Nazywam się Liv Moore i umarłam. Tak jakby.
Miałam obiecujšcš karierę i wspaniałego narzeczonego.
Potem poszłam na koszmarnš imprezę i zmieniono mnie w zombie.
Pracuję w kostnicy dla dostępu do mózgów, ale ich jedzenie ma skutki uboczne.
Przejmuję od ofiar cechy osobowoci
i mam wizje, które pomagajš rozwišzać sprawę ich zabójstw.
Pracuję z detektywem, który uważa mnie medium
i z szefem, koronerem, jedynym, który zna mój sekret.
Jestem walczšcym z przestępczociš zombie.
Jeste pewna, że jeste jedyna?
To nie pozwala mi zasnšć.
Zombie, który nawiedza mnie w snach...
gdzie tam jest.
ZGADNIJ, KTO NIE PRZYJDZIE NA KOLACJĘ?
Byłoby miło, gdyby choć raz zadzwonił.
Wiesz jak jest, kiedy pracuje. Traci poczucie czasu.
Javier? Ominęła cię wietna kolacja.
Lola!
POCZĽTEK
ZARAŻENIE
TRANSFORMACJA
BYŁY NARZECZONY
NOWA PRACA
SOJUSZNIK
WIZJE
PARTNER
...ALE JESTEM ZOMBIE
iZOMBIE 01x02 - Brother, Can You Spare a Brain? -
tłumaczenie: assisko & Brunsiaczek korekta & synchro: Brunsiaczek
MIŁOĆ JEST LEPA
Przyczyna mierci... Raczej nie utonięcie?
- Był znanym artystš? - Javier Abano?
Jego obrazy sš bardzo popularne.
Któż nie uwielbia intensywnych, abstrakcyjnych aktów.
Podpowiem: taka, co je mózgi.
Jakby chciał się popisać, ile ma kolorów farb.
Uwielbiam jego prace.
Zwłaszcza tę, która wyglšda jak niebieski tyłek.
Ale lubię sztukę prowokacyjnš, z odcieniem fantazji.
Na razie wystarczy, dobrze, detektywie?
No i niebieski to mój ulubiony kolor. Jestem, jakby fanem tyłków.
- Za dużo informacji? - Macie co dla mnie?
W oparciu o sztywnoć szczęki i szyi szacuję czas zgonu między 18:00 a 19:00.
Brak ran obronnych i ladów walki. Prosty cios z oczodołu do tętnicy szyjnej,
więc mierć była raczej natychmiastowa. Jak wcinięcie wyłšcznika.
Dgnięcie wyłšcznika z tyłu czyjego oka przy użyciu ršczki pędzla.
- Będę wiedział więcej w kostnicy. - A ty?
Masz co?
Inspiracja miejscem zbrodni, jaka pozaziemska komunikacja,
- czy sztuczka, czy co tam robisz? - Naprawdę jeste niecierpliwy.
- Prowadzisz ledztwo od 5 minut. - Wiem, kto to zrobił. Żona.
Mylisz, że to ta szlochajšca, załamana kobieta na patio?
Ma alibi, ale to zawsze jest żona.
Chyba, że to żona jest martwa. Wtedy to mšż.
Liczyłem, że co rozbudziło twój szósty zmysł,
- bymy mogli przyspieszyć sprawy. - Przykro mi. Nic.
Detektywie, musimy usunšć pędzel, by zapakować go do worka, więc...
Rozumiem. Zajrzę do was póniej.
To udawanie medium odbije mi się czkawkš, gdy zaczynie prosić o numery na loterii.
Komu wieży mózg?
Mój apetyt na mózg jest dziwny,
ale jak wielu ludzi może powiedzieć, że chrupišc przekšskę
może potencjalnie pomóc rozwišzać sprawę morderstwa?
To mój wkład w społeczeństwo.
Lepiej?
Znacznie.
Jestem tylko fałszywym zombie medium, starajšcym się robić swoje.
Miałem zamiar nazwać to: "Wymówka Majora, by wpać,"
ale staram się zostać tajemniczy. A tak serio pomylałem, że po pół roku
prawdopodobnie brak ci twojego peelingu do twarzy
i lustra powiększajšcego, dzięki któremu pory wyglšdajš jak włazy.
- Przy okazji, dzięki, że to zostawiła. - Nie musiałe tego robić.
To głównie kosmetyki do włosów i bielizna, ale jest kilka ksišżek.
Och i to ...
Taka mała wymówka.
Mylę, że może to wezwanie na przejażdżkę?
- Tylko się zgrywam, Liv. - Wiem.
Nie wiedziałem co z tym zrobić. Dziwnie byłoby to wyrzucić.
Może czuła się zwišzana z podręcznikiem o rzadkich chorobach skóry?
Dzięki, że to przyniosłe.
"Nie Zooey Deschanel" z 7B znowu zajęła moje miejsce parkingowe.
