Ga je gang, Rodney.
DAG 15
Ik weet niet waar ik moet beginnen.
- Natuurlijk wel. - Nee.
Begin maar weer met je naam, oké?
En dan gaan we wel verder.
Mijn naam... Mijn naam is...
Mr Rodney McKay.
- Nee. - Ja.
Kom op. Je bent dr. McKay, weet je nog?
Nee, ik ben... Dat ben ik niet meer. Ik ben niet meer slim.
Doctors zijn slim, dus ik ben nu mister.
Oké.
Ik was vroeger de allerslimste.
En... En nu ben ik dat niet.
Dat proberen we toch beter te maken?
Nee. Nee, je kunt me niet beter maken.
We doen ons uiterste best...
Nee, dat kun je niet. Dat kun je niet.
Het is oké, Rodney, wat moet je nu zeggen?
Waar... Waar is John?
Hij moest eventjes weg.
- Hij komt zo... Rodney... - John.
Rodney, ik ben je vriend, ik ben er.
Waar ben je, John?
John.
Waarom zeiden jullie niet dat het zo erg met mijn broer was?
- Het ging vrij snel, Jeannie. - Nee, ik...
Ik kreeg een paar weken geleden nog bericht van hem. Hij...
Hij leek helemaal in orde. Hij was zo aardig.
Dat moet geweest zijn vlak nadat hij besmet raakte.
Ik herkende de symptomen niet op tijd.
Het is jouw schuld niet, Doc.
Om eerlijk te zijn, Mrs Miller,
namen we meteen contact op toen we wisten
hoe erg het met hem was.
Daedalus bracht je zelfs naar de eerste gate in Pegasus
omdat we bang waren dat je niet op tijd zou komen.
We vonden dat je afscheid moest kunnen nemen.
Dr. Keller wilde hem even voorbereiden op je bezoek.
Ik heb zelf ook even tijd nodig.
Hoe is... Hoe is dit gebeurd?
Er ging iets mis op de laatste missie.
Kolonel Sheppard, als je bij het kamp komt,
herinner dr. Nichols er dan aan dat hij nu
een uur en 15 minuten te laat is voor zijn geplande melding.
Goed, moet ik hem slaan of zo?
Herinner hem er alleen maar aan.
Moeten we ons geen zorgen maken over dr. Nichols' team?
Het dorp is een half uur verwijderd van de poort.
Ze moeten zich elke zes uur melden.
Nichols is vast moe van de omweg.
Hij mag zich wel eens wat inspannen.
Die Nichols is zo arrogant.
Amelia, ik denk dat ik maar ga ontbijten voor ze zich melden.
Het duurt vast even voordat ze bij het kamp zijn,
en nog langer voordat Nichols bij de gate is en zich meldt.
Ik hoef je dit niet echt
te vertellen.
- Niet echt, sir. - Goed.
Ik ben over 20 minuten terug.
Ongeplande buitenwereldse activering.
Activeer het schild.
Ik ontvang geen IDC.
Dit is Sheppard.
Laat het schild niet zakken. De hele toren stroomt dan onder.
Dat was ik niet van plan, kolonel. Wat is je status?
Het is koud en nat. De stargate is onderwater.
- De hele vallei is ondergelopen. - En het is ijskoud.
Stuur een Jumper
zodat we warm en droog kunnen blijven tot het water wegtrekt.
Komt voor elkaar, kolonel. Wacht even.
We wachten. Sheppard uit.
Redding 1 is paraat.
Waarom duurt het zo lang? Waarom sluit de gate niet af?
Het is het water.
Door de constante druk blijft het wormgat actief,
waardoor we de maximum tijd moeten wachten
die een stargate kan open blijven, 38 minuten.
We zitten nu op 32,
en voor je zegt: "Ik zei het toch," we hadden geen keus.
Ik blijf klappertanden.
Je laat alle hete lucht uit je mond ontsnappen.
Goed, iedereen, jullie hebben het straks weer warm.
Volgens mij ben ik natter dan jij.
Ik werd wel een beetje klam toen ik de DHD draaide.
Het onderzoekskamp was hogerop in deze vallei.
Ik maak me zorgen over dr. Nichols' team.
Goed.
ledereen in het onderzoekskamp, dit is kolonel Sheppard. Geef antwoord.
Ik herhaal, dit is kolonel Sheppard. Geef antwoord.
- Ze zijn vast allemaal dood. - Dat weten we niet, Rodney.
Het team bestudeerde de effecten van opwarming.
Ze richtten 'n kamp in aan de voet van 'n grote gletsjer.
- Is er een ijsdam gebroken? - Daar lijkt het wel op.
De Ouden zetten geen stargates in 'n gevarenzone
en ik weet zeker dat het zojuist geen vloed is geworden.
Daarom is het water zo ijskoud.
Oké... Oké, ik heb het nu warm en ik klappertand nog steeds.
Had je koorts voor we weggingen?
Ik weet niet, misschien. Ik heb altijd wel wat.
Goed, volgens mij is het water wat gezakt. Dus...
Dus zitten we hier de hele nacht.
Achterin een warme, gezellige Jumper, toch?
Je moet het nog 30 minuten uithouden.
Hoelang reageert hij al niet?
Sinds hij in slaap viel in de Jumper, negen uur.
Naar de ziekenboeg en onder de scanner.
Ik wil jullie ook even bekijken.
Wij hebben niks.
Daar bedoel ik nu mee.
Je hebt net mijn voorstel steun gegeven
om vóór iedere doorgang een MALP vooruit te sturen.
Dingen gebeuren, Woolsey, en dan bedoel ik...
Ik weet wat je bedoelt. Bedankt.
Waarom kwam je niet mee terug in die Jumper?
Ik liet het reddingsteam verder zoeken naar Nichols' team.
- Ze kunnen nog in leven zijn. - Natuurlijk.
Ik moet me laten onderzoeken en dan ga ik bij Rodney kijken.
Hoe is het met onze knul?
Geen koorts, geen onderkoeling,
- helemaal niets op de scan. - En jullie?
- Wij hebben niets. - Ja, ja.
Maar wij raakten niet bewusteloos.
Ik heb gisteren weinig geslapen
en ik heb geen ontbijt gehad, dus...
Woolsey wil nu vóór iedere doorgang een MALP sturen.
- Dat gaat snel vervelen. - Dat zei ik ook al.
Hé, mag ik nu weg? Ik voel me 'n beetje stom zo.
Ik houd je nog even onder observatie.
En ik heb eten voor je besteld.
Observeer maar hoe ik eet, want ik rammel.
Het is nu officieel. Hij is beter.
Tot ziens, jongens.
- Zal ik ze binnenroepen? - Oké.
Rodney kan jullie nu spreken.
Wat moet ik zeggen?
Maakt het wat uit?
Meredith?
Ik ben het. Jeannie, ik ben...
Jij bent mijn zus.
- Ja. - Meredith is mijn echte naam.
Dat is je eerste voornaam, dat klopt, maar die vond je nooit mooi.
Nee.
Nee, het is een meisjesnaam.
Soms, ja,
maar jij heet Rodney.
Rodney McKay. Mr Rodney McKay.
Rodney McKay. Rodney McKay.
Je huilt vanwege mij.
Nee, ik huil omdat ik je erg heb gemist.
Omdat je mijn zus bent.
Dat klopt.
Ik ben ziek.
Ik weet het.
Ik ben er nu.
Ik ben...
Lieverd, ik moet heel even naar buiten, oké?
Ik ben zo terug. Dat beloof ik.
- Hé. - Ik weet het.
Ik heb even nodig. Ik wil niet dat hij ziet...
Ik snap het. Ik voelde me ook zo.
Ik ga wel weer terug. Echt waar.
Hij heeft me nodig, en ik wil afscheid kunnen nemen, maar...
- Maar hij lijkt al bijna weg. - Ik weet het.
Er is een manier.
Wat? Hoe?
Het is 'n plek. Ik ben er eerder geweest.
Dan is hij zichzelf weer en kun je afscheid nemen.
Waarom brachten jullie hem daar dan niet heen?
Omdat het gevaarlijk is, maar ik wil het risico wel lopen.
DAG 06
Helemaal klaar?
Ik ga een klacht indienen bij degene wiens idee het was.
Het was jouw idee.
Goed, klacht staat genoteerd.
Het was slim om bij te houden wat er met je gebeurt en hoe snel...
- maar als je... - Nee, het geeft niet.
- Beginnen met mijn naam, toch? - Ja.
Ik herinnerde me iets.
Mijn naam is dr. Rodney McKay.
Ik ben hoofd van de afdeling wetenschap iets in A tlantis in de...
In godsnaam...
In het Pegasus-stelsel.
Oké, niet slecht, ga door.
Jennifer, ik wilde...
Ik wilde iets...
Nu ik het nog weet, nu ik het nog kan,
ik wilde iets zeggen voordat...
Ga je gang.
Jeannie.
Ik verwachtte niemand meer.
Ik ben een van die mensen
die alle informatie nodig heeft die ze kan krijgen.
Dit is zijn meest recente scan.
Dat donkere gebied lijkt een tumor maar is eigenlijk een parasiet.
Zijn tentakels kunnen onmogelijk chirurgisch worden verwijderd,
en hij reageert niet op behandeling.
Zelfs stase vertraagde de voortgang amper.
Er zijn nog combinaties van medicijnen die...
Is hij op zijn laatste missie besmet geraakt?
Misschien, maar dat hoeft niet.
Het was te klein om toen op een scan te zien,
maar in het Pegasus-stelsel
komt het vaak voor bij zeer oude mensen.
Goed, maar waarom hij?
Misschien kwamen we allemaal in aanraking, maar versloegen wij het.
Rodney had al last van een virusinfectie
voordat hij op de missie op M44-5Y9 ging
en toen al die tijd in dat ijskoude water...
Hij had weinig weerstand.
De parasiet doodt geen cellen, maar maakt ze slapend,
om redenen die ik niet helemaal snap.
Maar het resultaat is een afnemende hersenfunctie.
Hij kan straks niet meer bewegen, of zijn organen reguleren...
Ronons mensen noemen de ziekte de tweede jeugd.
- Je hebt met Ronon gepraat. - Ja.
Oké, ik weet wat hij je heeft verteld.
Dat hij doodgaat en dat jij niets kunt doen.
Nee, hij gaat dood en ik doe er alles aan.
Ik moet het je vragen.
Waarom zei je dat je de symptomen niet op tijd herkende?
Omdat hij de symptomen al had
toen hij terugkwam van de missie en
ik zag het niet.
En?
Ik volg het doktersadvies.
- Grappig. - Wil je mijn vruchtenbekertje?
- Nee, nee. - Volgens mij wel.
Het is niet netjes om van het patiënteneten te eten.
Jennifer, we hadden bijna verkering.
Eén drankje. Dat is geen verkering.
Dan vraag ik je nu om met mij te eten.
Wat het dan ook maar is.
Ik ben gek op het vruchtenbekertje.
Het is niet het etentje dat ik in gedachten had, maar...
- Is dat een uitnodiging? - Alleen als je hem aanneemt.
Als ik was niet zo weg was geweest van de nieuwe Rodney McKay,
kon de parasiet misschien nog worden verwijderd
zonder ernstige hersenbeschadiging te veroorzaken.
Toen hij vergeetachtig werd, was het te laat.
Ik heb het zoeken naar een behandeling nog niet opgegeven.
Ronon vertelde me over een plek
waar Mere nog een dag zichzelf kan zijn voor hij sterft.
Jeannie, je denkt toch niet...
En dat jij hem niet wilt laten gaan.
Het is op de planeet Talus.
Het is een oorspronkelijke wereld van de Ouden.
Het duurde vijf of zes uur vanaf de gate,
maar ik was nog maar een kind
en mijn opa moest worden gedragen.
We zouden het in de helft kunnen doen.
Het plan heeft een klein probleempje.
De Wraith hadden daar een belangrijke voorpost
in de Replicator oorlog.
Die is er nog.
Dat heeft ons nog nooit tegengehouden.
Dat is het niet alleen.
Je gelooft het niet.
- Ik zeg niet... - Ik wel.
- Ik ben er geweest. - Je was zes jaar.
Ronon, luister naar wat je ons vertelde.
Een magisch altaar in een grot, achter een waterval.
Zei ik dat hij magisch was?
Nee, maar wel dat mensen met McKays ziekte
plotseling weer zichzelf worden voor...
Het Altaar van Talus is ook bekend bij mijn mensen
voor slachtoffers van de tweede jeugd.
Het biedt't geschenk van een laatste dag en een snelle dood.
Dat maakt het nog niet echt.
In een paar seconden
veranderde mijn opa van iemand die zijn eigen naam niet kon zeggen
weer in de man die me leerde jagen en spoorzoeken.
Leerde jij jagen toen je zes was?
Voor een dag kon hij zijn vrouw in zijn armen houden
en een maaltijd delen met zijn geliefden
en daarna stierf hij eervol.
Je kunt zeggen dat ik te jong was, maar ik weet wat ik zag
en we kunnen hetzelfde voor McKay doen.
Als je denkt dat het dat niet waard is, heb je het mis.
Ik heb dit nog nooit aan iemand verteld, behalve...
Mijn vader had een ziekte die Alzheimer heet.
Het lijkt erg veel
op de ziekte waar dr. McKay aan lijdt.
Mijn punt is
dat ik net zo'n moment met hem had als wat jij net beschreef.
Hij had me letterlijk maandenlang niet herkend,
en op een dag, zomaar ineens,
was hij even volslagen helder.
Hij zei: "Richard, wat doe jij hier?"
En ik zei: "Pap, ik...
"Ik ben bij je op bezoek. "
En hij zei...
Hij zei: "Is dat niet prachtig?"
En toen was hij weer weg.
Zou het niet iets soortgelijks...
Het is niet hetzelfde.
- Ronon, kijk... - Ik ben hem dit schuldig.
- Ik breng'm zelf wel. - Ik ga mee.
Wacht even.
We weten zeker
dat daar twee slaapschepen en 10.000 Wraith zijn.
Zelfs als we dit gaan overwegen,
- moeten we een plan maken. - Goed, maak je plan.
Sorry, maar hij gaat nergens heen zonder mijn toestemming,
en die krijg je niet tot we met Rodney hebben gepraat.
Hé, Rodney.
Je hebt bezoek. John is hier.
En Teyla en Ronon. Het hele team.
- Ronon Dex. - Dat klopt, maat.
Ik wil je ergens naartoe brengen,
waar je de kans hebt om nog even jezelf te zijn.
Zoals je was voordat je ziek werd.
Voordat...
- Hé, maat. - Hé, John.
Eigenlijk weten we
niet precies wat er met je gaat gebeuren,
maar we willen het proberen als jij dat ook wil.
Oké.
Oké, goed, dat is dan geregeld.
Nee, helemaal niet.
- Rodney, ze hebben niet alles verteld. - Dat hoeft hij niet te weten.
De planeet waar ze je naartoe willen brengen is een Wraith voorpost.
Weet je nog wie de Wraith zijn?
Het wordt dus heel erg gevaarlijk,
niet alleen voor jou, maar ook voor je vrienden.
Wij willen het risico nemen.
Een risico voor iets waardoor je,
zelfs als het werkt, wat ik zeer betwijfel,
misschien voor een dag weer jezelf zou zijn.
Dat klinkt mij meer als een marteling dan een zegen in de oren.
We hebben nog steeds ideeën over hoe we dit ding kunnen behandelen,
maar als je dit doet, als je Atlantis verlaat...
Atlantis...
Is het voorbij.
Dan kan ik je niet helpen.
Dokter.
Hij snapt het niet.
Inderdaad,
dus is de beslissing om hem te laten gaan aan mij
en ik heb de genezing van mijn patiënt nog niet opgegeven.
En jij hebt het nog steeds niet opgegeven.
Nee, want volgens mij is de schade aan de cellen niet permanent,
dus als ik de parasiet veilig kan verwijderen...
Hoe lang ben je al bezig? Weken?
En hoeveel dagen heeft hij nog? Misschien twee?
Je hebt al het mogelijke geprobeerd.
Ik weet dat je je verantwoordelijk voelt en dat je het wilt proberen,
maar ik ben zijn familie. Dus is het mijn beslissing.
En we nemen hem mee.
DAG 01
Hij neemt op.
Moet je niet iets van "Actie " zeggen?
Sorry.
Grapje. Oké, daar gaan we.
Mijn naam is dr. Rodney McKay.
Ik ben hoofd van de afdelingen wetenschap en onderzoek
hier in A tlantis, in het Pegasus-stelsel,
in het lokale cluster, in het ons bekende universum.
Het doel van dit logboek is een basis voor mezelf
en voor dr. Keller om de voortgang van mijn
geheugen verlies te meten.
Is het niet ironisch?
Door het voorgenoemde op te noemen,
evenals een aantal dingen die ik als mijn broekzak ken,
om te beginnen met pi, tot, zeg, 12 decimalen. 3, 1415926535...
- Rodney aan boord? - Ja.
Weten we het plan?
We zijn weg voordat de Wraith het merken.
Kolonel Sheppard,
als dr. McKay inderdaad weer...
Zeg hem dan vaarwel van mij.
- Ik dacht dat je het niet geloofde. - Moet dat dan?
Hij zal blij zijn dat je er bent.
Goed, het lukt ons, of het lukt ons niet.
Zo niet, dan wordt het heftig en gaat het snel,
dus iedereen moet voorbereid zijn.
Jumper 3 staat klaar.
Stuur een MALP door de gate.
De MALP is weg bij de gate en ze vuren vanaf twee kanten
van wat een diepe vallei lijkt te zijn.
Hij geeft rook af.
Je hebt binnen vijf seconden volledige dekking van het gebied.
Oké, ik zie je morgen.
Dat hoop ik.
Dat is een grote vallei.
Hebben ze ons gezien voor we ons camoufleerden?
Nee, het rookscherm heeft gewerkt.
Hopelijk denken ze dat we een MALP vooruitstuurden
en dat we van gedachten veranderden toen die ontplofte.
Ik controleer het landingsgebied.
Dat duurt maar een paar minuten.
John.
Jij was er en toen...
Rodney, ik ben hier. Wat is er mis?
Ik werd wakker en iedereen was weg.
Maat, ik ben...
Sorry, ik dacht dat je in slaap was gevallen.
Ik was... Ik werd zo bang. Ik wist zeker dat
morgenochtend mijn hele geest verdwenen zou zijn.
Ik breng je terug naar je vertrek, oké?
John, ik ben nog nooit zo bang geweest. Ik glijd weg.
Ik glijd weg en ik kan het niet stoppen.
Je bent er nog. Goed? Je bent er nog.
Ja, dat klopt.
En ik ga nergens heen.
Als je wilt dat er even iemand bij je blijft, dan doen we dat gewoon.
Ik weet niet wat ik moet doen.
Ik weet niet wat ik met mezelf moet doen. Ik ben...
Sorry, ik had je niet wakker moeten maken.
Goed, het is een mooie avond.
We gaan een biertje op de pier drinken, oké?
- Drink ik bier? - Ja, heel wat.
Pak aan.
Kom op, maat, we gaan.
Zou ik er nog wel eentje nemen?
Wat kan er gebeuren?
Ik had niet zo op de deur moeten bonzen. Ik voel me belachelijk.
Niet doen.
Ik probeerde de naam van het kind van mijn zus te herinneren.
Betty.
Volgens mij is het dat niet.
Het is Madison. Zie je wel?
- Je wist tenminste wat het niet was. - Dat is handig.
Misschien ben je niet zo ver heen als je denkt.
Ik verberg het.
Ik ben al meer vergeten dan de meesten ooit zullen weten
en ik weet dat dat...
- Arrogant klinkt, toch? - Ja.
Dat past wel.
Vanochtend hielp ik Zelenka om een apparaat af te maken
wat blijkbaar mijn idee was. Ik was nutteloos.
Jennifer zegt dat het nu ieder uur erger gaat worden.
Over een week weet ik niet eens meer hoe ik heet.
Zullen we...
- Zullen we nu afscheid nemen? - Nee.
- Hoe bedoel je: "Nee"? - Ik neem geen afscheid.
- Ik doe het toch. - Ik luister gewoon niet.
Maar ik ken je straks niet meer.
Ik zeg het je wel.
Ik wil niet dat je me zo ziet.
Herinner me zoals ik ben, je geniale vriend,
- niet als een... - Dat gebeurt niet.
- Alsjeblieft. - Ik blijf hier, Rodney.
- Accepteer het. - Ja, maar...
Nee.
Genoeg nu.
Oké.
Je bent een goede vriend, Arthur.
Het landingsgebied is veilig. Ik ga landen.
Waar gaan we heen?
Zie je dat daarboven? Achter de waterval is een grot
en als we daar zijn, heb je een geweldige dag met je vrienden.
Ik ben moe.
Ik weet het. We zijn er bijna.
Wat doen we nu?
We wachten.
Rodney. Zie die waterval eens. Mooi, hè?
Nee.
Ik pik heel lichte energiesignalen op.
- Wat voor energiesignalen? - Dat weet ik niet precies.
Straling?
Ik heb het nog nooit gezien.
Misschien weet Rodney het straks.
John.
Houd nog even vol, maat.
Ik wil nu naar huis.
Misschien moet hij dichter bij die plaat staan.
Misschien. Volgens mij is dat de bron van de signalen.
Ik wil nu weg.
- Nog eventjes. - Ga...
Jeannie?
Ik ben hier, Mere.
Blijkbaar.
Hij is terug.
Wil iemand me zeggen wat we hier doen?
DAG 10
Rodney McKay.
Ik ben hoofd wetenschap en... En...
Onderzoek.
Verdomme.
- Het is oké. - Nee, dat is het niet.
Atlantis...
Pegasus...
Het is 3, 14...
Ik weet het niet.
Hoe kan ik dat nu niet weten?
Wil je stoppen?
Ik blijf een gezicht zien.
Telkens als ik mijn ogen sluit.
Volgens mij is het mijn moeder.
Ik...
herken haar niet... Het was zo lang geleden.
Ze zegt woorden tegen me.
Ik ken ze niet.
Je kunt beginnen met wat voor plek dit is.
- Het Altaar van Talus. - Dat zegt me niets.
Een planeet van de Ouden. We brachten je hier.
Dank je, Mr Informatie.
Sinds wanneer is hij Ronon de Uitlegger,
en waarom ben ik niet in de ziekenboeg? Ben ik beter?
Ik ben beter.
Nee, dat ben je niet.
Jawel. Ik voel het. Dit is geweldig.
Mere, we brachten je hier
zodat we afscheid konden nemen
maar je voelt je maar een dag zo.
- Zo werkt het. - Wat?
Wat weet je nog?
Dat je toen geen afscheid wilde nemen.
Waarom nu plotseling wel?
En waarom een dag? Hoe zit dat?
Het is een geschenk van het altaar en ons allen
die veel riskeerden om je hier te brengen,
een laatste kans om met je geliefden te zijn.
En wat dan?
Dan ga ik dood?
- Met eer. - En waardigheid.
Dat zal wel, ik blijf gewoon hier.
- Zo werkt het niet. - Waarom niet?
Deze planeet is van de Wraith.
En we pikken ioniserende straling op.
We moeten verder weg van het altaar.
Je maakt een grapje.
Waarom liet je dit toe?
Laat haar. Ze wilde het niet eens.
Wiens briljante idee was het dan?
- Van mij. - Het leek ons allen een goed plan.
Hoe kan dit een goed plan zijn?
Ik was over de vernedering heen, ik had afscheid genomen.
Mere, het spijt me dat je dit overkwam, maar ik ben blij dat ik deze kans kreeg.
Zie dit als een kans en niet...
Als een marteling?
Het spijt me, alleen...
Ik dacht dat ik beter was en nu vertel je me...
Had je een soort dagschema gemaakt?
Nou, we hebben eerst een groot feest.
Het laatste avondmaal?
Het past bij je jezuscomplex.
Dat is waar.
Wees niet boos op me.
Als ik mocht kiezen met wie ik mijn laatste dag zou doorbrengen, dan...
Wat is er?
Ik dacht echt dat dit niet zou werken.
Ik dacht dat er niets zou gebeuren en dat dat het was.
En waarom gebeurde het wel?
Jij gelooft net zo min in magische altaren als ik.
Laat hem de metingen zien.
- Hmm. - Dat zei ik ook al.
Zei jij: "Hmm?"
Ik bedoelde alleen dat ik het ook raar vond.
Wat denk je, antimaterie?
Of 'n superzwaar element dat de Ouden als energiebron gebruikten.
Ik ken het niet.
Of deze plek ermee van stroom voorzagen.
Wie weet wat het vroeger was? Het is al duizenden jaren geleden sinds...
- Zie je die piek? - Hé, 't is jouw feest.
- Laten we het leuk houden. - Ik vind dit leuk.
Bewaar wat ham voor me.
Daar gaat hij weer.
Het lijkt een onderbroken gamma die...
- Kom mee. - Wat? Waarom?
Omdat ik iets moet uitzoeken.
- Waar gaan we heen? - Hopelijk terug naar Atlantis.
- Sorry. - Waarom deed je dat?
Om te zien of de parasiet zich weer snel in zijn brein zou uitbreiden
als hij bij de stralingsbron wegging, en volgens mij was dat zo.
Zijn symptomen verdwenen toen we hier kwamen
omdat hij zich samentrok om zichzelf te beschermen.
Goed, wat betekent dat voor ons?
Als hij uit deze kamer gaat, gaat hij waarschijnlijk dood.
Hij kan niet mee terug naar Atlantis.
Dus
moet ik kijken of ik hem hier kan opereren.
Je had toch al straling geprobeerd?
Ja, maar dit type heb ik nog nooit gezien.
De parasiet is er gevoelig voor. Daarom werkt het altaar.
Je voelt je een dag goed
tot de straling je ziek maakt en dan ga je weg.
Hoe verder weg, hoe sneller
de parasiet je brein weer overneemt.
En je dag is voorbij. Ik snap het.
Is hij hier klein genoeg om te opereren?
Ik doe een gok,
maar dat zou zijn plotselinge verbetering verklaren.
Maar ik weet het niet zeker tot ik binnen ben.
Hoe doe je dat zonder veldset?
Niet. We moeten apparatuur ophalen uit Atlantis.
Dat wordt lastig.
Als we Atlantis nu vragen
om een tweede Jumper te sturen?
- Dat kan niet. - Ik heb die apparatuur nodig, John.
De Wraith trappen nooit twee keer in dezelfde truc.
Ook al pikken ze ons radiosignaal niet op
en zelfs als de tweede Jumper het redt,
weten ze dat we hier zijn en kunnen we niet terug.
Als we het niet proberen, gaat hij dood.
- Wat heb je nodig? - Om te opereren? Dat zei ik al.
Nee, wat heb je minimaal nodig?
Meer dan ik in mijn dokterskoffer heb.
Ik heb een scanner nodig om de parasiet te vinden,
de juiste instrumenten om zijn schedel te openen...
Goed.
Ik heb een idee.
Houd hem zo ver mogelijk hierbij vandaan.
We zijn over 20 minuten terug.
Daar kan ik niet mee opereren.
Ik heb chirurgische boren gezien, die zijn niet zo anders.
Stel dat we hem kunnen opereren,
dan weet ik nog steeds niet waar de parasiet zich bevindt.
We kunnen dit gebruiken.
- Een levenstekendetector? - Ja. Waarom niet?
Het is niet ontworpen om te doen wat ik wil op de juiste schaal.
Jeannie kan hem aanpassen.
Nee, je snapt het niet.
De straling tast op dit moment zijn immuunsysteem aan.
Als ik hem dus niet doodmaak, doet de infectie dat wel
die hij krijgt door een operatie in een vochtige grot.
Als we niets doen, gaat hij dood.
Dat zei je zelf.
Geen sprake van.
We willen je leven redden.
Mijn brein is geen nieuwe veranda achter je huis.
Ik opereer niet.
En mijn afscheidswoorden zijn
dat je je niet moet laten overhalen door die lui.
- Ik kan het. - Echt waar?
En ik kan de levenstekendetector wel aanpassen.
- Ja, met mijn hulp. - Help dan.
Dit is geen tv-hersenoperatie waarbij mijn schedel openligt
en we een gesprek voeren...
Ik heb genoeg narcose.
Je voelt er niets van.
Ja, je gebruikt vast een hamer.
De tijd dringt, Rodney. Je moet een besluit nemen.
Alsjeblieft, Mere. Laat het ons proberen.
Natuurlijk zou ik wel toestemmen.
Jullie legden alleen in een keer veel op mijn bordje.
Zo is het leven.
Goed, dan wil ik een beetje ham.
Nee. Niet eten voor de operatie.
DAG 18
Dag, Jeannie.
Sorry, dat ik soms zo gemeen was.
Dag. Dag, Teyla.
Dag, Ronon Dex.
Dag, John.
Dag.
Ik moet hier snijden,
hier,
en hier,
en daar boren om het gebied weg te snijden.
Oké.
Ik wil nog niet door de duralagen heen,
dus houd hem zo stil mogelijk.
Toe maar.
Het herconfigureren van de levenstekendetector duurde te lang.
Ze heeft niet genoeg tijd voor de operatie
voordat zijn immuunsysteem het begeeft.
Ik ging te ver. Houd hem vast.
Dat probeer ik.
Het is de parasiet, hij beweegt.
Misschien weet hij dat we hem willen pakken.
Vast niet.
Hij wil vast instinctief weg van de stralingsbron
en wij hebben hem de uitgang gewezen.
Ronon, we hebben over 10 seconden je pistool nodig.
Je had er ook op kunnen gaan staan.
Ik moest hem neerschieten van haar.
Het is schoon.
Goed gedaan.
Jij ook.
We brengen hem naar huis.
Wil je niet wat slapen? Ik ben hier de hele nacht.
Het is oké. Ik wil hier zijn wanneer hij wakker wordt.
Dat kan nog wel even duren.
Hij slaapt zo graag, onze Rodney.
Je had hem als puber moeten zien.
Wie kan er nu slapen bij al dat geklets?
Hoi.
Ben je er nog helemaal?
Ik had meer dan genoeg over.
Bedankt.
Graag gedaan.
Dat was eng.
Voor mij ook.
Heb je honger?
Ik heb trek.
Ik bestel wat voor je.
DAG 06
Jennifer, ik wilde je iets...
Nu ik het nog weet, nu het nog kan,
wilde ik iets zeggen voordat...
Ga je gang.
Ik...
Ik hou van jou.
Ik hou al een tijdje van je.
Oké,
Waar was ik?
Downloaded from Bierdopje.com Synchronization by Gman2oo6