Toby Fleishman bir gün
yetişkinliğinden beri yaşadığı şehirde uyandı.
Şehir birdenbire nedense
onu isteyen kadınlarla dolmuştu.
Sıradan kadınlar da değil.
Kendini gerçekleştirmiş, bağımsız,
ne istediğini bilen kadınlar.
İyi kalpli görünen kadınlar.
İstekli ve müsait görünen kadınlar.
Ama ayrıca tanga resmi gönderen kadınlar da.
Ya da yandan veya alttan çekilmiş meme resmi.
Ya da doğrudan meme resmi.
On beş yıllık evlilikten sonra
yeni boşanmış bir erkeğin kaldıramayacağı kadar fazla kadın.
Hem de gençliğinde sürekli reddedildiği hâlde.
Hem de bir zamanlar hayatını tek bir kadına adamaya söz verdiği hâlde.
Kimin aklına gelirdi?
Onu daha böyle bir hayatın beklediği kimin aklına gelirdi?
Ama Toby bu kadınları obje olarak görmüyordu.
Onlar akıl hocalarıydı. Hatta kahramanlarıydı.
Birdenbire, nedense artık Rachel'la yaşamadığı için
hayatı nasıl yaşayacağını ona öğreten kadınlardı.
Her sabah yeni apartmanında
yoğun bir panik hissiyle uyanıyordu.
Niye buradaydı? Rachel neredeydi? Evi neresiydi?
"Bir terslik var." diye düşünüyordu. "Başım dertte."
Çünkü Rachel artık yanında yatmıyordu.
Mutfakta dert de yanmıyordu.
Şimdi o karışıklığı düzeltmek için
özel vakit ayırıp öğle yemeğine çıkmam gerekecek.
Morali normalden biraz daha düzgün bir hâlde
spor salonundan artık gelmiyordu.
Felaketti. Tam bir felaketti.
Belki yoluna girer. Bilemiyorum.
Ben geç geleceğim, ilaçları eczaneden alman gerekiyor.
Artık üst göz kapağına
artroskopi robotu hassaslığıyla
siyah göz kalemiyle kalın bir çizgi çekmiyordu.
Çocuklar hazır mı?
Ama bu sabah ayrıca,
artık sadece onun olan o güzel evde de değildi.
Ne zamandır girmeye çalıştığım
Everglade'deki yoga kursunda yer açılmış.
Çocuklar sende, haberin olsun.
"Haberin olsun." mu? "Çocukları bir gün erken bıraktım." mı?
Olacak iş mi bu?
Yer açılmış dedim ya.
Onlar eşya değil, çocuk.
Telefonuma bakmasam ne olacaktı?
Gece yarısı hastaneye çağrılmış olsam ne olacaktı?
Öyle bir şey olmadı, değil mi? Sorun yok.
Akşama plan yapmıştım.
Yarın bende olacaklardı.
Sadece bir geceliğine. Mona'yı ara.
Çocuklar bendeyken yanlarında olmak istiyorum.
Bakıcıya bırakmak istemiyorum.
Ben senin gibi değilim.
Dün geceki laflarından daha kötü bir şey söyleyemezsin sanıyordum.
Kariyerinde bu kadar agresif olsaydın.
Sağ ol. Ne kadar da olgunsun.
Bir süre daha böyle atışmaya devam ettiler.
Toby bir yandan da dün gece
tam olarak ne söylediğini hatırlamaya çalışıyordu.
Ama hatırlayamadı.
Bunu yaptığına inanamıyorum.
Çocukları böyle uyandırıyorsun.
Oksijen maskesini önce kendime takmam lazım.
Tabii ya, oksijen. Unutmuşum.
Bir aydır çok zorluk çekiyorum.
Kendime vakit ayırmam gerekiyor.
Başka kime vakit ayırdın ki Rachel?
Onun adını artık sadece cümle sonlarında kullanıyordu.
Kapatmam gerekiyor.
Geç kalacağım.
Zaten ereksiyonu da inmişti.
Hadi bakalım çocuklar. Gelin.
Çok yorgunum.
Bense sevinçliyim çünkü bir gün erken geldiniz.
Sanırım anneniz kıyafet de bırakmış.
Al bakalım.
Bunlar Hamptons için, kampa uygun değil.
Hannah'nın bugünlerde söylediği her şeyin alt metni "Seni geri zekâlı." idi.
Gevrek değil, Corn Chex istiyordum.
Seni geri zekâlı.
Tamam.
Hannah, bu mısır gevreği çok güzel.
Bir tadına bak.
Tamam. Pekâlâ.
Sağ ol dostum.
Hayır, gitmemiz gerek.
Hadi.
Rachel'ın o sabahı iyi yönetememesine Toby'nin kızmasının
en büyük sebeplerinden biri de, geç kapitalist toplumun merkezi olan
o korkunç yere, 92. Cadde'deki Y'a gitmek zorunda kalmasıydı.
Diğer Y'lar hakkında tüm bildiklerinizi unutun.
Burası, inanılmaz ebeveyn popülasyonu
ve daha çocuk anne karnındayken
sıraya girilen kreşiyle,
Yukarı Doğu Yakası'nın
tam bir özeti gibiydi.
Görüşürüz Hannah.
Toby, selam! Sen buraya gelir miydin?
- Selam. - Rachel nerede?
- Her zamanki gibi çalışıyor mu? - Evet.
Ajansı yönetecek biri lazım tabii.
Bu onun lafıydı.
Rachel, tiyatro menajeriydi. Presidentrix!'in yaratıcısı
Alejandra Lopez'i keşfeden kişi olarak tanınıyordu.
Bu muhteşem oyun,
New York'taki tiyatro camiasını derinden etkilemiş
ve Broadway'i baştan yaratmıştı.
Presidentrix! her yerdeydi.
Hakkında parodiler yapılmıştı.
- Sen sadece karısısın! - Ben sadece...
Ben sadece bir şeyim.
Durun, henüz alkışlamayın.
Birçok da logolu ürün satılmıştı.
SADECE KARISI!
- Kendine iyi bak. - Sağ ol.
Tişörtünde küfür yazıyordu.
Evet, görmemiş gibi davran.
Sonra görüşürüz Solly.
Bizi sen mi alacaksın? Mona almayacak mı?
Evet, ben alacağım.
Toby!
