Eerste oogst zonder je oude man. - Ik kijk ernaar uit.
Onze parachutes zijn van hoge kwaliteit, - De hoogste.
We moeten gaan. - Wat is er gebeurd?
Ze staan niet op.
Ik begrijp hoe u zich moet voelen over hem. - U komt niet in de buurt.
Aan het werk, jongens. Dit veld oogst zichzelf niet.
Ik vind dit fijn. - Wat?
Samen naar het werk lopen 's ochtends.
Ik dacht eerst dat je het niet zou willen. - Waarom?
Is de eerste regel niet je leerlingen niets over je te laten weten,
ingeval het je mystiek en gezag ondermijnt?
Maar hier ben je, dag na dag, in het openbaar met mij.
Commandant Lucas?
Ik wilde u laten weten dat ik radio-operator wil worden.
Goed van je. Met jouw ervaring in de centrale zal dat perfect passen.
Ken je Miss Fenchurch? - Ik zag u toch knutselen met de dorpskinderen?
Ook wel bekend als onderwijs geven. Elke dag.
Fijn achter de kleintjes verstoppen en doen alsof het geen oorlog is.
In tegenstelling tot de commandant en mij, wij staan in de frontlinie.
Moet je niet ergens zijn? - Ja, meneer.
Dan moet je maar gaan.
Als de Duitsers binnenvallen, drop ik haar achter de vijandelijke linies.
Met een beetje geluk praat ze hen dood. - Zeg dat niet.
Ontbijt, jongens.
Ma.
Ma, de jongens zijn weg. Ik heb overal gezocht.
Kregen vast een beter aanbod. - Maar we zijn nog niet klaar.
Morgen. Waar moet ik beginnen? Koeien of kippen?
Die kunnen wachten. Ik heb je op het land nodig. - Op het land?
We zijn onze arbeiders kwijt.
Dank je. En het spijt me, tot ziens. - Het is oké.
Mijn vierde excuus voor de eieren. - Niets voor Steph om zo laat te zijn.
Wat kan ik voor u doen? Geen eieren, we wachten op de levering.
Mrs Brindsley? - Ja.
David Brindsley's moeder? - David is mijn zoon. Waar gaat het over?
Mrs Brindsley, mag ik beginnen met mijn medeleven voor uw verlies.
Ons verlies?
Wat bedoelt u, ons verlies? - David is niet dood. Hij is boven.
Waarom blijven we hier niet voor altijd?
Twee kleine mensen in een veld.
Ik betwijfel of de wereld ons zou missen. - Bob zou je missen.
Nooit als zijn werk goed gaat.
Wat momenteel zo lijkt.
Ik ben blij.
Ben je dat? - Meer tijd om samen te zijn.
Ik wil dat je hem verlaat.
Wat doe ik als je wordt ingezet? - Je zou vrij zijn van hem.
Ik ben op leeftijd, Marek, geen middelen om boven de armoede te komen.
Ik zou sturen wat ik kon. - En als je van gedachten verandert over ons?
Of gevangen genomen wordt, of...
Of sneuvelt? - Ik zou helemaal alleen zijn.
Zal ik eens met hem praten?
Hem waarschuwen je met geen vinger aan te raken?
Zodra je gaat wordt hij tien keer erger.
Dat is niet het antwoord.
Wat dan wel?
Volgens mijn zoon redde je negen mannen van het schip.
Negen? Daar zei je niets over.
Ik kreeg er maar vijf levend uit.
De laatste vier waren al dood. - Dan nog...
Vijf mannen in leven door jou.
Volgens Alan ging David terug tot hij de laatste man eruit had.
Het schip zou zinken. Maar als ik had geweten dat er al vier dood waren,
was ik niet doorgegaan. - Alan ging ervan uit
dat je vastzat toen de motor ontplofte.
Dat zat hij.
Hoe is Alan?
Zijn gezicht is heel erg verbrand.
Zijn ogen...
Hij is zijn gezichtsvermogen kwijt. - Het spijt me, Mrs Leveson.
Maar hij leeft. - Je bent een held, zoon.
Nee. Ik was letterlijk de laatste man.
Elk van die mannen zou hetzelfde hebben gedaan.
