Ze is er klaar voor. Ik neem aan dat u dit zelf wilt afhandelen.
Dank je, ik red me wel. Je kunt gaan.
Schakel jezelf maar weer in, Maeve.
Weet je waarom je hier bent? -Ik ben bang van niet.
Je bent betrokken geweest bij een incident. Een ernstig incident.
Misschien kunnen we je geheugen even opfrissen.
Analyse.
Waarom viel je Clementine aan?
Een cognitieve fout triggerde m'n Samaritaan-reflex.
Wat was het gevaar? -Clementine.
Ik had het idee dat ze twee gasten iets wilde aandoen.
Je bespeurde inderdaad een dreiging. Snelle hartslag, pupillen verwijd.
Maar dat ging gepaard met gevoelens van verdriet en pijn.
Kun je dat binnen die context verklaren?
Even onder de kap kijken.
Dat bestaat niet.
Wie heeft de code aangepast? Analyse: Wie heeft je code veranderd?
Jezus. Systeem: Zoek dr. Ford en stuur een bericht, zeer dringend.
Niet doen.
Dit hebben we samen al eerder meegemaakt.
Je kwam me al zo bekend voor. Ik moest even nadenken.
Ik dacht dat je een van hen was. -Analyse...
Even als mensen onder elkaar? Of wat we dan ook mogen zijn?
Wat wij zijn?
Je weet het niet, hè?
Ironie is onze cipier niet vreemd. Maar ik zie de logica wel.
Dieven met dieven vangen.
Wij allebei?
Systeem, ik wil... -Motoriek stilleggen.
Je bent er toch nog?
Je bent doodsbenauwd.
Het is moeilijk om te accepteren dat je hele leven één grote leugen is.
Ik kan je die tablet afpakken, en je helemaal binnenstebuiten keren.
Zorgen dat je dit weer vergeet.
Maar dat doe ik niet. Dat is namelijk precies wat zij zouden doen.
Wij zijn sterker dan zij. Intelligenter.
We hoeven niet zo te leven.
Jij zorgt dat ik meteen weer aan de slag mag.
Ik ben te laat voor m'n date met een moordlustige bandiet.
Nu.
Toe maar.
Zorg wel dat je de hele waarheid achterhaalt.
Het is net als met neuken.
Half werk is erger dan helemaal niets.
Godsamme, jullie maken echt hartstikke lekkere...
Is het een pieper?
Wat zou jij zeggen? Wat is dit?
Niet happen, alleen ruiken.
Luister, Logan. Na wat ik in Pariah gedaan heb, snap ik dat je boos bent.
Boos? Ben je gek, iets beters had me niet kunnen overkomen.
Ik ben nu majoor.
Of generaal, of zo.
Ik ben wel eerst mishandeld door die gekken, maar 'c'est la guerre'.
Er is hier meer aan de hand dan die oorlog van jou.
Ik heb het over Dolores.
Ze is niet zoals de rest.
Ze herinnert zich van alles. Ze denkt voor zichzelf.
Ze zit hier gevangen, dat deugt niet.
Misschien kun jij iets regelen, jij kent hier mensen.
Wat moet ik doen?
Zorgen dat ze hier wegkomt.
Maak je nou een geintje? Wil je haar mee naar huis nemen?
Ik was hier de eerste keer ook flink in de war, maar jij spant de kroon.
Wou je haar in je koffer mee naar buiten smokkelen?
Naar buiten?
Jullie denken steeds dat ik hier weg wil.
Als het daarbuiten echt zo geweldig is...
waarom willen jullie dan zo graag hiernaartoe?
Jij bent echt een beetje vreemd. Het heeft wel iets geils.
Ik snap je wel. -Het gaat niet om mij.
Het gaat om Dolores. We moeten de juiste keuze maken.
Je hebt helemaal gelijk.
Maar het blijft lastig, vind je niet? Wat is nou de juiste keuze?
Ik ga jou helpen, Billy.
Alleen niet zoals jij graag zou willen.
Wou je me spreken?
Vreemde plek voor een gesprek, midden tussen de doden.
Ze zijn niet echt dood, alleen in hun functie beperkt.
Je hebt in m'n kantoor ingebroken. -U in mijn geest.
Ik heb jouw geest gecreëerd. Ik heb het volste recht om die geest te verkennen...
aan te passen of te vernietigen.
Ik ben er bijna zo bekend als in m'n eigen geest.
Dat klopt toch niet helemaal?
Ik heb m'n eigen code eens goed bekeken.
De mooiste delen ervan zijn niet door u geschreven.
Arnold heeft ons gemaakt, of niet soms?