Nic mnie bardziej nie wkurza, niż wystrojona laska z tytułem.
O, czeć. Nie powinno mnie tu być?
Nie, włanie się zbierałem.
Mam też szafę pełnš zaręczynowych prezentów,
więc daj znać, jeli chcesz co,
poza opiekaczem panini, który już używałem, zepsułem i odkupiłem.
Wemiemy sokowirówkę.
Podrzucę w tym tygodniu.
Nie zamawiała czasem ekspresu do kawy?
Nie wierzę, że poprosiła Majora o naszš zaręczynowš sokowirówkę.
Mylisz, że kilka drobiazgów zmieni fakt, że złamała mu serce?
- Nie powinien tu wpadać. - Dlaczego? Bo to zbyt trudne?
Co ci to mówi?
Chcesz co przekšsić?
Co jest bardziej szurnięte, niż zombie nišce o złym zombie?
Nie poszczęciło mi się w poszukiwaniach tajemniczego zombie numer dwa.
Chyba, że liczyć moje koszmary. Przeszukałam Instagramy ocalałych,
przejrzałam zdjęcia na Facebooku każdego, kto był wpisany na imprezę.
Może powinna zrobić sobie przerwę. Wiesz, ochłonšć. Oczycić umysł.
Masz.
"Goršcy seks wieczorem. Pięć prostych kroków."
Ukradłem z gabinetu dentystycznego.
O ile krok pierwszy to nie:
"zapomnij, że możesz zmienić ukochanego w zombie i daj się ponieć",
to nie artykuł dla mnie.
To dlatego nie mogę być z człowiekiem z którym planowałam przyszłoć
To zbyt bolesne.
Boże...
Kto tu jest.
Zszokowana po poradzie numer cztery? Bo ja też nie zrozumiałem.
Javier miał romans.
To było całkiem niezłe.
Czy Javier nie nazwał czasem tej dziewczyny w wizji po imieniu?
Nie, nazywał jš cukrowym kwiatuszkiem, lub miodowš boginiš.
Oba lepiej brzmiš po hiszpańsku. Ona głównie wzywała pana Boga.
- I nie widziała, kto ich nakrył? - Nie, ale to było w lofcie,
bo poznałam szezlšg z pracowni Javiera. Leżeli na nim.
W pewnej chwili nagle wygięła plecy w łuk,
jakby jaka wyższa moc cišgnęła jej pier ku niebu.
Jej skóra była niczym masło, a sposób w jaki się poruszała...
- Dobra, mylę, że załapałem. - Jakbym oglšdała rozkwitajšcy kwiat.
Bardzo pomocne, dziękuję. Wyginanie w łuk, rozkwitanie,
potem przyszedł kto, kogo nie widziała, ale to prawdopodobnie Lola.
Tego nie powiedziałam.
Nie, zapodała 50 Twarzy Medium, bez istotnych szczegółów.
Słuchaj, miał romans. Żona go przyłapała.
Jak wspomniałem, to zawsze współmałżonek.
Wybieram się tam z powrotem, ponownie jš przepytać.
Chcesz dołšczyć? Może będziesz mieć kolejnš wizję.
Oby tym razem było w niej mniej z filmów dla dorosłych.
Teraz jest nieco spokojniejsza, ale...
To będzie długa przeprawa.
Lola, przyszedł detektyw Babineaux.
Będę się zbierał. W razie czego, zadzwoń.
To cukrowy kwiatuszek. Z mojej wizji.
Z malanš skórš.
Przepraszam, że przeszkadzam, pani Abano. Mam jeszcze kilka pytań.
Oczywicie, proszę mi mówić Lola. To moja droga przyjaciółka, Tasha.
Moja ulubiona kochanka Javiera.
WIERNOCI, UMIERAJ
Gdy Javier pracował, cišgle z Artiem jedlimy bez niego.
Zatracał się w malarstwie, lub nie chciał przerywać, gdy dobrze mu szło.
Był na łasce swojego twórczego przypływu.
- Pani chyba też była. - Nigdy mi to nie przeszkadzało.
Chciałam tylko, by czuł się swobodnie robišc to, co musiał zrobić.
Szanowałam ten proces.
Inne kobiety były częciš tego procesu?
Proszenie Javiera, by sypiał tylko z jednš kobietš do końca swoich dni
byłoby jak proszenie go,
by malował malutkie pejzaże na tych nowomodnych łyżeczkach,
które sprzedajš na molo.
Miał swój sposób odkrywania ludzi, a potem ujawniania ich samym sobie.
To naprawdę piękne.
Poważnie, brzmi niesamowicie.
Inne kobiety nie były problemem.
Wiedziałam, z kim Javier był i co dostawał z tego zwišzku.
Wiedział wszystko o moich flirtach. Nikt nie cierpiał.