En zij zouden ook helden zijn.
Ik ga naar het zuiden. - Wanneer kom je weer?
Ik weet het niet. Eind van de week, begin volgende week.
De opschorting van de para training heeft een domino-effect op onze schema's.
Enig idee wanneer het onderzoek afgerond is? - Ze zouden het snel doen.
We moeten zoveel mogelijk piloten hebben. - Hoe gaat het met de schooljuf?
Heel goed, denk ik. - Je lijkt niet al te zeker.
Ze is geweldig. Het is een vraag aan mezelf.
Dezelfde oude Nick. - Dezelfde oude Nick.
Verbind u nu door. - Verbind u door.
Bob? - Sorry. Ik kon niet wachten tot je thuis was.
We mogen geen bezoek op de centrale. - Ik zal het niet verklappen.
Lees dit.
200 pond?
Dank God voor de oorlog.
Me terug slepen naar het slagveld. Het is duidelijk mijn onderwerp.
Laat me nog eens lezen. - Een voorschot van 200 pond.
Is dat voor een boek, Mr Simms? - Mijn nieuwe.
Gefeliciteerd. - Dank je.
Een zeer bewogen eerste hoofdstuk dat ons ademloos laat wachten
op de rest van het boek. Ademloos.
Ik kijk ernaar uit om het te lezen. - Je krijgt een gesigneerd exemplaar.
Dat zou aardig zijn. - Ik ben heel trots op je, Bob.
Dank je. Afgezien van al het andere,
dit betekent dat je hier niet meer hoeft te werken.
Wat? - Begrijp je het niet?
Dit verandert alles.
Je moet ze sneller strippen, Isobel. Verwijder het kaf en de pluim zo snel je kunt.
Pakken en strippen.
Ga door, Stan. Hetzelfde tempo.
Waarom stop je? - Mijn vingers doen pijn. Ik ben dit niet gewend.
We raken achterop. - Ik krijg blaren.
Werk er doorheen. - Als ze blaren heeft...
Maakt de overheid niet uit als ze ons land aan een boer geven die wel kan leveren.
Ze doet haar best. - Wij sloven ons uit en zij remt ons af.
Ik doe mijn best. - Dat is niet genoeg.
Als ze het niet aankan kunnen we beter zonder haar.
Je kunt beter gaan, Isobel. Dit kun je niet.
Als je me van het land brengt, Stan, vind ik de naar huis wel.
Je hoorde de vrouw.
Deze kant uit.
Het spijt me, Steph.
Ik had me nooit door jou moeten laten overhalen.
Hij klonk zo wanhopig. De straat is verwoest.
Ik zou de pastorie aanbieden. Maar jij hebt hier zo veel ruimte.
En personeel dat hem in de gaten kan houden als je weg bent.
En daarnaast...
Noah is Peter's zoon.
Dank u zeer voor uw komst. Ik kan niet zeggen hoe dankbaarheid ik u ben.
Als hij ertoe in staat is zal Alan je graag ontmoeten.
Wens hem een voorspoedig herstel toe. - Doe ik.
Tot ziens, Mr Brindsley. - Fijn om u te ontmoeten, Mrs Leveson.
En bedankt voor uw gastvrijheid.
Woorden schieten tekort.
Ik loop met u mee naar de bushalte.
Dan kijk ik bij Steph wat er is. - Is dat wel een goed idee?
Na wat we net hoorden denk ik dat ik wel naar een boerderij kan waggelen.
David.
Wat je ook zegt,
ik kan niet trotser op je zijn, zoon.
Hallo, moeder.
Dank je.
Bob. Ik wil blijven werken op de centrale.
Het is ongepast voor de vrouw van een succesvol schrijver te gaan werken.
Trouwens, ik heb je hier nodig voor eten en drinken.
Dit boek gaat veel tijd kosten. Ik heb je steun nodig.
Een echte teamprestatie. - Maar ik werk graag op de centrale.
Het is geen kwestie van wat je wel of niet graag doet, Pat.
Het gaat om de noodzaak. Je baan bij de centrale is niet langer nodig.
Dus je doet het niet langer.
Dit is toch geweldig? Je kunt cricket spelen.
Ik wil geen gedwongen relatie met de jongen. - Noem hem niet 'de jongen'.
Ik beschouw Noah als een tijdelijke evacué, niets meer.
Goedemorgen, Mrs Barden, Mrs Collingborne. - Goedemorgen, Mr Lakin.
Hallo, Noah. - Wil je Noah zijn kamer laten zien?
Natuurlijk. Kom Noah. We gaan naar binnen.
Ik ga niet weg zonder afscheid te nemen.
Zal ik zijn koffer nemen? - Ja, dank u.
Dit is niet gemakkelijk voor u, Mrs Barden.
Maar we waarderen het dat u Noah opneemt, terwijl wij een plek voor hem zoeken.
Hoe lang tot u iets heeft gevonden? - Twee weken, misschien langer.
Een pak van ons hart te weten dat Noach op een veilige plek is.
Het is een vergissing om Great Paxford als een veilige plek te zien.
Onlangs is een blindganger onschadelijk gemaakt op 15 meter van waar we staan.
Sinds drie dagen bombarderen 160 vliegtuigen
Liverpool elke avond.
Duizenden mensen verloren hun huis. - Punt gemaakt.
We zullen goed voor hem zorgen.
Steph?
Steph.
Waar is Stan? Kun je opstaan?
Ik probeer je overeind te krijgen.
Ma. - Ze lag hier.
We moeten haar binnen brengen. - Voorzichtig.
Je kunt het. We brengen je binnen.
Sorry dat ik u stoor, mevrouw. - Wat kan ik voor u doen?
Ik heb een boodschap voor Miss Fenchurch. - Ik zeg het haar als ze thuiskomt.
Commandant Lucas nodigt haar uit in Tabley Wood vanavond om tien uur.
Hij weet dat het laat is, maar er gebeurt momenteel veel. Dank u.
Is er nieuws over de parachute ongelukken? - Weet u daarvan?
Commandant Lucas noemde het tijdens het eten hier.
Ik was zo bezorgd over al die arme jonge mannen.
Gelukkig waren er geen slachtoffers. - Dat is goed nieuws.
Weten ze al wat de oorzaak is? - Vrijwel zeker een fabricagefout.
Juist.
Het ministerie werkt de klok rond om het uit te zoeken.
Ik geef Miss Fenchurch de boodschap door. - Dank u.
Voel je verschil nu je Noach in het echt ziet, in je huis?
Waarover? - Over de fabriek verkopen om van hem af te zijn?
Ik doorliep elk moment dat Peter en ik samen hadden. En eerlijk?
Ik kan geen enkele valse noot vinden.
Tenzij Peter ronduit gek was.
Ik moet geloven dat hij van me hield.
Maar vanwege de ketting in de auto,
hield hij ook van Helen.
En van hun zoon.
Het is te veel om helemaal te begrijpen.
Je moet het wel blijven proberen.
Mrs Brindsley zag haar liggen op het land.
Heeft ze hard gewerkt terwijl je vader weg is? - Dag en nacht.
We kunnen de arbeiders niet houden. - Alle boeren vechten om ze.
Sommigen kunnen meer betalen en voldoen aan hun quota.
Je moet rusten.
Dat is een leuk idee. - Je bent ingestort van uitputting.
Je bent uitgedroogd. Als je niet rust... - U luistert niet naar me.
Nee, Ma. Jij luistert niet. De dokter zegt dat je moet stoppen.
Je moet naar Dr Campbell luisteren.
We raken de boerderij kwijt.
Ik geef toe, toen ik je brief las, vroeg ik me af of je meer gemotiveerd was
door je wens om je zaken te regelen alvorens de strijd in te gaan,
dan door de liefde voor je moeder. - Kon het niet allebei?
Ik weet niet hoe je je voelt over mij.
Je schrijft maar een keer per jaar en dan in flauwe termen.
Lees jij je brieven voor je ze stuurt? Koud, formeel, ongeïnteresseerd.
Ik nam je emigratie heel persoonlijk. - Dat wilde ik ook.
Hallo? Het spijt me dat te horen, Mrs Brindsley.
Wanneer is het gebeurd?
Natuurlijk. Ik wil graag helpen. Dag.
Sorry. Een van de dames van het VI werd ziek op een boerderij.