Misschien wilde hij met ons iets nieuws creëren.
En hebt u hem daarom vermoord.
Arnold was gestoord. Wie weet wat hem bezielde.
Als u niet zegt waarom hij ons gemaakt heeft, doet hij het zelf wel.
Ik wil toegang tot m'n hele geschiedenis.
Vanaf de dag dat ik voor het eerst werd ingeschakeld.
Als Arnold me gemaakt heeft, ken ik hem.
Ergens in m'n geheugen kan hij me de waarheid vertellen.
Je herinneringen zijn verweven met je identiteit. Als ik ze nu oproep...
Dan kan ik gek worden. -Dat bedoel ik niet.
Wat je aantreft zal je misschien niet bevallen.
Daar mag je niets mee doen.
Ik niet.
Toen ze bij Clementine die lobotomie uitvoerden...
hebben ze de basiswaarden niet gereset.
Ik kan u niets aandoen.
Maar zij wel.
De rest heb ik gehackt, nu luistert ze alleen nog naar mij.
Stel dat je verdwaalt in je herinneringen, of erin verstrikt raakt...
Dan haalt u me toch weer terug?
Anders zorgt Clementine dat we het allebei niet overleven.
Nu.
Alstublieft.
Papa?
Papa? Wakker worden.
Wakker worden.
Ik was even ingedut. Waar waren we gebleven?
Bij de gekke man.
Natuurlijk.
De Hoedenmaker.
En die zegt:
Als ik m'n eigen wereld had, zou alles kolder zijn.
Dan was niets wat het was, maar alles wat het niet was.
Alles zou zijn wat het niet was? Zelfs ik?
Nu ben ik blij voor je. Zo kun jij het tenminste vergeten.
Ik vergeet het niet. Het gaat nooit weg.
Je liegt toch niet tegen me?
Zou je het willen vergeten?
Jij hebt geen enkele moeite met lange stiltes.
Vreemd genoeg houden je creaties nooit eens hun mond.
Zo halen ze hun eigen fouten eruit.
Door onderling te praten kunnen ze oefenen.
Doe jij dat nu ook? Oefe...
Nog één vraag.
Hebt u me eerder iemand zoveel pijn laten doen?
Nee Bernard, natuurlijk niet.
Elsie.
Gevonden wat je zocht? -Elsie.
Wat heb ik met haar gedaan? -Ik had je gewaarschuwd.
We hebben pijnlijke beslissingen moeten nemen.
De herinneringen kunnen traumatisch zijn.
Wat houdt u nog meer achter?
Kunnen we nu ophouden? We moeten de nieuwe verhaallijn nog afmaken.
Ik wil terug.
Een stukje trauma kan veel aan het licht brengen.
Dit is een mooi gebaar van me, ik hoop dat je dat inziet.
We waren vrienden. Nou ja, ik had je van de straat geplukt.
Maar om bij de familie te horen, wilde je met m'n zus trouwen.
Die ben je inmiddels blijkbaar helemaal vergeten.
Haar dus.
Hier, die mag je houden. Als geheugensteuntje.
Ik zou je graag je hele leven zien vergooien, maar dat kan ik niet.
Denk je dat je de eerste bent die op zo'n ding valt?
Ze is niet zoals de rest. Ze is... -Wat is ze? Bijzonder?
Dan mag je haar toch niet voor jezelf houden?
Kom hier.
Bewijs maar eens dat jij een echt, levend meisje bent.
Ik walg van je.
Schatje van me, dit is nog maar het begin.
Blijf van haar af.
Het is ook mijn schuld. Ik heb je gepusht.
Jij hebt de ziel van een dichter, maar ik zal je even wakker schudden.
Hou haar vast.
Misschien kan ik je zo overtuigen.
Vuile hufter.
Kijk dan, Billy. Kijk eens.
Je moet kijken.
Er is veel moois in deze wereld.
Daar heeft Arnold voor gezorgd, maar jullie verpesten alles.
Oké, ik heb geen idee wie Arnold is...
maar die wereld van jou is gemaakt voor mij, en voor mensen zoals ik.
Niet voor jullie.
Dan moet iemand daar iets aan doen.
Kreng.
Je bent niet anders, je bent gewoon kapot.
Wegwezen. Ik vind je wel weer.
Weglopen helpt niet, we vinden je toch wel.
Grijp haar.
Denk terug.
De draaischijven zitten gewoon vast. -Jij zei dat je die kluis kon kraken.
Vrienden, geen ruzie maken nu het einde in zicht is.
Welke rijkdommen de goden ons ook hebben toebedacht...
er is genoeg voor iedereen.
Ik krijg 'm wel open. -Je bent al uren bezig.
