Ik ben het maar. -Ach, Miss Darnley.
Dag, Mr Farnon. Hebt u al naar Bonkers gekeken?
Nee, ik ben er net.
Gelukkig maar. Ik wil dolgraag de meester aan het werk zien.
Moet u horen. Mal beest, durft z'n box niet uit.
Maar als ie eruit is, is alles in orde.
Kom, we laten hem eens zien wie er de baas is.
Kijk uit.
Voor de ladder. Dat brengt ongeluk. -Natuurlijk. Dank u wel.
Dag, Miss Darnley. -Goed dat u er bent.
Ik krijg Bonkers niet uit z'n box.
Mr Farnon krijgt hem wel rustig, Edie.
Rustig? Dat beest?
Mr Farnon kan alles met een paard. -Klets toch niet, Sybil.
Als Bonkers zo doet, valt hij iedereen aan.
Ach welnee. Niet als Mr Farnon z'n gezag laat gelden.
Wat een lariekoek.
Ik weet zeker dat u hem aankunt.
Hij houdt z'n eten nu wel binnen. Maar even geen rauw vlees.
Tot ziens. -Dag, Miss Bryson.
Mr Ramsey? -Gegroet, Mr Herriot.
Milly heeft last van haar bek, dokter. Er zit een wondje of zoiets.
En dus komt u helemaal hierheen? -Dan hoeft u niet naar mij te komen.
Maar dat doe ik met alle genoegen. -Dat is het 'm nou juist.
Steeds als u komt, gaat er een dier dood.
Toen met uw kalf. -En daarvoor dat lam. En nog zo wat.
Ik heb u uitgelegd hoe dat zat... -U kunt er niets aan doen.
Ik hoop het ongeluk alleen te keren als ik het eens andersom doe, snapt u?
Ik zie niets bijzonders aan z'n luchtwegen.
Ik vermoed dat het een holteontsteking is.
Toch niet ernstig?
Ik geef hem wat penicilline. Daar moet hij van opknappen.
Hij is braaf.
Houdt u dit even vast? Dank u wel.
Rustig maar. Deze kant op.
Hij is braaf.
Bedankt voor je medewerking, Bonkers.
Nou, dan zeg ik u weer gedag, dames.
Ik kom over een paar dagen nog wel kijken. Ik kom er wel uit, hoor.
Miss Darnley, uw motorfiets.
Ach, natuurlijk.
Mr Ripley, het hek.
Gegroet, Mr Herriot.
Zet uw motor even af.
Zet de motor af.
Wat een geroep en getoeter allemaal, dokter. Het is vast dringend.
Mr Ripley, het hek zit op slot.
Ja, en dat is maar goed ook. Ik had weer bonje met het scharnier.
Maar ik zal het gauw maken, ik geef u mijn woord.
Ik heb liever de sleutel, zodat het hek open kan.
Dat is dan even een probleempje. Waar is die sleutel?
Ik weet het al: die ligt nog in huis.
Weet u wat? Wacht hier, dan ga ik 'm even halen.
Ik had intussen al klaar kunnen zijn.
Momentje, Mr Ripley.
Geeft u me maar een lift. -Goed, hoor.
Zullen we dan maar?
Dan moet ik eerst de trekker op gang krijgen.
Start 'm dan maar. -Dat is nog niet zo makkelijk.
Je moet 'm eerst aanzwengelen. Hiermee.
Nou, toe maar dan.
Moet ik dat doen? Met die reumatiek in m'n schouder? Doe me een lol, dokter.
Maar hij liep net nog. -Dat had m'n vrouw gedaan.
Zij zwengelt altijd.
Goed, geeft u 'm dan maar hier. Dank u wel.
Hij moet in dat gat daar.
Hij gaat altijd wat moeilijk in het begin.
Je moet even de slag te pakken krijgen.
M'n vrouw lukt het altijd meteen. Onze Hilary is echt een kei.
Die goeie ouwe Hilary.
Potdorie.
Zo dan, Mr Ripley.
Heeft Bill Ramsey nog wat over z'n Deense dog gezegd?
