude luitenant in de Coldstream Guards.
Als iemand 'goedemorgen' zei blafte hij er zeven tegenin, razendsnel.
'Goedemorgen, goedemorgen, goedemorgen, goedemorgen.
Daar kun je een week mee voort.'
Erg grappig.
Goede kerel, wel. Liet ons keihard werken. Een echte slavendrijver.
Wat heb je toch? Laat je een volslagen vreemde je dag verpesten?
Als hij maar niet elke dag verschijnt.
Morgen. -Goedemorgen.
Hij is er alweer. -Ik vrees het ook. Al voor de derde dag.
Heb je een idee wie het is? -Geen flauw benul.
Dat kan niet. Niet na al die jaren.
Niet galopperende Foxley.
U was me voor, deze morgen.
U zit in mijn stoel.
Nee, de afgelopen dagen hebt u op mijn stoel gezeten.
Oh, dat had u moeten zeggen. Dan had ik geruild.
Ik zei toch dat ik de nieuweling was?
Nee, dat was ik.
Ik was de nieuweling.
Goed dat we met de auto gingen, hè?
Je voelt je hier snel thuis.
De beste tijd van je leven gaat beginnen. Je zult het zien.
Uitstekende school.
Zeg eens...
Leren ze je hier geen manieren?
Volgens mij zijn excuses op hun plaats. -Het spijt me zo.
Uw toon bevalt me niet, meneer. -Werkelijk?
U lijkt me onbeschoft en ongemanierd.
Ik hoop maar dat u hier een uitzondering bent.
Ik zou niet willen dat mijn zoon zulke gewoonten aanleert.
Ha, Mr Perkins. Ik zie dat u prefect Bruce Foxley hebt ontmoet.
Een uitstekende sportman. Kan alles: voetbal, cricket.
Maar z'n manieren houden niet over. -Werkelijk?
Hij is vast blij dat hij terug is. -Precies, meneer.
Waarom begin je niet aan het corvee- rooster? Kies wat nieuwelingen uit.
Heel graag, meneer.
Nou, Perkins. Je zult je wel een echte nieuweling vinden.
Maak je geen zorgen, je vindt je plekje wel.
Precies wat ik al zei. Ga je maar melden.
Kin omhoog. Hupsakee.
Tot ziens, vader. -Dag, William.
Hou je goed, hè? En schrijf me snel.
Het voelt alsof hij het hol van de leeuw binnen gaat. Dat heeft iedereen.
Maar dat is snel voorbij.
Nieuweling. Doe die hoed af.
Perkins.
Jij bent van mij, knul. -Is dat zo?
M'n persoonlijke bediende, butler, bedden-opmaker...
Manusje-van-alles, afwasser...
Laarzenreiniger... Jij bent mijn slaaf, Perkins.
Slaven, opstaan. Slaven, opstaan.
Goed, Perkins. Zeg je klusjes op. -Als de bel gaat, sta ik op...
...stof het bureau af, maak z'n schoenen schoon...
...leg z'n kleren klaar, poets het haardijzer, maak de haard schoon...
Morgen, Foxley.
Wat doe jij nou weer? -Ik maak de haard schoon.
Je ligt achter op schema.
Nee... -Hou je kop, slaaf. Ik haal adem.
Ga maar liever naar de plees. -De plees?
De toiletten.
De wc's, de latrines.
Les petits coins.
Waar je je ontlast.
Moet ik die schoonmaken? -Als het nodig is.
En dan verwarm je de zitting voor me. En als die niet warm genoeg is...
...dan verwarm ik die van jou.
Is er iets mis? U staart naar me.
Het spijt me. -Denkt u dat we elkaar kennen, of zo?
Het spijt me.
Ik weet zeker dat we elkaar kennen. Oh, ja.
Ja, Foxley.
Ik kan je ontmaskeren, tonen wat voor zwijn je was.
Je herkent me niet, hè? Een snor, een ouder gezicht...
Maar ik herken jou wel, o ja.
Goed, ik heb besloten.
Het wordt met de kamerjas uit.
Alsjeblieft... -Uit.
Schiet op.
En nu je tenen aanraken. Dieper, veel dieper.
Zo... Wat ben je nu?
Ik... Ik ben een lui jongetje.
Die geen vuur kan maken.
Die geen knoop kan poetsen zonder vlekken te maken.
Wat ben je nog meer? -Weet ik niet.
Uw toon bevalt me niet, meneer.
U lijkt me onbeschoft en ongemanierd.
En je vader is erg bezig met manieren, niet?
Nou?
Op die vraag antwoordt je 'ja'. 'Ja'.
Sta stil.
Als je grient, krijg je een extra klap.
Hierom noemen ze me galopperende Foxley.
Omdat ik altijd galopperend slaag uitdeel.
Hé, daar. Psst.
Perkins, daar...
Hoeveel kreeg hij er? -Wie, Perkins?
Hij kreeg er vijf. -Vijf?
En zonder kamerjas, ook nog.
Hemel.
Het waren er eerst vier, maar hij jankte. Dat doet iedereen bij Foxley.
Omdat hij zo'n aanloop neemt, begin je de pijn te voelen.
Eerst voel je niets, alleen een doffe pijn.
Maar na enkele seconden, een stuk of tien...
...dat is de tijd dat Foxley wegloopt, dan begint het enorm te branden.
En dan komt hij er alweer aan.
Arme Perkins.
Perkins... -Wat?
Laat de schade eens zien, toe. -Nee.
Kom, wij staan aan jouw kant.
Nee, alsjeblieft...
Kom, we vinden het zo vervelend. -Laat nou zien.
Nou, goed dan.
Nogal ver uit elkaar. Dat zijn we van Foxley niet gewend.
Die liggen dicht bij elkaar. Mooi, ze raken elkaar.
Die onderste was een nare klap. -Die bloedde.
Verdorie, Foxley moet jou wel hebben.
Wat is dit? Terug naar bed, iedereen.
Zo, dus Perkins is aan het opscheppen?
Is dat het?
Als iemand nog een kik geeft, krijgt hij wat Perkins kreeg.
Ik weet het weer. Die kleine oogjes, dat voorhoofd...
...het vettige haar, met die slag erin.
De handschoen.
De witte handschoen.
Vangen.
Onhandig jong.
Dit is beter. Je gaat vooruit, Perkins.
Dank je, Foxley. Ik was er een hele dag mee bezig.
Zo op het oog, bedoel ik.
Maar laten we eens kijken wat m'n stofdetector oplevert.
Goed.
Zo... Dus je bent toch een luie donder, hè?
Ik dacht dat ik alles... -Dacht je dat?
Nou ja, dan zien we elkaar later, niet?
Na de mis, in de kleedkamer.
Het zat onder de stoel. -Als slaaf maak jij hier schoon.
En schoon is schoon. -Ja, Foxley.
En je bent de irissen vergeten.
Ik had er geen tijd voor. -Nu wel.
Maar ik heb les. -Dan moet je opschieten.
De vijver ligt maar vier kilometer verderop.
Een verzopen rat.
Niet binnenkomen.
Vier maar...
Hopeloos. -Ik kon er niet bij.
Dat betekent nog een klap erbij.
Vooruit, jas uit. Je moet meer brood roosteren.
Hoe doet jouw slaaf het, Julian? -Steeds beter.
Perkins is een ramp. Lui, opstandig, incompetent...
Ik moet hem dagelijks slaan.
Ik krijg spieren waarvan ik het bestaan niet kende.
Moet ik dit opeten?
Deze kant is amper warm.
Maar je houdt niet van verbrande toast.
Waardeloos.
Je hebt weer een klap verdiend.
En te bedenken dat ik m'n ouders schreef dat alles goed ging...
...behalve dan dat ik verkouden was.
Geen woord over al die klappen.
Jij sloeg me.
Jij.
Nog zeven minuten tot Cannon Street.
Zeven minuten om jou te ontmaskeren.
Foxley... Dat is wel een goed idee.
Waarom niet? Waarom niet?
Mag ik misschien jullie aandacht? Heel eventjes maar.
Ik weet dat we gewoonlijk niet veel praten op onze dagelijkse reis...
...en hopelijk vergeven jullie me, maar de aanwezigheid van deze heer...
...deed een hoop herinneringen uit mijn schooltijd bovenkomen.
Ja, het is een hele tijd geleden. Maar ik weet 't nog wel.
Ik weet het nog goed. Want het zit zo: Ik heb geleden.
Ik heb vreselijk geleden. Door zijn toedoen.
Ik was zijn slaaf. En ik kon nooit iets goed doen.
Omdat hij een absolute sadist was.
Wat wij vroeger een 'mepper' noemden.
Hij maakte m'n leven een hel, een jaar lang.
Ik pleegde haast zelfmoord vanwege hem.
Hij heeft me niet herkend. Maar ik herken hem wel.
Hij was m'n prefect, op de kostschool.
En hij had absolute macht over de nieuwkomers.
Zo werden de kleine jongens genoemd.
En zoals iedereen weet corrumpeert absolute macht absoluut.
Deze man was niets minder dan een Hitler, naar mij toe.
Op alles waarover hij niet volkomen tevreden was...
...stond een zwaar pak slaag.
En wat genoot hij ervan om van dat privilege gebruik te maken.
Die stok heeft hij nog. Dat is precies zo'n stok als waarmee hij mij sloeg.
Op zo'n wetenschappelijke manier.
Zijn talent lag in martelingen.
Mentaal en fysiek.
Heren...
Gallopperende Foxley.
En Foxley, herken je me inmiddels?
William Perkins?
St. Wilfred's?
Aangenaam kennis te maken.
Maar mijn naam is Fortescue.
Jocelin Fortescue. Eton, 1928.
Ha, we zijn aangekomen.
Sorry, kerel. Vergissen is menselijk.