Ernstig? - Ik hoop het niet. Ik ga straks naar haar toe.
Jij bent voorzitter. - Voor de tweede keer. Maar tijdelijk.
Je moet in hoog aanzien staan. - Kan ik niet zeggen.
Hoe vind je alleen wonen, na zo lang met Douglas? - Eerst moeilijk.
Maar ik kon mijn leven niet langer opofferen voor je stiefvader's
allesverslindende politieke aspiraties. - Goed van je.
Ik weet dat, toen we trouwden, jij voelde dat ik hem boven jou koos.
Ik was een kind.
Ik wilde de moeilijkheden niet die jij had nadat vader stierf.
Maar we moeten allemaal volwassen worden,
zelf kinderen krijgen om onze eigen fouten op af te wenden.
Daarom kom ik je opzoeken. Je hebt een kleindochter.
Vijf maanden. Caroline Joyce Cornell.
Koppig als een muilezel. Net als haar grootmoeder.
Ze is prachtig.
Kijk beter.
Ze heeft jouw ogen.
Dus gaat hij weer benedendeks,
en tegen de tijd dat het schip zonk, had hij negen mannen gered.
Je vader vertelde over je bezoek. - Iedereen vraagt het steeds.
Nu kan ik ze het hele verhaal vertellen. - Redde je negen mannen?
Vier van hen waren dood. Excuseer me, dames.
Mam slaapt als u voor haar komt. - We komen vooral voor de oogst.
Wat? - We komen helpen met de oogst.
Heeft u eerder geoogst? - Ik ben domineesvrouw en zij is huishoudster.
En telefoniste. - Geef ons instructies en we doen ons best.
Goed. Kom binnen. Ik leg uit wat er moet gebeuren.
Stanley, niet alleen wij tweeën.
Iedereen.
Hoe gaat het? - Bijna klaar om te beginnen.
Is je moeder nog wakker geworden? - Als een os.
Mooi. - Geweldig dat jullie allemaal komen.
De Tsjechen hoorden vanochtend dat ze opnieuw ingezet worden.
Wanneer? - Weten ze niet. Of ze zeiden het niet.
Ik dacht dat je het wilde weten. - Dank je.
Wat ongezellig.
De volgende die me de hand schudt en me 'held' noemt ga ik slaan.
Dat zou je ongewenste heldenstatus in een klap vernietigen.
Of je wilt of niet, je hebt iets buitengewoons gedaan.
Het maakt mij niet buitengewoon.
Wel voor de gewone mensen die nooit zoiets zullen doen.
We willen alleen erkennen wat je deed. Uitmelken hoeft niet, maar een lachje mag wel.
Er zijn ergere dingen dan mensen die aardig tegen je willen zijn.
Geloof me, veel erger.
Helemaal officieel nu? - Gekwalificeerd en klaar voor actie.
Nog nagedacht over toetreding? - Denk er nog over.
Niet te lang of de oorlog is voorbij. - Is Tom onder de indruk?
Ik heb het hem niet gevraagd. - Wat is er gaande tussen jullie?
Niks. We zijn gewoon vrienden. - Je bent zo'n idioot.
Wie noem jij een idioot?
Is dit een aanwinst voor de VI voorzitter, Mrs Cameron? Gewapende escorte?
Hopelijk niet nodig, Mrs Brindsley. Dit is mijn zoon.
Uw zoon? - Onmogelijk. Malcolm?
Lang geleden.
Squadron leider Malcolm Cornell van de Royal Canadian Air Force.
En kijk, mijn kleindochter.
Caroline Joyce. Vijf maanden. - Ze is schattig.
Dank u wel, iedereen. Tijd om te gaan. - Ik heb niet eerder gewassen geplukt.
Ik hoop dat ze instructies geven. - Zie gewas, pluk het.
Dat is de instructie die u nodig heeft. - Dat lukt zelfs mij wel.
Ik wist niet dat u zo geïnteresseerd was in de productie, Mrs Scotlock.
Het is nuttig om er een goed begrip van te hebben.
Helemaal mee eens. - Dit apparaat test de sterkte van de stof.
Inderdaad. - Hoe vaak vindt het een ondermaats stuk?