Jawel... Mr Ramsey, Deense dog, wolfsklauwen.
Hij staat op zaterdag negen uur.
's Ochtends negen uur, Ramsey, Deense dog. Dank je wel, Helen.
Heb je nu ook een eigen agenda?
Nooit meer te laat of verkeerd, met mijn vademecum.
Geen losse briefjes meer?
Heb je me ooit betrapt op enige wanordelijkheid?
Nooit. Het idee alleen al.
Heb je Ramsey gezegd dat hoe heet ie... -Henrietta...
Ze dus... Dat ze nog even moet blijven na de narcose?
Ja, hij gaat naar de renbaan en haalt haar daarna op.
Goed zo.
Je bent toch niet vergeten dat je zaterdag nog een afspraak hebt?
Welke andere afspraak? -Dus wel.
Laten we de agenda eens raadplegen. Staat daar niet:
10 uur, landbouwhogeschool, toespraak door S.F...
over 'Recente ontwikkelingen in de diergeneeskunde'?
Lekker puh.
Deze dieren zijn kerngezond. -Tiptop.
Drie, vier... Het waren er toch zes?
Ik mis de twee die ik behandeld heb. -Krek zo.
Waar zijn ze? -Ze zijn er niet meer.
Zijn ze gestorven? -Nee, met de slachter mee.
Waarom hebt u dat niet gezegd?
Heb ik dat dan niet? Nu begin ik toch te twijfelen.
Ik heb ook zoveel aan m'n hoofd met die hele boerderij.
En dan laat u me dat hele eind komen? -Dat wilde u per se.
Maar goed, dood is dood. Daar doe je niks meer aan.
Wel dan, als u 'm nog even een zwengel wilt geven, kan ik verder met m'n werk.
Ripley is veel te ver gegaan. -Schandelijk.
Waarom laat ik dat toch al jaren toe? -Omdat je hem wel mag.
Ik kan 'm wel wurgen. Als ik z'n kop zie... -Maar er zit geen kwaad bij die man.
Trek je voor hem partij? -Rustig maar.
We weten allebei dat hij de beste bedoelingen heeft.
Alleen in dit geval stroken zijn bedoelingen niet met jouw bedoelingen.
Hij is onmogelijk. Jij hoeft niet met hem te werken.
James, zijn wij de dienaren of de meesters van ons lot?
Denk je dat je hem kunt sturen? -Als je maar de juiste toon treft.
Je moet bouwen op de welwillendheid die al tussen jullie bestaat.
Natuurlijk. Hoe dan?
Daar bestaat geen universele regel voor. Zoiets hangt af van de omstandigheden.
Wat een geklets.
Dan zal ik dus met bewijs moeten komen.
Dus hij komt vandaag nog? -Natuurlijk, Miss Darnley.
En dan hebben we het over Mr Farnon. -Niet die andere vent.
Niet die andere vent.
Die andere vent heeft andere afspraken.
Dat komt goed uit.
We hebben iemand nodig die Bonkers een beetje in bedwang kan houden.
Sybil Darnley belde. Ze maakt zich zorgen om Bonkers.
Nu mag jij, Siegfried. -Ze wou 'die andere vent' niet.
Ik ben ook maar een gewone man. Sybil walst zo over je heen.
Een beetje milder, James. -Dat is Sybil tegenover mij ook niet.
Ze is zo aardig. -Je bent bevooroordeeld.
Logisch, want ze ziet je als een orakel. Echt waar.
Nou ja, ik bemerk zo nu en dan wel een zekere... Maar dat heeft James vast ook.
Die zussen zien mij als je reinste slappeling.
Ach, zo heeft de goede Heer met ieder van ons op deze aarde iets anders voor.
Je hoeft niet terug te bellen, ik ben al onderweg.
Die penicilline slaat niet erg aan. Maar we zijn niet voor één gat te vangen.
Ik geef hem een dosis streptomycine.
Het wondermedicijn.
Dat zullen we nog wel eens zien. Mag ik er even bij?
Normaal gesproken krijg je daar elke ontsteking mee plat.
Maar de moeilijkheid is dat de voorhoofdsholte een plek is...
waar antibiotica niet zo gauw toe doordringen.
