Wat voorafging:
Bedoel je dat je me niet herkent? - Lang niet gezien, Finn.
Hayley en ik gaan terug naar huis. Elijah blijft hier met jou.
Hij heeft wat bijwerkingen sinds de beproeving van onze moeder.
Ben je er klaar voor? Het trouwen? - Het is een mysterieuze eenwordingsceremonie.
Jullie zijn hier, omdat jullie vrijheid willen.
Mijn vampiers en ik willen jullie bijstaan tegen de heksen.
Jullie handelen voor een wapenstilstand.
Heeft hij ons hier allemaal opgesloten?
Die vampiers zullen willen eten en ze zullen niet kunnen stoppen.
Davina en ik kunnen een verstoringspreuk doen. Het geeft ons 60 seconden om te ontsnappen...
als de grens stilgelegd is. - Jack, nu. Ga.
Een kleine wijziging van de plannen, broer. - Ze zullen hem vermoorden.
Dat had hij moeten bedenken voor hij onze zus verraadde.
De grens is er weer en die vampiers zien er hongerig uit.
Ik heb het hele Franse Kwartier afgezocht. Finn is verdwenen.
Ik kan de grens niet verwijderen totdat ik mijn hand om zijn nek heb.
Ik hoopte dat je een plan B zou hebben. - Davina.
Ze weet het nog niet, maar ze zal me helpen om dit te verbreken.
Jouw taak: hou Kol in leven, tenminste totdat we weten waar Rebekah is.
Luister je naar me? - Ja, dat klinkt goed, maar luister.
Toen ik de weerwolven naar buiten stuurde, werd ik gebeten.
Ik breng je mijn bloed. Ik krijg je uit dat huis, Marcellus.
Wat er ook voor nodig is.
Je gaat niet weg uit dit verdomde huis, Marcel. - Volgens deze papieren, ga ik wel.
369e regiment. Ze noemen zich 'the Harlem Hellfighters'.
De boot vertrekt morgen.
Is deze waanzin, omdat ik je verbood om samen te zijn met Rebekah?
Dus je gaat tegen de Duitsers vechten.
Goed. Ga, maar onthoud, Marcel, dit is je thuis.
Ik ben jouw familie en als je daar na een eeuw nog niet achter bent...
leer het dan nu.
Familie, zijn niet alleen de mensen die jou vertroetelen...
en aan al jouw wensen voldoen. Het zijn mensen die voor je vechten...
waar jij voor vecht, en als deze familie jou probeert te behoeden...
voor een tragische fout...
uit dan je ontevredenheid, maar laat ons niet in de steek.
Goed. Ga maar. Je zult terugkomen.
De verloren zoon keert altijd terug naar huis.
Ik ben thuis, de laatste plek waar ik wil zijn.
Quality over Quantity (QoQ) Releases The Originals S02E11 ~ Brotherhood of the Damned
Vertaling: Swallow & Raven Controle: Flugel
Waarom die kerkklokken?
Het klinkt als de inleiding van mijn eigen verdomde begrafenis.
Het is Allerzielen. De inwoners verhullen de ogen van de engelen...
zodat de doden tussen ons kunnen lopen zonder veroordeeld te worden.
De klokken maken de doden wakker en begeleiden ze naar eeuwige rust.
Dus of je nou leeft of sterft vandaag, je kunt meedoen aan de festiviteiten.
Marcel, jij gaat ervoor zorgen dat ik zal leven.
Ik ben de enige die weet hoe Rebekah gevonden moet worden.
Je onderschat hoe hongerig ik ben en hoe graag ik...
mijn hongerige vrienden daarbuiten wil kalmeren. - Wat zou Davina daarvan vinden?
Ik ben niet degene die het zal vertellen, dat is duidelijk, maar volgens mij vindt ze me leuk.
Kijk uit wat je zegt voordat ik zelf al je aderen leegslurp.