Ben de seni bir yoklayayım diyordum.
Nasılsın? Çocuklar iyi mi?
İyiyiz.
Biraz değişik tabii.
Seninle karşılaşınca
söylerim diyordum, umarım biliyorsundur,
biz senin hayatından çıkmıyoruz.
Hiçbir yere gitmiyoruz Toby.
Biz senin de arkadaşınız.
Rachel'ın bu kişiye
önem veriyor olmasına bir türlü alışamamıştı.
Savunma mekanizması olarak,
Toby birkaç gün önce seviştiği bir fizik terapi uzmanını düşündü.
Adını tam hatırlayamıyordu.
Jamie, Jasmine, Jill...
Çok zorluk çektiniz mi?
Evet... Yani hayır.
Son anda verilmiş bir karar değildi,
onu soruyorsan yani.
Ama Cyndi bilgi peşindeydi.
Bugünlerde herkes öyleydi.
Dışarı mı çıkmıştınız?
Veli toplantısında kavgalı mıydınız?
Ama bahar galasında çok mutlu görünüyordunuz.
Sorular aslında Fleishman ailesiyle değil,
soranın kendi evliliğiyle ilgiliydi.
Biz çok mu tartışıyoruz?
Bizim kavgalarımız çok mu sert? Yeterince sevişiyor muyuz?
Fazla mı acı çekiyoruz?
Ne kadar acı çekersek fazla olur?
Jenny!
Fizik terapi uzmanının adı Jenny'ydi!
Kızların arasından hâlâ su sızmıyor.
Merak etme, o konuda hiçbir şey değişmeyecek.
Pardon.
Yanınızdayız.
"Akşam buluşuyoruz, değil mi?"
Pardon, işle ilgili.
Biyopsi yapacağım da.
Hâlâ hastanede misin?
İnsanlar hâlâ hasta oluyor.
Arz talep meselesi.
- Evet. - Neyse,
görüştüğümüze sevindim.
Bir ara çocuklarla yemeğe gelin,
geçen sefer çok eğlenmiştik.
Gerçekten eğlenmişler miydi?
Kırk yıllık. Romalı keşişler yapıyor.
Yılda sekiz küp yapıyorlar.
Tadından belli.
- Ben de istiyorum. - Bir bağlantım var.
- Kim olduğunu söyleyemem. - Hadi ama.
Her seferinde aynı kişiler olurdu.
Rachel'ın okuldan tanıdığı anneler.
Kocalarına Toby kronik hastalık gibi yaklaşmak zorundaydı.
Müflis şirketleri satın alan bir fonda
portföy yöneticisi olan
ve Trump'ın oğlunun zürafa fotoğrafına
bir şekilde girdiğini inkâr etmeyen Todd Leffer vardı.
Adı gerçekten de Rich olan Rich Hertz vardı.
Babası servetini 1980'lerde
AIDS'li kişilerin hayat sigortalarını
satın alarak edinmişti.
Bir de mezuniyet balosunda kral seçilen, alfa erkek
Sam Rothberg vardı. Ülkedeki tüm kadınlara
Vicodin satarak büyümüş bir ilaç şirketinin
müdür yardımcısıydı.
Kendi karısı hariç tabii.
Çünkü o, Xanax bağımlısıydı.
Karaciğer işi nasıl gidiyor?
İnsanlar hâlâ hasta oluyor...
Bir şey soracağım Toby.
Çocukların tıpçı olmak istediklerini söylese
ne derdin?
Hayır, anlamıyorsun.
Hakaret etti. Bana hakaret etti.
Tahliyenin kolay olduğu eyaletlerde
borca düşmüş ev sahiplerinin evlerini satın alıp
yerlerine apartman dikerek servet kazanmış,
bir de bana çocukların senin gibi olsun ister miydin diye soruyor.
İster miydin?
Bayan Fields, merhaba.
Ben Dr. Fleishman. Müsait misiniz?
İhtisasını tamamladığında
tıp öyle bir değişim geçirmişti ki
artık Manhattan'daki ünlü bir hastanede
uzman olmak bile, Rachel'ın alışmayı çok istediği
yaşam tarzına yetecek parayı kazanmasını
sağlamıyordu.
İşini yapmaktan keyif aldığını, işinde teselli bulduğunu
Rachel bir türlü anlamıyordu.
Özellikle de boşanmadan sonraki ilk haftalarda öyle olmuştu.
Clay, en yaygın vasküler kitle hangisidir?
Hepatosellüler karsinom.
Doğru derdim ama maalesef
hepatosellüler karsinom ne vasküler ne de yaygın.
Hemanjiyom olacaktı.
Kusura bakma Clay, ben...
Bakın çocuklar,
bunu söylemem doğru olur mu bilmiyorum
ama yine de söyleyeceğim.
Boşanıyorum.
Size kötü davranmak gibi bir niyetim yok.
Öyle yaparsam da kusura bakmayın.
-İyi misiniz? - Evet, iyiyim.
Şu anda ne yapıyorsunuz?
Çocuklar fazla etkilenmesin diye bir psikologla görüşüyoruz.
Başka bir yere taşındım.
Uygulamalarda profiliniz var mı diyorum.
Ne?
Eğlenceli olacak.
Eskiden JDate hesabım vardı. Başka JDate kullanan var mı?
Bu farklı bir şey.
O kadar farklı değil. Yine de korkutucu.
Ama sen kullanıyorsun.
Evet.
Birkaç tane uygulama var.
Bu ne? Gördüğüm şey ne?
Bu, kadının deniz feneri.
Deniz feneri mi?
Hazır olup olmadığını gösteriyor.
- Hazır olmak mı? - Müsait olmak yani.
- Tamam. - Ve azmış olmak.
Sizin de mi var?
Şimdi anladınız mı?
Peki. Teşekkür ederim. Şimdilik bunu bırakalım.
-İlgileneceğimiz hastalar var. - Evet.
Hayat kurtaracak birileri lazım.
Hemen ameliyathaneye!
Tanrı rolü oynuyoruz.
Bu gece kimse ölmeyecek.
Ben varken olmaz.
Bir iki hafta boyunca uygulamaları sadece izledi,
- hiçbir şey yapmadı. - Pazartesi görüşürüz.
O hafta sonuna kadar.
Rachel çocukları Hamptons'a götürmüştü.