En als die holte vol raakt met pus hebben we echt een probleem.
Hoezo? -Dan moeten we die leeghalen.
En dan kom je uit bij een van de oudste chirurgische technieken:
een klein gaatje door het voorhoofdsbeen, precies daar.
Met hamer en beitel zeker?
Nee, natuurlijk niet. Je kunt zo'n gaatje boren met een zogeheten trepaneerboor.
Daarna kun je die ophoping laten wegvloeien tot de holte leeg is.
Ik vind het niks, Bonkers als vergiet.
Het klinkt eng, maar het is, zoals ik zei, een beproefde methode.
Gaatjes boren in z'n hoofd? Dat klinkt als iets uit de oertijd.
Ik verzeker u dat we pas gaan trepaneren als het echt noodzakelijk is.
Hij is al gek genoeg. Daar hoeven niet nog gaten in z'n hoofd bij.
Als Mr Farnon dat nodig vindt, dan moet dat, Edie.
Het is echt nog lang niet zover.
Maar als het er toch van komt, dan zal ik een collega raadplegen.
Dat mag ik hopen.
Niet te geloven. -Ha ha, Mr Ripley.
Goedendag, dokters. U bespaart me een tocht naar de pub.
Wat kunnen we voor u doen?
Een van m'n koeien heeft een probleem met een zwelling aan de voet.
En u wilt dat ik daarnaar kom kijken? -Hoe raadt u het zo. In één keer goed.
Goed, Mr Ripley. Een zwelling aan de voet dus.
Ja, het gaat om Primrose. -Juist ja.
Laten we even een afspraak regelen.
Een afspraak? Ik kan u even niet volgen.
Dat is nieuw. Daarmee hopen we onze cliënten...
onze beste cliënten extra van dienst te kunnen zijn.
Primrose dus. En zullen we afspreken morgenmiddag om twee uur precies?
Dat lijkt me wel in orde. -Nee, het moet wel zeker zijn.
Als dat niet schikt, spreken we een tijd af waarop het wél uitkomt.
Dan ben ik er wel.
Mooi. En dan even over uw hek.
Ik begrijp dat dat de vorige keer op slot zat toen mijn collega bij u kwam.
Ach, u weet hoe dat soms gaat.
U hoeft zich niet te verontschuldigen. Als u er maar staat als wij komen.
U hebt mijn woord, Mr Farnon. -Mooi zo. Dank u wel.
U kunt alle details van onze afspraak op dit papiertje vinden.
Potdorie.
Mr Herriot doet het nooit zo.
Om twee uur precies bij het hek.
Ik geef u mijn woord, Mr Farnon.
Nee, ik heb liever dat u daar bij het hek bent.
Goed, als u erop staat. -Dat doe ik zeker, Mr Ripley.
Eén minuut over twee. Nou, dat kan nog net.
Dank u, Mr Ripley.
Niet te geloven. -Wat niet?
O, niets.
Goed: hij was bij het hek, en op tijd.
Maar één zwaluw maakt nog geen zomer.
Als jij het zegt...
Punt drie op uw lijstje, Mr Ripley. -Ja, dat is vast...
Laten we op dezelfde weg voortgaan. Uw lijstje graag.
Als u het zegt.
Potdorie, Mr Herriot, dit is wel andere koek.
De tijd dringt, Mr Ripley. -Ja ja, ik heb het al.
Punt drie... Daar staat het: Naar Primrose kijken.
Correct. Ik neem aan dat dit mooie dier Primrose is?
Krek zo, Mr Farnon.
Mooi zo. Dan mag m'n collega even m'n tas vasthouden. Kijk eens aan.
Dat is wel allemachtig mooi, zo'n papier met van die punten.
Dat hadden we eerder moeten doen.
Nou, u weet zelf heel goed... -Niet nodig, hoor.
U hebt uw manier van werken en Mr Farnon de zijne.
Moet je dat eens zien. Kijk hem eens z'n werk doen.
Geen onnodige preken, hij gaat gewoon aan de slag.
En dat allemaal dankzij die punten op papier.