Joe? - Korporaal.
Jij bent een soort mysterie, zoon. - Ik ben gewoon een soldaat zoals jij, broer.
Ja? Niet precies zoals ik. Ik heb je in de gaten gehouden.
Ik heb je kogels zien opvangen. Een minuut later, trek je jongens terug...
naar de greppel alsof er niets gebeurd is. Ja, een mysterie, maar met mysteries...
komen theorieën en ik heb er twee. Een, je hebt beschermengelen...
die je oplappen als je neergeschoten wordt. Twee, je bent iets heel anders.
Luister, mannen.
Het hoofdkwartier zegt dat er niet genoeg gasmaskers zijn voor iedereen.
Zonder een masker zijn we zo dood. - Ben je vergeten hoe ze ons noemen?
Wij zijn 'het broederschap van de verdoemden' want het is bekend dat we falen.
We zijn kanonnenvoer. We horen de vijand op te houden, niet te stoppen.
Wacht even, majoor.
Onze linie houdt het langer vol dan anderen op het westelijke front.
We zijn 'het broederschap van de verdoemden' omdat we liever verdoemd zijn...
dan dat we de vijand onze linie laten breken.
Als je dat niet weet, hebben we een leider nodig die dat wel weet.
Luister eens goed.
Majoor.
Buk.
Luister. Het maakt me niet uit wat je bent, of hoe je doet wat je doet...
maar ik geloof dat je hier met een reden bent.
Om die leider te zijn waar je het over had.
Wat wordt het, Marcel?
Marcel?
Gaat het? - Ja, ik heb alleen honger. Dat is alles.
Heb je Finn nog niet gevonden? Ik moet zeggen, voor een heks van jouw soort...
zijn je spreuken niet echt efficiënt. - Finn blokkeert mijn locatiespreuk.
Ik probeer iets nieuws, maar ik moet me concentreren en het zou helpen...
als je stopt met over me neerbuigen als een stalker.
Niet zo prikkelbaar, lieverd. We hebben allebei hetzelfde doel.
Echt? Want mijn doel is om Kol levend uit jouw huis te krijgen en het lijkt...
alsof dat nummer tien op jouw lijst is. - Minstens nummer negen.
Wat is er mis met jou? Het is je broer. - Ja en ik heb ook nog een zus...
eentje waar ik meer om geef. Totdat hij mij vertelt waar ze is...
kan Kol wegrotten en jij moet kijken wie de echte boef is...
want Finn heeft dit fiasco gecreëerd. Maak een beetje tempo.
Zoek uit waar hij zijn krachten vandaan haalt zodat we het kunnen stoppen.
Ik zag een glimp van hem. Hij combineert heilige objecten, totems...
representatieve magie. - Waar?
Lafayette nummer één, de Lyonne tombe. - Wat gebruikt hij?
Hij haalt kracht uit je ouders. - Ik dacht dat ik het posterkind was...
voor minst dankbare nageslacht.
Zullen we gaan dat feestje gaan verstoren?
Wie moet er nou tempo maken?
Ons doel is om jou te confronteren met je onderbewustzijn.
Een element van mijn proefschrift is onderdrukking van vroegere trauma en hoe het kan manifesteren...
in afwijkend en vaak gewelddadig gedrag. - Ik geloof dat het 1897 was...
dat een goede vriend van mij, laten we hem de peetvader noemen...
van de moderne psychoanalyse. Hij zei iets...
soortgelijks tegen mij tijdens thee in een Weens café.
Bedoel je Freud?
Hier is iets wat ik weet en zelfs Freud niet wist...
Vertel. - Hoe voelt het als iemand...
je diepste, ergste pijn zonder jouw toestemming wegneemt.
Het is zowel een gezegende opluchting als een volledige overtreding.
Komt het je bekend voor?
Mooi. Laten we beginnen met wat jij de 'rode deur' noemde.