Onlar olmadan geçireceği ilk hafta sonuydu.
Onları öyle özlüyordu ki öleceğini sandı.
Profilini tamamla!
Uygulama sordu,
"En sevdiğin film hangisi?"
Aşk Mevsimi
Aslında Twister'dı.
Uygulama sordu,
"Yağmurlu bir cumartesi günü ne yaparsın?"
"Bulmaca çözmek."
Porno izleyip mastürbasyon yapmak.
"En sevdiğin yemek?"
Sezar salata. Karidesli.
Buharda sebzeli tavuk olacaktı. Sossuz, yağsız.
"Burcun, ay burcun ve yükselenin ne?"
Yükselen ne ya?
Bazı cevaplarda kendini fazla övmüş olabilir
ama önemli konularda doğru cevap vermişti.
Sonra uygulama "Ne kadar yalnızsın?" diye sordu.
Boşandım.
Bu doğruydu.
Uygulamaya resim gerekiyordu.
Tamam, hazır mısın?
Kredi kartı bilgilerinizi girin
Gerçekten hazır mısın?
MESAJLAR Mila - Selam!
- Merhaba. - Selam.
- Selam! - Selam. Nasılsın?
- Dil emojisi. -Şeker şey.
- Doktor musun? - Bravo.
- Vampir emojisi. - Evin nerede?
- Brooklyn.
Queens'teyim.
Tıp doktoru mu edebiyat doktoru mu?
Karaciğer nerede?
Pisliğin tekiysen...
Bunu daha önce yaşadım.
Ben almayayım.
Ben de Los Angeles'ta büyüdüm.
Cumartesi gecesinin tamamını buna harcadı.
Sosyal hizmetlerde çalıştım, çok özlüyorum.
Fazla içmiştim.
Tüm hafta sonunu yani.
Şarap keyfi yapıyorum.
Yaşlıları severim.
Bana birini hatırlatıyorsun.
- Dede emojisi. -Çok seksisin.
"Kulaklarından duman çıkacak kadar sinirli" emojisi...
Şunu anlamanız gerekiyor. Toby gençliğinde
pek tercih edilen biri değildi.
Çok yakışıklısın.
Şimdiye kadar neredeydin?
Gecelikle samba yapma emojisi.
Bir bardak süt emojisi.
Biraz da sen kendinden bahset.
Benim babam da doktordu.
- Mor şeytan emojisi. - Ben sadece...
Pazar günü öğleden sonra gülüp şaşırmaktan yanakları yorulmuş,
elleri ve bilekleri aynı hareketi yapmaktan ağrımıştı.
O güzel yüzünü ne zaman görürüm?
Sonra aniden bir şeyin farkına vardı,
bu gerçekti.
Dünyada çok az şey aynı kalır.
Sürekli dönen dünyanın hareketi, içine daldığınız üzüntüden sizi çıkarıp
yaşayanların arasına tekrar katılmanızı sağlayabilir.
"Evet, görüşecek miyiz?" Soru işareti, soru işareti.
"Beni bekletme yakışıklı."
"Pardon. Evet. İple çekiyorum."
Kahretsin.
Evet. Joanie. Selam.
Evet, yukarı çıkıyorum.
Şuna bakın. Şuna bakın.
Tertemiz.
Yara izi yok. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Karaciğere hayran olmamak elde değil.
Gerçekten, yaşama bu kadar tutunan başka bir organ var mı?
Şuna bir bakın.
Neler atlattı ama toparlandı.
Hepimiz karaciğer gibi olmalıyız.
Karaciğer tuhaf davranabilir.
Bütün organlar öyledir ama karaciğerin iyileşmesi farklı.
Her şeyi kaldırabiliyor.
Eski hâline dönmek için birkaç deneme yapması gerektiğini anlıyor.
Sadece kaldırmakla da kalmıyor. Sanki...
Unutuyor bile diyebiliriz.
Evliliğinin en karanlık günlerinde
Toby hastanedeki işlerine bakarken
gözü hep karaciğere takılıyordu.
Günün birinde, yaşanan tüm bu hasardan
iz kalmayacağını, onun da yenileneceğini fısıldıyordu.
Toby, acilden yeni bir hasta geldi.
Güzel. Evet. Gidelim.
Ben karaciğer uzmanıyım.
Eşiniz sarılık olduğu için beni çağırdılar.
Tamam. Peki.
Ne olduğunu anlatabilir misiniz?
Biraz dili dolaşıyordu, mantıksız şeyler söylüyordu.
Normalden daha sakardı.
Sonunda doktora gidelim dedim.
Arabaya bindik, buraya gelirken
yolda bayıldı.
Uyuyor olabilir mi?
Bakacağız. Artık emin ellerde.
Hemşire Ortiz sizi aile salonumuza götürecek,
biz de eşinizi muayene edip sorunun ne olduğunu anlayacağız.
Evet, sorun ne?
Alkol kaynaklı siroz.
- Tamam. - Fazla içmiş.
Muhtemelen yıllardır gizli gizli içiyormuş.
Kendinden bayağı emin gibisin. Joanie?
- Dili dolaşıyordu dedi. - Tamam. Tam olarak ne dedi?
Sakardı ve dili dolaşıyordu dedi.
- Kadın ayyaş. - Phillip!
Özür dilerim. Alkolik.
Alkolizme yakalanmış.
Alkolik Amerikalı.
Tamam. Bakın, kocası ne dedi?
Normalden daha sakardı, dedi.
Yani bu her neyse bir haftadan daha uzun süredir devam ediyor.
Başka?
Antidepresan kullanıyor mu?
Bir ay önce Zoloft'a başlamış.
Nereden bildiniz?
- Dahiliye doktorunu arayın. - Tamam.
Bir ay önce Zoloft vermişsiniz.
Moralinin bozuk olduğunu söyledi.
AST/ALT yüksek değil miydi?
LFT testi istemedim.
İstemediniz mi? Tamam. AST değeri 145,
ALT'si 103, bilirubin de 14.
Ensefalopati ve koagulopatisi var.
Toplam kolesterolü 98.
Karaciğer yetmezliği yaşıyor. Sapsarı olmuş.
Bak, benim bütün hastalarım depresyona girip
içkiyi fazla kaçıran 40'lı yaşlarındaki kadınlar.
Öyle mi? Aman ne iyi.
Şimdi hastanla ben ilgileneceğim.