Inderdaad, geweldig.
Ik denk dat dit de oorzaak van de verdikking is, Mr Ripley.
Een van de krammen van het hekwerk.
Krek zo, Mr Farnon. Die moet ik per ongeluk weggeschopt hebben.
Dan geef ik Primrose nog even een injectie tegen een eventuele ontsteking.
En dan lijkt mij de missie geslaagd. Nietwaar, Mr Ripley?
Zeker, Mr Farnon.
Eindelijk gedroeg hij zich eens normaal.
Dat had niks te maken met je aanpak of je papiertjes.
O nee, James?
Het kwam door je houding. De volgende keer ga ik ook uit dat vaatje tappen.
Mooi, je bent terug. Of je naar het paard van de Darnleys wilt kijken.
Niet verbeterd? -Sybil klonk zorgelijk.
Ik heb drie uur gezegd, als je het goed vindt.
Dan zal ik eens even kijken...
Drie uur, Bonkers. Dat is prima, Helen.
James, je bent me vandaag al ter wille geweest. Wil je me nog één lol doen?
Dat ben ik je wel verschuldigd. -Ik wil je oordeel over Bonkers.
Dat interesseert die zussen niks.
In alle jaren dat we nu samenwerken...
is er maar één iemand geweest die aan jouw deskundigheid heeft getwijfeld.
De weledelgeleerde heer James Herriot, diergeneeskundige.
Wat heb je geprobeerd?
Penicilline, streptomycine... -En dat helpt niet?
Geen van beide pakt de ontsteking bij de wortel aan.
Die rommel moet er wel uit. -Precies. Dat vind jij dus ook?
En dat kan alleen door te trepaneren.
Dat is de enige manier die ons rest.
Kijk toch aan, komt dat even goed uit.
Zo dan, dames. Mijn collega en ik zijn het volledig eens.
Die operatie? -Precies zoals we 't hebben besproken.
Bonkers heeft nog geen pijn, maar hij heeft er wel flink last van.
Dus wat vindt u? Gaan we het doen?
Wat mij betreft wel. Toch, Edie?
Niet vandaag, Sybil.
Natuurlijk. Het is vrijdag de 13e, Mr Farnon.
Je moet het ongeluk niet tarten.
Goed, morgen dan, de 14e? Dan is het Bastilledag.
Dan bestormen we de citadel van Bonkers' kwaal op de Quatorze Juillet.
Niet 's middags, dan heeft Edie d'r astrologie.
In de ochtend dan. -Hoe laat?
Even kijken... -Ben je iets kwijt?
Als het maar na half elf is. We hebben eerst nog handlezen.
Ik kijk liever naar Mr Farnon.
Als hij Bonkers gaat boren.
Goed, om half elf dan. Half elf.
Wil je een pen? -Nee, dank je, dat onthoud ik zo wel.
Nog één ding: haal er ook maar wat versterking bij.
Dat is niet nodig.
Sybil heeft de kracht van drie kerels.
Dan ben je er voorgoed vanaf.
Tweemaal daags, tot het op is. Hopen dat het werkt.
Morgen. Weet hij het al? -Alleen dat we gaan lunchen.
Parelhoen van de jager, zoals besteld. -Je bent een engel.
En dit is de bereiding: 1 uur in de oven verwarmen bij matige warmte.
Matig? in tegenstelling tot heftig?
Nee, gewoon kalmpjes aan. Wat is dat allemaal?
Dat zijn gastronomische bijproducten.
Waaronder een zalig pasteitje van Mrs Cromarty.
Dat is genoeg voor een heel weeshuis. -Ik ben me een weinig te buiten gegaan.
James zal smullen van elke hap. Ik moet weer gaan.
Helen, ik dank je zeer voor alle moeite.
Ik laat je even uit.
Je was er vandaag toch niet? -Even 'n boodschap doen voor Siegfried.
Dan ga ik weer. -Heel erg bedankt, Helen.
Zo dan.
Hier, Henrietta. Kom terug.
Morgen, Mr Herriot. -Mr Ramsey.
Sorry dat we zo laat zijn. De auto had kuren.