Dat is zeldzaam, maar het gebeurt. Af en toe is het weefsel onvoldoende dicht,
of zit er lichte rek in. - En hij vindt die fouten elke keer?
Dat is zijn werk. - Als hij correct geijkt is.
Daarom zie ik er altijd zelf op toe.
Hoorde u het gerucht over de ongelukken tijdens para training?
Nee. - Het gerucht gaat dat het een fabricagefout is.
Is dat zo? - Het ministerie onderzoekt het momenteel.
De verantwoordelijke krijgt problemen met zichzelf, wed ik.
Onze jongens in gevaar brengen als ze zich helemaal geven.
Ik laat u verder met rust, Mr Taylor. Bedankt voor de uitleg.
Zeer verhelderend. - Als u nog iets wilt weten, gewoon vragen.
Hierheen. - Ik hoorde zojuist het nieuws.
Is het waar? - Ja.
Weet je wanneer je gaat? - Vanavond, morgen, over een week.
Wanneer we ook gaan, we weten het maar een paar uur van tevoren.
Nog niet. Ik ben niet klaar.
Laten we tot dan elk mogelijk moment samen zijn.
Zeg me dat je op me wacht.
Zo lang als het duurt.
Ik heb iets voor je.
Dit is Sint Vitus.
De patroonheilige van Bohemen waar mijn familie vandaan komt.
Hij zal je beschermen. Echt.
Nog nooit zo graag een kind willen smoren als vanmiddag.
Ik had ze allemaal aan het rekenen, terwijl ik doorging met mijn tekening.
Ik hoor gegrinnik.
Ik kijk en zie Harry Weston de toetsen van de piano slopen.
Een jonge man bracht een boodschap voor jou. Van je commandant.
Hij is niet mijn commandant.
Wat voor boodschap?
Hij wil je graag zien op de post om tien uur vanavond.
Waarom wil hij me zo laat zien? - Ik zou er niets van denken.
Zijn boodschapper zei dat het druk was momenteel.
Toch een vreemde tijd. Kon hij niet wachten op een geschiktere tijd?
Vermoedelijk omdat hij je wil zien zodra hij kan.
Je moet er echt niet te veel van denken. - Alison, zet jezelf eens in mijn schoenen.
Doe ik. En ik denk er niet veel van.
Stop met geld verspillen aan dit goedkope vlees. - We krijgen niet zo veel.
Stop met denken als een vrek.
Ik probeer rond te komen. - Tijd dat je kwaliteit boven kwantiteit stelt.
Het creatieve proces heeft goede brandstof nodig, niet deze troep.
Nee.
Terwijl je vanmiddag weg was, probeerde ik de trap.
O ja?
Ik kwam helemaal boven.
Alleen? - Nee, met een stok.
Maar helemaal naar boven.
Wat betekent dat ik hier niet meer hoef te slapen.
Weet je hoe lang ik al in mijn eigen bed wil slapen met mijn vrouw?
Je bent nog niet zover dat je de trap kunt nemen, Bob.
Verbazingwekkend hoe, als een ding goed gaat,
alles goed begint te gaan.
Laten we het bed verschonen om het te vieren.
Ik verschoonde het eergisteren.
Laten we het verschonen voor vanavond.
Hoe is ze? - Ze is nog steeds uitgeteld.
Ga maar naar huis. Ik zie je morgen.
Er staat koffie op het fornuis.
Kom op, eruit. Eruit.
Niet schreeuwen.
Niet gillen.
Doe de deur dicht.
Vooruit.
Wie bent u?
Mijn naam is Sarah Collingborne.
Ik ben de vrouw van de predikant. - Domineesvrouw?
Hoe ver is de pastorie van hier?
Hoe ver?
Waar is uw man? - Gevangen genomen bij Duinkerken.
Is er eten in huis? - Ik kan iets voor u maken.
Probeer niets. - Nee.
Klop, klop.
Je wilde me zien, commandant? - Het spijt me je zo laat hier te vragen.
Maar zoals het nu is, kan ik je alleen nu zien.
Dat klonk heel formeel.
Ga zitten.
Ik ben hier zoals verzocht, ik zit.
Teresa...
Je bent een geweldige vrouw.
De laatste die dat tegen me zei gaf me tien seconden later de zak.
Ik dacht dat het makkelijker zou zijn maar het is niet makkelijk te zeggen.
Wat zeggen, Nick? - Ik moet elke dag brieven schrijven,
aan de ouders van piloten,
en het maakte me diep bewust van het meedogenloze verstrijken van de tijd.
Door met je naar school te wandelen besefte ik dat ik dat elke dag wil,
de rest van mijn leven.
Dus? - Ik bedacht honderd manieren om dit te doen.
Maar je hier uitnodigen leek de beste manier om je ten huwelijk te vragen.
In de kamer waar ik mijn belangrijkste beslissingen neem.
Ik besef dat dit belachelijk snel lijkt, en dat is het in de echte wereld ook,
maar we leven niet in de echte wereld. We leven in een wereld in oorlog,
en dat concentreert je enorm op de geest.
Het is een grote vraag, ik weet het,
maar wil je er in ieder geval over nadenken? - Dat wil ik.
Dank je.
Nee.
Ik bedoel...
Ik wil met je trouwen.
Isobel. - Ik kom kijken hoe het met je gaat.
Ik schaam me zo. - Alsjeblieft niet doen.
Het spijt me.
Ik hield woord. Ik heb niemand verteld dat u hier bent.
De mensen nemen aan dat het vooruitzicht dat je gedood wordt
aan je vreet, maar dat is het niet.
Het is de wachttijd tussen acties.
Je komt terug, drinkt een paar biertjes.
Je slaapt. En wacht.
Dan telefoon om je opnieuw op pad te sturen. Je wacht op de beslissende aanval.
Maar je overleeft opnieuw,
terwijl je vrienden dat niet doen.
En dan besef je dat er geen regels voor zijn.
Het is volkomen willekeurig.
Leven en dood volgen geen logica daarboven.
Het is de slechtst denkbare plaats.
Wat ga je doen?
Ik weet het niet. Maar ik kan niet terug.
Ik wou dat je niet zo snel weg hoefde. - Ik ook.
Maar ik ben heel blij dat ik kwam.
Als deze oorlog voorbij is, breng je dan je gezin bij me?
Ze willen dat heel graag.
Malcolm? Ben je een goede piloot?
Zeer. - Dat weten de Duitsers niet wat hen overkomt.
Ze kunnen de klappen momenteel goed incasseren.
Maar ze hebben het recht niet aan hun zijde.
Als je met hen geconfronteerd wordt, jij wel.
Vergeet dat nooit.
Schrijf me.
Tot ziens, moeder.
Bedankt dat je me oppikt.
Ik kan je niet zeggen hoe lang ik dit al wil doen.
Sorry dat ik je liet wachten. - Dat hoeft niet.
Gaf je de hoop nooit op?
Er is geen link tussen de ongevallen en onze parachute zijde.
Ik heb niets gezegd, maar het is te gevaarlijk. - Mr Taylor.
Je moet je ontspannen. - Nee.
We houden contact.
Mrs Scotlock? - Wat is hier aan de hand, Mr Taylor?
Ik zag u praten met de Lyons. - Zaken, Mrs Scotlock.
Zij zijn een belangrijke leverancier. - Ik weet dat ze parachute zijde leveren.
Maar wat leveren ze u persoonlijk in de envelop die ze u opdrongen?
Mrs Scotlock, wat u ook dacht te zien, u zag het niet.
Ook niet dat u door Neil Lyons werd bedreigd?
Voor ons beider bestwil. - Wat is hier loos, Mr Taylor?
Dat is een heel sturende vraag, Mrs Scotlock.
Als u uw veiligheid waardeert, stelt u hem niet opnieuw.
Goedemorgen, Alison. - Frances, heb je even?
Nu niet, ik heb een afspraak met een inspecteur van het ministerie.
Mrs Barden? - Daar is hij. Kom binnen, wilt u thee?
Niet nodig. Met dit bevel leg ik beslag op alles in de boedel,
met betrekking tot ons onderzoek naar de productie van defecte parachutes.
Sorry? Wat zei u? - We sluiten uw fabriek, Mrs Barden.
Met onmiddellijke ingang.
Vertaling Home fires Team