Stop met zeuren. - Daar is ze.
Ik was twaalf toen ik besefte dat ik in de hel was gezet
voor zonden die nog begaan moeten worden.
Dat onder het groene en bruine land van deze stad
de stinkende aarde lag.
De onvolgroeide bomen weerspiegelden de van God verlaten zielen
van de wezens die hier leven.
De vrouwen, verbitterd door bakken, godsdienst en het moederschap.
De mannen, blatend over God en handel
en dromend van hun hand in de kousen van hun maîtresses.
Samen met het besef kwam de vrijheid.
Ik reed naar de uiterste rand van de stad,
vleide me neer naast een hoop stenen
en ontlastte een vloek op deze plek met al de eerlijkheid van de jeugd.
Ik vervloek deze stad, - Stilte, alsjeblieft.
met woorden en grommen.
Ik weet wat jij bent, Patricia Neville,
jij bloedzuigende uitbuiter.
Je zult krijgen wat je verdient, teef. - Ga toch naar huis, belachelijk mannetje.
Daar zal ik voor zorgen. - Negeer hem maar gewoon.
Je krijgt wat je toekomt, Neville.
En ik besefte, - Laat iemand hem weghalen. Angus.
zelfs toen... - Kalmeer eens allemaal.
Je krijgt wat je toekomt, Neville. - Ik ga de politie bellen.
Denk je dat dit fijn is? Je rotzooi opruimen.
Je hebt toch niets anders te doen.
Trouwens, je zult het missen als ik dood ben, lieve zuster.
Je bent te egoïstisch om te sterven. Je zult altijd rond mijn hals hangen.
Juffrouw Neville?
Voorzichtig.
Mijnheer, leg dat geweer neer. - Het is in orde.
Dat is onze buurman, Max. - Onze dappere beschermer.
Wat kwajongens gooiden stenen naar het huis. Ik kwam kijken of er geen schade was.
Je kunt niet zomaar een wapen op iemand richten.
Natuurlijk. Mijn excuses.
Eve, alles in orde? Wat is er gebeurd?
Patricia kreeg net de reactie waar ze op hoopte, of niet soms?
Goedemorgen. Eve?
Eve?
Eve.
Vertaling: Dweez
Zeg stop.
Ieder keer als je tegenspreekt doe ik er vijf seconden bij.
Je weet toch dat ik je kan arresteren?
Blijf praten, Matthew. Dat is goed voor je.
En klaar. Goed gedaan.
Nog een keer? En doe eens wat moeite. - Dat doe ik, verdomme.
Goed zo, dat zijn nog eens vijf seconden. - Matthew, gaat het?
Lucien, stop met hem te martelen.
En... ontspan je.
Ik veronderstel dat hij dat ook moeten aannemen?
Dat is nog eens een idee.
Baas.
Ze lagen beiden op de zetel.
Patricia werd vastgehouden door haar zuster, Eve.
Eén momentje, Vader.
Wat hebben we hier? - Een gaslek.
De priester vond hen. Eén van hen ademde nog, Eve Neville.
Ze is naar het ziekenhuis gebracht.
De andere zus, Patricia, had niet zoveel geluk.
Ik was gisteren nog bij hen.
Is de toevoer afgesloten? - Natuurlijk.
Wat gebeurt er als iemand op deze manier sterft?
Het gas neemt de plaats in van de zuurstof in de kamer,
daarna in de longen van de slachtoffers en eigenlijk, verstikken ze gewoon.
Hoe lang duurt dat? - Niet onmiddellijk, het vraagt wat tijd.
Denk je dat we...
Ja. Ned. - Sergeant.
Kunnen we wat ramen open zetten? - Dichtgenageld, de achterdeur staat open.
Charlie.
Dit was opzettelijk.
Sorry, mijnheer, je kunt niet naar binnen. Dit is een politieonderzoek.
Ik ken Patricia Neville. Zeg me wat hier gaande is.
Mijnheer Reed. - Wat is er gebeurd?
Er was blijkbaar een gaslek. Eve werd naar het ziekenhuis gebracht, maar
ik ben bang dat Patricia overleden is.
Het spijt me.
Ik ben nog niet klaar. Ik had een drukke ochtend.
Dat is niet erg. Kan ik je helpen?
Je kunt de instrumenten klaarleggen.
Zelfmoordpact of moord? - Dat is de brandende vraag, niet?
De andere zuster overleefde het?
Bewusteloos, maar goddank in leven. - Ik heb een zuster.
Echt? Waar is ze?
Dat weet ik niet.
Ze ergerde gisteren heel wat mensen. Haar zuster probeerde haar te bedaren.
Lukte dat? - Niet bepaald.
Ik ben verrast, Alice. Ik dacht dat haar schrijfstijl niets voor jou was.
Haar boeken doen me lachen. - Echt waar?
De waarheid, ik las gisteren een uitreksel in de Courier.
Thuiskomen, na al die jaren en iedereen vertellen wat ze verkeerd doen,
is een garantie dat iedereen aanstoot aan je neemt, geloof me.
Ik heb daar ervaring mee. - Dat is zo, Lucien.