Geen probleem, hoor.
Ik moest haar dekens meenemen. Ze wil nooit zonder.
Brengt u de hele handel dan maar hier naar binnen. Help je even, James?
Deze kant op, Mr Ramsey.
Dan zal ik maar gaan.
Geeft u dat maar hier, Mr Ramsey.
Is het echt niet lastig?
Nee hoor, dat komt goed. Ze is straks toch suf van de narcose.
Het is maar tot m'n vrouw en ik terug zijn van de rennen in Doncaster.
Komt het echt wel in orde? -Maakt u zich maar geen zorgen.
Het is een ingreep van niks.
Goed, dan ga ik maar. M'n vrouw wacht.
Vijf uur, hè, niet later. -Bedankt, Mr Farnon. Dag, Mr Herriot.
Kom James, anders zijn we te laat. We moeten de zussen niet laten wachten.
Dus moet Henrietta het maar ontgelden.
Thee, Siegfried. -Fijn zo, James.
Dat is gedaan, en nog tijd over ook. Heerlijk.
En dit.
Dank je wel. Dat had ik zeker even weggelegd.
Het lag zo te zien sinds gisteren in de keuken.
Dan was ik zeker even afgeleid. Je zult me zelden zonder zien.
Volgens mij is je systeem niet feilloos. -Denk je dat?
Je geheugen is even erg als het mijne. Maar ik probeer nog te onthouden.
Als jij je agenda kwijtraakt, is het mis. -Dat loopt wel los.
Het is gewoon een kwestie van discipline aanleren.
Geef mij maar mijn geheugen.
Maar jij hebt toch wel waardering voor een goed geordende dag?
Neem nou vandaag: al was onze cliënt verdraaide laat, we zijn toch nog op tijd.
Het is nu tien uur en we moeten om half elf bij de dames Darnley zijn.
En mocht er enige twijfel zijn, dan raadplegen wij het orakel.
Hierzo: vrijdag. -Nee, zaterdag.
Zaterdag de 14e: landbouwhogeschool, 10 uur, toespraak door S.F.
Op uitnodiging van sir Roderick.
Hoe kun je dat nou vergeten? -Omdat het in die verrekte agenda stond.
Nou ja, geen nood, dan ben ik wat later. Met wat geluk loopt de koffie wat uit.
Heb jij ergens mijn toespraak gezien voor die meisjesschool in Broughton?
Dit is een landbouwhogeschool, met al aardig volwassen mannen.
In dat geval zal ik wat moeten omgooien, improviseren, met wat bottere humor.
Het zou toch hier ergens... Kijk aan, hebbes.
Dit wordt een zware beproeving voor de firma Farnon & Herriot.
Maar ik weet zeker dat we die doorstaan met ons soepele aanpassingsvermogen.
Wat logischerwijze inhoudt...
dat jij je zult moeten bezighouden met het paard van de Darnleys.
lk? -Wie anders?
Nee. Ik kan niet trepaneren. Dat heb ik nog nooit gedaan.
Je weet toch wel hoe dat moet? -Ik heb één keer toegekeken, in 1935.
Zie je wel? Geen enkel probleem dus.
En als je 't nog even wilt naslaan, heb je altijd nog Dollars Operatietechnieken.
Alsjeblieft. Stap voor stap, met illustraties.
Als je klaar bent met trepaneren, wil ik dat je je spoorslags terugspoedt...
en je ontspant. Ik heb nog voldoende tijd om een late lunch klaar te maken.
Wat doen we met Henrietta? -Ach, heden.
Nou, daar kunnen we niks mee. Die is nog een aardig tijdje van de wereld.
Gewoon de deur dichtdoen en er het beste van hopen.
Je moet een voorhoofdtrepanatie doen.
Dus je gaat naar binnen halverwege de binnenste ooghoek van het linkeroog...
en het voorhoofdsmidden, dus precies hier.
Goeie tip.
Bedankt, collega.
Goeiemorgen, dames.
Gaat u de operatie uitvoeren? -Inderdaad.
Mr Farnon zou het toch doen? -Die kan helaas niet komen. Spoedgeval.
En u bent te laat. -Mr Farnon is nooit te laat. Toch, Edie?
We kunnen wachten tot m'n collega wél kan. Maar dat baat onze patiënt niet erg.
Dan moet u het maar doen.
Zo'n gaatje boren in het hoofd... Dat klinkt behoorlijk heldhaftig.
Zou u dat ook zo noemen? -Jawel, maar niet vaak.
Dan moeten we er maar het beste van maken. Wat jij, Edie?
Kop op, Edie. Hoe eerder we beginnen, des te sneller is het voorbij.
Toch, Mr Herriot? -Zeker.
Voorlopig gaat alles goed.
Dus dan gaat u dwars door het bot? -Ja, inderdaad.
Dan komt er vast veel bloed uit. -Sybil, denk je erom?
Nee, nog niet. Ogenblikje.
Wat zijn dat? -Scalpel, pincet, curette.
Gaat u echt in Bonkers hoofd boren?
Jeetje. Daar gaat het rode vocht goed van stromen.
Sybil, denk je erom?
Dit is de trepaneerboor.
Dat ziet er naar uit.
Daarmee gaat u zeker dwars door de schedel.
Mieters. Ik ben razend benieuwd hoe u dat ding er in zet.
Eerst een V.
Bloed. Ik wist het.
Dat gaat goed.
Weet u, ik hou bijna m'n hele leven al dieren, maar ze blijven me verbazen.
U en ik, zelfs Sybil, zouden maanden moeten herstellen van zoiets.
Ja. Het is heel bijzonder.
U bent ook best bijzonder. Echt waar.
Welnee. Maar het is mooi om een dier zo te zien herstellen.
Het is vast ook bijzonder om je assistent zo goed te zien herstellen. Toch, Sybil?
Ik weet niet wat ik opeens had. -Ik moet weer eens gaan.
Blijft u niet eten? -U bent van harte welkom.
Dank u, maar ik ga al met Mr Farnon eten.
Dan komt u wel een andere keer, hè? -Heel graag.
Dat neem ik wel. Ik neem alles wel.
Ik kom morgen de holtes nog even uitspoelen.
Bedankt voor al uw goede werk. -Graag gedaan.
Mr Herriot, ik kan u niet zeggen hoeveel ik...
Nou, u weet wel. -Tot ziens. En bedankt voor al uw hulp.
Gunst.
Tot ziens dan maar. Tot ziens. -Dag, Miss Darnley.
Hartelijk bedankt, hoor. -Nee, u bedankt.
Darrowby 38...
Ja, Mr Ripley?
Wie is er kreupel?
Kunt u wat harder praten? De verbinding is erg slecht. Wie is...
Buttercup. Buttercup is kreupel?
Hoe erg is...
Nee: Hoe erg...
Wie van jullie is het?
Als niemand bekent, blijven jullie allemaal na het melken na.
Is er iets? -Ja, er was iets met een koe van u.
Jawel. Uw man vroeg of ik langskwam. -Daar weet ik niets van.
Waar is hij? Ik zie hem nergens. -Dat kan. Hij ging in de pub telefoneren.
Hoe lang is dat geleden? -Een uur, misschien iets meer.
Wanneer verwacht u hem terug? -Dat heeft hij niet gezegd.
Als hij in de namiddag wil eten, komt hij wel.
Ik heb nog niet eens geluncht. -Wij wel.
Mooi zo.
Mrs Ripley, welke is er kreupel? -Dat zou ik u niet kunnen zeggen.
Dan kijk ik ze allemaal wel even na. Dat kan het beste buiten.
Als u dat vindt. Eerst even afmelken.
Wel dan, schoonheid...
Mr Ripley, ik ben echt heel redelijk...
Luister, Mr Ripley, ik ben best redelijk...
Nu moet u eens goed horen, Mr Ripley. Ik ben heel redelijk...
en u ongetwijfeld ook.
Dus, Mr Ripley...
Mr Ripley, luister.
Ik ben heel redelijk, maar dit kan zo niet doorgaan.
Henrietta.
Naar buiten.
Vooruit.
Mr Herriot, potdorie.