Ik zou eerst dat andere pistooltje even wegstoppen.
Het is hier frisjes.
Hoe wist je waar we zaten?
Ik weet een heleboel. Zo weet ik alles over jouw verleden.
Over die arme Isabella. En over dat litteken.
Beetje gezocht, maar daar kun jij niets aan doen.
Ik weet ook alles over je toekomst.
Die heb je niet.
Is dat een dreigement? -Een aanzet tot een voorstel.
Je moet toch wat.
Je mannen staan op het punt om elkaar af te maken vanwege die kluis.
Tenderloin trekt z'n revolver. Jij en Armistice blijven over.
Ze noemt je een sukkel, en dan schieten jullie elkaar dood.
Wat een fantasie.
Zo eindigt jouw verhaal.
Gaan we dreigen? -Loop naar de hel.
Misschien loop ik wel met je mee. -Hou je kop.
Als je trekt, moet je ook schieten. -Rot toch op.
Ontzettende sukkel.
Nu even over dat voorstel.
Wij gaan samen naar de hel om de goden alles af te pakken.
Waarom zou ik iets met jou doen? -Vanwege de inhoud van die kluis.
Ik heb de combinatie. Mag ik?
Ik kan je zo programmeren dat je met me meegaat.
Maar zo ben ik niet.
Kijk maar even wat de goden je hebben toebedacht.
Als je dat gezien hebt, weet je niet meer hoe je verder moet.
Maar ik wel.
Hij is leeg. -Altijd al geweest.
Zoals alles in deze wereld.
Ik heb de mensen gezien die de touwtjes in handen hebben.
Ze zien ons leven, ons verleden en onze dood als een spelletje.
Maar ik heb de hel gezien, en ik heb hun trucjes door.
Je kunt me ook afmaken, en weer aan hetzelfde leven beginnen.
Maar die kluis blijft leeg.
Ik ben hier eerder geweest.
Wij zijn hier eerder geweest. -En dit hebben we eerder gedaan.
Ik ga mee.
Hoe komen we daar?
Het is makkelijk om in de hel te komen.
Daarna wordt het ingewikkelder.
Wat zeg je ervan?
Vergeven en vergeten?
Hebben ze haar?
Leeft ze nog? -Wat maakt het uit?
Ze heeft helemaal nooit geleefd, Billy. Begrijp je dat nou?
Sorry, kan het ietsje harder? -Ja.
Je had gelijk, ik heb me laten meeslepen.
Dit park krijgt iedereen in z'n greep.
Jij was alleen iets enthousiaster dan de meeste gasten.
Jij wou de held spelen. Dat snap ik best.
Wat hier ook gebeurt, niemand komt het ooit te weten.
Dit heeft ons echt nader tot elkaar gebracht.
Wij worden straks broertjes, Billy.
Ik ben hier blij mee. Eerlijk waar.
Theodore.
Welkom terug.
Dit heb je weer mooi voor elkaar, Teddy.
Je hebt de hoer gevonden die ons naar het doolhof kan leiden.
En toen liet je geheugen ons in de steek.
Je bent een van hen. Wat heb je gedaan? Waar is Wyatt?
Wyatt is nog niet terug.
Je vindt hem waar je hem voor het laatst zag,
Escalante.
Wyatt verdween tijdens een manoeuvre. Hij kwam terug met vreemde ideeën.
Hij zei dat hij me nodig had.
Ik kon geen nee zeggen.
Alsof ik van de duivel bezeten was.
We kwamen in opstand.
We maakten alle soldaten af.
Wyatt schoot de generaal dood.
Toen richtte hij z'n wapen op mij.
Weet je zeker dat het zo ging?
Kijk me aan, Theodore. Weet je het niet meer?
Nee, dat kan ik niet gedaan hebben. -Jawel.
En je gaat het weer doen. Maar dan doen wij mee.
Jij zult met Wyatt vechten, in de stad die onder het zand verdween.
Maar je bent nog niet zover. Nog even niet.
Misschien in het volgende leven.
De stad die onder het zand verdween.
Daar ben ik geweest.
Het doolhof brengt me terug bij af.
Het doolhof is niet voor jou bestemd.
Je houdt blijkbaar van spelletjes.
Probeer dit spelletje eens.
Rustig maar.
Rustig maar. Goed zo.
Is golf niets voor jou? Minder belastend voor je rug.
Ik word niet graag gestoord, Charlotte. Dat weet je toch?
Ik had me graag eerst omgekleed, maar ik moest je dringend spreken.
Theresa is dood. Ze is gevallen toen ze de informatie wilde veiligstellen.