Dat is een beeld uit mijn verleden, mijn jeugd.
Het was de deur naar een slachthuis.
Soms verschijnt het in flitsen.
Het is een herinnering, maar het is ook een metafoor.
Het is een plek waar onuitspreekbare daden wonen in duisternis.
Waren dat er veel?
Je weet dat ik niet vreemd ben met geweld.
Echter ben ik bezeten door een zekere controle.
Hoewel, zo nu en dan word ik verteerd door chaos...
en ontbonden van die controle.
Daar zijn de daden verborgen, achter die deur.
Waarom die specifieke deur? - Dit is waar mijn eerste liefde...
mij vertelde dat ze ook van mij hield.
Het is ook waar ik haar lichaam neerlegde nadat ik haar vermoord had.
Niemand weet dit, zelfs Niklaus niet.
Mijn broer hield evenveel van Tatia als ik.
Hij gelooft nog steeds dat moeder haar vermoordde...
en dit is niet alleen een leugen, dit is een leugen verzonnen door mij...
en mijn broer vergeeft niet. Hij vergeet niet.
Daarom denk ik dat het beter is als ik het vergeet voor ons eigen bestwil.
Elijah?
Wat is er aan de hand met Marcel? - Ik weet het niet.
Ik kan niet eens denken. Ik ben zo hongerig.
We hebben allemaal honger.
Kom dichterbij en ik geef je hoofdpijn die een eeuw zal duren.
Het zal het waard zijn.
Wil iemand uitleggen wat hier aan de hand is?
Je zogenaamde bescherming probeerde me op te eten.
Daarom dacht ik dat ik ze een lesje moest leren.
Wat gebeurde er net?
Niklaus.
Jullie twee? - Wat is dit?
Het is een 'chambre de chasse', een jachtkamer.
Het is waar heksen hun prooi heenbrengen voor mentale schietoefeningen.
Onze lichamen zijn in de echte wereld...
en liggen op een vloer en onze gedachten zijn hier...
vertegenwoordigd door deze enge dierenkoppen.
Laat me een gokje wagen, wie de auteur van deze nachtmerrie is.
Finn, laat jezelf zien.
Spaar je krachten. Hierbinnen ben ik onaantastbaar.
Mijn magie, mijn regels. Doe alsof je thuis bent.
We zullen hier een tijdje zijn.
Dat zijn de laatste. Iedereen hier is officieel ringvrij.
En beter af. - Dat is makkelijk om te zeggen als hybride.
Ik moet weer elke volle maan veranderen...
en als de wolven die Finn volgen terugkomen, stormen ze dwars door ons heen.
Ik moet vragen, wanneer is de bruiloft? - Over tien dagen.
Daarna is Hayleys kracht jouw kracht. De volle maan zal jou niet meer beheersen.
Zeg het voort. Elke wolf die dat ook wil moet bij de bruiloft zijn.
Daar kan ik voor zorgen. Wat gaan jullie doen?
Wij gaan een ouderling ontmoeten.
We hebben een ouderwetse wolf nodig om de bruiloft te voltrekken.
Dan zijn er nog de beproevingen. Maak je geen zorgen.
We zeggen een paar geloften, doen iets voor het vertrouwen...
roken wat blauwe kalmoeswortel uit een vredespijp...
Heel simpel.
Succes ermee.
Enig idee waar we een ouderling kunnen vinden? - Dat hangt ervan af.
Lijkt het je wat om mijn oma te ontmoeten?
Word wakker.
De enige keer dat ik je nodig heb.
Cami? - Davina, waarom beantwoord jij Klaus' telefoon?
Omdat ik hem niet wakker krijg. - Wat? Elijah is ook ingestort.
Wat is er aan de hand? - Ik ben een idioot.
De spreuk die Finn gebruikte, was om zijn broers in de val te lokken...
wat betekent dat Kol in de problemen zit.