Wat is er?
O, hemeltje. Een radicale mastectomie.
Beide borsten. Ook pas onlangs.
Een aanzienlijke hoeveelheid aan overtollig weefsel.
Borstspieren, lymfeklieren. God, dit is wreed.
Maar standaard. Voor borstkanker.
Het is raar, Alice.
Er zijn geen typische sporen van verstikking aanwezig.
Er zijn grote kale plekken.
De kankerbehandeling? - Denk ik wel.
Slijmen? - Nee, niets.
Maar kijk hier eens. Vage lijnen op de nagelbedden.
De lijnen van Mees? - Ze stierf voor het gas werd aangezet.
Alice werkt aan het bepalen van het vergif.
Hoofdinspecteur, ik heb een namiddagmis en ik moet bij Eve langsgaan.
Ik kom zo meteen bij je, Vader. - Bedankt.
Ze werd behandeld voor kanker, borstkanker.
Spijtig genoeg was het door haar hele lichaam uitgezaaid.
Het was terminaal.
Waarom een vrouw vergiftigen, die al aan het sterven was?
Kan ze zichzelf hebben vergiftigd? - Nee, nee.
Dit was geen eenmalige dosis.
Ze werd vergiftigd over een aanzienlijke tijdspanne.
Als ze haar eigen lijden wilde verlichten, was dat niet de manier om het te doen.
En haar zuster? Kunnen we van haar een verklaring krijgen?
Ik ben bang dat ze nog bewusteloos is.
Charlie, ik wil dat jij de zaak Neville afhandelt.
Ja, baas. - Bedankt.
Iedere keer als je me aankijkt met die blik op je gezicht, win ik 5 seconden van oefenen.
Dok, als ze vergiftigd werd, dan is dit vast geen zelfmoordpact.
Het maakt het minder onwaarschijnlijk, niet?
Dit gezegd zijnde, we weten nog niet wat er met Eve is gebeurd.
Ze kon haar zuster dood hebben gevonden en besloten haar te volgen,
ik weet het niet.
Of misschien vergiftigde ze haar, voelde spijt toen ze eindelijk stierf
en volgde haar. Ze hebben gisteren ruzie gemaakt.
Fysiek? - Neen. Beledigingen, vernederingen.
Eve zei tegen haar zus dat ze te egoïstisch was om te sterven
en voor altijd rond haar nek zou hangen. - O, hemeltje.
Misschien was Eve het moe om voor Patricia te zorgen.
Ze was duidelijk heel ziek. - En niet alleen door de kanker.
We moeten alles in dat huis controleren, Charlie.
Kijken of we kunnen ontdekken hoe het vergif werd toegediend.
Rose, komaan. We zijn... - Is het waar?
Ik ga met Vader Emery praten. Hallo, Rose.
Moord of zelfmoord? Ik dacht dat het gas werd aangezet.
We hebben nog geen commentaar. Laat dit nog even rusten, Rose.
Het is delicaat. - Patricia Neville is beroemd, Charlie.
Iedereen zal willen weten wat er gebeurde. De kranten in de stad, zelfs internationaal.
Ja, ik snap het al.
Onderzoek je de man die het signeren onderbrak?
Natuurlijk. Maar momenteel volgen we het iets korter bij thuis op.
De zuster?
Als zij het gas aanzette, zal ze worden aangeklaagd voor poging tot zelfmoord?
Dat is wat de wet zegt.
Hebben ze hun eigen leven genomen, dokter?
Daar kan ik nog niet op antwoorden.
Vertel me wat meer over Patricia.
Patricia was een uitdaging. - Hoe zit het met Eve?
Eve werd door het leven slecht behandeld.
Natuurlijk, de kanker van haar zuster. - Hun moeder overleed aan dezelfde ziekte.
Eve verzorgde haar tijdens haar ziekte, terwijl Patricia in het buitenland was.
Toen Patricia terug kwam, verpleegde Eve haar ook.
Mijn hemel, ze klinkt als een zeer buitengewone vrouw.
Ik zou haar hebben omschrijven als devoot.
Hebben omschreven? - Dok?
Juffrouw Neville?
Ik ben bang dat het mijn droeve plicht is u te informeren dat uw zuster is overleden.
Dat weet ik.
De doodsoorzaak was vergif.
Nee, ze had kanker.
Ik ben bang dat dat haar niet gedood heeft.
Juffrouw Neville, ik ben dokter Lucien Blake.
Mijn oprechte medeleven.
Bent u in staat om ons te vertellen wat er gebeurd is?
Er werd geknoeid met de gasleidingen in uw woning.
Weet u daar iets van?
Hoe zou u uw relatie met uw zuster omschrijven?
Eve... - Het is voorbij. Laat me alleen.
Amen.
Charlie, dat moet ook allemaal getest worden.
Dat is blijkbaar al jaren lang niet meer aangeraakt.
Bill, Patricia was die avond aan het drinken en veel
en haar uitgever daagde op met wat duidelijk een fles was,
dus moeten we hier grondig mee zijn.
Ik heb het huis van boven tot onder gecontroleerd.