Waar bleef u nou? -Ik ben in de pub aan de praat geraakt.
Maar ik dan?
Het is altijd een genoegen om u te zien. Potdorie, nou.
Ik kijk er wel van op, dat ik u hier zie.
Maar u vroeg zelf of ik kwam. -Ach ja?
Dat is waar ook. En daar bent u.
Potdorie, wel heb ik ooit.
Luister, Mr Ripley, ik ben heel redelijk...
Dat bent u zeker, dokter.
Ik kom dat hele eind voor een koe. -Een koe?
Een kreupele koe.
U belde ruim een uur geleden, het was dringend...
Dringend? Als u zegt dat het dringend is, is het dringend.
Mr Ripley, luister alstublieft.
Ik ben echt heel redelijk...
Wilt u me alstublieft helpen om de rest van de koeien naar buiten te brengen?
Naar buiten? -Inderdaad. Zodat ik ernaar kan kijken.
Vlug wat graag, ik heb nog niet gegeten. -Goed, hoor. Als u het zegt.
Ik steun u voor de volle honderd procent.
Potdorie.
Henrietta, kom hier.
Sorry, Mrs Woodby. Kom hier.
Dat was de laatste, dokter.
Die is kerngezond. -Krek zo.
Ze zijn allemaal kerngezond.
De hand van de meester, zeg ik altijd maar.
U hebt toch opgebeld vanuit de pub? -Dat zal ik niet ontkennen.
Mooi. De kwestie is nu: Waarom was dat?
Dat ging over Buttercup. -Inderdaad, nu weet ik het weer.
Buttercup is kreupel, zei u. -Dat hebt u helemaal goed.
Denk nu goed na. Neem alle tijd. Welke van deze koeien is Buttercup?
Geen van hen. -Hoezo niet?
Dit zijn koeien. Ik heb niets gezegd over koeien.
U hebt duidelijk gezegd...
U hebt mij gezegd dat ik een kreupele koe had.
Ik had het over Buttercup. Maar die is hier niet.
Waarom niet?
Omdat dit koeien zijn.
En Buttercup is een ezel.
Siegfried, waarom... -Hou maar op.
Ach, mijn hemel. De parelhoen. Is die... -Jawel.
Ik neem wel op.
Wat een verschrikking ben jij.
Darrowby 385. Dag, Mr Ramsey.
Ja, geen centje pijn.
Uw auto heeft de geest gegeven en u bent op z'n vroegst pas om 12 uur hier?
Bedankt, Mr Ramsey.
Middernacht? -Op z'n vroegst.
Nou ja, zie het maar zo: Henrietta hoeft geen eten meer.
Ik wil m'n lunch. -Ik neem alle verantwoordelijkheid.
Eet nu je boterham maar.
Meer hadden ze zo een-twee-drie niet bij de Drovers Arms.
Bovendien hebben we enige compensatie.
Wat dan?
lets heerlijks om het mee weg te spoelen.
Pak aan.
Wat doe je nou? -We hebben wel een wijntje verdiend.
Maar dat is je laatste fles Mouton...
Die is onbetaalbaar. Dat is de laatste fles uit dat kistje van de doop.
Helemaal waar. En als ik 'm nog langer laat staan, heb ik onbetaalbare azijn.
Bovendien denk ik dat je het gewicht van de gelegenheid onderschat.
Nee, een gewone lunch is buitengewoon in het honderd gelopen.
Toch wel iets meer.
Graaf even terug in je onfeilbare geheugen.
Herinner je nog...
een gelegenheid in deze kamer op een zomermiddag, jaren geleden?
Ik kwam binnen. Ik was bij een fokmerrie geweest.
Toen trof ik hier een jongeman aan, nogal onzeker.
Maar slim, en pienter.
De jongeman die ik toen niet kende, zou later mijn trouwe collega worden...
en mijn beste vriend.
Herinner je je dat nog, James?
Dat is zo'n vijftien jaar geleden, hè? -Op de dag af.
En ik wil graag proosten op de vijftien jaar die we samen hebben doorgebracht.
Op die vijftien jaar.
En op de komende vijftien jaar?