Pardon. Siz böyle yapmayın.
Şimdi durum şu.
O doktor, kadını ciddiye almış olsa ona yardımcı olabilirdi.
Nörolojik semptomları ve karaciğer yetmezliği olmazdı.
Sigorta 15 dakikadan fazlasını ödemez.
Ama yine de dinlemeniz gerekir.
O zamanı kaybetmeyi göze alacaksınız.
Soru soracaksınız, umurunuzda olacak.
Arkadaşımız Dr. Osler ne demiş?
Hatırlıyor musun?
Hastayı dinle.
Teşhisi zaten hasta anlatıyor.
Evet, hadi.
Daha iyi inceleyin.
Aman tanrım.
Göz bebeğinin çevresinde bakır renginde bir halka var.
- Wilson hastalığı. - Evet.
Ben de sadece bir kez görmüştüm.
Görüyor musun?
Çok güzel.
Evet.
Ölümcül olabilen bir hastalık ama güzel tabii.
Yani vücudu bakırı işleyemiyor.
Normalde sakarlık olarak ortaya çıkar.
Tek bir gece içkiyi fazla kaçırmakla başlayabilir.
Geçen hafta sonu arkadaşlarıyla Vegas'a gitmişti,
bekârlığa veda partisi yaptılar.
Bunu öğrendiğimiz iyi oldu.
Dr. Clifton size başka sorular da soracak.
- Tamam mı? - Ben ne yapacağım peki?
İşten birkaç gün izin alın,
sonra da eşinizi dostunuzu arayıp
çocuklar konusunda yardım isteyin.
Başka bir şey öğrenince size haber vereceğiz.
Tamam. Kendinize iyi bakın.
- Teşekkürler. - Evet.
Hiç mi?
Orta yaşlı bir ev kadınıyım.
- Evcilleştim. - Tam efsanesin.
Esrar? Sigara bile mi yok?
- Sigara mı? - Selam.
Aklını mı kaçırdın?
O zaman diğer anneler bana ne der?
Dışlanırım.
Libby'nin ciğerlerine çektiği tek şey New Jersey'nin kirli havasıymış,
- biliyor muydun? - Evet. Artık büyüdü.
- Destekliyorum. - Sağ ol.
Bir mağaranın altında yaşayan bir adamla tanışmıştım.
İçinde değil, altında. Arjantin'de.
Tek bir çeşit esrar yetiştirip
bir şeyin özüyle karıştırıyordu.
Kafan iyi oluyordu ama fark etmiyordun.
Pardon. Nasıl oluyor o?
Kafam iyiyse bilmek isterim.
-Şu anda kafam iyi mi? - Benim iyi mi?
Hayır. İyi olsa daha aç olurdum.
- Değil. - Hiç şaşmaz.
- Baktınız mı? - Bir dakika.
Açım aslında.
- Ton balıklı sandviç. - Sağ ol.
Affedersiniz. Pardon.
Amerikan Tıp Derneği
ton balığını ayda bir yemeyi tavsiye ediyor.
Halt etmiş onlar.
Ton balıklı sandviç alayım, teşekkürler.
Ben Lumberjack alayım,
yanında da ızgara peynir alabilir miyim?
Çocuk.
Ben ıspanaklı yumurta akı omleti alayım,
tereyağı olmasın, çok az sıvı yağ olsun.
Patates küp mü olsun uzun mu?
Hayır, ikisi de olmasın.
Ekmek de olmasın.
- Seviyorum bunu. - Tamam.
Teşekkürler.
Toby bizi arayıp boşanacağını söylediğinden beri
üç arkadaş düzenli görüşmeye yıllar sonra tekrar başlamıştık.
İnanılmaz bir şey çünkü uzaydayken
nerede olursan ol
kendini merkezde gibi hissediyorsun.
Avukat olarak yanlış meslek seçimi yaptığını
hiç düşündün mü?
Her gün düşünüyorum.
Günün nasıl geçti?
İyiydi. Önemli bir şey olmadı.
Toby Fleishman?
Elizabeth Slater. Toby Fleishman.
Tanrım!
Soyadım artık Epstein ama evet, merhaba.
- Merhaba. - Merhaba.
Boşanacağımı söylemek için arıyorum.
Terapistin tavsiyesine uyarak arıyorum,
evliliğim bozulduğundan
önceden tanıdığım insanlarla görüşmemin faydası olacağını söyledi.
Dilim tutulmuştu.
Dilim tutuldu.
Evden yeni taşındım.
Çocuklar iki haftada bir hafta sonları
ve mesaiye kaldığı hafta içi günlerde bende.
Uzun zamandır sıkıntı yaşıyorduk.
Çift terapistine de gittik,
evliliği bozan dört sebepten üçü
bize mevcutmuş.
Neymiş o sebepler?
Sanırım birincisi küçük görmeydi.
Savunmaya geçmek.
İletişimi kesmek... Var ya,
dördüncüyü unuttum.
Şirretlik etmek olabilir mi?
Elizabeth. Olabilir.
O kadını hiç sevmiyordum.
Yani... Bunu söyleyebilir miyim?
Az önce söylediğimin farkındayım ama söyleyebilir miyim yani?
Evet, evet.
Uzun zaman oldu Elizabeth.
On yıl mı oldu? On iki mi yoksa?
Zahmet edip benim düğünüme gelmediğinden beri.
Yani 12 yıl.
Özür dilerim. Çok zordu.
Evet. Keşke beni arasaydın.
Kâbus gibiydi.
Herkesin önünde kavga ediyorduk.
Özür dilerim.
Gelemezdim.
Yine de beni araman gerekirdi.
Hemen buluşmak için randevulaştık,
ben de büyük şehre gelmek için
New Jersey'deki ev kadınlığı hayatıma kısa bir ara verdim.
- Merhaba. - Merhaba.
- Selam. - Merhaba.
- Tamam. Hadi. - Evet.
- Gel. - Sarılalım hadi.
Yiyecek bir şey alsak mı?
Hayır. Kalsın. Daha salı günü yedim.
-İyi misin? - Evet. İyiyim.
Tamam.
Bilmiyorum. Çocukları düşünüyorum.
Bende olmadıkları hafta sonlarını hiç sevmiyorum.
Yeni evimde uyanınca panik yapıyorum.