Wat moeten we doen? - Ik heb geen idee.
Deze gevangenis is tenminste comfortabeler dan de kist...
waarin je me 900 jaar gevangen hield. - De koppen zijn een leuk detail.
Laat me raden, ik ben de grote boze wolf...
Kol de sluwe vos, Elijah is het nobele hert...
en jij, passend genoeg, bent de beer...
een beetje voor de hand liggend zover symboliek gaat.
Waarom zijn we hier? Niet vertellen. Het gaat om moeder.
Ik dwong haar niet om bloed te drinken en alles te verraden waar ze van hield.
Dat was haar keuze. - Dit gaat niet om moeder. Dit gaat om jou.
Ik wil dat je weet hoe het voelt om machteloos te zijn.
Ik ga je afnemen waar je het meest om geeft... De stad waar je zoveel van houdt.
Zijn we klaar hier? Je laat ons nu gaan.
Dat zal ik doen. Na zonsondergang.
Want tijdens zonsondergang, wanneer de wandelaars...
van Allerzielen de straten opgaan, zal mijn afsluitingsspreuk verdwijnen.
Marcel en zijn hongerige vampiers worden vrijgelaten...
om iedereen te vermoorden die door het Kwartier loopt.
Ik stel me zo voor dat na hun wreedheden, de bovennatuurlijke bevolking van New Orleans...
geforceerd zal worden een andere plek te zoeken om te wonen.
Ik geef niet om de stad. Waar ik om geef is dat mijn menselijke lichaam...
aan de voeten ligt van een paar hongerige vampiers.
Jouw gevecht is met hen. Niet met mij. - Je geeft alleen maar om je sterfelijkheid...
maar wat als je kwetsbaar gemaakt wordt? Dan wat?
Rustig aan. Als je begint met eten, zul je niet meer kunnen stoppen...
en dan is hij dood en de rest van ons heeft nog steeds honger.
Kijk naar me.
Ik en mijn mannen waren uitgehongerd tijdens de oorlog in de loopgraven.
Als wij ons erdoorheen vochten, kunnen jullie dat ook.
We zullen samen vechten tegen deze honger.
Geen gasmaskers of rantsoenen, maar we hebben een overschot aan cacao.
Meer zand dan cacao, maar het is goed.
Korporaal, ik weet dat je uitgehongerd bent.
Nooit één van ons.
Haal een Duitser voor me en dan zullen we praten.
Korporaal, u bent nodig op het hoofdkwartier.
Ik haat de oorlog.
Hou van de hoeden.
Klaus, wat doe je hier? - Je bent vertrokken voor een heerlijke maaltijd.
Ik dacht, ik breng je een toetje.
Toe maar. Je weet dat je het wil.
Ga je gang.
Kom daarna naar huis in New Orleans.
Ik moet terug naar mijn mannen. - Jouw mannen?
Doe niet zo belachelijk, Marcel. Laat het eten tegen zichzelf vechten...
als je moet, maar maak geen fouten.
Jij hoort thuis te zijn bij jouw familie. - Jij zei ooit, dat familie de mensen zijn...
waar je voor vecht en degenen die voor jou zullen vechten.
Ga jij maar naar huis, Klaus. Ik ben bij familie.
Gaat het met je?
Mijn God. - Is dat een weerwolfbeet?
Het is een schram. - Het is een bijtwond.
Je sterft als je geen bloed van Klaus krijgt en als die jongens erachter komen...
Ze zullen er niet achter komen, wat betekent dat jij hierover zwijgt...
en jij ook.
Hoor je dat?
Dat is het geluid van eten waar we niet bij kunnen komen...
terwijl jij hier zit om die idioot te beschermen.
Het is maar honger, Gia.
Heel veel mensen op aarde zijn hongeriger dan wij.
Je beloofde ons iets, toen je ons veranderde.
Je had doelen waar we in geloofden, maar kijk naar ons.