Nie mielimy dzieci, o które trzeba by się martwić.
Javier ich nigdy nie chciał. Obrazy były jego dziećmi.
Tak.
Zatem nie przeszkadzało pani, że tymi dziećmi były obrazy
- nagich kobiet, z którymi sypiał? - Nie.
Denerwuje mnie, że lekceważy pan sztukę mojego męża i nasze małżeństwo.
Monogamia nie była dla nas ważna.
Nasz zwišzek z Javierem, wykraczał poza kontakt cielesny.
To obcišżajšce, że nie zależało jej z kim sypiał?
Zależało jej. One wszystkie tak gadajš.
Oczywicie, ja mogłem być bardziej uważniejszy od ciebie.
Wyglšdała na trochę rozkojarzonš. Poza tym, to zawsze współmałżonek.
- Co? - E-mail od twojego szefa.
Narzędzie zbrodni zostało pchnięte do oczodołu pana Abano
pod kštem odpowiadajšcym praworęcznemu zabójcy o wzrocie 189-192 cm.
Czyli Javier miał dwie żony? Bo Lola jest mojego wzrostu, prawda?
Zatem jeli to zawsze jest małżonek, może to żona numer dwa jest wyższa?
Zaczekaj! Teraz mówię poważnie.
Jeli znajdziesz u Loli parę szpilek na dużš stopę
możesz jš zapytać, skšd je ma?
Liv, jeste. Fantastycznie.
To Jimmy. Policyjny rysownik.
Przypadkiem wpadłem na niego w stołówce, zaczęlimy rozmawiać...
Cóż, wspomniałem, że starasz się znaleć pewnego blondyna.
W 2005 r. straciłem doć poważny zwišzek.
Bylibymy małżeństwem, gdyby drzwi metra nie zamknęły się,
zanim zdobyłem jej numer.
Więc, jakie znaki szczególne?
Jego wargi były wšskie, ale co w nich było.
Jakby wyrastały z jego buzi, niczym sekret, którego nie można ukryć.
- Wšskie wargi... - Ale wyraziste.
Przy tym jakby były przyzwyczajone, by nic nie wyrażać.
Było co historycznego w jego brodzie.
- Nos musi być mocniej zaznaczony. - Mówiła chyba, że był miękki i łagodny,
- niczym wzgórze piasku. - Ale mocniejszy.
Jakby był pomostem, prowadzšcym do celu.
- Musisz widzieć podstawy. - Podstawy.
Rozumiem, wietnie.
Dobra.
Do zobaczenia póniej.
Zakładam, że to nowe umiejętnoci, racja?
Powiedział pan, że bylicie z Lolš w restauracji od 18:00 do 21:30,
kiedy to odprowadził jš pan do loftu, gdzie znalelicie Javiera.
Trzy i pół godziny to doć długa kolacja.
Nie bardzo.
Sporo czasu spędzilimy czekajšc, aż Javier się pojawi.
Nie jestem tylko marszandem Javiera.
- Przyjanimy się od lat. - Jak blisko jestecie z Lolš?
Bardzo blisko. Jest jednš z moich najbliższych przyjaciółek.
Nic poza tym. Nigdy.
Jest całkowicie oddana Javierowi.
Wspomniała o flirtach pozamałżeńskich.
Flirtach?
- Z kim? - Nie podała żadnych nazwisk.
Proszę wybaczyć, muszę to przetrawić.
Javier był jej całym wszechwiatem. Lola kochała go bezwarunkowo,
gdy on tymczasem spał z każdš modelkš w Seattle.
Chyba nie przepadał pan za swoim klientem.
Byłem jego wielkim fanem. Spędziłem z Javierem swoje najlepsze lata.
Był wybitnym artystš. Niedoskonałym mężem.
- Ile ma pan wzrostu, panie Fiss? - Może zamiast przepytywać jego kolegę,
przyjrzałby się pan jednemu z wielu porzuconych chłopaków dziewczšt,
z którymi sypiał Javier.
Dzięki za cynk.
Odpowie pan na moje pytanie, czy mam wycišgnšć miarę?
- Mam 189 cm. - Dziękuję.
W szkole podstawowej ledwie mogłam narysować indyka.
Gdy skończysz, rozelę to do ocalałych z masakry.
Może kto go rozpozna.
Dlaczego to mamy?
Zauważyłymy to, stojšc w kolejce do kasy w markecie.
No i pasował nam do poduszek.
- Jest okropny. - Od kiedy jeste krytykiem sztuki?
Tylko raz byłymy razem w muzeum.
W Paryżu, w klasie maturalnej, gdy chodziłymy po Luwrze,
bo padało i chciałymy zrobić trochę cardio.
- To było okropne. - Nie okropne. Zabawne.
Przez szeć miesięcy jedzenia mózgów,
przejęłam w spadku strach przed gołębiami, kleptomanię...