İçinden çıktığım saraya bakılınca yeni evim ahır gibi bir yer.
- Tabii. - Gerçekten.
Ama...
Zor kısmı atlattım gibi geliyor.
Evet, sanırım
ilginç kısmına artık hazırım.
Şuna bak.
Bu ne?
Şehrin alt katmanlarında gizlenmiş
bir sürü seks partneri varmış meğer.
Bilmem, belki de hep vardı.
Toby Fleishman.
Yok artık.
O yılları hatırlasana.
Kimse göz teması bile kuramazdım.
Hayatın seni bu noktaya getirdiğine inanamıyorum.
Bak, irtibatı kesmişiz gibi görünüyor, biliyorum
ama dergiyi alıyorum,
her ay senin adını bulup yazılarını okuyorum.
Sanki seni dinliyormuşum gibi oluyor.
Seninle gurur duyuyorum.
Dergide çalışmıyorum artık.
Hiçbir yerde çalışmıyorum.
Bu...
Evet.
Arkadaşımız Seth daha az soru sordu.
Dostum.
Önünde bir sürü fırsat var. Keyfini çıkar.
-Şey yapmaya çalışıyorum... - Aklıma bir şey geldi.
- Evet? - Evine git, bir şort giy.
- Neden? - Yogaya gideceğiz.
Cumartesi akşam vakti mi?
Daha akşam olmadı. Güven bana.
Ne? Olmaz. Daha yeni alkol aldım.
Benim gittiğim yerini sahibi Bikram'dan ders almış.
Ayrılıp yeni bir grup kurmuş,
Hindistan siyasetini dize getirmiş.
- Gerçekten mi? - Evet.
Yogaya kim gider?
- Kızlar. - Evet.
Yogaya gitmek kadınlara
senin ne kadar evrimleşmiş olduğunu,
ataerkil sistemi sürdürmemeye kararlı olduğunu gösterir.
Çocuklar bekliyor. Hem senin sevgilin yok muydu?
Kendim için değil, senin için yapıyorum.
Başarı oranın ne?
Yüzde 60 falan.
Ya da yüzde 30. Takip etmesi zor.
Yüzde 100 olması lazım.
Başarıdan başka sonuç olmamalı.
Şu an tam zamanındasın. Altın çağındasın.
- Seçici mi davranıyorsun? -Şu anda
erkek eşeğe bile sokarım, o kadar seçiciyim.
Sorun ne o zaman?
Sorun mu? Bilmem.
Ayakta işememe bile laf eden
bir kadınla 15 yıl boyunca evli kaldım.
Kendimi toparlamam gerek.
Seni gerçekten özlemişim.
Git şu şortu giy.
Sonra Toby bizi yeni evine davet etti.
Çocukların Rachel'da olduğu bir hafta sonuydu.
On beş yıl aradan sonra ilk kez üçümüz bir araya geliyorduk.
Merkeze niye taşınmadın?
Çocuklar burada, işim parkın karşısında.
Hague gidebilirsin diyene kadar
Yukarı Doğu Yakası'nda kalmaya mahkûmum.
Yeni perde lazım.
Evet. Ekmek kızartma makinesi de lazım.
Rachel'ınki iyi ama.
Burası çok güzel bence.
Evi çok beğendim.
Adam'la ilk tuttuğumuz evi andırıyor.
Öyle mi?
Bence İsrail'deki yurt odamızı andırıyor.
-Çok kötüsün. - Ben seviyorum.
Rachel'ın beğendiği evi sevmiyordum.
Tavanı yüksekti.
Kapıcı asker gibi giyiniyordu falan.
Boşanmak o eski Othello oyununa benziyor.
Evliliğe başlarken tüm pullar beyaz, tamam mı?
Sora karşına siyah pullar da çıkıyor.
Kavga ediyorsun ama sonra gülüyorsun
çünkü sorun değil, masanın çoğu hâlâ beyaz.
Ama sonra bir şey oluyor ve evlilik bozuluyor,
masanın tamamı aniden siyaha dönüyor.
Othello öyle bir oyun muydu?
Othello ismini değiştirsinler bence.
Evet, artık güzel anılara bile biraz karanlık bulaşmış gibi.
Baştan beri kötüymüşler gibi geliyor.
Hepsi değil.
Evet, hepsi. Tamam mı?
Şimdi o eski anılara bakıyorum, mesela balayındaki kavgaya,
çocuklara isim koyma tartışmasına,
artık öyle masum kavgalar gibi gelmiyorlar.
Geleceğin habercisiymişler.
Bence evlenirken "sonsuza dek"in ne anlama geldiğini
tam olarak anlamıyoruz.
Hep söylediğim şey.
Evlilik enayiler içindir.
Daha hayatının çeyreğini yaşamışsın,
kalanında nasıl hissedeceğini nereden bileceksin ki?
Sen kaç yaşında
- evlenmiştin? - Yirmi altı.
- Otuz. - Otuz.
Beyninin büyümesi durmuş muydu acaba?
Beyin büyüyor muymuş?
Yirmili yaşlarımda berbattım. Kiminle evlenirdim acaba?
Nasıl bir karar verirdim, tercih yapardım acaba?
İnsan büyüyor, değişiyor.
Friends dizisi gibi.
İlk çıktığında Friends'i severdim.
Ama şimdi jenerik müziğini bile duymaya dayanamıyorum.
Kesinlikle Friends izleme.
Değiştikçe birlikte oldukları kişiyi artık istemeyen birçok insan görüyorum.
Çalıştığım yerdeki birçok kişi
zavallı, sefil bir hâldeler.
Evlerine gitmek istemediklerinden, bekârlığa veda partilerinde
içip sarhoş oluyorlar.
Ama şunu diyeyim.
Düğünlerine gitmiştim. Onları gördüm.
Âşıktılar.
O gün mutluydular.
Sen ve Rachel da mutluydunuz.
- Evet, öyle. - Gerçekten mutluydunuz.
Bunu gören akıllı biri
nasıl olur da evlenir?
Hâlâ terapiye gidiyor musun?
Hayır. Uygulamalar terapi gibi geldi.
Grup terapisi gibi ama en sonunda
penisini terapistin ağzına sokabiliyorsun.
Benim terapistim öyle yapıyor.
Buluştuk ve güldük.
Gülüşümüzde tehlikeli bir şey duydum,
gençliğimizin sesini.