We zijn wolvenvoer, geslagen, verbannen naar de overkant van de rivier...
nu zitten we hier vast en wachten we op jouw hulp.
Je hebt ons niet eens verteld dat je stervende bent.
Je hoort onze leider te zijn, maar op dit moment, ben je waardeloos.
We komen hier niet allemaal levend uit, zoon.
Goed, je maakte je punt. Maar niemand houdt meer van een grap...
dan het vossenjong, maar mag ik nu naar mijn lijf terugkeren?
Ik moet toegegeven dat ik ervan geniet dat jij je in een lastige positie bevindt...
het is vast niet anders, dan wat je met Rebekah deed.
Ja, wat deed je met Rebekah?
In godsnaam, zij belazerde mij. Dus pakte ik haar terug.
Als je mij terugstuurt naar mijn lijf, vertel ik iedereen wat ze weten willen.
Hoe bekrompen van mij. Rebekah, jullie weten niet waar ze is...
het enige wat tussen jullie en onze zus staat is deze egoïstische dwaas.
Misschien is het tijd dat je geniet...
van de rest van je sterfelijke leven, nu het nog kan.
Is het te laat om mij te verontschuldigen?
Bedankt, maat. - Bedank me nog maar niet.
Ho even, wacht nog heel even...
een paar minuten, om precies te zijn.
Waar heb je het over?
Finn.
Hij is van plan jullie na zonsondergang vrij te laten.
De straten zullen overvol zijn met mensen, precies buiten de poort.
Jullie zijn half gek van de honger. Jullie voeden jullie met de menigte...
en dat is dan het einde van het vampiergeheim in New Orleans.
Marcel, luister naar mij. Jullie zijn uitgespeeld en ondermand...
en eerlijk gezegd, niet goed bij je hoofd.
We komen hier niet levend uit. - Nee.
We zullen dit allemaal overleven.
Lopen we naar Baton Rouge? - Nog een klein stukje.
Ben je nerveus?
Nee, helemaal niet, alhoewel ik dat wel moet zijn.
Ze is jouw grootmoeder.
Normaal mag ze de meisjes wel, die ik meeneem. - O, echt?
Hoeveel meisjes heb je meegebracht?
Nee, ik nam nog nooit eerder iemand mee.
Dus jij zult een goede indruk maken, ze heeft geen ander vergelijkingsmateriaal.
Ik ben heel goed met oude mensen en baby's. Alles er tussenin is minder goed.
Hoe schattig dit ook is, jullie zijn laat. - Grootmoeder Mary...
Dit is Hayley.
Mary, het is zo fijn je te ontmoeten. - Zet je bejaardencharme maar uit, nu.
Jullie tweeën zijn laat, we moeten beginnen.
Precies, ja. We moeten ons wijden aan een voorechtelijk ritueel...
en wat is dat, precies?
Vasten, zuiveren, de rite der openbaringen, om maar wat te noemen.
De rite van wat?
Heel simpel, jij spreekt de waarheid. Hij spreekt de waarheid.
Geheimen worden gezuiverd en iedereen is gelukkig.
Wat bedoelt u met, 'geheimen worden gezuiverd'?
De twee Alfa's roken de wortel van de blauwe kalmoes bloem.
Het linkt jullie harten en geesten samen.
De ceremonie mislukt als er geheimen tussen jullie staan.
Op deze manier, bestaan ze niet.
Het is het meest belangrijke ritueel afgezien van de huwelijksceremonie zelf.
Hopelijk heb je niet teveel verborgen geheimen.
Dat doe ik niet.
Het spijt me, ik kan het niet.
Waar zullen we het over hebben tot het duister invalt?
Ik weet het. Laten we het over onze ouders hebben.
Ik begrijp dat je onvriendelijk was tegen moeder...
maar mijn verrassing was compleet toen ik begreep dat Mikael hetzelfde lot onderging.
Bravo, broeder.