Kilka łyżek mózgu Javiera w bułce z mikrofalówki
i odnalazłam w sobie uczucie pasji, inspiracji.
Nie tylko maluję piękno, ale chcę je posiadać, kochać się z nim.
Wchodzę do pokoju i widzę wszystko.
Słyszałem, że mnie szukasz.
DWOJE ZOMBIE W KOSTNICY
Jestemy w tej samej sytuacji...
Masz skórę i włosy koloru kredy nie z wyboru, zgadza się?
Tak.
Nie mam pojęcia skšd to wzięła,
ale to na pewno będzie moje nowe zdjęcie do profilu.
A więc.
- Czego ode mnie chcesz? - Chciałam cię poznać.
- Ponieważ? - Ponieważ w wizji widziałam ciebie,
jako zombie, cigajšcego faceta alejkš. Miałe zamiar rozerwać mu czaszkę.
Zginšł jadšc pod wpływem, skończył tutaj. Zjadałam jego mózg.
Do czasu wizji sšdziłam, że jestem jedyna.
Jakie trzy sekundy temu ja też tak o sobie mylałem.
Zdobywasz mózgi w pracy. Dobrze rozegrane.
A ty jak je zdobywasz?
W natrudniejszy możliwy sposób. Rozkopuję groby.
Super zabawa.
Powinienem pójć w medycynę. No bo wiesz, sama zobacz.
Facet, którego goniłem w twojej wizji? Musisz wiedzieć, że chciał mnie okrać.
Naskoczył na mnie, więc wpadłem w furię, czy co to jest.
Tak przy okazji, jak to nazywasz? Wielka przemiana?
Nie wspomniałem, ale ja mylę o tym jako o wyładowaniu gniewu.
Nie wiem, czy powinnimy ustalić nazwę, czy...
Chyba nazywam to trybem zombie.
Naprawdę? Nie jestemy już jakby w trybie zombie?
W zasadzie nazywam to pełnym trybem.
Tak więc szaleństwo to jedyne, co cię interesuje, czy...
Wiesz co, nieważne. To nie ma znaczenia.
Facet chciał mnie okrać, przełšczyłem się na pełny tryb zombie.
I, tak... Nim się zorientowałem, wyły syreny,
a ja chciałem roztrzaskać facetowi głowę i choćby posmakować mózgu,
co jest jednš z najobrzydliwszych rzeczy, jakie można jeć.
- Dokładnie. - Konsystencja mnie dobija.
Nie umiem tego obejć. I ten dziwny metaliczny smak.
Jest metaliczny? Nawet nie wiedziałem.
Kiedy byłem degustatorem win. Szalałem na punkcie "Sideways".
Teraz wszystko, co pijam, smakuje jak jodyna.
Gdy widziałam dzieciaka, jedzšcego masło orzechowe
prawie się rozpłakałam.
- Tak mi brakuje jedzenia. - Ja tęsknię za wieloma rzeczami.
Kto by pomylał, że mierć będzie tak izolujšca, nie?
Naprawdę uchwyciła ten historyczny podbródek.
Cieszę się, że jeste.
Jeli nie jest za póno, próbka moczu byłaby wspaniała.
Nie mam pojęcia, jak do tego doszło.
Przyznaję, podczas imprezy miałem niezły odlot.
Dziwnie móc o tym mówić.
- Pozwolisz, że zajrzę ci do ucha? - Bracie, rób, co musisz.
Spuszczę nawet portki, jeli uważasz, że możesz to wyleczyć.
Jak ty została zombie?
- Doszło do tego tej nocy na łodzi? - Tak, to było na imprezie.
Próbowałe sprzedać mi "Utopię", klepnšć w tyłek,
skoczył ci poziom zombie i zadrapałe mi przedramię.
Nie... Poważnie?
O mój Boże. Ja nawet...
- Jeste pewna, że to byłem ja? - Tak.
Bo tej nocy działy się różne szaleństwa.
Jestem pewna.
Jak mam w ogóle za co takiego przeprosić?
Przysięgam na Boga, jeli bym nie był na 95% pewny,
że przeżyję, rzuciłbym się teraz z mostu.
Byłbym...
Tak mi przykro. Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić.
W tej chwili się uspokój. Wszyscy jestemy doroli.
Teraz zniszczyłem co, co ty kochasz.
Czy ty włanie...
- Gdzie była? - Muszę się czym zajšć.
- Powiniene już ić. - Liv, mogę dokończyć.
Nie chce zostawiać cię ze mnš samego.
W porzšdku.
Wybaczcie.
Nie jestem pewny, czy to było konieczne.
Ja też nie.
To nie Lola przyłapała Javiera i Tashę, tylko zazdrosny chłopak Tashy.
Zazdrosny chłopak?
Artie pewnie chciał odwrócić uwagę od siebie samego.
- ale warto sprawdzić ten lad. - Tam jest, były Tashy.
Ten z błyszczšcymi, krystalicznymi oczyma
i z ustami, jakby dopiero co zjadł brzoskwinię.
A może powiesz po prostu, jakiego koloru ma koszulę.
Błękitnš.
Co robiłe we wtorek między 18:00 a 19:00?
- Byłem w domu. Sam. - A to jakim cudem?
- Ile ma pan wzrostu, panie Rivera? - Mam 192 cm.
- Kiedy dowiedział się... - Mogę o co zapytać?
Ma pan wród przodków rdzennych Amerykanów? Bo te koci policzkowe...
- Panno Moore! - Przepraszam.
- W jednej czwartej jestem Czirokezem. - O, tak.
Mam paniš wyprosić?
Kiedy się dowiedziałe o swojej dziewczynie i Javierze?
Byłej dziewczynie. I nie pamiętam.
Nie pamiętasz, kiedy odkryłe, że cię zdradza?
Nie lubię dršżyć spraw. Poza tym, dostała, na co zasłużyła.
Javier rzucił jš po paru miesišcach dla młodszej wersji.
Dla takiego kogo mnie zostawiła.
Dla kogo, kto puka 18-letniš córkę najlepszego kumpla.
Artiego? Córkę jego menadżera?
Tak, Beccę.
To sekret poliszynela w kręgach malarskich.
Ale nie wiecie tego ode mnie.
Pozwól sobie postawić drinka.
Chciałbym dzi odnieć jaki sukces.
Musisz podnieć sobie poprzeczkę.
Postawienie drinka to raczej żaden sukces.
To zależy od tego, ilu spławiła przede mnš.
A więc...
Co cię przywiało tutaj, by pić samotnie i cały wieczór gapić się w kieliszek?
Powiedzmy, że życie miewa zaskakujšce zwroty.
Nieprawdaż?
Gdyby rok temu kto mi powiedział, że moje życie będzie dzi tak wyglšdało,
dałbym mu po pysku.
Słuchaj...
Jeste niebywale czarujšcy, ale z tš różnicš wieku to nie dla mnie.
Jaka szkoda.
Bo jestem diabelnie samotny, a jak mam, zagadać do jakiej 25-latki,
która wisi nad komórkš,
to mam ochotę zadgać się kranikiem od piwa.
Ostatecznie możemy porozmawiać.
Pewnie.
DOM TWÓJ, GDZIE SZTUKA TWOJA
Wchod.
Oszucie, który przejšłe ciało Liv! Lepiej nad sobš popracuj,
bo tego nikt nie kupi.
Przepraszam, skupiłam się, czy co. Czeć.
Mniej bym się zdziwił, gdybym zobaczył, że budujesz rakietę.
To nowe hobby.
Mówiła, że hobby jest dla ludzi poniżej 12 i powyżej 65 lat.
- Kiedy tak powiedziałam? - Wielokrotnie, przez kilka lat.
Ale chyba tylko próbowała mnie odcišgnšć od zrobienia nowych mebli ogrodowych.
Nadal uważam, że byłbym w tym wietny.
I wybacz, ale czy ty słuchasz Cheta Bakera?
- To on? Kocham go! - Że co?
Latami próbowałem namówić cię do słuchania jazzu.
Tygodniami strategicznie komponowałem idealne CD dla ciebie,
- a ty jš wyłšczała po dwóch utworach. - Mylę, że to CD.
Mawiała, że brak struktury jest narcystyczny
i że już wolisz słuchać, spadajšcych sztućców.
- Dlaczego był ze mnie taki frajer? - Kto to wie?
To była jedna z wielu rzeczy, jakie znosiłem, bo była niezła.
Żartuję... ...do pewnego stopnia.
Jeli naprawdę ci się podoba, mam sporo winyli, które mogę ci przegrać.
Bardzo chętnie. Jeste niesamowity.
Powinienem się zbierać. Podrzuciłem wam wyciskarkę.
Sš tu z woli boskiej, co?
Brakowało mi ciebie na wczorajszej imprezie dla zombie.
Wszyscy żartowali, było karaoke Wykonałem "Tears of a Clown".
Bo taki mam nastrój.
- Gdzie zacny doktor? - Na wezwaniu.
- Nie chciałem go zjeć. - Łapiesz, czemu nie mogę pójć na całoć?
Tak, łapię. Zmieniłem cię w zombie, widziała, jak niemal zabiłem gocia.
Nie jestem już taki, jak na tamtym przyjęciu na łodzi.
Przynajmniej staram się.
Może i nie rozdaję biednym zupy i nie ratuję szczeniaków,
ale nieustannie staram się przestać być kanališ.
Bo byłem nim.
Już nie diluję, ku rozczarowaniu mojego pracodawcy.
I wyrzuciłem z życia wszystkich toksycznych ludzi.
Najwyraniej w moim życiu byli tylko tacy, więc zostałem sam.
- Dlaczego mi to mówisz? - A komu innemu mam o tym powiedzieć?
No i potrzebuję twojej pomocy.
Rozumiem, że ty pracujesz przy automacie z mózgami,
ale dla reszty z nas, czyli dla mnie,
zdobycie mózgu to spore przedsięwzięcie. Więc...
Mylałem, że czasami mogłaby wspomóc pobratymcę?
Dobra.
Jezu, ta pauza trwała wiecznie.
Nie mogę, ot tak, wydać mózgów z policyjnej kostnicy.
Musimy się spotkać póniej.
Spotkajmy się w kafejce internetowej na Queen Anne, "Mutt Bowl Surfers".
Będę tam całe popołudnie, piszšc swój scenariusz i tweetujšc.
Dobrze.
Wpadnę tam póniej.
Dziękuję.
Hutch! Dougie!
Co was sprowadza do tej częci miasta?
Szef cię szuka. Zastanawia się, gdzie cię wcięło.
Może powiedzcie mu, że wpadnę do klubu dzisiaj wieczorem, co?
- Chce widzieć cię teraz. - Teraz mi za bardzo nie pasuje.
Chcesz, żeby Hutch wysiadł z bryki?
Dobra, dobra. Wyluzujmy.
Przestań nawijać i ładuj dupsko do samochodu, już!
Chyba mamy konflikt interesów, Dougie.
Chcę się zajšć swoimi sprawami bez zmiany lokalizacji.
A mówišc szczerze, czuję się tu lekko zastraszany,
co wydaje się nieco niepokojšce, bo wydawało mi się, że bylimy ziomami.
Hutch? Pomożesz mi z tym brachu, czy...
Nie? Dobra, co wam powiem.
Może spotkamy się tu jutro...
"Zmieniłem się". "Pozbyłem się toksycznych ludzi".
Ładuj się do wozu.
Albo wleziesz sam, albo Hutch zwinie cię w kulkę i sam cię wrzuci.
Nad tym jeziorem niele się działo.
Gdy zniknšłe, wszyscy myleli, że nie żyjesz.
Mieli trochę racji.
Szef podejrzewa, że ta partia była doprawiona czym zabójczym.
- Myli, że to ty jš doprawiłe. - Dajcie spokój.
Czy mylenie to jego mocna strona? Ale bez obaw,
gdy ja będę rzšdził tym miastem, nie popełnię tego samego błędu.
Tak? A jaki to błšd?
Niedocenienie tego małego.
HANDLARZ ZABIJA
Zmieniła fryzurę.
Taki żarcik. Mogę wejć?
Tylko zobacz, jaka miejscówka. Niele ci się powodzi.
Kto by pomylał, że na promowaniu trendów można tyle zarobić?
Musisz być dobra.
- Co się ze mnš dzieje? - Ach, to.
Wybacz, zaczšłem od końca. Jeste teraz zombie.
Takim prawdziwym. Wiem. Szok, niedowierzanie, mętlik w głowie.
Witaj w drużynie Z. Ty znasz się na trendach, powinienem spytać.
Zombie... Podobno to już nie modne. To prawda?
Przesyt nas pogršżył?
No, nie wiem. Potrafimy zaskoczyć. Co to mawiał LL Cool J?
"Nie nazywaj tego powrotem", nie?
Ale nim popadniesz w rozpacz, pozwól, że ci ulżę.
Za liche 25 kawałków miesięcznie
dostarczę ci mózgów, których będziesz potrzebować, by wszystko zagrało.
Pewnie, potrzebny ci będzie samoopalacz i zdecydowanie lepsza farba do włosów.
a poza tym...
mierć będzie elegancka.
Wspomniałem, że ta seria jest wieżuteńka?
Pierwsza zasada Klubu Mózgów: nie rozmawiamy o Klubie.
Sš rzeczy gorsze od mierci.
Przynie mojš ksišżeczkę czekowš.
Tak się zastanawiałem, czy wymieniła się numerami z nowym kolegš zombie?
Chciałem sprawdzić, czy przyjdzie jeszcze na badania.
- To nie jest dobry pomysł. - Pod twoim nadzorem, oczywicie.
I doceniam, że jeste w stosunku do mnie opiekuńcza.
Mylę, że to łgarz i zarozumialec. I wykorzystuje mnie dla moich mózgów.
No dobra, ich mózgów.
- Ale jeli jest jedyny, to... - Nie wiem, nie wiem, co robić, Ravi.
Nie ufam mu, uważam, że jest niebezpieczny.
Jeste dzisiaj wieczorem wolna?
W mieszkaniu Javiera będzie pomiertna galeria.
Liczyłem, że pójdziesz ze mnš i zobaczymy, czy co znajdziesz.
Jasne.
Mam pewne informacje od kelnerki, która obsługiwała Lolę i Artiego tej nocy.
Powiedziała, że Artie wyszedł do bankomatu.
Artie próbował wypłacić kasę na tej samej ulicy, przy której tamci mieszkali.
Była 18:45, co sprawia, że był w pobliżu Javiera i jeli nie miał alibi,
mieci się w okienku, na jakie ustalilicie chwilę zabójstwa.
Jak to próbował?
Nie mógł nic wypłacić, bo nic nie ma.
Brak dostępnych rodków. Goć jest spłukany.
Właciwie cišgnie na kartach kredytowych.
Dlaczego Lola miałaby go kryć?
Chcę jš o to zapytać dzi wieczorem.
To galeria sztuki. Też powinienem pójć.
W razie, gdybycie potrzebowali pomocy w sprawie sztuki...i przy barze.
I pewnie przy modelkach.
Tak.
Uda ci się, doktorku.
Nie obra się, gdy tak będzie.
Absolutnie uwielbiam pierwszy obraz, ale kto ma tyle pieniędzy?
Natychmiast po mierci Javiera ceny obrazów poszybowały w górę.
Nawet stare dzieła zdrożały trzykrotnie.
Najlepsze, co może zrobić artysta dla kariery, to umrzeć.
To także najlepsze, co może zrobić artysta dla swojego spłukanego menadżera.
Pójdę poszukać naszej kelnerki. Daj znać, jak co będziesz miała.
Więc co zazwyczaj robisz? Tylko tak sobie stoisz, czy...
Poszukać ci jakich rzeczy osobistych do dotknięcia?
Chodzę sobie i mam nadzieję, że co się stanie.
- Kiepsko to brzmi, gdy mówię to na głos. - Nie, wcale nie.
Nie, jeste na misji za wizjami. Wizjo-misja, jeli wolisz.
Przestań się cieszyć. To niestosowne.
Detektywie, nie wiedziałam, że się pan zjawi.
Cóż, mam kolejne pytania.
Zastanawiałem się...
Czemu nie wspomniała pani, że Artie wyszedł z restauracji do bankomatu?
Pewnie zapomniałam.
- Jak długo go nie było? - Nie pamiętam.
Niedługo. 20 minut?
20 minut?
A jak długo idzie się z restauracji do waszego mieszkania?
Koło pięciu?
- Jest pan detektywem, tak? - Przepraszam?
Widziałam, jak wchodziłe w tamtymi detektywami.
Właciwie pracuję dla Policji w Seattle...
Mój były tu jest, a miało go tu nie być.
- Dobra. - Ma zakaz zbliżania się.
Nie wolno mu zbliżać się do mnie na 45 metrów.
- Wyszłabym, ale... - Nie, nie, nie powinna.
Powinna tu zostać i jako to poukładamy.
Pokażesz mi go?
Javier nie tylko zostawił po sobie sztukę, ale też czšstkę siebie.
Gdybym nie wróciła wtedy znad jeziora, co mieliby moi najbliżsi?
Mama oprawiłaby stare wiadectwa szkolne?
Cudowne, dzięki zajęciom dodatkowym.
Tak mi się wydawało, że się tu zakradasz.
Nie wiem, czy to ironiczne, czy tylko genialne,
ale Javier by cię pokochał.
Ale teraz już nigdy nie położy na tobie łapy, prawda?
W KOLORZE KORONERA
Mylałem o tobie od tego przesłuchania.
Słyszałem przedtem o dobrym i złym glinie.
Ale pierwsze widzę złego glinę i napalonego glinę.
Może pójdziemy do reszty na drinka i opowiesz mi, jak cię uprzedmiotowiłam?
Mylę, że wolę ciebie całš tylko dla siebie.
Becca, moja kochana.
Chłopiec, Javier. Będziemy mieli syna.
Tito, muszę ci co wyjanić.
Nie jestem takš dziewczynš, z jakš chcesz zadzierać.
Chcę z tobš zadrzeć.
- Jest wietny. - Panie Fiss.
- Gratulacje. - Przepraszam?
To chyba pana wielki wieczór.
Obrazy Javiera idš za trzykrotnoć pierwotnej ceny.
- Jaki jest pana udział? - A mylałem, że kocha pan sztukę.
- Jestem rozczarowany. - Nie, kocham sztukę.
Ciężko mi nadšżyć z kolekcjš z policyjnej pensyjki.
- Ale mam jednego Vermera. - Chyba Vermeera.
Przepraszam, pójdę tam, gdzie pana nie ma, detektywie.
Dodatkowa kasa pomoże spłacić niektóre pańskie długi.
I może tym razem uda się wypłacić z bankomatu 20 dolców.
Chyba sugeruje pan, że zabiłem Javiera dla pieniędzy.
- Był moim przyjacielem. - Był pan zakochany w jego żonie.