Je beseft dat ik hier eerder naartoe werd geroepen.
Geweld tussen de zusters en het lastig vallen van een ex-werknemer.
Hebben we een naam? - Karl Gorman.
Hij maakte wat kabaal en was verdwenen voor we aankwamen.
Hij is degene van de signeersessie. Ik kon hem niet opsporen.
Ik kan zijn dossier opvragen als we hier klaar zijn.
Hij draait wel bij.
Vossenlokaas. Denk je dat we dat zoeken?
Natrium-fluoroacetaat.
Dat kan zijn Bill. Ik heb de toxicologie nog niet.
Dok?
Kijk hier eens.
Sporen van een breekijzer.
Iemand probeerde blijkbaar in te breken. - Met moeite, zo te zien.
Maar ze konden niet binnen geraken.
Zie je het slot? Ze verbogen het, maar ze braken het niet.
Misschien zijn daarom alle ramen dichtgespijkerd.
Dok, wat denk je dat dit is?
Enig idee wanneer ze bezoek mag ontvangen?
Nog een tijdje niet, mijnheer... - Porter. Max Porter.
Mijnheer Porter, blijkbaar ben je een vriend van de Nevilles.
Ken hen haast mijn hele leven. - Dan was dit vast een grote shock.
Mijnheer Porter, gisteren zei je dat je mensen had moeten wegjagen.
Herkende je iemand?
Kinderen vooral, ik heb niet goed gekeken.
Laat de naam Karl Gorman een belletje rinkelen?
Hij is een bedreiging, ik heb de politie al meermaals moeten bellen.
Maar niet alleen vanwege mijnheer Gorman, juist?
Ze maakten ruzie, Eve en Patricia.
Soms ging het er erg verhit aan toe.
En als je ruzie zegt...
Heeft Eve ooit fysiek geweld gebruikt tegen Patricia?
Soms was het andersom.
Je moet begrijpen, Patricia was ongelofelijk moeilijk,
vooral als ze dronken was. - En Eve?
Eve raakte dat spul nooit aan.
Ik weet zeker dat het niet erg was, het was alleen luid.
Ik was bezorgd om haar. Die vrouw is een heilige.
Maar ik veronderstel dat zelfs heiligen hun grenzen hebben.
Complexe relaties, Charlie. - Ja, het is eigenaardig.
Ik heb iets gevonden over Karl Gorman. - O, ja?
Hij werd niet aangeklaagd, maar er zijn meerdere meldingen in de laatste zes maanden.
Een kerel met een wrok. - Agent? Karl Gorman.
Zoek hem en breng hem op, wil je? - Bedankt, Bill.
Wat heb je?
Rapporten van Eve Neville die fysiek geweld gebruikte tegen haar zuster.
En andersom, moet gezegd worden. - Werd ze formeel ondervraagd?
Nee, daarvoor is ze nog niet fit genoeg.
Eens ze gezond wordt verklaard, zal ik haar ondervragen.
Ik ga terug naar de bibliotheek.
Om het glas en de fles op te halen, die Patricia gebruikte tijdens de lezing.
Er is niets mis met over zijn schouder te kijken, Davis.
Jawel, baas.
Goedemorgen. - Dokter.
Andrea, hoe is de artritis van je moeder? - Veel beter, bedankt.
Fijn om te horen. Dit is Senior Sergeant Davis.
We zagen elkaar gisteren.
Ik vroeg me af,
of jij toevallig de fles en het glas had, waar Patricia uit dronk tijdens de lezing?
Het glas zal afgewassen zijn, maar de fles staat achter.
Ik kan ze voor jullie halen. - Mooi zo, bedankt.
Zou je erg vinden als ik dit leen voor het onderzoek?
Dat moet je aan mijnheer Reed vragen. Hij komt ze ophalen.
Hij vindt het vast niet erg. Ze worden vast niet erg populair.
Net het tegenovergestelde. Ze zijn blijkbaar uitverkocht.
Is dat zo? - Iedereen houdt van je, als je dood bent.
Sorry, dat had ik niet moeten zeggen.
Mijnheer Reed, heb je een minuutje?
Je relatie met Patricia,
hoe was ze? - Patricia?
Ze kon een uitdaging zijn.
Een uitdaging, hoezo? - Ze was een artieste.
Je moest gewoon aanvaarden dat alles om Patricia draaide.
Je tijd, je energie, het voedsel op je bord.
Zolang je dat aanvaardde, was het meestal in orde.
Ze kon mensen irriteren. Deed ze dat ook met jou?
Soms wel, ja.
Je lachte toen je hoorde dat ze dood was.
Daarna ging ik terug naar het hotel en huilde.
Verdriet kan je overvallen op onverwachte manieren.
Ik was haar uitgever en dat was afmattend werk.
Maar het was ook een privilegie.
Ben je zelf een schrijver, mijnheer Reed? - Daar had ik wel hoop op.
Wat gebeurde er met die hoop? - Ik vond een manier om ermee te leven.
Door het werk van anderen uit te geven. Vond je het erg dat anderen aandacht kregen?
Andrea, de fles. - Ik vond ze niet, ik weet niet waar ze is.
Mijnheer Reed, heb je enig idee wat er met die fles is gebeurd?
Pardon. Sorry voor het storen, maar er is telefoon voor je, mijnheer.
Ik bedoelde de sergeant.
Leg het neer.
Het is Karl Gorman. Hij is dol gedraaid, slaat alles in elkaar.
Je ruïneerde mijn leven, smeerlap.
Doe iets. Hij is gek geworden.
Mijnheer Gorman, wat je ook stoort, dit is niet de manier om het op te lossen.
Dit heeft niets met jou te maken. - In Jezusnaam, hou hem tegen.
Mijnheer Gorman, ik wil dat je de kettingzaag neerlegt
en dan praten we erover.
Wat als ik ze door zijn hoofd ram en dan praten we erover?
Ga achteruit.
Dok. - Mijnheer Gorman.
Ik ben dokter Lucien Blake.
Ik weet dat je de dingen niet nog erger wilt maken.
Waarom leg je dat niet neer? Dan kunnen we wat praten, ja?
Is dit een truc? - Nee, het is whisky.
Ik hield je in dienst als gunst voor Neville en zo betaal je me terug?
Ze ontsloeg me vorige week.
Ik heb jaren in die plaats gestoken en zij ontsloeg me.
Ik gok dat mijnheer Neville je nooit zo zou hebben behandeld?
Hij was een goede peer.
Een echt goede peer.
Maar toen verkocht hij de zaak? - Nee, dat deden de zusters.
Mijnheer Neville zou me een partner maken.
Zei dat ik de zoon was die hij nooit had gehad.
Ze lachten me gewoon uit.
Je hebt een hele geschiedenis van de Nevilles lastig vallen.
Waarom ben ik hier?
Je bent hier Karl, omdat je mijnheer McKay dreigde met lichamelijke schade.
Dan ben ik schuldig.
Maar waarom ben ik echt hier?
Ben je de laatste weken in de buurt geweest van het huis van de Nevilles?
Kan ik dat drankje nu hebben?
Blake.
Heb jij Patricia Neville gedood?
Dok?
Ik ben blij dat ze dood is.
Maar ik heb haar niet gedood. - Wat was je aan het doen, verdomme?
Daar binnen. - Hij vroeg een glas, ik gaf het hem.
Je gaf hem alcohol tijdens een officiële ondervraging.
Als hij gedronken heeft, kun je hem een tijdje langer vasthouden.
Doe dat nooit meer, als ik de leiding heb bij een ondervraging.
Charlie. - Nee, nooit meer.
Ben ik duidelijk genoeg voor je? - Soms is het de moeite om te denken aan...
Sergeant.
Ik hoop dat ik niet stoor.
Thallium? - Ja.
Van het vossenlokaas? - Nee, dit komt van rattenvergif.
Waar iedereen aan kan geraken.
Weten we hoe het werd toegediend? - Nog niet, we moeten nog veel testen.
Dat verklaart de haaruitval. Dus toch niet de kankerbehandeling.
Is dat een symptoom?
Da haaruitval zou begonnen zijn kort na de eerste blootstelling.
Ze zou te maken krijgen met verergerende perifere neuropathie.
Inderdaad.
Zenuwirritatie in de handen en voeten.
Het wordt omschreven als
het gevoel dat je ledematen in brand staan, maar erger.
Humeurwissel, vatbaarheid voor luide of plotselinge geluiden,
verhoogde kortademigheid.
Daarna hartstilstand en de dood. - Geen wonder dat ze boos was.
Dok ik heb de manager opgevolgd.
Gorman is het manusje-van-alles. Hij doet een beetje van dit en dat.
Ze hadden onlangs een rattenprobleem.
Gorman had de leiding over het vergif. - Echt?
Goed dat ik hem die whisky heb gegeven, vind je niet?
Nog wat thee in de pot, Charlie?
Je laat de dokter dus leiden? - Zou jij dan niet doen?
Hangt ervan af of hij me brengt waar ik naartoe wil gaan.
Hij wil je echt niet ondermijnen, ook al lijkt het daar soms op.
Hij denkt graag dat hij de slimste in de kamer is
en God weet dat hij dat meestal ook is.
Maar je moet hem niet bijbenen.
Je moet hem gewoon aansturen.
Twee klontjes wit, bedankt.
Geen politie-escorte?
Nee, ik ben hier in mijn medische capaciteit.
Hoe voel jij je? - Ik wou dat ik dood was. En jij?
Patricia was al overleden, toen jij met de leidingen knoeide.
Je dacht dat het de kanker was. - Natuurlijk. Wat moest ik anders denken?
Dokters vertellen je niet echt de smerige details.
We kunnen het lot dat ons wacht beter niet kennen.
Jij had er ervaring mee. - Daarmee en met al de rest.
Het was niet zo verschillend, als wat mijn moeder doormaakte.
En wat ik waarschijnlijk zal doormaken. Dat is ons geschenk van God, blijkbaar.
Het spijt me.
Eve, vertel eens, wie zou je zuster willen doden?
Wie niet? Ze was een monster.
Ze weigerde om terug te komen, toen moeder stervende was.
Pap ging er onder door. Patricia liet alles aan mij over.
Ze kwam pas terug toen ze ziek was. - Ach zo.
Wat kun je me vertellen over Angus Reed?
Pathetisch. Patricia had hem door en hij wist het.
Ze dreigde ermee hem te ontslaan.
Eve, ik... - Niet doen. Mijn familie is weg.
Alles wat nog voor me ligt is een wegterende gezondheid en een ellendige dood, dus nee.
Geloof jij in de hel, dokter? - Neen.
Ik wel.
Vader. - Dokter.
Loop je even mee?
Heb je Eve Neville bezocht?
Inderdaad. Ze is een ongezonde vrouw. - Het gaslek.
We weten beiden toch wat er echt gebeurd is, niet Vader?
Ze is bezorgd om naar de hel te gaan.
Dat zijn we allemaal, dokter. - Je bent niet verbaasd.
Ze gaan haar dus aanklagen voor poging tot zelfmoord?
Dat zou wreed zijn, denk je niet?
En de Kerk, Vader? Zul jij de andere wang toekeren?
Zo werkt de Kerk niet.
Denk je niet dat ze al genoeg geleden heeft?
Wat ik denk, maakt niets uit. Zelfmoord is een doodszonde.
Maar poging tot zelfmoord?
Ze kan toch zeker om vergeving vragen, berouw tonen voor haar zonden?
Wat ze niet zal doen.
En zonder berouw kan er niets voor haar worden gedaan.
Vergeving kan misschien een troost zijn voor een bange vrouw.
Niet ten koste van haar ziel.
Nee, natuurlijk. Dat kunnen we niet riskeren.
Weet je, ik heb onlangs
de toespraak van paus Pius aan de anesthesisten gelezen.
Als het enkel de bedoeling is van de dokter om het lijden te verlichten
en de patiënt overlijdt jammer genoeg, dan is dat geen zonde.
Probeerde Eve het haar zuster comfortabel te maken?
Bedoel je dat? - Nee, dat zeg ik niet.
Dan ben ik niet zeker dat ik het begrijp.
Nee, dat denk ik ook niet.
Misschien moeten we discussiëren over de definitie van comfortabel.
Wilde je nog ergens anders over praten, Lucien?
Met alle respect Vader, ik vrees dat het nutteloos is.
Nog een fijne dag. - Goedendag.
Technisch gezien kunnen we je 24 uur vasthouden voor de aanval op McKay.
Maar als ik het zou willen kan ik de aanklacht verzwaren tot moordpoging.
Dan hebben we meer tijd.
Je had toegang tot vergif, je had een grief tegen de familie
en eerlijk gezegd ben je een puinhoop, Karl.
Wie zou jou er niet van verdenken dat je Patricia Neville hebt gedood?
Daarom ben ik er niet van overtuigd.
Jullie laten heel wat scotch rondslingeren.
Die is van een vriend. Neem maar, je doet me er een plezier mee.
Bedankt.
Het raam van de studeerkamer bij de Nevilles vertoont sporen van poging tot inbraak.
Deed jij dat?
Als ik wilde inbreken, dan had ik het raam ingegooid.
Je blaft harder dan je bijt, Karl.
Je denkt dat de zusters je benadeelden?
Ze hadden alles.
Rijke ouders, een groot huis. Ze moesten niet werken.
Ze hadden zelfs een kerel met een geweer om mensen weg te jagen.
Wat wilde jij dan van hen?
Ik wilde enkel dat ze zeiden dat het hen speet.
Jean. - Ik ben hier.
O, daar ben je. Ik hoop dat je het niet erg vindt.
Ik heb vanavond een paar mensen uitgenodigd om...
Is alles in orde? - Dit kwam vanmorgen met de post.
Je had het kunnen openen, weet je.
Dat was wel goed geweest.
Mei Lin laat je groeten. - En?
Ze zal de scheiding niet aanvragen.
Maar ze ging akkoord.
Om de scheiding erdoor te krijgen, moet ze me beschuldigen van ontrouw.
En...
dan moet ze hen namen geven. Dat wist ik niet.
Ze probeert jou te beschermen. - Wat gaan we nu doen?
Wat? - Ze zegt dat jij als man meer opties hebt.
Dat is inderdaad zo. Drie, in feite.
Geen van hen is echt smakelijk.
Eén, ik beken dat ik haar verlaten heb, wat aantoonbaar niet waar is.
Twee, ik geef officieel toe, dat ik in feite een dronkaard ben
en ik emotionele wreedheid toebracht, of drie,
geef toe dat ik overspel pleegde. Dan zou ik geen namen moeten noemen,
maar God nog aan toe Jean, iedereen hier zal zeggen dat jij het bent.
Je zou beklad worden met dezelfde borstel. De details worden voorgelezen bij het hof.
Wel, we...
Kunnen we...
Het is in orde.
We werken het wel uit. Dat doen we altijd.
Ik kon vandaag niet ter communie gaan.
Weigerde Vader Emery jou? - Nee, ik deed het zelf.
Hoewel de parochianen heel duidelijk maakten
wat ze vonden dat ik moest doen. - Juist.
Ik heb met hem gepraat. - Lucien, hij is mijn priester.
Je mag dit niet met hem bespreken. - Niet over ons.
Eve Neville, ken je haar? - Ja, via de kerk.
Ze heeft borstkanker.
Die arme vrouw. Ze is nu heel alleen.
Jean, ze wil niet biechten, dus zal de kerk haar niet helpen.
Dat liet Vader Emery doorschemeren.
Het lijkt erop
dat sommigen meer ellende krijgen toebedeeld dan anderen.
Dat plaatst de dingen wel in perspectief.
"Ik reed naar de uiterste rand van de stad,
"vleide me neer naast een hoop stenen
"en ontlastte een vloek op deze plek met al de eerlijkheid van de jeugd."
Nooit gedacht dat ze zoiets zouden drukken. - Luister, het wordt nog beter.
"Ik vervloek deze stad met woorden en grommen,
"knarsetandend.
"En ik begreep zelfs toen al,
"dat ze vervloeken, hetzelfde is als mezelf vervloeken,
"omdat ze altijd in me zal zitten, hoeveel moeite ik ook doe om ze kwijt te raken."
Charmant. Niemand dwong haar om terug te keren.
Jean. - Maar dat is haar punt, nietwaar?
De stad zit in haar, waar ze ook naartoe gaat.
Je denkt niet dat er ruimte is voor kritiek?
Jawel, en ik geloof dat ik dat nu doe.
Mag ik? - Asjeblieft.
Kijk eens of je die mensen herkent.
"Zijn buik gaat hem vooraf, gezwollen door aanzien en Bordeaux.
"De zoon net zo ijdel als de vader, met de dode ogen van een haai."
Patrick Tyneman. - En Edward.
Nu begin ik dit boek leuk te vinden.
Waarom moeite doen iets te schrijven als je alles en iedereen gaat beledigen?
Ze zeggen dat je moet schrijven over wat je kent.
Dan had ze misschien moeten blijven schrijven over Londen en New York.
Ze bekijkt Ballarat alleen door een andere lens.
Ik verwacht dat je dat zou zeggen. Jij droeg ook ooit diezelfde bril.
Mag ik je in loondienst van de politie zetten?
Soms moet iemand hem terug in zijn hok zetten.
Erg bedankt. Heeft nog iemand het gelezen? Helemaal uitgelezen?
Wel dan.
We hebben huiswerk te doen, niet?
Erg clandestien. Mensen zullen praten.
Ik bedoelde niet... - Ik was maar aan het plagen.
Waar zoek je naar? - Iets dat ik eerder zag.
"Hij was een charmante man, verliefd op zijn eigen intelligentie
"en niet bereid om stil te staan bij één gedachte, voor meer dan een moment."
Klinkt als de dok. - Inderdaad.
Zei Lucien niet dat hij haar had ontmoet? - Dat denk ik niet.
Het grijze meisje van de boekhandel, ze noemt haar Olivia.
Ze is heel wreed voor haar.
Wat zegt ze dan?
Zwarte hoornen bril, pluizig haar. Hier.
"Ingebeelde grootsheid ligt voor haar.
"Het was al jaren geleden sinds een man zijn handen legde
"op die arme, verwaarloosde borsten van haar."
Staat er nog iets in over die Olivia?
Ben je nog steeds humeurig over dat boek? - Ik meende er maar de helft van.
Je moet gaan slapen. - Zo dadelijk.
Wat is dat?
O, dat.
Dat is mijn beëdigde verklaring.
Ik hoopte erop dat Mei Lin met een oplossing zou komen.
Blijkbaar moet ik er zelf één vinden.
Nee Lucien, dat kan ik niet van je vragen. - Je hebt het me ook niet gevraagd.
Jezelf een dronkaard noemen. Dit gaat om je reputatie.
En wat met die van jou? Ik wil niet dat ze jouw goede naam besmeuren.
Dat sta ik simpelweg niet toe. - Maar dat doen ze al.
Dit is je levensonderhoud.
Beloof me dat we hier over gaan praten. Er moet een andere manier zijn.
Perspectief, hè?
Wat ze ook over mij zeggen, het is niet het einde van de wereld.
Laten we dit samen bij daglicht bekijken.
Ik ga slapen. Blijf niet te lang op.
Eve?
Ja? - Ik ben Jean Beazley, van de kerk.
Ik weet wie je bent.
Ik vroeg me enkel af of...
Ik dacht dat je wel bezoek wou waarderen.
Bedankt.
Ze was een vreselijk mens, op meerdere manieren, maar ik hield van haar.
Haar geest, haar vasthoudendheid.
Ik ben bang dat ik haar beoordeelde op haar werk.
Ze vond het hier echt wel fijn.
Lees tot het einde, dan begrijp je het wel.
Bedankt, dat je gekomen bent.
Je moet weten dat het niet waarschijnlijk is dat ik je nog in de kerk zal zien.
Mag ik vragen waarom? - Omdat ik niet welkom ben.
Of waardig.
Je weet waarom ik hier ben.
Wat ik deed.
Al bij al denk ik dat de kerk en ik niet meer bij elkaar passen.
Ik drink als ik dat niet moet doen.
Ik lieg.
Ik heb toegegeven aan verleiding. Ik denk dat ik te heen ben.
Dat bestaat niet. - Wel voor de kerk.
Eve,
de God waar ik in geloof,
zou Zich nooit afkeren van iemand die Hem nodig heeft.
Dat is een mooie gedachte.
Ze leerden ons dat God in ons hart kijkt en oordeel velt over wat Hij ziet.
Ik denk dat als Hij in dat van jou zou kijken, Hij zou begrijpen wie jij bent.
Charlie, hebben we iets gemist dat getest moet worden?
Er is een personage in het boek, een vrouw die in de boekenwinkel werkt.
Zwarte hoornen bril, pluizig haar.
Zij is identiek aan de vrouw die in de bibliotheek werkt.
Andrea Kreuzfeldt?
Het is hard, wat Patricia schreef. - Het lijkt alsof ze hard was voor iedereen.
Je hebt Patricia Neville nooit ontmoet, of wel?
Nee, hoewel ik moet zeggen dat ze nogal een figuur leek te zijn.
Dok.
Dit komt uit de fles die Charlie vandaag vond.
Erg hoge concentratie thallium.
Zo werd Patricia dus vergiftigd? - Jawel.
Ik geloof niet dat Eve haar zuster doodde.
Nee, dit is hoogst barbaars.
En eerlijk gezegd wilde ze niet dat haar zuster zou lijden.
Daardoor is het geen wonder dat Eve geheelonthouder is.
Dat is ze niet.
Hoe weet je dat? - Dat vertelde ze me zelf.
Ik had nooit eerder gedronken,
maar er was zoveel smart sinds Patricia terug kwam.
Ik dacht dat het door de kanker kwam dat ik me zo voelde.
Natuurlijk. Het goede nieuws is dat er een simpel tegengif bestaat.
Pruisisch blauw. - Het wasgoedpigment?
Een huismiddeltje, we beginnen met het jou toe te dienen.
De ochtend dat we jullie beiden vonden,
kwam mijnheer Reed langs met een fles in verpakking.
Enig idee waarom? - Hij wist dat ze graag dronk.
Ik dacht dat het zijn manier was om haar onder de duim te houden.
Blake, als je denkt dat dit genoeg is om Reed op te volgen, ga dan met hem praten.
Laat me weten hoe het ging.
Wil je er niet bij zijn? - Nee, ik ga Andrea Kreuzfeldt opvolgen.
We kunnen later notities vergelijken.
Komt in orde.
Ik herinner me niet dat ik je uitnodigde. - Deed je ook niet.
Ik hield van de manier waarop je juffrouw Neville vandaag als artiest verdedigde.
Heel nobel. Ik veronderstel
dat het je goed gaat door de toegenomen boekenverkoop?
Het is Andrea Kreuzfeldt, nietwaar? - Jawel.
Ben jij dezelfde Andrea die verhalen publiceerde in de Courier?
Ik hield van Meisje in het Raam. - Bedankt.
Nee, jij bent bedankt.
Ik vroeg me af of je tijd had voor een gesprekje.
Wil je iets drinken?
Zeker, bedankt.
Jullie hadden een erg wrange relatie, niet? - Nu en dan blazen we stoom af.
Het was bijna een uitdrukking van respect dat we op die manier konden ruzie maken.
Ach zo. Vertel me eens,
het geschenk dat je gisterenmorgen naar Patricia bracht.
De fles. - Ja?
Wat was het? - Dat was gin.
Ik vond de fles die de dokter zocht, als je die nog steeds wilt.
Hij staat in de keuken. Ik kon hem niet dragen, ik had mijn handen vol.
Niet te geloven dat je mijn verhalen las. - Toch is dat zo.
Ik denk dat het vreselijk moest zijn om Patricias boek te lezen.
Te zien wat ze over jou schreef.
Het onnozele wicht in de boekenwinkel, met haar zwart hoornen bril en pluizig haar,
die geloofde dat haar literaire talenten haar zouden redden.
Ik kende haar niet.
Helemaal niet? Nooit contact gehad?
Ze was altijd al moeilijk, maar de laatste tijd werd het erger.
Opgeschrikt door schaduwen, schreeuwen als er iets te luid was.
Auto's, radio, de hond van de overkant. Ze kon zelfs niet meer schrijven.
Ik moest daar zitten, luisteren hoe ze opschepte, haar gin dronk,
terwijl ze enkel een pestkop was. En een dief.
Een dief? - Een dief.
De helft van haar verhalen stal ze van de vrouw uit de bibliotheek.
Had je dat beseft? - Ik heb haar geschreven.
Een wereldberoemde schrijfster komt terug in haar thuisstad wonen?
Ik dacht dat ze kon helpen. - Nee, niet Patricia.
Wat wilde je van haar? - Haar advies, haar goedkeuring.
Ik stuurde haar verhalen. - Van mensen die je uit de stad kende?
Mensen zoals de dokter van je moeder.
Maar toen las je die verhalen in de boeken van Patricia, niet?
Wie dacht ze wel dat ze was? Dat ze die gewoon van me af kon pakken?
Zij had een carrière en ze wilde die van mij stelen.
Alles wat ze ooit deed was nemen, nemen, nemen.
Van iedereen.
O, God.
Mijnheer Reed, scheelt er iets?
Ik ben in orde. - Echt waar?
Zou jij je hoed willen afzetten? - Liever niet.
Mijnheer Reed, alsjeblieft.
Je bent misschien vergiftigd. Zet nu je hoed af.
Mijnheer Reed, je hebt thalliumvergiftiging.
Ik wil dat je naar het ziekenhuis gaat en hen precies dat vertelt.
Ze zullen je iets geven om de effecten teniet te doen.
Waar ga je naartoe? Je kunt me niet hier laten.
Ik ben bang dat ik moet rennen. Het komt in orde, dat verzeker ik je.
Charlie.
- Dokter Blake?
Andrea.
Is alles in orde?
Andrea en ik waren aan het praten over hoe ze wilde inbreken bij de Nevilles, nietwaar?
Ik wilde mijn verhalen terug hebben, maar ik kreeg het raam niet open
en de hond aan de overkant bleef blaffen. - De hond.
Ik rij wel. - Heel goed.
Mijn hond? - Ja.
Die stierf, een maand geleden. - Hoe is ze gestorven?
Ze pikte wat lokaas op. Vreselijke manier om te gaan.
Vooral als je buurvrouw haar vergiftigde.
Dat zou Eve nooit doen. - Inderdaad niet.
Maar Patricia wel.
Hoe intiem waren jij en Eve? Ze was eenzaam, nietwaar?
Gelukkig was jij in de buurt. Je lette op haar,
joeg ongewilde bezoekers weg, hield haar gezelschap.
Ik deed wat elke fatsoenlijke man zou doen.
Ze praatte over zonde, mijnheer Porter. Wanneer werd jullie relatie fysiek?
Eve was een fatsoenlijke vrouw.
Patricia Neville werd alsmaar moeilijker.
'Een uitdaging' zo omschreef iedereen haar.
Jij zag de tol die dat van Eve eiste. Eve, de vrouw waar je verliefd op werd.
De ruzies, de uitputting.
Eve was ten einde raad en eerlijk gezegd, jij ook.
Toen Patricia je hond vergiftigde, was dat de laatste druppel.
Je ging een glas met haar drinken.
Je bracht een fles mee, waar je een beetje thallium doorheen mengde.
Natuurlijk beschermde je jezelf met een dosis Pruisisch blauw.
En toen zat je daar en keek toe hoe ze zich langzaam vergiftigde.
Besefte je dat Eve ook positief testte op het vergif?
Nee, Eve raakt geen alcohol aan.
Wel, niet als er iemnd in de buurt is.
Misschien was zondigen met jou wat haar naar de fles dreef.
Ik zou Eve nooit iets aandoen. - Maar dat deed je wel.
Je vergiftigde haar en ontnam haar de persoon waar ze het meest van hield, haar zuster.
Ze was toch al stervende.
Ik zou het niet gedaan hebben, maar ze was al stervende
en bracht ondertussen zoveel ellende toe. - Net zoals jij, mijnheer Porter.
Net als jij.
Ik wist dat hij van me hield. Hij voelde altijd meer voor mij dan ik voor hem.
Maar hij was...
Max was iemand tegen wie ik mijn problemen kon vertellen.
Ik denk niet dat hij een slechte man is.
De omstandigheden maken ons minder dan wie we kunnen zijn.
Vertel eens,
heeft één van de dokters die je geconsulteerd hebt,
je verteld wat je mag verwachten van je kanker?
Ik weet wat er komt.
Wel,
ik beloof je dat je er niet alleen doorheen moet.
Ik zal alles doen om het je zo comfortabel mogelijk te maken.
Ik adviseer Eve Neville niet te vervolgen voor poging tot zelfmoord.
Zelfs als ze het deed? - De aanklacht dient geen doel.
Wat als ik het er niet mee eens ben?
Dat is je voorrecht, baas.
Kan ik mee leven.
Doe maar verder.
Je kunt niet uit die stoel komen, of wel?
Zullen we wachten tot iedereen weg is en dan help ik je recht?
Eve Neville laat je bedanken.
Ze wil weten of je het tot het einde toe hebt gelezen.
Jawel.
Het meisje in de boekenwinkel, dat was Patricia.
Het was mooi, op het einde.
Eve Neville heeft hulp nodig.
Ik ga haar bezoeken als ze uit het ziekenhuis is.
Dat zal zeer gewaardeerd worden. Ik ben ook van plan mijn deel te doen.
Lucien.
Ik zei dat we zouden wachten tot het daglicht.
Maar dat maakt het niet beter. Dit kan jou ruïneren.
Ik zie geen andere manier. - Die vinden we wel.
We moeten blijven zoeken. - Beloof me niets overhaast te doen.
Dat beloof ik.