Sonunda bu noktaya geldik,
Rachel'ın çocukları Toby'nin evine
beklenenden bir gün erken bıraktığı güne.
Kafasına eseni yapıyor.
Sabahın dördünde çocukları
uykulu uykulu benim eve getirmesine şaşırmamam lazım.
Sabahın dördü! Pardon.
Yine sinirleniyorum.
En azından boşanınca iyi oluruz sanmıştım.
Niye öyle düşündün ki? Berbat bir eşti.
Evet, biliyorum.
Birbirimize yeterince çektirdik,
artık normal davranabiliriz diye
bir anlaşmamız var sanıyordum.
Ama hatırladığım kadarıyla
ben normalim, o deli, o yüzden yürütmemiz imkânsızdı.
Pardon.
Akşama randevum var.
Bakayım.
Tamam. Açıyorum.
Evet. Ne diyorsun?
Güzel.
Kaç yaşında?
- Bakayım. - Bilmiyorum.
Otuz dokuz dedi.
- Hayır. - Hayır mı?
- Otuz dokuz değil. -Öyle mi?
İlginçtir, aslında hiç kimse 39 veya 29 yaşında değil.
40 veya 30 yaşındalar.
O yaşları kullanmayı yasaklamak lazım, öyle bir şey yok.
Zoologla randevun nasıl geçti?
Korkutucuydu aslında. Boğazını sıkmamı istedi.
Ne?
Evet. Her zaman olan bir şey.
Kadınlar kontrolden çıktı.
Özgürlüğe kavuştular.
Buna özgürlük denmez.
Pornoda gördüklerinden yapıyorlar.
- Ne yaptın? - Yapamam, ben yeminliyim, dedim.
Ciddiyim. Ölümle bile sonuçlanabilir.
Ona da söyledim.
Hafifçe şaplak yemesi gereken yaramaz kızlar hakkında
yemin ne diyor?
Yapma. Hayır.
Biz ne konuşuyorduk?
- Yaş. - Evet. Tamam.
Uygulamaları kullanırken
ilgilendiğim yaş aralığına 21 ila 28 diyordum.
Karşıma çıkacak en yaşlı kadın 35 yaşında oluyordu.
- Sistemi çözmüştüm. - Kes şunu.
Ben gençlerden hoşlanmıyorum.
-Öyle mi? - Evet.
Hadi ama.
Biz o kadar yaşlı değiliz.
Biz yaştaki kadınlar yaşlı değil. Gençler bizden daha az nefret ediyor.
Bunu iyice düşündün mü?
Haksız mıyım?
Bilmiyorum.
Sadece... Piyasaya çıksam ne kadar rağbet görürdüm diye
insan merak ediyor.
Senin endişelenmene gerek yok.
- Sen evlisin. - O da evliydi.
Birkaç sefer 25 yaşında insanlarla çıktım
ama sonra yaş aralığımı 39-47 olarak değiştirdim
çünkü çocuk yapmak istiyorlarsa
vakitlerini boşa harcamayayım. Bir de...
Sonuçları anlamayan kişilerle
birlikte olamam.
Ne kadar plan yapsan, iyi davransan da
bazı şeylere engel olamazsın.
-Üzüldüm. - Evet. Pardon.
Rachel'a kızgınım da,
kendisi sonuçları anlayacak kadar yaşlı.
Ama işte...
Hafifmeşrepliğini herkes öğrensin
ve kasaba meydanında taşlansın.
Hayır, bu hoş olmadı.
- Bundan sonra onun alt takımlarıyla... - Evet?
...hemhâl olan ilk erkek...
Evet.
...kocaman hapşırsın.
Hayır, lütfen. Hayır.
Hapşırık vajina boyunca ilerleyip emboli yapsın.
Emboli öyle bir şey değil.
Öyle bir şey olduğundan eminim.
Destek olduğun için sağ ol.
Her zaman.
Tamam. Benim gitmem lazım. Hesabı siz ödersiniz.
- Evet. - Sağ ol ya.
Teşekkür ederim.
Tamam. Sizi seviyorum.
Tamam.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
Güle güle.
Hey! Bugün iyi geçti mi?
Sana da merhaba.
Y'da fen yarışması olacak.
Katılabilir miyiz?
Kazanan eylülde bilim fuarına katılabiliyor.
Olur, bir şeyler ayarlarız.
Annemin ifadesiyle rekabet avantajım var
çünkü babam fenci.
Tamam. Otobüs geliyor.
Hey. Ne oluyor?
Ben otobüse binmeyeceğim.
Hannah. Hadi.
Hayır.
Bizi rezil ediyorsun.
Saçmalıyorsun.
Hemen bizimle gelmezsen yarın Lexi'lere gidemezsin.
Taksi tutsak olmaz mı?
Başkalarına benzeme ihtiyacı duymadan
insanların arasında yaşayabilmen lazım.
Değerlerimizi öğrenmen lazım.
Otobüste görülmeyi istememek iyi bir şey değil.
Otobüse binmek istememek iyi bir şey değil.
Bir sürü sebep sayabilirim.
- Baba. - Evet?
Golf dersi alabilir miyim?
Golf mü istiyorsun? Evet. Tabii.
Bakarız.
Toby'nin o gün belki onuncu kez,
ayrıldıklarından beri sürekli aklında olan
bir soruyu cevaplaması gerekti.
Bu noktaya nasıl geldim?
Nasıl oldu da boşanmış biri oldum?
Çocuklarım bana çok benzedikleri hâlde
bu insanlara da nasıl benzeyebiliyor?
Bu noktaya nasıl gelmişti?
- Baba. - Evet.
Projemizi buldum sanırım.
Kuantum süperpozisyon yapabilir miyiz?
Schrödinger'in kedisi gibi.
Olabilir. Ama canlıları öldürmek istemiyorum.
Ölü kedi olmadan yapamıyor muyuz?
Bir çaresine bakarız.
- Baba. - Evet
Köpek alabilir miyiz?
Tanrım. Ciddi misin sen?
Bilmiyorum. Annene sor.
Benim giyinmem lazım.
- Nereye? - Randevuya çıkıyor.
- Sağ ol Hannah. - Ne?
Projemiz üzerinde çalışmayacak mıydık?
Çalışacağız. Hani arkadaşlarınla oyun oynuyorsunuz ya?