Uznałem, że Lola zasługuje na co lepszego.
Może zabiłe go, bo zapišł twojš nastoletniš córkę?
Co ty powiedziała? Javier był dla Becki jak wujek.
Kochali się, ale nie tak...
Mamy uwierzyć, że nie wiedziałe? Javier był typem wujka, wedle ciebie?
Dowiedziałe się, że twój kumpel stanie się twoim zięciem,
i to już było za wiele.
- Uderzyłe. - Stop!
Zostańcie w tej pozycji.
Pędzel wszedł pod takim kštem, że musiał się nim zamachnšć kto wyższy.
Ale jeli Javier stał na niższym stopniu...
Cofnšł się niepewnie cztery, czy pięć kroków
a rozbryzg krwi sięgnšł tych schodów.
Zabójca mógłby być wzrostu Liv.
Jeste pewna tej cišży?
Lola, mówiła, że Javier nigdy nie chciał dzieci.
Nie wspomniała nigdy, czy ty tego chciała.
Nie kryła swojego przyjaciela, Artiego, prawda?
To Artie krył ciebie.
Kelnerka w restauracji nie była pewna, o której ty przyszła,
tylko, że Artie wyszedł do bankomatu.
Zabiła Javiera zanim tu przyszlicie.
Odkryła, że będzie miał dziecko i zakłada nowš rodzinę, której nie miał z tobš.
Wiedziała o tym? I mi nie powiedziała?
A 20 minut temu Lola mi wyznała, że wyszedłe z restauracji
- doć wczenie, by popełnić morderstwo. - Detektywie!
- Nie powiedziałam... - Przestań, Lola!
Gdy wróciłem z bankomatu, była tam. 30 minut spóniona i zadyszana.
Pamiętasz?
Własnš serwetkš starłem z policzka co, co wzišłem za czerwonš farbę
Gdy znalelimy Javiera, wiedziałem, że to ty.
A ty jako wiedziała, że będę cię krył.
Wykorzystała mnie.
Zostawiał mnie, by założyć rodzinę z osiemnastolatkš!
Lola Abano, masz prawo zachować milczenie.
Cokolwiek powiesz, może zostać użyte przeciwko tobie w sšdzie.
Ty mała albinosko! Zobacz, co mi zrobiła!
Mam drugš parę kajdanek w samochodzie. Mogłaby przynieć?
Chyba miałe rację.
To zawsze jest żona.
Mózg Javiera ukazał mi wiat, który jest janiejszy, bardziej intensywny.
Nie mogę pozwolić, by Lola okroiła mi ten widok.
Nie jestem gotowa, by wrócić do wiata bez tego wiatła.
Chcę, by to uczucie trwało.
Chcę zostawić po sobie co więcej, niż imponujšce wiadectwa,
które będš mnie przypominać.
Na wiecie jest tyle piękna.
I tylko to się liczy. Inspiracja. Miłoć.
Serce wie, czego chce. Kimże jestemy, by temu zaprzeczać?
Najwyraniej ta składanka była jak narkotyk. Potrzebuję dużej dawki.
Dobrze, wejd.
Chcesz, żeby ci co pożyczyć, czy...
Chcę, żeby koło mnie usiadł.
- Jeste pijana? - Po prostu chcę z tobš być.
- Pobšdmy razem. - Chcesz sobie posiedzieć?
Czy mam podejć do ciebie, czy przyjdziesz tu do mnie?
Po prostu mylę, że dziwnie się zachowujesz.
Chod, usišd ze mnš.
Nie mogę już wytrzymać ani chwili bez ciebie. Po prostu nie mogę.
Liv, co, do cholery?
Nie możesz dłużej beze mnie wytrzymać? Od kiedy?
Odpychasz mnie od pół roku. Zrobiłem wszystko,
próbowałem wydobyć z ciebie cokolwiek choćby zbliżonego do uczucia.
Nic mi nie dała.
Tego dnia, gdy przywiozłem twoje rzeczy, ledwie na mnie spojrzała.
A teraz nie możesz beze mnie wytrzymać? Musisz już ić.
- Major... - Nie, po prostu id, dobra?
Namiętny umysł jest samolubny. Tak skupia się na własnych pragnieniach,
że odpycha rozsšdek.
Dzięki mózgowi Javiera przekroczyłam linię, dzielšcš to, za czym tęskniłam,
od tego, czego nigdy nie będę mogła mieć.
Tyle wieczorów mogłam spędzić z Majorem, zamiast siedzieć w domu i się uczyć.
Mogłam spijać mietankę z życia,
a konstruowałam CV na życie, którego nie będę miała.
Częć mnie była już martwa, zanim zostałam zombie.
Więc może to oznacza, że częć mnie może wzrosnšć dla życia,
nawet teraz, gdy jestem martwa.
zapraszamy na: www.facebook.com/polishteam.web
Synchro i poprawki: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