Mrs Owen verwacht veel gasten. Ze koos voor jou.
Welkom op Soldier Island.
Mr Lombard, u lijkt de indruk te hebben dat ik een bepaald soort vrouw ben.
Ik verzeker u dat ik dat niet ben. -De tien kleine soldaten, uit het gedicht.
Dames en heren. U wordt aangeklaagd voor het volgende.
Philip Lombard, dat je 21 mannen vermoordde...
Wat is hun spel? -Baarlijke nonsens.
Cyril, ik probeerde hem echt te redden. Ik verdronk bijna.
21 mensen?
Ik vertel als enige de waarheid in een kamer vol leugenaars.
Wie is daar?
We zijn afgesneden. Ratten in een ton.
Amandelen. -Amandelen, vervloekt. Cyanide.
Zat niemand van jullie eraan? -Nee.
Was jij het, dokter? -Nee.
Hoe ging Mrs Rogers dood?
Ik heb geen idee. -Heb je haar iets gegeven?
Een licht kalmerend middel. -Gaf je haar te veel?
Miss Claythorne, ik waarschuwde je tegen hysterie.
Het is het gedicht. Zien jullie dat niet?
Tien kleine soldaten jongens. Een verslikte zich...
een versliep zich, toen waren er nog acht. Er waren er tien en nu nog acht.
Generaal, verplaatste je de beeldjes? -Wat?
Heb je de beeldjes verplaatst? -Natuurlijk niet.
Misschien jij wel, Miss Claythorne. Jij ontdekte het.
Waarom zou ik? -Vanwege de aandacht, Miss Claythorne?
Elke vorm van aandacht? -Waar heb je het over?
Zullen we gewoon ontbijten?
Verschrikkelijk nieuws over Mrs Rogers. Ze was een geweldige kok.
Zo jammer.
Dit ei is toch precies vier minuten?
Ja, mevrouw.
Rogers, nam jij twee beeldjes weg? -Nee, Miss.
Deelneming, Mr Rogers. Wanneer verwacht je Narracott?
Eind van de ochtend, meneer. Zijn tijdwaarneming is enigszins grillig.
Is dat alles? -Ja. Dank je, Rogers.
Tony Marston was jong en sterk.
Hij stierf niet door drugs. Misschien werd hij vergiftigd.
En misschien kreeg Mrs Rogers teveel. Welke drugs heb je in je tas, dokter?
Waarom bracht je het eigenlijk mee? Je bent hier niet voor het werk.
Eigenlijk is het werk.
Ik nam professionele discretie in acht...
maar Mrs Owen lijdt aan vrouwelijke neuroses.
Mijn specialiteit is vrouwen stoornissen.
Mr Owen engageerde me in professionele zin, om zijn vrouw te behandelen.
Gaf je de chirurgie op, dokter? -Mensen sterven niet zonder reden.
Ze sterven omdat iemand hen iets aandeed.
Ik controleer je tas. Wat verberg je? -Zal ik het doen?
Ik word niet gefouilleerd als een crimineel. -En als de generaal meegaat?
Hij is een man van eer. -Best, maar onderzoek dan meteen ook...
rechter Wargrave's koffer. Ik weet waar ik je eerder zag.
Bij de kliniek in Harley Street voor kanker. Daar zag ik je.
Als iemand sterke pijnstillers heeft, is het rechter Wargrave.
Is dat waar, rechter? -Ik had gezondheidsproblemen.
Dan is dat heel wreed, dokter. -Jij forceerde het.
Generaal, zullen we?
Alleen milde sedativa. -Zoals ik al zei.
Basis spul. Niets speciaals. -Mijn operatie was een succes.
Dit huis, het eiland, moeten mij herstel brengen.
Zeelucht, Vrede...
en rust. -Het spijt me heel erg.
Er komt een einde aan. -Verdomme, ja.
Waarom zou zij niet onderzocht worden?
Gelijke rechten voor vrouwen. Laten we eens kijken wat jij hebt.
Dokter Armstrong, beheers je.
Wie denk je wel dat je bent?
Ik ben dokter. Jij bent secretaresse.
Iemand verplaatste ze.
Ze deden het. Iemand deed het.
Heb je echt al die mannen vermoord?
Ja, Miss Claythorne. Ik doodde al die mannen.
En meer. -Waarom?
Het leek op dat moment een goed idee.
Ze hadden iets wat ik wilde. In dit geval waren het diamanten.
Meer waard dan een paar levens. En jij dan?
Wat wilde jij?
Ik verdronk bijna.
Ik faalde een kleine jongen in mijn zorg te redden.
En er is geen minuut dat ik er geen spijt van heb.
Waarom jij niet? -Ik weet wat ik ben.
Ik wist altijd dat het me te pakken kreeg.
En hier is het.
Ik hou van je, ik hou van je, ik hou van je.
Ik denk aan dat je me kust, je handen aan mij en in mij...
je mond op mijn lichaam en ik verdraag niet dat je nu niet bij me bent.
Ik wens, ik verlang, ik hunker naar jou, mijn schat...
en ik voel me zo wreed naar arme, lieve John.
De zon komt op en gaat onder in jouw ogen, Henry.
Ik hou van je. Ik hou van je. Ik ben de jouwe.
De mannen zijn klaar voor het fluitje. Moreel vrij goed.
Laat mij.
Henry.
Je was een goede vriend...
voor mijn vrouw en mij.
Misschien wil je me John noemen?
Dank je, John.
Mrs Rogers en ik waren hier zonder iemand te zien...
behalve Narracott bij de levering, meneer.
Lombard. Waar ga je heen?
We zaten te wachten op Ulick Norman Owen. Wat als hij hier al lang is?
Genoeg plekken om zich te verstoppen. -Wacht op mij.
Alsjeblieft, stop. Stop.
Dit is idioot.
Niemand kan zich daar beneden verbergen.
Wel eens het gevoel dat je wordt gejaagd, Fust?
Noem me niet zo. Ik ben niet dik. En nee, dat heb ik niet.
Werkelijk?
Want Mr Owen weet veel over ons.
Niet over mij. Edward Landor was gedegenereerd, een mietje.
Hij viel van de trap in zijn cel.
Raakte je hem nooit aan?
Ik kom niet in de buurt van die vuile klootzakken.
Kom op Fust, blijf bij.
Generaal? Staat je koffer klaar?
Ze stierf.
Aan Spaanse griep, na de oorlog. -Wie?
Mijn vrouw Lesley.
Na dat allemaal stierf ze aan de Spaanse griep.
Zoals zo velen. -Ik had als een heer opzij moeten stappen...
en ze gelukkig laten zijn.
Kom terug naar het huis, generaal.
Je koffer is nog niet gepakt en we gaan zodra Mr Narracott komt.
Narracott komt niet. Niemand komt voor ons.
We zullen het eiland niet verlaten. Dit is het einde.
Het is een opluchting naar het einde te gaan, te weten dat het voorbij is.
Je begrijpt dat nog niet, maar dat komt wel, mettertijd.
Ik denk dat je je vergist.
De boot komt en we zullen op je wachten.
Miss Claythorne. Goed.
Breng een paar stoelen, wil je?
Wat is er aan de hand? -Een beetje vroeg voor de neut.
Het was wel een ochtend.
Rotzak is beneden. Ik hoorde hem. -Welke rotzak?
Owen. Ik hoor hem bewegen.
Marston's kamer.
Wat doe je?
Kampeerbed. -We moesten het ergens opbergen...
en mannen kijken niet onder bedden. -Waar heb je een kampeerbed voor nodig?
Ik kan niet in mijn kamer slapen. Mijn vrouw. -Ja, natuurlijk.
Ik moet het ergens anders opzetten. -Waarvoor? We gaan weg.
U wel. Dit is mijn werk.
Ik kan nergens heen tot ik word ontslagen. -Je werkgever is krankzinnig.
Ik kan hoe dan ook nergens heen.
Ga maar door, Rogers.
Wist je dat hij een wapen had? -Nee.
Stop. Mr Narracott lijkt een verstandig man. Hij zal er zijn.
Ik moet zeggen, ik begrijp nu...
waarom je doceert in zo'n ondermaatse vestiging.
Scholen willen niet geassocieerd worden met een gerechtelijk onderzoek.
Ik beschuldig je niet. Daar is al genoeg van.
Meer dan genoeg. -Naast de flagrante Mr Lombard...
Rogers, die ik hoogst dubieus vind, en de verdorven Mr Marston...
is het allemaal onzin. Iedereen deed gewoon zijn plicht.
Zoals ik. -Zoals u?
U zei niets gisteravond? -Het was niet voor heren-oren.
Beatrice Taylor was mijn meid.
Vondeling meisje. Ongewenst...
uit de oorlog, weet je?
Ik dacht dat ze een schoon, fatsoenlijk, bescheiden meisje zou worden.
Ik leerde haar handwerk vaardigheden. We hadden een klein huis.
Maar toen bracht ze zich in de problemen. Zwanger.
Net als haar losbandige moeder.
Ze smeekte me om hulp.
Natuurlijk, en heel netjes, weigerde ik.
Miss Brent, alstublieft.
Ik smeek u.
Wat gebeurde er met haar? -Zij wierp zich voor een trein.
Pleegde ze zelfmoord? -Het haalde zelfs de plaatselijke krant.
Ze verdraaiden het tot een sentimenteel verhaal.
Ze vroeg om hulp. Als u haar geholpen had...
De zwakte in haar karakter dreef haar. Waarom mij iets verwijten?
Vraag Rogers om thee.
Citroen, geen melk.
Een waardeloze jacht, als je het mij vraagt.
Volwassen mannen verstoppen en rondsluipen is belachelijk.
Marston kreeg toch cyanide.
Nietwaar, Fust? -Cyanide?
Ik ben er vrij zeker van.
Ik weet het niet. Vanochtend was je overtuigd.
Claythorne voor de cyanide. Ik wed erop. -Ze lijkt niet het type.
Ze is precies het type. -En de oude jongen, de generaal?
Gevaarlijke mannen komen terug, doorgedraaid.
Laten we dan iedereen onderzoeken. God-vrezende Miss Brent, Wargrave.
De rechter? -De strop-rechter van het schavot.
Het verhaal gaat dat hij elke executie zag.
Fust, je kijkt de hele ochtend zijdelings naar Armstrong...
en nu is iedereen verdacht.
Jij suggereerde de rechter. -Ik maakte een geintje.
Mr Owen is op het eiland, en ik ga hem zoeken.
Besteed er geen aandacht aan. Hij roert in de beerput.
Ik roer het gewoon terug.
Niet kijken.
Deed iemand dit? -Het was geen ongeval.
Het is moord.
Hij zei dat er niemand zou komen. Dat dit het einde was.
Miss Claythorne.
Acht kleine soldaten jongens reizen af naar Devon.
Een van hen is er gebleven, toen waren er nog zeven.
Tel ze, rechter. Tel ze.
Cyril.
Rennen. Zoek hulp.
Een boot. Rennen.
Cyril.
Miss Claythorne. -Ik wil gewoon weg.
Je zult verdrinken.
Alsjeblieft.
Alsjeblieft. Kom binnen. Kom.
Ik heb je. Geen zorg, het is goed.
Ik zei je dat Owen op het eiland was. -Wat maakt je zo zeker?
Instinct. -We moeten rationeel zijn. Procedure volgen.
Wie is die Owen? -En Mrs Owen?
Ik denk niet dat er een Mrs Owen is. -We hebben allemaal iets gemeen...
iemand die ons allemaal kent. -Hoe is dat mogelijk?
Mijn pad kan kruisen met een arts, een rechter...
maar iemand als Mr Lombard? -Onze paden kruisen nu toch?
Mr Lombard, Blore zegt me dat je een revolver hebt.
Fust. -Waarom heb je een wapen?
Heeft hij een wapen? -Ik draag hem overal.
En het is duidelijk dat ik hem nodig kan hebben.
Nodig, voor wie?
Mijn cliënt heeft een man nodig die problemen aankan.
Wie is je cliënt? -Mr Owen. Ulick Norman Owen.
Nooit van gehoord. -Hij hoorde van jou. Audrey, het kistje.
Het is dus gevaarlijk. -Mijn cliënt denkt dat het vergankelijk is.
Juist
En hoe wil Mr Owen dat ik handel?
Hij laat dat over aan jouw discretie.
Maar een gewaarschuwd man... -Telt voor twee.
Ik begrijp het.
Zo kwam ik in contact over de baan, Isaac Morris in Soho.
Soho?
Ik werd uitgenodigd door de Owens, van wie ik nog nooit gehoord had...
om een wederzijdse vriendin te ontmoeten, Mrs Culmington.
De perfecte plek om te herstellen, stond er.
De envelop was afgestempeld in Soho.
Een poel van verderf. Een goddeloze woestijn van ondeugd.
Wat brengt u hier, Miss Brent? -Mrs Owen schreef me.
Ze was geïnteresseerd in mijn werk.
De morele opvoeding van meisjes uit de lagere klassen.
Hen moet bescheidenheid en fatsoen aangeleerd worden...
of we krijgen een stroom baby's die gevoed moeten worden.
Ze wilde bijdragen aan mijn zaak. -Blore?
Ik kreeg een brief van Ulick Norman Owen.
Hij was onder de indruk van mijn positie in het korps.
Hij zei dat als ik een poosje mijn tijd te besteden...
een oogje in het zeil te houden, hij me royaal zou vergelden.
Een oogje op wat?
Iemand zou hier zijn onder valse voorwendselen. Hij leverde ook een gastenlijst.
Jullie allemaal. Iedereen hier.
Hij zei niet dat Lombard een wapen had.
Is het Mr Owen's stem op de plaat? Herkent iemand hem?
En het wapen? Er is een Fenian met een wapen.
Geen blasfemie. -Geef het af.
Geef je wapen, Mr Lombard. -Geen kans.
Ik kan ervoor zorgen. -Probeer maar.
Is Isaac Morris Mr Owen? -Nee.
Ik zou die emmer reuzel nu hebben gevonden.
Waar een probleem is, zijn er Joden.
Iets trof me. Ik weet niet waarom ik het niet eerder zag.
Ulick Norman Owen. Una Nancy Owen.
Of...
UN Owen...
Is Unknown. ONBEKEND
Misschien een raadsel. -Wat betekent het?
Dat Mr Lombard gelijk heeft dat de moordenaar op het eiland is.
En hij wordt daar doornat. -De moordenaar is niet buiten.
De moordenaar is hier. Het is een van ons.
We hebben elkaar nog nooit ontmoet. -Hoe kan ik het zijn?
Iedereen kan het zijn, Miss Brent.
40 jaar criminaliteit leerde me dat.
Rogers. -Daar gaan we weer, de volgende verdachte.
Let op mijn woorden, Rogers. Hij is een gladjanus.
Sluipt rond. -Heen en weer tijdens het diner...
hij kon iets in Mr Marston's drankje doen. -Hij zei Mrs Rogers stil te zijn.
Zij is stil, niet? -Hij verplaatst de beeldjes.
Maar de generaal, dit huis, de plaat, waarom?
Rogers heeft een sluwe loop. We moeten op hem letten.
Mijn geloof in de politie verdampte...
op het moment dat ik jou ontmoette, Fust. -Noem me nog een keer zo...
En dan wat?
Wij worden allemaal gejaagd.
Er is nog iemand op dit eiland, en als ik hem vind, wordt hij nummer 22...
Met daar een kogel. -Mijn God.
Hoe kun je dat zeggen, zo gemakkelijk?
Ik open mijn mond en het komt eruit.
Ik zal zien wat er kan voor het avondeten. Er is wat lever en niertjes.
Misschien een pastei met lekkere jus.
Dat zou lekker zijn, Rogers. -Dank je, Rogers.
Ik eet geen hap van zijn pastei.
Welterusten.
Vertrouw op God.
Maar misschien moeten we ook onze deur afsluiten.
Ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij.
Opstaan.
Sta op.
Ik zocht hem.
Ik wilde koffie. Ik keek, en ik vond dit.
Ik was het niet. Ik wilde alleen koffie, ik was het niet.
Hij ligt hier al de hele nacht.
Zeven kleine soldaten jongens hakken hout...
een hakte zich in twee, toen waren er nog zes.
Ze heeft dus gelijk. Het is het gedicht...
maar hij is gek, Mr Owen...
want zes kleine soldaten jongens speelden met een korf.
Een bij stak er een, toen waren er nog vijf. Er is geen korf, er zijn geen bijen...
Wat doe je nu, Mr Owen? Je bent gek.
Ik kleed me, we kleden ons allemaal...
en ik zet koffie.
Miss Brent, zullen we? -Ja.
Het bed. We wikkelen hem ergens in, of hij stroomt overal heen.
Koffie.
Geen melk, vrees ik.
Wil deze persoon ons allemaal doden?
Ik denk het wel.
Ik ben een bol wol kwijt.
Ik ben er belachelijk gestrest over.
Het is maar wol.
Ik ben zo moe.
Drink je koffie, Miss Brent. Ik breng een kaars om iets te zien.
Dank je, lieverd.
Ik zal nog wat zetten.
Rechter Wargrave, ik ben je een excuus schuldig...
voor het blootstellen van je ziekte op zo'n onvergeeflijke manier.
We voelen ons allemaal een beetje zwak. Begrijpelijk.
Wat is uw mening over de anderen?
Die heb ik niet gevormd. -Ik vertrouw niemand.
Blore. Die klootzak Lombard. Claythorne.
Miss Brent en haar religieuze manie.
Maar jij en ik...
wij hebben een scherpe geest.
Werkelijk intellect.
We moeten bij elkaar blijven.
Heel goed.
Hier. -Dank je.
Knoei als een kind.
Miss Claythorne zet de koffie.
Ze moet bewaakt worden.
Jij doet de trap, ik de houtopslag.
Mag ik?
Ik hou van huishoudelijke taken.
Ze zijn rustgevend. Normaal.
Inderdaad.
Ik ben zo terug Goed.
Gestoken door een bij.
Toen waren er nog vijf.
Zonder Rogers moet ik aan de lunch denken.
Ik kon een schurftig paard eten. -Heb je echt honger?
Slepen met Rogers was zwaar werk. En jij suggereerde lunch.
Omdat het er tijd voor is, hoe kun je nu honger hebben?
Ga niet impliceren.
Ik heb hier niets mee te maken. Niets met dit alles.
Alleen omdat ik zei dat ik honger had. Dat bewijst niets.
Ik ga me omkleden.
De hele ochtend Rogers rond slepen, rotzooi opruimen...
zonder ook maar een kop thee, en jij kijkt me aan alsof ik...
Rustig.
Je hebt een façade. Je bent schaamteloos.
Ga niet alleen naar beneden. Niet met die twee.
Wargrave en Armstrong? -Wacht hier op mij.
Het zat op slot. Er moet dus een loper zijn.
Rogers had een loper. -En jullie waren bij het lichaam.
En jij vond het. Was jij het?
Je krijste als een vrouw, was dat amateur drama?
Ik deed Rogers niets. Ik pakte geen loper, wist niet eens dat er een was.
Jij kon je eigen wapen stelen. -Waarom steel ik mijn eigen wapen?
Ik weet niet waarom jij iets doe, Lombard, ik weet niet waarom je
Rogers of Miss Brent of MacArthur doodde. -Ik doodde hen niet.
Dat zeg je net zoals dat je pistool gestolen is.
Jij bent een echte eersteklas, vijf-sterren...
massief gouden idioot.
Alsjeblieft. De dame. Dubbele bluf.
Wat, Fust? -Je eigen wapen stelen? Hij heeft een punt.
Allemaal raadsels en spelletjes, rook en spiegels, dubbele bluf.
Jij was als laatste beneden.
De laatste.
Eeuwen na iedereen. Waar bleef je zo lang?
Zeg ik niet. -Jij vermoordde Rogers.
Je nam de loper, ging naar bed, keek of we allemaal beneden waren...
ging mijn kamer binnen en nam mijn pistool. Jij hebt mijn pistool.
Lombard. In hemelsnaam. -Ik heb geen loper of je wapen.
Waar bleef je dan zo lang? Waarom was je als laatste beneden?
Ik zat op de plee, als je moet weten. Constipatie.
Ja, lach maar.
Het is niet grappig. Het is rot.
Zat daar te zweten. Dus ik was het niet.
Het kon ieder van ons zijn.
Elk van ons kon de loper hebben.
Ieder van ons kon het wapen hebben.
Het is de enige manier om zeker te zijn.
Je bent niet uitverkoren. We krijgen allemaal hetzelfde.
Geen sleutel. Geen wapen.
Nu u, Miss Claythorne.
Natuurlijk.
Ik ben gewoon grondig.
Jij mag oom Hugo, nietwaar? -Ja.
Ik hou van hem. Zoveel dat het pijn doet.
Meisjes zijn gek.
En ik ga met hem trouwen. -Mama zei dat hij het niet kan betalen.
Ik vind er iets op, Cyril. -Als je met oom Hugo trouwt...
Wanneer ik trouw met Hugo. -Word je dan mijn tante?
Ja. Tante Vera. En we zullen plezier hebben.
Kerst, verjaardagen en zomervakantie.
Picknicks. Partijen. Pony rijden.
Je zult blij zijn als we alles hebben.
Cyril.
Waarom doet Lombard dit niet?
Blore en ik wilden jullie twee uit elkaar houden.
Nou, nou, Miss Claythorne.
Mr Lombard. -Philip.
Vera.
Niets. We doorzoeken de rest van het huis. Elke kamer.
Vertaling: NL Team