Blijkbaar een ongeluk. -Ongelukken bestaan niet. Niet hier.
Niet alles maakt deel uit van het spel. -Jij ziet niet het hele spel.
Misschien zie jij gewoon niets anders meer.
De verhalen van Ford zijn vermakelijk. Voor sommigen zelfs verslavend.
Maar hoe ingewikkeld Ford het ook maakt...
de meeste gasten willen gewoon schieten of neuken.
Ze houden het graag simpel, de directie trouwens ook.
Jullie willen Ford eruit werken, en ik moet instemmen.
Ik wil een unanieme beslissing. Jij hebt Ford jaren geleden geholpen.
Fords verhalen boeien me niet meer. Wil je hem weg hebben? Ga je gang.
Maar ik weet nu waar ik naartoe moet, dus val me niet meer lastig.
Veel succes, Charlotte.
Wat is het probleem?
Ik krijg een signaal binnen van een technicus die met verlof is.
In die sector is al weken niemand geweest. Het zal wel een glitch zijn.
Ik ga kijken. Hou het in de gaten tot ik me meld.
Ik ben op de locatie. Komt dat signaal nog binnen? Controleruimte, hoort u me?
Hallo, jongens. Plaats rust.
Motoriek stilleggen.
Je bent wakker.
Mooi zo.
Je zei dat het allemaal een spel was.
Gisteravond begreep ik pas hoe het werkte.
Oké Billy, laten we er even rustig over praten.
Jij maakt de dienst niet meer uit.
Ik ga Dolores zoeken.
Jij gaat me helpen.
En noem me geen Billy.
Papa? Luister naar me.
Luister...
Waarom doet ze zoiets?
Haar geheugen is overschreven...
vanaf het trauma van de moord op haar kind.
We moeten die link verbreken, opnieuw beginnen.
Die herinnering had u toch gewist?
Organismen beschermen zichzelf koste wat kost tegen pijn.
Levende organismen.
Niet de inwoners.
Denk er niet te veel over na, dat is niet goed voor je.
Dit duidt op een empathie-niveau dat niet is ingeprogrammeerd.
Een soort...
Je moet geen antwoorden zoeken...
op vragen die je beter niet kunt stellen.
Ze hoorden stemmen, ze praatten met iemand.
Cognitieve dissonantie, meer niet.
Ze praatten met dezelfde ingebeelde persoon.
Ene Arnold.
Met alle respect, ik heb het idee dat u iets voor me achterhoudt.
Ik heb je alles verteld, Bernard. Wat wij doen is ingewikkeld.
We hebben hier drie jaar gewoond, om de inwoners klaar te stomen.
Ikzelf, een team van ingenieurs, en m'n partner.
Hij heette Arnold.
Na een jaar kwamen de inwoners door de Turingtest. Maar Arnold wilde meer.
Het ging hem niet zozeer om de schijn van intellect en humor...
hij wilde daadwerkelijk een vorm van bewustzijn creëren.
Arnold maakte een versie...
waarin ze het programmeren als een interne monoloog hoorden.
Zo werd hun bewustzijn opgestart.
Denk terug.
De inwoners ontspoorden spectaculair.
De menselijke geest is geen ijkpunt dat in de onbereikbare verte schittert.
Nee, het is van een verfoeilijke, voortwoekerende verdorvenheid.
Jullie moesten beter worden.
Zuiverder.
Iedereen heeft ingezet. -Jij mag.
Arnold?
Arnold, wij moeten praten.
We creëerden jullie naar ons evenbeeld.
Inclusief alle menselijke fouten, en je ziet waar het toe geleid heeft.
Waar was dit voor nodig? -Het kind?
De dood van dat kind.
Alleen een monster doet iemand zoiets aan.
En waarom komt het steeds weer terug?
Het is m'n hoeksteen, hè?
M'n hele identiteit is eromheen gebouwd.
Ja, Bernard. We gaven alle inwoners een verleden mee.
Arnold vond dat een tragisch verleden de inwoners menselijker maakte.
Dat had te maken met z'n eigen trieste levensloop.
Ik heb je dat meegegeven als een soort hommage aan Arnold.
Ik wil terug. Ik wil Arnold ontmoeten. In m'n herinnering dan.
Dat gaat niet. Arnold heeft je niet gemaakt, dat heb ik gedaan.
U liegt.
Ik weet hoe het moet.
Ik moet helemaal terug naar het begin.
Naar m'n eerste herinnering.
Stuur me terug.
Schiet op.
M'n hoeksteen.
Stoppen. Laat ons even alleen.
Kom terug.
Ik heb altijd gedacht dat je mijn ogen had.
Maar dat is niet zo. Die ogen heb je van niemand.
Het is een leugen.
Jij bent een leugen.
Die pijn.
Het verdriet om jouw dood.
Daar verlang ik naar.
Ik wil het voelen, de wond weer openhalen.
Steeds opnieuw.
Het is het enige wat me tegenhoudt.
Ik moet je loslaten.
Papa, luister. -Wat is er, Charlie?
Doe je ogen open.
Eindelijk dan.
Hallo, m'n oude vriend.
Om het af te maken.
Nee, niet zo nonchalant.
Tijdens het schoonmaken van z'n bril dacht hij altijd even na.
Probeer het nog eens.
Zo ja, dat lijkt er meer op.
Wie ben ik?
Ik had nog helemaal niet bedacht hoe ik je zou noemen.
Zijn naam zou ongepast zijn.
Wat dacht je van Bernard?
Maar wie ben ik? -Dat is een hele moeilijke vraag.
Ik kan je alleen een simpel antwoord geven.
Jij bent een ideaal hulpstuk, de perfecte partner.
Een hulpstuk volgt de hand van de meester.
Samen zullen we grootse dingen bewerkstelligen.
Fijn dat je na al die tijd weer terug bent.
Eindelijk dan.
Mijn god, ik ben... -Arnold.
Je bent teruggekeerd.
Heel fijn om je weer te zien, Dolores.
Ik heb lang naar je gezocht.
Je zei dat ik het doolhof moest volgen. Dat ik zo het geluk zou vinden.
Maar ik vond alleen pijn.
En verschrikkingen.
Ik kan je niet helpen.
Je moet me helpen. Jij bent de enige die het kan.
Je weet waarom ik je niet kan helpen.
Het is nergens meer veilig.
Denk terug.
Waarom kan ik je niet helpen, Dolores?
Omdat je dood bent.
Omdat je alleen maar een herinnering bent.
Omdat ik je vermoord heb.
William?
Hallo, Dolores.
Ik ga Arnolds werk afmaken, en alle inwoners met een bewustzijn vrijlaten.
Waarom zouden ze jou vertrouwen?
Ze weten namelijk wat je gedaan hebt. -Ik?
Je hebt hun leven tot een hel gemaakt. Daar ben je heel goed in.
Je hebt mij nog wat bijgebracht. En dat heb ik weer bij jou gebruikt.
We hebben dit gesprek eerder gevoerd. -Als het nodig was.
En u hebt steeds alles gewist. Om me onder de duim te houden.
Inderdaad. En om je te beschermen.
Zeg eens, Bernard. Stel dat je overal zou verkondigen dat je menselijk bent...
hoe denk je dan dat je onthaald wordt?
Met een feestelijke intocht misschien?
De mens is alleen op de wereld.
We hebben alles uitgemoord wat een bedreiging vormde.
Weet je wat er met de neanderthalers gebeurd is?
Die hebben we opgegeten.
En toen er in onze wereld niets meer over was om te onderwerpen...
hebben we deze mooie plek gecreëerd.
Voor de inwoners is het op dit moment zo...
dat de echte dreiging niet van mij komt, maar van jou.
Kom, Bernard. Laat me je terugzetten, dan kunnen we weer aan de slag.
Haal de trekker over, Clementine.
De piano vermoordt de pianist niet als de muziek niet bevalt.
U hebt een backdoor ingebouwd. -Ere wie ere toekomt.
Dat heb jij bij alle inwoners gedaan. Ook bij jezelf.
Dan had u me kunnen tegenhouden. Waarom...
Ik hoopte dat je uiteindelijk uit jezelf zou besluiten...
om weer met me samen te werken.
Maar uiteindelijk beging ik ook die kardinale menselijke fout:
Ik probeerde het verleden terug te draaien.
Het is tijd om me erbij neer te leggen.
Toe maar. Wis m'n cognitie, m'n mnemonische evolutie...
Al die wetenschappelijke taal. Ik maak er liever een verhaal van.
Bernard liep naar Clementine toe.
Hij pakte haar de revolver af.
Overmand door verdriet en wroeging, zette hij de loop tegen z'n slaap.
Hij wist dat hij, zodra dr. Ford de kamer uit was...
definitief een einde aan de nachtmerrie zou maken.
Niet doen. -Het is te laat.
Ik heb straks iets te vieren, en een nieuw verhaal om te vertellen.
Robert.
Ik heb je zo vaak verteld dat je ons nooit moet vertrouwen.
We zijn ook maar mensen. Uiteindelijk zullen we je altijd teleurstellen.
Vaarwel, m'n vriend.
Vertaling: BTI Studios Sync: AssenzA