Yetişkinler de oynuyor.
Sağlıklı bir şey. Normal bir şey.
Evet. Mona.
Mona!
Geldiğin için teşekkürler.
- Merhaba! -Çok makbule geçti.
- Cadılar Bayramı. - Merhaba Mona.
Merhaba. Seni gördüğüme sevindim.
Mona, resmen hayat kurtarıyorsun.
Cadılar Bayramı dışında da kostüm giyebilirsin.
- Sanırım ceza almam gerekiyor. - O kolay.
Başka izleyecek bir şey yok mu?
Her şeyi mahvediyorsun!
- Tamam. - Bu güneş gözlüğü...
Yazın başında,
yeni doğmuş, gözleri hâlâ kapalı bir fok yavrusu gibiydi.
Ama şimdi gözleri açılmıştı ve tekrar öğrenmeye başlamıştı.
O kısa sürede bir sürü yeni şey öğrenmişti.
Öğrendiği şeylerden biri de
bazı şeyler görmezden gelinirse
dünyayı randevu uygulamasının yansıttığı gibi görmenin mümkün olduğuydu.
Bu dünyada New York şehri,
tek hedefleri
sokmak, yalamak, emmek, parmaklamak, hohlamak
ve programı uyan kişilerle sevişmek olan insanlarla doluydu.
Birkaç aydır yolunu bulmaya çalışırken
her şeyin bu kadar basit olmasından hoşlanmıştı.
Merhaba.
Sen Alex misin?
Ben... Hayır, ben Toby'yim.
Alex olsan şaşardım zaten.
Bir geceliğine de olsa konuşacak, öpüşecek,
heyecanlandıracak birini bulma arayışında
yalnız olmadığını öğrendi.
Tess adında, bir haftadır
edepsiz mesajlar gönderen bir kadınla buluşacaktı.
Kadının yüzünü hatırlamaya çalıştı
ama o kadar çok vücut resmi göndermişti ki
yüzüne dikkat etmemişti.
Kol kası emojisi.
Omuz silkme ve "Yapacak bir şey yok." emojisi.
Merhaba.
Kocam 50 yaşına basınca depresyona girdi,
ben de onu hayatta kalma yetenekleri kursuna gönderdim.
Meşhur bir yaşam koçunun kursu.
Tek hafta sonu 10.000 dolardı.
Aman tanrım.
- Kadın artık şaman oldu. - Olmuştur tabii.
Neyse, kocam geri geldi,
üçlü yapmak istediğini söyledi.
Şaşırmıştım ama bir yandan da bana verdiği onca şeyi düşündüm.
Olur dedim.
Kuralları baştan koyarız ama neden olmasın?
Ben de ölmedim sonuçta.
Çok anlayışlı davranmışsın.
Meğer başka kadınlarla üçlü yapmak istiyormuş.
İki farklı kadınla.
- Ben olmadan. - Yok artık!
Daha neler!
Bunu yapmasını yaşam koçu mu söylemiş?
"Doğru bildiğin gibi yaşa." gibi bir şey söylemiş.
"Doğru bildiğin gibi" mi?
İnsanları tanıdığını sanıyorsun,
sonra rüyanda görsen inanmayacağın şeyler yapıyorlar.
Çok doğru.
Bence doğru yani.
Nasıl tanışmıştınız?
Komik aslında.
Üçlüde tanışmıştık.
Ama Toby'nin o yaz asıl öğrendiği
onu hâlâ isteyenlerin olduğuydu.
Toby! Evet!
Üstte istiyorlardı.
Altta istiyorlardı.
Eğil bakalım.
Dört ayak üstünde istiyorlardı, bu ilk kez oluyordu.
Emredersiniz.
Yavaş gitmesini istiyorlardı.
Hızlı gitmesini istiyorlardı.
Fena boşalmasını istiyorlardı.
"Anne" demesini istiyorlardı.
Ona "baba" demek istiyorlardı.
Hepsine sırılsıklam âşık olmuştu.
Öyle gecelerde neden bu hâle düştüm demiyordu.
Albert. Adamım.
Öyle gecelerde hayatın uzun olmasına
ve bunca yeni deneyim yaşayabilmesine seviniyordu.
Kaybettiği kişiliğini
her gece birazcık daha buluyordu.
Buldum. İzafiyet teorisi yapalım.
Evet. Fena fikir değil aslında.
Bana gelmiştir.
"Günaydın Doktor."
Tess kim?
Tess mi? Uzman. Kadrolu.
Yeni bir hasta.
İyi bir hasta.
"Dün gece çok eğlendim.
"Çıkarırken hoşuna gidecek yeni bir iç çamaşırı aldım.
"Kalp gözlü kedi emojisi,
"zehirli kafatası emojisi, robot kolu emojisi."
- Köşe buldum! - Tamam, geliyorum.
-"Yarın gece?" - Baba.
"Çocuklar bende. Senin ev?"
Birleşen iki parça!
Tamam.
-"Tamamdır emojisi." -"18.00 diyelim mi?"
Bakalım başka bulacak mıyım.
Tamam. Kaybetme.
"91. Doğu Caddesi, no. 866. 17.00'den sonra müsaitim."
"Hem gülme hem ağlama emojisi."
Ya seni aramam gerekirse?
Leffer'ların ev telefonu vardır. Cyndi'ninki var.
Yatıya gittiğinde hiç beni aramadın ki.
Telefon alsan ne olacak sanki?
On ikinci doğum gününde alacağım.
Ona daha dört ay var.
O zaman dört ay daha benim bebeğim olacaksın.
Leffer'lara giderlerken
kızını sosyal anlamda bir savaş alanına
her bıraktığında hissettiği kaygıyı yine hissetti.
Ama bir ara dikkati dağıldı.
Bu kapı aralığında,
çıktığı bir yazar
ona elle muamele çekmişti.
Bat mitzvah'mın yerini değiştirebilir miyiz?
Davetiyeleri çoktan bastırdık, depozito da vermiştik.
Hâlâ kıyafetim yok.
Daha kasıma çok var. Hem haftara'nı biliyorsun.
En önemli kısmı o.
Ne demezsin baba.
Fleishman ailesi! Merhaba!
- Merhaba Bayan Leffer. - Merhaba.
Lexi!
Hannah, sana bir şey göstereceğim.
Merhaba Dr. Fleishman.