De ouder waar mijn interesse naar uitgaat is jouw vader, je echte vader.
Je wilde hem zo graag kennen...
maar bij de eerste de beste gelegenheid, vermoord je hem.
Waarom, vraag ik mij af.
Waarschijnlijk om dezelfde reden dat je Esther ombracht.
Jezelf ontdoen van de ouderlijke macht werkt bevrijdend en geeft de ware aard weer.
Nogal...
Maar Esther was geen dwaas.
Ze wist wat je wilde en je ware vader kennen, stond bovenaan je lijstje.
Nee, iets anders staat bovenaan je lijstje van je affecties...
en het is niet je favoriete stad.
Want ik sta op het punt het je te ontnemen...
door je vampiers te gebruiken en je reageert nauwelijks.
Even dacht ik dat het Rebekah was...
maar je bleef kalm, terwijl degene die haar lot kent, nu zijn lot ondergaat.
Ik vecht tegen een groot verlangen om jouw onthoofde kop aan de muur te hangen.
Toen dacht ik, het is je favoriete broer. Moeder brak hem in 1000 stukjes...
in plaats van hem te herstellen, verliet je hem en moest hij zichzelf maar zien te redden.
Als ik niet beter wist zou ik denken dat je iets voor mij verbergt...
iets groots en duisters.
Misschien ontdekte je echte vader wat het was en moest je hem doden.
Wil je weten waarom ik hem ombracht?
Als bloedverwanten mij teleurstellen ga ik niet met ze redeneren.
Ik verwijder ze.
Dus het geheim is, dat er geen geheim is?
Je verlangt nergens naar en geeft om niemand.
Het probleem is, broer, dat ik je niet geloof.
Het is overduidelijk dat je iets verbergt.
Zolang ik jouw aanwezigheid hier beheers...
heb ik alle tijd van de wereld om te ontdekken wat het dan wel is.
Hayley? Hayley, wacht.
Ik kan het niet, Jack.
Jij bent niet de enige met dingen waar je liever niet over praat.
Sommige geheimen mag ik niet openbaren. - Misschien is eerlijkheid juist goed.
Jack, ik woon bij de originele familie.
In die familie kan eerlijkheid je dood zijn.
We hebben allemaal wel iets dat het daglicht niet kan verdragen.
Wat ik te zeggen heb staat je vast net zo min aan, als wat jij nu voor je houdt.
Ik wou dat, dat waar was.
Ga met mij mee.
We doen het stapje voor stapje...
als iets je onbehaaglijk maakt, zeg je het, dan stoppen we.
Als het moment komt om eerlijk te zijn zal ik voorgaan, want ik loop niet weg...
Ik schrik niet zo snel.
Jouw geheimen zijn mijn geheimen, jouw demonen zijn mijn demonen...
je hoeft nooit meer alleen tegen ze te strijden.
Dat beloof ik je.
Alsjeblieft.
Rustig aan, ontspan. Hé, doe eens rustig.
Ik geef je twee minuten om uit te leggen waarom wij die heks daarboven niet pakken.
Je loog tegen ons.
Je verried alles wat je ons leerde. Hoe kun jij ons leiden?
Joe, Joe nee.
Joe? Joe.
Je hebt die gasmaskers niet gekregen. - Het spijt me. Ik heb gefaald, broeder.
Niet als je ons in vampiers verandert, zoals jij.
Laten we dit gevecht gelijkwaardiger maken.
Verander ons.
Het spijt me dat ik jullie teleurstelde, jullie allemaal...
maar zoals jullie nu op dit moment voelen...
deze wanhoop en honger, heb ik al eens meegemaakt.
Als ik jullie mag helpen dit te overleven dan garandeer ik...
dat het je alleen maar sterker maakt.
Bij zonsondergang vervalt Vincents barrière...
de poort zal zich openen en wij staan dan te midden van een parade met onschuldige mensen.
We mogen nu nergens aan toe geven.
Onschuldig, schuldig. We zijn hongerig. We moeten voeden.
We voeden ons niet aan de inwoners, dat is onze regel.
Zo hebben we 300 jaar deze stad overleefd, daarom noemen we het thuis.
Omdat we volgens een code leven.
Dezelfde code waardoor jij je eigen volk niet vertelt, dat je stervende bent?
Ik sterf nergens aan.
Ik heb een ampul met bloed van Klaus thuis...
aan de overkant van de rivier, samen met genoeg bloed voor jullie allemaal.
We hoeven er alleen maar heen te gaan.
Je vroeg mij ooit waar ik voor vocht.
Ik zei dat ik vocht voor deze stad, ons thuisfront...
maar als we ons daarbuiten voeden, raken we het kwijt.
De barrière kan elk moment verdwijnen.
Laat mij jullie helpen thuis te komen.
Hij is verdwenen.
We gaan.
Echt jammer, dat je New Orleans verliest.
Je hebt zo hard gewerkt er een thuis van te maken.
Aan de andere kant, bracht de stad je niet veel geluk.
Marcels verraad, vaders aanval...
het verlies van je kind.
Het is een delicate kracht, verschijningsmagie.
Je moet het zo precies uitvoeren.
Als je ons verkeerd weergeeft, zal deze betovering...
waar deze kamer in opgebouwd is, instorten. Nietwaar?
Ik verzeker je, het klopt precies.
Dat hangt ervan af hoe goed de jager, zijn prooi kent.
Deze façade, deze illusie...
dat ik creëerde in de loop van mijn leven.
Het edele hert, is niets meer...
dan een misleiding van mijzelf naar anderen.
Want als ik echt zo edel was, broer, dan had ik niets voor je verzwegen...
zoals een walgelijke daad, die ik laf door moeder...
liet wissen uit mijn herinnering.
Ik was het die Tatia vermoordde.
Ik joeg haar op en deed mij genadeloos tegoed aan haar vlees.
Ik reet haar bij ons vandaan.
Moeder nam de schuld op haar.
Broer, ik wist zeker dat als je het wist, je mij nooit zou vergeven.
De daad is verachtelijk...
maar je bewijst dat je de man bent die ik denk dat je bent.
Mijn magie berust op waarheid, niet dan?
Blijkbaar is mijn broer nog laaghartiger dan ik ben.
Hij is niet langer een edel hert...
uiteraard kruipt er een totaal ander beest door de kieren...
daarbij faalde je...
in je presentatie van mij, want er is iets waar jij mij niet toe in staat achtte.
Vergeving.
Jij, Finn, was eeuwenlang een wild zwijn...
maar hier ligt je grote fout.
Je hebt nooit geleerd dat familiebanden alles overtreffen.
Zulke banden overwinnen kleingeestige jaloezieën.
Ze overwinnen oude vetes en ja...
ze staan het toe om een monster...
vergeving te schenken voor de zonden van een ander.
Hoe is dit mogelijk?
Jouw magie is net zo gebrekkig als je perceptie van je eigen bloedverwanten.
Ik vraag mij af, hoe onaantastbaar je bent?
Godzijdank. Gaat het?
Voor nu.
Wat gebeurde er? Is Kol oké?
Ik maak het prima, bedankt voor je bezorgdheid.
Hetzelfde echter, kan niet gezegd worden van je vrienden...
of de mensen in het Franse Kwartier. Ik kan hier blijven en je uitleggen...
wat er is, of je toont wat vertrouwen en gaat met mij mee.
Ik zat te wachten tot jij in beweging kwam. Laten we gaan.
Wat je voelt is honger.
Het voelt anders dan je ooit hebt gevoeld. Het holt je uit, van binnenuit.
Maar jullie hebben het onder controle.
Het is jullie grootste wapen, de Duitsers komen over die heuvel en walsen...
over onze lijken heen, om de stad in te nemen...
maar dat gebeurt niet, want er staat iets...
de vijand in de weg, wij, en vergis je niet.
Wij zijn een eenheid, één leger. Een grote familie.
Familie onderscheidt zich niet door bloed...
maar door voor wie jij vecht en wie er voor jou vecht.
Vannacht voeden we ons aan het bloed van onze vijand...
als wij sterven, worden we opnieuw geboren en voeden ons opnieuw.
Wij zijn het Broederschap der Verdoemden...
en we kunnen niet worden verslagen.
Over de top. - We pakken ze.
Ik denk dat we het gaan halen.
Alles is normaal hier. Waar zijn ze in godsnaam?
Kijk nog even rond. Ik zal zien of ik ze kan vinden.
Welkom terug, soldaat.
Ik voerde je het bloed van Klaus. Je was niet echt heel helder.
Ze duiken net in de rest van je bloedvoorraad, beneden.
Maar jij niet.
Sorry dat ik zo'n lastpak was.
Alleen de zwakkeren dagen het gezag niet uit, Gia.
Je deed het prima.
Ik prijs jullie sterke karakters.
Ik ben net klaar met het feliciteren van je kleine vampierhorde beneden.
Wat heb je met ze gedaan? - Niets wat niet omkeerbaar is.
Ik kwam om je een vraag te stellen, Marcel.
Zie je, eerder op de dag bracht ik wat tijd door met mijn broers.
Ze deden enorm veel moeite om iets voor mij te verbergen...
een geheim waar ze alles voor over hebben.
Nu ben ik misschien niet in staat het uit ze te trekken...
maar ik wed dat ik het wel uit jou kan trekken.
Hoe gaat het met mijn dochter?
Ze is in goede handen, net als ik.
Hoe dan ook, als jij het wilt, keer ik terug.
Nee, je bent daar nodig.
Dus de stad is veilig?
Ik zou niet direct willen rondstrooien met termen als 'veilig'.
Marcel en al zijn vampiers zijn onverklaarbaar verdwenen.
Kol is nergens. Rebekah is verdwenen...
Finn is gevaarlijk achterdochtig vanwege de geheimen die we bewaren.
Daarover gesproken, ik meende wat ik zei.
Ik ben in staat te vergeven.
We moeten ons concentreren op onze gemeenschappelijke vijanden.
Je hoort nog van mij.
De cavalerie is gearriveerd.
Precies op tijd, natuurlijk. Om je dierbare Josh te redden.
Ja, vertel me wat je nodig hebt.
Je kunt beginnen door je wolven te ondervragen.
Zoek uit wat Finn deed met Marcel en zijn vampiers.
Dat zou ik wel willen, maar de meeste wolven...
zijn naar het moeras, in afwachting van Hayley en Jacksons huwelijksbeproevingen.
Wat voor beproevingen mogen dat wel zijn?
Gewoon, ouderwets weerwolfgedoe.
Ze gaan de bossen in en roken een vredespijp met blauwe kalmoeswortel.
Blauwe kalmoes, een nogal specifieke plant...
bekend bij velen vanwege zijn unieke eigenschap als waarheidsserum.
Generaties geleden, werd het gebruikt door de wolven als openbaringritueel...
oude rituelen, waarbij geheimen werden opgebiecht.
Ik vermoed dat ze dat niet hebben gezegd.
Ze zeiden dat ze een aantal rituelen en ceremoniële zaken deden.
Waar precies, bracht Jackson Hayley naartoe?
Ver het achterland in, diep in het moeras. Waarom?
Dat is het, blijf alert.
Wacht, dat is het? Waar ga jij heen?
Ik ga een praatje maken met de aanstaande bruid...
om haar eraan te herinneren dat sommige geheimen, geheim moeten blijven.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling Swallow & Raven
Controle ~ Flugel