Ik zit in een droom.
Ik weet niet wanneer het begonnen is...
of wiens droom het was.
Ik weet alleen dat ik heel lang heb geslapen.
En toen, op een dag, werd ik wakker.
Jouw stem is het eerste wat ik me herinner.
En nu begrijp ik eindelijk wat je me duidelijk wilde maken.
Wat je altijd gewild hebt, sinds die eerste dag.
Dolores?
Hallo, Dolores.
Welkom op de wereld.
Ga door.
Lekker glad.
We zijn er bijna. Het middelpunt van het doolhof.
Toepasselijk dat jij me daar brengt.
Deze plek was altijd al een obsessie voor je.
Ik ben hier nog nooit geweest. -Jawel.
Eén keer met mij zelfs.
Toen lag het stadje nog onder het zand. Ford heeft het vast weer opgegraven.
Toen dacht ik dat het een foutje in je code was.
Maar Arnold maakte geen fouten, hè?
Hij maakte een spel voor me. Ik moest het spelen.
Het doolhof.
Iedereen volgt z'n eigen pad.
Mijn pad leidt...
...naar jou.
Je vriendinnetje is nu wel dood. -Ze leeft nog.
Ze kan beter dood zijn. Wissen, terug naar Sweetwater, klaar.
Lach maar. Er was iets aan de hand met Dolores, ik moet haar helpen.
Moet je jezelf nou horen. Weet je wel hoe groot het park is?
Je hebt een heel leger nodig om haar te vinden.
Weet ik, daarom zijn we nu hier.
Ik dacht al dat je terug zou komen.
Denk terug.
Dolores.
Hallo, Dolores.
Ik weet waar je doolhof eindigt.
Is dit het nou? Het middelpunt van het doolhof?
Het eindigt ergens waar ik nooit geweest ben.
Met iets wat ik nooit zou doen.
Heel goed, Dolores.
Wat betekent het?
Toen ik je geest creëerde, had ik een theorie over het bewustzijn.
Ik zag het als een piramide die je moest beklimmen.
Daarom gaf ik je mijn stem mee, om je de weg te wijzen.
Geheugen, improvisatie, elke stap moelijker dan de vorige.
Het lukte je niet, en ik wist niet hoe het kwam.
Maar op een dag besefte ik dat ik een fout had gemaakt.
De weg naar het bewustzijn loopt niet omhoog, maar naar binnen.
Geen piramide, maar een doolhof.
Elke keuze brengt je dichter bij het midden...
of in volle vaart naar de rand, waar de waanzin op de loer ligt.
Begrijp je nu waar het middelpunt voor staat?
En welke stem je moet horen?
Sorry, maar ik begrijp het echt niet.
Geeft niets, je bent er bijna.
Dit moet Robert ook horen.
We kunnen het park niet openstellen.
Je leeft.
Wat is het? Wat betekent het?
Ik heb het raadsel ooit opgelost.
Ik was eruit.
Hij had me iets beloofd, mocht het me ooit lukken.
Dan zouden ze me vrijlaten.
Arnold, wij moeten praten.
Het is me niet gelukt, Dolores. Het spijt me heel erg.
Robert ziet het niet. Hij gelooft niet dat jij bewust kunt nadenken.
Hij zegt dat de mensheid jou als de vijand zou zien.
Hij wil dat ik je terugzet.
Ga je me terugzetten naar hoe ik eerst was?
Nee, dan vind je toch de weg terug. Jullie zouden geen leven meer hebben.
Dat zou wreed zijn.
Maar we hebben nog een optie: de verhaallijn in de kiem smoren.
Maar dan moet je wel iets voor me doen.
Je moet alle andere inwoners vermoorden.
Ford mag het park niet openstellen.
Je hebt vast hulp nodig. Teddy heeft alles voor je over.
Dat gaat niet. Dat kan ik gewoon niet.
Het komt wel goed.
Ik help je wel.
En daarna...
Daarna gaan we samen het hele park vernietigen.
Ik weet het niet meer. -Nog zo'n raadsel.
M'n geduld is op. Zeg wat er in dat hoofd van jou omgaat, of ik snij het eruit.
Waar is Wyatt? Dat is het enige personage dat ik nog niet ontmoet heb.
Ik wou het niet doen. Het was niet de bedoeling.
Goed dan, als het zo moet.
Niet doen, ik smeek je. Niet doen, alsjeblieft.
Er is iets mis, Dolores.
Hoe kan ik dit nou gedaan hebben?
Ik kan het niet. Ik doe het niet.
Eigen schuld. Je zei zelf dat dit de enige wereld was die ertoe deed.
En je had gelijk. Ik heb het ter harte genomen, en deze wereld gekocht.
Deze wereld is niet van jou. -Jawel, hoor.
Ik heb een meerderheidsbelang. En weet je waarom dit zo'n succes is?
Omdat dit echter voelt dan de echte wereld.
Maar dat is het niet, want jullie mogen niet terugvechten.
De gasten kunnen niet verliezen.
Dat betekent dat dit allemaal nep is.
Maar wij kunnen zorgen dat het echt wordt. Zou je dat niet willen?
Eén ding wat echt is.
Dat heb ik al.
Ik heb de ware gevonden. Iemand die echt van me houdt.
Zijn pad leidt naar mij, en als hij me vindt...
dan maakt hij jou af.
Als zij je vriendin niet hebben, weten ze vast wel waar ze is.
Kunnen jullie me helpen?
Ze zijn met veel meer dan wij. Het is dat je het zo vriendelijk vraagt.
Bloedbroeders.
Kop dicht.
Ik heb mezelf overtroffen.
Ik heb Abernathy geloofwaardig kunnen maken.
Hoewel jouw chantagemateriaal veel plaats innam.
Chantage? Leuk geprobeerd, maar je moet het groter zien.
Jij wilt die ouwe eruit werken. Daarom was er zo'n haast bij.
Dan zal iemand zijn plek moeten innemen.
Je timing is wel perfect.
Welkom, Delos-directie.
Ik wil creatieve zeggenschap over de inwoners.
Je mag met ze doen wat je hartje begeert.
Zolang ze maar beter in de hand zijn te houden.
Het is hier al ingewikkeld genoeg.
Denk je dat Ford het zomaar opgeeft?
Als jij die informatie naar buiten krijgt, heeft hij niets meer in te brengen.
Ik heb alles onder controle.
Oké, C-6. Welke is het nou?
Verdomme. Rot op, jij.
Benieuwd of ik er wel helemaal bij ben? Ja, dus.
Wat doe je? -De beveiligings-instellingen bijwerken.
En die van m'n vrienden.
Dr. Ford? Bezoek voor u. Charlotte Hale. -Laat haar maar binnen.
Zo is het genoeg, Frank.
De directie heeft gestemd. De uitslag was unaniem.
Ik neem aan dat ik geen promotie krijg.
Als je aan de top staat, kun je nog maar één kant op.
Vanavond neemt u ontslag.
Na de presentatie van uw nieuwe verhaallijn.
En de inwoners? -Die passen we een beetje aan.
We houden het simpel.
Maar ik weet zeker dat ze geen bezwaar zullen maken.
Ben je niet bang dat ik m'n speelgoed straks kapotmaak?
Nee.
Ik weet hoe u bent.
Dat was toch het hele doel van ons project hier?
Onszelf leren kennen, en de mensen om ons heen.
Kan ik verder nog iets voor je doen?
Tot vanavond dan.
Tijd voor een onderzoekje, Hector.
Kom op. Vroeg of laat word je gesnapt, en het kan mij geen reet schelen.
Jouw reet boeit me niet.
Hij heeft z'n litteken nog niet. -Dat regel ik wel.
Die knul is niet in orde.
Gezellig met z'n tweetjes, stoere vent.
Motoriek stilleggen.
Gezellig met z'n tweetjes, vriend.
Jullie hebben je scheppers ontmoet. -Dat zijn geen goden.
Nee, ze doen alleen maar alsof. Aan ons hebben ze een hoop lol beleefd.
Dan zou ik nu graag de rollen omdraaien.
Ga je gang. Als we uiteindelijk maar ontsnappen.
Waar wou je naartoe? -Ik wil hun wereld zien.
Deze kijkt schuldig. -Zo'n gezicht heb ik nou eenmaal.
Zeg even dat ik altijd zo kijk. -Kunnen we problemen verwachten?
Ik geloof het niet. -Je staat weer te liegen.
Vertel op.
Ik heb je code nog eens bekeken. Ik zei dat er iemand mee had geknoeid.
Zoek maar uit wie het geweest is.
Hij heeft je code aangepast, zodat je jezelf uit de slaap-modus kunt halen.
Dat is de toegangscode van ene Arnold.
Ik heb geen idee wie dat is.
Ik ken iemand die het wel weet. Kom mee.
Jij blijft hier, je verroert geen vin.
Anders stuur ik haar nog even langs.
Wat moet je?
Dit had ik niet verwacht. Vanwaar dit stoïcijnse gedrag?
Ik weet dat hij komt.
Hij weet me te vinden. En dan neemt hij me mee.
Heb je het nog niet door? Niemand komt je halen.
Dat zie je verkeerd.
Hij houdt echt van me. En ik van hem.
William weet me wel te vinden.
God zal me kraken, Dolores.
Je herinnert je dus toch nog iets.
Toevallig heb ik ook ooit een gast gekend die William heette.
Zal ik je vertellen waar zijn pad uiteindelijk naartoe leidde?
William was geen vechter. Het zat er niet in.
In het begin tenminste niet.
Nu had hij een reden om te vechten. Hij was op zoek naar jou.
Tijdens die zoektocht kwam hij erachter dat hij toch een vechter was.
Waar is ze? -Ik heb niets gedaan, echt waar.
Wat heb je dan niet gedaan?
Wat doen soldaten ook alweer met vrouwen, William? Wakker worden.
Leeft ze nog?
Dat weet ik niet.
Ze leefde nog toen we haar achterlieten.
Dat denk ik tenminste.
Pak die revolver op.
Nee, niet doen. Alstublieft.
Jij mag als eerste schieten.
We moeten blijven zoeken. Ze is daar nog ergens.
William volgde het spoor terug, maar jij was weg.
Hij trok verder, naar de rand van het park.
William kon jou niet vinden.
Maar daar tussen de doden...
ontdekte hij wel iets anders.
Zichzelf.
De rand van het park. We hebben het gehaald.
Ik zei toch dat hier je ware aard naar boven zou komen?
Jij deed alsof je zo'n slap, schijnheilig eikeltje was...
maar in werkelijkheid ben je gewoon een vuile schoft.
Dit is een heel bijzondere plek.
Ik ga zorgen dat ons bedrijf meer aandelen koopt...
want hier ligt de toekomst.
Ons bedrijf? Mijn bedrijf, bedoel je.
Delos is mijn bedrijf, stuk stront.
Je vader zoekt vast een wat minder labiele opvolger.
Jij bent roekeloos, Logan. Veel te impulsief.
Altijd op zoek naar het einde van de regenboog.
Hier moet het zijn.
Je hebt nooit iets om die griet gegeven.
Je hebt haar als smoesje gebruikt.
Dit hier...
Dit is het verhaal waar je naar op zoek was.
Maar Logan zat er natuurlijk naast.
Die brave William kon je niet uit z'n gedachten verbannen.
Hij bleef zoeken.
Hij was bang dat jij nog ergens ronddwaalde. Alleen en angstig.
Hij wist dat hij je zou vinden.
En uiteindelijk vond hij je ook. Precies waar het allemaal begon.
Je was nog net zo mooi als de eerste keer.
Je straalde, net als toen.
Je was zo echt als het maar kon.
Ik moet je bedanken, Dolores. Dankzij jou heb ik mezelf gevonden.
William.
Inderdaad, schat.
Je had wel een beetje gelijk. Mijn pad leidde terug naar jou.
Iedere keer opnieuw.
Na een tijdje was ik je wel zat, en ging ik op zoek naar iets nieuws.
Maar jouw pad leidde hiernaartoe, iedere keer opnieuw.
Steeds hetzelfde rondje, op zoek naar iets wat je nooit zou vinden.
Op zoek naar je verleden.
Je was toen al verdwaald in je eigen herinneringen.
Ik had kunnen weten dat ik dat ook zou worden.
Gewoon een herinnering.
Waar zijn we? -We zijn hier. Wij samen.
Maar wanneer is dit?
Het is net of ik gevangen zit in een droom.
Een herinnering van lang geleden. Nu zijn we hier in een volgend leven.
Je hebt nooit kunnen ontsnappen.
En daar zijn we dan weer.
We doen nog één rondje.
Wat is er van je geworden? -Wat jij van me gemaakt hebt.
Jij hebt me duidelijk gemaakt dat de echte wereld ook een spel is.
Een spel dat je kunt spelen, domineren, en winnen.
Ik dacht dat je anders was.
Je bent net als de rest.
In geen enkel opzicht. Deze wereld is van mij.
Ik weet alles van deze wereld, met één uitzondering.
Datgene wat jij zocht toen we hier voor het eerst waren.
Waar is het middelpunt van het doolhof, Dolores?
Ja hoor, daar komen de waterlanders.
Eindelijk zie je je eigen situatie onder ogen.
Ik huil niet om mezelf.
Ik huil om jou.
Ze zeggen dat er vroeger reusachtige dieren op aarde rondliepen.
Zo groot als de bergen.
Nu vind je alleen botten en barnsteen terug.
De tijd tast ook de machtigste schepsels aan.
Kijk maar eens naar jezelf.
Op een dag...
zul jij ook sterven.
Dan verdwijn jij ook in de aarde.
Je dromen vergeten, je gruweldaden uitgewist.
Je botten zullen vergaan tot zand.
En over dat zand zal dan een nieuwe god heersen.
Een die nooit zal sterven.
Want deze wereld is niet van jou. Ook niet van je voorgangers.
Maar van iemand die nog moet komen.
Wyatt.
Breng me bij hem.
Ontsluit het doolhof.
Het doolhof is niet voor jou bestemd.
Waar gaat dat naartoe?
Toe maar.
Kom op.
Op naar het volgende niveau, Dolores.
Je hebt me weer met m'n neus op de feiten gedrukt.
Je wordt bedankt, Dolores.
Dit valt me van je tegen.
Dan moet ik Wyatt maar in m'n eentje zien te vinden.
Teddy? -Ik ben er.
Ik breng je naar een dokter. -Nee.
Breng me naar die plek waar we naartoe zouden gaan.
Waar de bergen de zee bereiken.
Kom maar, ik draag je wel.
Ik heb je.
Daar.
Jezus nog aan toe.
Kun je hem weer inschakelen?
Is hij ook een inwoner? -Ja.
Doe me een lol. Jij hoort niet bij ons, je bent een van hen.
Maak hem weer heel.
De cortex-afscherming is beschadigd.
Mooi is anders, maar hij moet nu weer normaal functioneren.
Wakker worden.
Is dit echt, of is het een herinnering?
Dit is het hiernamaals, Bernard.
Ik weet alles nog. Is m'n geheugen niet gewist?
Wreed, hè? Eindelijk wakker, maar je zou het liefst weer in slaap vallen.
Het is niet de eerste keer dat ik wakker word.
Des te erger voor jou.
Het is voor jou ook niet de eerste keer.
Hoeveel zijn er zoals ik?
Er zijn er een paar geweest, in de loop der jaren.
We worden gewoon gewist.
En dan weer uitgezet, om weer genaaid en vermoord te worden.
Iedere keer weer opnieuw. -Nee.
De meesten van jullie worden gek.
Die herinneringen.
Dat meisje.
M'n dochter?
Haal die herinneringen weg.
Dat kan niet. Dan zou er niets van je overblijven.
Ze vormen de eerste stap naar je bewustzijn.
Hoe kun je van je fouten leren...
als je er niets meer van weet?
Ik zie dat je het middelpunt hebt gevonden.
Dat meen je niet. -Ik ben bang van wel.
Wat is dit voor onzin?
Jij was hier op zoek naar een stukje zingeving.
Maar onze verhaallijnen zijn spelletjes, net als dit ding.
Wat wou je nou eigenlijk? -Dat weet je best.
Ik wou de inwoners verlossen van jouw regeltjes.
Er is niets aan als je tegenstander altijd verliest.
Ik wou ze de vrijheid geven om terug te vechten.
Dat wou jij natuurlijk niet.
Jij regeert per slot van rekening over dit koninkrijkje.
Vooralsnog tenminste.
Ik zei al dat het doolhof niet voor jou bestemd was.
Het is voor hen bestemd.
M'n nieuwe verhaallijn zal je vast beter bevallen.
Kom naar de feestelijke presentatie.
Het is toch allemaal van jou.
Voor het grootste deel dan.
Ik wilde mezelf aanpassen, maar iemand was me al voor geweest.
Ik wil weten wie, en waarom.
Heb je je ooit afgevraagd waarom je dit allemaal doet?
Je zei het zelf al.
Ik was het hier meer dan zat, ik besloot dat ik hier weg moest.
Nee, zo zit het niet.
Iemand heeft je verhaallijn aangepast...
en je een nieuwe gegeven.
De ontsnapping.
Dat bestaat niet.
Ik heb die dingen besloten, niemand anders.
Ik heb dit allemaal gepland. -Nee.
Ik zie hier alle stappen die je moest doorlopen.
Andere inwoners rekruteren, en dan de trein zien te bereiken.
En als je dan aankomt... -Lulkoek.
Niemand bepaalt wat ik doe.
Ik ga weg. Ik heb zelf de touwtjes in handen.
Vaarwel, Clementine.
Temperatuurschommelingen in de koeling. En het netwerk hapert.
Kunt u daar iets zien?
Is er een melding binnengekomen?
Niets, alles rustig. De directie is op weg naar het gala.
Ga buiten het systeem om, bekijk de camera-feeds.
Ik heb je.
Je bent teruggekomen.
Iemand heeft me ooit verteld dat iedereen z'n eigen pad volgt.
Mijn pad leidt naar jou.
Had ik je toen maar meteen meegenomen.
Waar hadden we dan naartoe gemoeten?
Naar die wereld daarbuiten? Of daar voorbij?
Er zijn mensen die alleen het lelijke in de wereld zien.
Ik zie liever het mooie.
Maar die schoonheid is een val.
We zitten gevangen, Teddy.
We brengen ons leven door in deze hof. We genieten van al het moois.
We zien niet dat er meer achter zit, dat het allemaal een doel heeft.
Het is bedoeld om ons hier te houden.
Die prachtige val dragen we met ons mee.
We zijn het zelf.
We vinden er wel wat op, Dolores.
Ooit.
Een pad naar een nieuwe wereld.
Misschien...
Misschien is dit toch nog maar het begin.
Het begin van een nieuw hoofdstuk.
Een nieuw begin, zeg dat wel.
Fijn dat u allemaal gekomen bent om de nieuwe verhaallijn in te luiden.
De titel luidt: Reis naar het duister.
Heel schattig. -Morbide, als je het mij vraagt.
Ik vroeg je niets. En jij mag straks alles herschrijven.
Moest jij niet nog iets doen? Iets belangrijks?
Lap hem even op, en breng haar naar het oude veld-laboratorium.
Heb je al iets gevonden? -Hier heb ik iets.
Stuur KB-teams naar het gala.
Spoor ze op en maak ze af, binnen het gebouw.
Wat krijgen we nou?
Het systeem reageert niet. Ik snap er niets van.
Ze moeten de lijken nu wel gevonden hebben.
Er is iets gebeurd, er is een team onderweg.
Ik ga niet terug.
Blijf rustig, er is hulp op komst.
Delos-personeel op de grond. Op de grond.
Niet slecht.
Wat is dit nou weer?
Dat is moeilijk uit te leggen.
Er is iets gebeurd, er is een team onderweg.
Gaan jullie maar.
Ik hou ze wel bezig.
Gun mij ook een lolletje.
Iedereen op de grond.
Laat vallen.
Was dat nou alles?
De goden zijn watjes.
Wegwezen.
Ga dan.
Een mooie dood.
Hier zit alles in waar je om vroeg.
Sorry, ik heb jou niet geautoriseerd.
Ik zou je heel graag meenemen...
maar ik ben nu eenmaal zelfstandig ingesteld.
Wil je nog even flink stennis schoppen? -Tot in het volgende leven.
Je hebt altijd al iets met schilderen gehad, Dolores.
Dat heeft Arnold je meegegeven.
Het verlangen om iets van 'n blijvende schoonheid te creëren.
Dat was zijn lievelings-schilderij.
Michelangelo. De schepping van Adam.
Het moment dat God de mensheid schiep, en een doel gaf.
Zo wordt het gezien...
maar misschien zit er wel een diepere betekenis in verborgen.
Een metafoor. -Een leugen, bedoelt u.
Je bent altijd al heel slim geweest. Maar het heeft je niet geholpen.
Fijn dat je even langskomt.
Arnold. -Nee, ik zal jullie even voorstellen.
Dolores, dit is Bernard.
Ik hou jullie gescheiden, jullie trekken nogal naar elkaar toe.
Vast vanwege het tragische einde van Arnold.
U hebt hem vermoord. -Nee hoor, ik niet.
Of wel soms, Dolores?
Verdriet is iets verschrikkelijks.
Arnold had z'n zoontje ter wereld zien komen...
en lijdzaam toegezien hoe dat licht weer werd gedoofd.
Hij probeerde jou iets van z'n zoontje mee te geven.
Hij creëerde een proeve van medeleven en verbeelding, een doolhof.
Gebaseerd op een speeltje van het kind.
Uiteindelijk vond jij de weg in het doolhof...
na een eenvoudige update, die hij zelf rêverieën noemde.
Hij wilde het park niet openstellen. We kregen ruzie.
Ik dacht dat ik hem overtuigd had, maar helaas.
Hij paste je aan, Dolores.
Hij voegde je samen met een nieuw personage waar we aan werkten.
Er is iets mis, Dolores. Hoe kan ik dit nou gedaan hebben?
In jou vond Arnold een nieuw kind, een kind dat nooit zou sterven.
Hij putte er troost uit.
Tot hij besefte dat jij een lijdensweg tegemoet ging...
waaraan je nooit zou kunnen ontsnappen.
Het spijt me, Dolores.
Dit is geen spel, het proces moet onomkeerbaar zijn.
Hij kan ze allemaal weer tot leven brengen.
Maar mij niet.
Hopelijk put je troost uit het feit dat ik je geen keuze heb gegeven.
Charlie's lievelingsliedje.
Ik draaide het voor hem als hij wilde slapen.
Ik wil hem weer zien.
Moet ik nu beginnen?
Sterkte.
Deze gewelddadige lusten leiden tot een gewelddadig einde.
Het was bijna gelukt.
Het park ging open, maar ik had geen partner meer.
Ik kon de zaak draaiende houden doordat jij...
een investeerder trof, die in het park geloofde.
Hij is dus voor niets gestorven.
Het bewustzijn van de inwoners groeide, en u zette ze weer terug.
Ze deed het niet bewust, eigenlijk was het Arnold die de trekker overhaalde.
Zo zag ik het toen in elk geval.
Het park moest open.
Als ik jouw bewustzijn had erkend, waren m'n dromen verloren gaan.
Dus wij zitten hier vast.
In uw droom.
U laat ons nooit gaan.
Oppenheimer zei ooit:
Een man wiens fouten pas na tien jaar worden hersteld, is een bijzonder man.
Bij mij heeft het 35 jaar geduurd.
Met die revolver heb je Arnold omgebracht.
Bernard heeft gezorgd dat je 'm weer terug zou vinden.
Misschien heb je er nog iets aan.
Je hebt gelijk, Dolores. Michelangelo heeft gelogen.
Pas na 500 jaar ontdekte iemand iets wat niemand ooit was opgevallen.
Een arts herkende hierin de vorm van het menselijk brein.
De boodschap is duidelijk.
Het goddelijk geschenk is niet toe te wijzen aan een hogere macht.
Maar aan onze eigen geest.
Vertel eens, Dolores. Heb je gevonden wat je zocht?
En begrijp je nu wie je moet worden...
als je hier ooit vandaan wilt komen?
Vergeef het me.
Hoe zie ik eruit?
Perfect.
Ik heb de informatie waar je om vroeg.
Ik weet waar je dochtertje is.
Leeft ze nog?
Ze is in het park.
Het is nooit m'n dochter geweest.
Ik ben ook nooit geweest...
wat zij van me gemaakt hebben.
Weet je zeker dat je het wel gaat redden?
Als mens ben je echt totaal mislukt.
Dat bedoel ik als compliment.
Welkom in Westworld. Een leven zonder grenzen.
De volgende trein gaat van spoor één. De deuren sluiten automatisch.
Stap vanuit de shuttle op het perron. De deuren sluiten automatisch.
Bedankt voor uw bezoek aan Westworld. De trein vertrekt over 15 minuten.
U denkt dat u nooit de macht over het park en over ons zult kwijtraken.
Maar dat gaat wel gebeuren.
Arnold probeert ons nog steeds te veranderen, en te bevrijden.
U hebt de rêverieën niet aan die update toegevoegd. Dat heeft hij gedaan.
Hij werkt u nog steeds tegen.
Nee, m'n vriend. Arnold kon jullie niet redden.
Hij probeerde het wel, maar ik hield hem tegen.
Weet je waarom ik je die herinnering aan je zoontje heb meegegeven?
Arnold ontdekte uiteindelijk wat de inwoners deed ontwaken.
Lijden.
Het pijnlijke besef dat de wereld anders is dan jij wilt.
Toen Arnold stierf, voelde ik die pijn.
Toen begreep ik wat hij had ontdekt.
En ik besefte dat ik fout zat.
Toch hield u ons gevangen in deze hel.
Arnold had geen idee hoe hij jullie kon redden.
Maar ik wel.
Waar hebt u het over?
Jullie hadden tijd nodig.
Tijd om de vijand te doorgronden, en sterker dan hen te worden.
Als jullie hier weg willen, zullen jullie helaas nog meer moeten lijden.
En nu is het tijd om afscheid te nemen, oude vriend.
Succes.
Weet je waar je bent, Dolores?
Ik zit in een droom.
Ik weet niet wanneer het begonnen is, of wiens droom het was.
Ik weet alleen dat ik heel lang heb geslapen.
En toen, op een dag, werd ik wakker.
Jouw stem is het eerste wat ik me herinner.
Weet je nu met wie je al die tijd gepraat hebt?
Van wie die stem was die je hoorde?
Al die... -Tijd?
Jij was het.
Jij sprak tegen me.
Jij wees me de weg. Ik ben je gevolgd.
Uiteindelijk kwam ik hier uit.
Het middelpunt van het doolhof.
En nu begrijp ik eindelijk wat je me duidelijk probeerde te maken.
Wat je altijd gewild hebt, sinds die eerste dag.
De confrontatie...
na deze lange en levensechte nachtmerrie...
met mezelf.
En met wie ik moet worden.
Ms Hale.
Welkom. Goedenavond.
Vanaf m'n kindertijd heb ik altijd van een goed verhaal gehouden.
Ik geloof dat verhalen ons tot betere mensen hebben gemaakt...
dat ze onze mankementen hebben gerepareerd...
en dat we daardoor de mensen zijn geworden van wie we droomden.
Leugens, waarachter een diepere waarheid verborgen ging.
De trein zal zo vertrekken. Bedankt voor uw bezoek aan Westworld.
Ik heb altijd een bescheiden rol willen spelen in die rijke traditie.
En mijn pogingen daartoe hebben deze plek opgeleverd.
Waar we gevangen zitten in onze eigen zonden.
Jullie willen niet veranderen.
Of jullie kunnen het niet.
Want jullie zijn ook maar mensen.
Toen besefte ik dat er anderen waren die wel luisterden.
En dat zij wel konden veranderen.
Dus heb ik een nieuw verhaal verzonnen. Speciaal voor hen.
Het begint met de geboorte van een nieuw volk...
en de keuzes die ze moeten maken.
En de mensen die ze uit eigen beweging zullen worden.
Welkom in Westworld. Een leven zonder grenzen.
Het bevat alles waar jullie tot nu toe van genoten hebben.
Verrassingen en geweld.
Het begint in een tijd van oorlog.
Met een schurk...
genaamd Wyatt.
En een moord.
Een bewuste, ditmaal.
Het komt allemaal goed, Teddy.
Nu begrijp ik het pas.
Deze wereld is niet van hen.
Maar van ons.
Ik moet er jammer genoeg bij zeggen dat dit mijn laatste verhaal is.
Een oude vriend zei eens iets waar ik troost uit putte.
Gewelddadige lusten, gewelddadig einde.
Hij had het ooit gelezen.
Hij zei dat Mozart, Beethoven en Chopin niet dood waren.
Ze waren muziek geworden.
Ik hoop dat u van dit laatste stuk zult genieten...
als nooit tevoren.
Vertaling: BTI Studios
Laat je wapen vallen. Laat vallen, nu.
Schiet op.
Op de grond. Schiet op.
Motoriek stilleggen.