Merhaba Lexi.
Hannah, bana ihtiyacın olursa... Kızım... Tamam.
Bu gece için büyük planlarınız var mı?
Kitap almaya gideceğiz.
Güzelmiş.
Doktorumuz nasılmış bakalım?
Toby!
Seni ve çocukları önümüzdeki hafta sonu kulübe davet edecektik
ama Todd tenis ve golf oynamadığını söyledi.
Evet, basketbol oynuyorum.
Gerçekten mi?
Canın cehenneme Todd.
İyiymiş.
Sana hiç açık havada elle muamele çektiler mi?
Peki, tamam.
Rachel çocukları yarın 16.00'da alıp
tiyatroya götürecek.
"Sen sadece karısısın."
Oyun 19.00'da başlıyor.
Rachel, Joe Allen'da yer ayırtmış.
Çok düşünceli.
Bir şey lazım olursa Hannah'yı ararsın.
Onun henüz telefonu yok.
- Toby! - Evet?
Kıza telefon alsana!
Size iyi geceler.
Görüşürüz. Görüşürüz Solly.
"Leffer'lar Joe Allen ve oyun için seni 16.00'da bekliyor."
Ne aldın?
Bakalım... Evren Hakkında 4.000 Gerçek.
İyiymiş. Bu da...
Hayır, bu yetişkinlere yönelik.
İzafiyet hakkında çocuklara göre fazla kitap yok.
Evet, mantıklı.
Tamam, onlar olsun.
Bu ikisini alacağız.
Tamam. Hepsi bu kadar mı?
Evet.
Rachel Fleishman'a ulaştınız.
Acil bir konuysa asistanım Simone'un telefonu...
Yani aynı anda aynı şey oluyor.
Ama başka birisi başka bir açıdan gözlemlerse...
Evet, o da doğru demek.
Şöyle.
Parmağını şöyle uzat.
Evet. Güzel.
Şimdi sağ gözünü kapat.
Evet. Güzel şimdi solu kapat.
Tuhaf, değil mi?
Farklı bir bakış açısı ama ikisi de doğru.
Birdenbire Toby,
cuma sabahı yaptıkları konuşmadan beri
Rachel'dan haber almadığını fark etti.
"Soru işareti. Soru işareti."
"Neredesin Rachel?
"Bugün pazar.
"Bıktım artık bu saçmalıktan."
"Merhaba Toby. Saat 16.30 oldu,
"Rachel hâlâ aramadı.
"Todd'la benim golf turnuvasına gitmemiz gerekiyor."
Gitmemiz lazım. Hadi, çabuk.
Bak, baban geldi.
- Merhaba. - Annem nerede?
Annen gecikti. Yoga kursu bitmemiş herhâlde.
Bilmiyorum. Merhaba.
Belki hepsi uyuyakalmıştır.
Komik değil.
Mutlaka gelirdi. İşiyle alakalıdır.
Benim eve gidelim, annen sizi oradan alsın.
Olmaz. Lexi'yi senin evine götüremem.
Böyle yapmaya devam edersen hiçbir yere gidemezsin.
Tanrım.
Cuma sabahı yaptıkları konuşmadan sonra
Rachel'dan haber alamamasının
tuhaf olup olmadığını Toby o zaman düşünmeye başladı.
Göz devirmek yok, orta parmak emojisi yok,
üç nokta yok.
Onu görmezden gelmesi normal değildi.
Yapımına katkı verdiği bir oyun için
yer ayırttıktan sonra oyuna gitmemesi normal değildi.
Joe Allen'ın garsonunu zor durumda bırakması normal değildi.
Toby'ye yapabilirdi.
Ama Joe Allen'ın garsonuna bunu yapmazdı.
Ne?
Merhaba.
Babanın evi burası mı?
Geçici olarak.
Geçici değil. Şu anda müsait değilim.
Tamam.
Tamam, görüşürüz.
Selam.
Gerçek dünyada günün nasıl geçti?
Hiçbir şey kaçırmış sayılmazsın.
Gerçek dünyayı çok abartıyorlar.
Burada, cennette işler nasıldı?
Son zamanlarda Toby'nin randevularını düşünmeden edemiyordum.
Eve yalnız gelmesi, yanında biriyle gelmesi.
Ona ilgi duyduğum yoktu, boşanmak da istemiyordum.
Ama Toby'nin hayatı artık öngörülebilir değildi.
Bir şekilde önünde birçok ihtimal belirmişti.
Kendimi çok yaşlı hissediyordum.
Benimle aynı yaştaki Toby ise
ne kadar genç olduğunu fark ediyordu.
İki insanın aynı yaşta olup da
bu kadar farklı hissedebilmesine inanamıyordum.
Hangimiz haklıydık?
Demek ki o sırada ben de bir şeyler yaşıyordum
ama henüz adını koyamamıştım.
Elizabeth Slater siz misiniz?
Eskiden öyleydim.
Lütfen burayı imzalayın.
Tamam.
- Teşekkürler. - Ben teşekkür ederim.
EFSANELER NEFES ALMAK İÇİN ATEŞE İHTİYAÇ DUYAR - SETH
Ama konu ben değilim.
Ne yaptığını sanıyorsun bilmiyorum ama çocuklar giyindi bile.
19.00'da perde açılacak, saat 17.55 oldu.
Evet. Ne? Ne?
Evet.
Restorana zaten gidemedik!
Oyunu da kaçıracağız!
Annen nerede, bilmiyorum!
Ben arasam açardı!
- Seni sevmiyor! - Yeter!
Çok şükür.
Anne!
Toby!
Çok özür dilerim. Son anda durum değişti.
- Kimin çocuğu onlar? - Benim.
Biri kızımın arkadaşı, uzun olan... Neyse.
- Buraya rezil olmaya gelmedim. -Öyle bir niyetim yoktu.
-Özür dilerim. - Siktir git!
Tamam.
Baba. Annem nerede?
O kadın yanlış eve gelmiş.
Sen iyi misin dostum?
Senin adını biliyordu.
- Niye ağladığımı bilmiyorum. - Kıyamam. Geçti.
Seni sevmiyorum! Annem nerede?
- Bilmiyorum Hannah! - Annem nerede?
"Neredesin?"
Neredeydi gerçekten?
Rezil oldum! Senden nefret ediyorum!
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram