Inspiratie.
Leefgemeenschap.
INNERLIJK OOR STUDIO
ZUIDELIJKE
Industrie.
Gentrificatie.
Creativiteit.
Overleven.
Opnieuw beginnen.
We zijn het hele land doorgereisd en geïnspireerd geraakt
op elke plek waar we kwamen.
Er is nu nog maar één plek over om heen te gaan.
ER IS EEN GEHEIM
IK VOND EEN GEHEIM
ACHTER EEN DEUR IN SOHO
IK BEN EEN RIVIER
Mensen en hun verhalen. Steden en hun geschiedenis.
De cultuur.
Het accent.
De geografie.
De muziek.
Deze interviews zijn meer een soort lessen geworden.
En het leidde ons hierheen...
De fijnste stad van de VS.
Ik hou van New York.
Als ik de waanzin en de energie van de stad zoek, kom ik hier.
De stad leeft gewoon. Het is letterlijk 24/7.
Gewoon actie. De hele tijd.
Het is het samensmelten van culturen
van over de hele wereld.
En je krijgt het letterlijk terwijl je over straat loopt.
Het idee van dichtbij wonen,
niet alleen dicht bij mensen die anders zijn,
maar ook bij onbekenden.
Je gaat op je vijfde al met de metro.
Dan snap je het.
Heel snel.
Het is een wereld in het klein, New York.
Als je in New York opgroeit, loop je zo.
Ik weet wat ik doe en waar ik heen ga, laat me met rust.
Ik loop hier.
In New York is het zo
dat alles een eigen verhaal heeft,
een persoonlijke mythe.
Live vanuit New York, 'Saturday Night'
Daarom zeggen ze
als je 't hier kan maken dan kun je 't overal.
Mijn eerste woning in New York kostte $ 105 per maand.
Je kon in de jaren '70 in New York wonen
zonder geld omdat de stad op sterven na dood was.
En ik rende elke dag naar huis,
omdat het $105 per maand kostte.
Ik herinner me dat ik een beetje rondhing met de 75-jarige portier
van mijn werk en ik zei: 'lk ben zo gek op deze stad.'
'Vanavond ga ik The Dead Boys en de Patti Smith Group zien,
Television en Talking Heads,' en hij zegt:
'Deze stad is een schaduw van wat het in de jaren 40 was.'
lk keek hem aan zo van:
'Is het voor jou voorbij?
Want voor mij is het nu te gek.'
Yeah, yeah, yeah.
Ze gaan door een straffe wind
De kinderen worden gek
Er is geen middelmaat hier,
er was hier nooit middelmaat.
Het kostte me vier dagen Liftend vanuit Saginaw
En ik ben hier om te zoeken Naar Amerika
Voor mij is Paul Simon New York.
Hij is dol op de stad en de mensen
en schrijft erover.
Mijn hoofd staat naar New York
lk vraag me af Hoe ik hier niet aan ten onder ga
Je staat aan alles bloot.
Je kan niet in New York zijn
en maar één soort muziek horen.
Je houdt misschien van één soort en hebt voorkeuren,
maar je gaat je allerlei dingen eigen maken.
De New Yorkse radio had veel macht.
Je luistert naar The Spinners en houdt van Steely Dan,
je hoort wat Gladys Knight & the Pips
maar ook 'Band on the Run'.
Ook op creatief niveau
is muziek maken hier 'n zakelijke aangelegenheid.
Altijd al geweest.
In Tin Pan Alley, het legendarische thuis
van de songsmeden en componisten van Broadway,
werd het populaire repertoire ontwikkeld.
Tin Pan Alley is een liedfabriek.
De Gershwins, Irving Berlin.
Men schreef liedjes om ze populair te laten worden.
Ik ben een Yankee Doodle Dandy
Yankee Douche doet of stem
Je kocht de bladmuziek, weetje wel.
Bladmuziek was de eerste vorm van platen.
Geboren op de vierde juli
Toen de muziekindustrie ontwikkeld werd,
kwam het uit een hele andere hoek.
Waarom nam John Hammond Billie Holiday op?
Voor de verkoop?
Het deed pijn als hij haar stem hoorde.
De liefde is als een drinkfonteintje
Het gaat aan en uit
Toen ze Woody opnamen...
Het is een moeilijke oogst Die mijn hand heeft gerooid
Het was alsof je Whitman hoorde, alsof je de waarheid hoorde.
Het ging om hun leven en wat ze hadden meegemaakt.
De industrie werd ontwikkeld omdat ze dachten dat deze muziek...
belangrijk was.
De woestijn was heet
De Brill Building scene.
Kan je uitleggen wat dat was?
Het Brill-gebouw was in de jaren 50, begin 60, midden 60,
het centrale en emotionele middelpunt van de Amerikaanse popmuziek.
De plek voor liedschrijvers.
Wil je niet mijn
Mijn, mijn schatje zijn
Zodat ik niet alleen hoef te dromen
Iedereen die danst nu een heel nieuw dansje
Daar liep zij, in haar eentje over straat
Jij zorgt ervoor dat ik me Een echte vrouw voel
Elke verdieping had kleine kantoren met piano's erin
en een simpele bandrecorder.
De uitgevers zaten in dat gebouw.
Je kwam naar je werk en schreef een lied.
Dag na dag na dag.
De industrie was hier gecentreerd.
Niet onaardig bedoeld naar LA toe,
maar eigenlijk was dit het centrum.
Er is iets met New York.
Waar je ook gaat, het is intens.
Ga naar een nachtclub of hamburgertent.
Het is allemaal...
Levendig, vol kracht, vol mensen.
Je gaat naar een studio
en daar zijn vijf bands.
Feest iedere dag
lk wil de hele nacht rock en rollen
Midden jaren '70 werden er zoveel toffe dingen hier opgenomen.
Om de plekken te bezoeken die deze tijdcapsules maakten,
deze muziekdocumenten die de wereld op zijn grondvesten deden schudden,
en dan die bunkers in te gaan,
dat was echt te gek.
Ik wil de hele nacht rock en rollen
Er was de Record Plant.
Daar werkte een jonge techniekassistent
die Jimmy Shoes werd genoemd.
In die tijd droegen ze pakken in de studio's.
Ik keek naar hoe The Stones zich kleedden.
Mick Jagger had slangenleren schoenen.
Dan schraapte ik al mijn geld bij elkaar en kocht ze ook.
En daar maakten sommige mensen grappen over.
Jimmy Shoes werd Jimmy lovine.
De meest belangrijke man in de muziekindustrie.
Record Plant was de belangrijkste plek.
David Bowie' doet 'Young Americans', beneden,
lk ben bezig met John Lennon en Roy Cicala, boven.
Dat voel je al, en als je door de gang loopt, hoor je Kiss.
Je zit er continu middenin.
En als je de mensen die er mee bezig zijn bekijkt,
Jimmy lovine die werkt aan John Lennon's 'Whatever Gets You Through The Night'.
Watje door de nacht helpt
Hij zegt tegen Jimmy: 'Elton John komt om piano te spelen.'
Hij zegt: 'Hallo?'
'Ziet een gewone werkdag er zo uit?'
In New York wel.
Ik herinner me de eerste keer dat ik langs de 'oude buik' liep,
voor de Electric Lady,
die stenen muur die uitsteekt als een zwangere vrouw.
Daar is het.
De studio is gebouwd door Hendrix,
wat het equivalent is van Jezus die terug op aarde komt
en de grond zegent.
Die tent draait 24 uur per dag, 7 dagen per week.
Zeppelin in Studio A,
Jeff Beck en Stevie Wonder in Studio B...
We werkten in Electric Lady en namen Bowie daar op,
wat best raar was, want hij zei:
'Beneden is waar we "Fame" opnamen.'
Jij denkt: 'lk wou dat ik dat kon zeggen.'
En hij is zo van: 'O.
Ik was het vergeten.
We namen "Fame" beneden op.'
Die studio
stond op de plek van een club die oorspronkelijk Salvation heette.
Daar had Jimi gejamd en gespeeld.
Het grappige is dat Electric Lady de kelder is.
Er liep water doorheen.
Dat moest geregeld worden want er zijn ondergrondse rivieren
met een soort super-ratten.
Die weten we wel groot te brengen in New York, ratten.
Je kan op ze rijden.
Ze waren aan het boren of zo,
en toen stuitten ze op een rivier.
Wie verwacht nou een rivier
onder West 8th Street in Lower Manhattan?
Een soort prehistorisch gebeuren op een plek
waar een gast muziek wil maken die zowel historisch is als van de toekomst.
En dat gebeurt allemaal op deze ene plek
waar de meeste mensen aan voorbij gaan
omdat ze gewoon hun 'Daily News' willen kopen.
Ik heb veel New Yorkse studio's overwogen,
maar in plaats van
een iconische studio die de meeste mensen kennen
vond ik een klein tentje in SoHo.
Hoi Dave, welkom in The Magic Shop.
Ik vind de naam tof.
Ik vond het een goede naam voor een studio, Magic Shop.
Weetje nog veel van Steve?
Leeft hij nog?
Oké, goed. lk was benieuwd.
Ik zal je de livekamer laten zien.
Een studio draait om de sfeer die het krijgt
van z'n baas.
Bij Steve voel je de muziek uit zijn poriën komen.
Hij ademt het uit.
Ik verzamel al jarenlang antieke keyboards.
Zoals een whirly van de Zombies.
Een Tap piano. Dit is een ballroom grand piano.
Steve is een New Yorker.
Hij kan met iedereen overweg.
Deze man kan je vertrouwen.
Wie je ook bent, hoe je je ook kleedt,
watje ook doet, hier kan het.
Hier doen we het mee.
We kozen the Magic Shop omdat het nergens op lijkt.
Ik liep er drie maanden dagelijks langs.
Ik weet nog steeds niet waar de deur is.
Het is een soort Narnia.
Je moetje best doen om binnen te komen.
Ik hoor de klokken van Jeruzalem
De koren van de Romeinse cavalerie zingen
In je hoofd Zombie
lk weet niet Hoe ik het moet vertragen
Ken je dat verhaal over de Magic Shop plaat
die Bowie maakte?
Die hij in het geheim opnam?
Het meest bijzondere, meest New Yorkse aan de David Bowie plaat,
'The Next Day',
is dat hij hem in New York opnam en niemand er vanaf wist.
Hij werd vaak herkend als hij over straat liep,
er waren aanwijzingen, maar niemand ontdekte
dat we een nieuw Bowie album maakten.
Dat was te gek.
Een iconisch persoon
denkt gewoon: 'lk zet nu deze hoed op.
Dan val ik niet op.'
Dat is wel heel tof.
Ik zou hem waarschijnlijk ook voorbij lopen
omdat ik verwacht dat hij voorbijkomt in een ruimteschip.
Wat heel bijzonder is aan New York
is dat het een van de meest publieke steden is,
maar ook een van de meest besloten.
Je kan je beste werk doen
en niet opvallen.
En als het dan uitkomt, denkt iedereen:
'Waar komt dat opeens vandaan?'
En jij denkt: 'Nou ja, uit New York.'
Rond 1986
bedacht ik dat ik wel een studio wilde bouwen.
Hoe was deze buurt toen?
Dit was een hele slechte buurt.
Nu zit hier Bloomingdales en Michael Kors en dat soort zaken.
Maar toen was het vrij wanordelijk.
Ik liep over straat
en er lag iedere dag gebroken glas voor de auto's.
Waarom koos je deze plek?
Om deze reden.
Ik wilde een geweldige drumplek.
Als je hier naar binnen ging en een snaredrum aansloeg, klonk het goed.
Deze studio klinkt te gek.
Sommige studio's zijn magisch.
Ik denk dat het niet door het design komt.
Het heeft het gewoon, of niet.
Dat is goed.
Nee...
Je kan het niet beheersen.
Ik heb een vraag.
Ja. - Butch...
Wanneer doet deze het?
Weet je dat?
Je talkback?
O, God.
Shit.
Verdomme, zeg.
O, nee.
Je talkback.
Butch, ik heb een vraag.
Veel snelheden.
Wanneer doet deze microfoon het?
Ik heb een verleden in Magic Shop. lk nam er Sonic Youth's 'Dirty' op.
Het klinkt hier geweldig
en ik vind die oude Neve-console geweldig.
Toen ik binnenkwam met de Foo Fighters,
zag de studio er nog net zo uit
als 20 jaar geleden.
Hier zijn wat sessieverslagen van mensen die hier hebben opgenomen.
The Dictators.
Blue Reeds records.
Suzanne Vega. We hebben sessieverslagen van The Ramones.
The Ramones.
Dit is Patty Smyth,
niet Patti Smith.
Ja. - Patty Smyth
mocht mij niet zo.
Dit lijkt op basisschool-huiswerk.
Ik weet het. Hier is hoe het eruit zag
toen het geopend werd,
met die rode opstanden waar ik je over vertelde.
Hetzelfde tapijt.
Ik heb het tapijt niet vervangen, heel erg.
Ik zie het. - Het is walgelijk, ik weet het.
Mensen klagen er steeds over.
Dit is een hele aardige brief van Rupert,
ik zou het kunnen lezen, ik wil het niet, maar...
'Dank voor de goede zorgen voor mijn apparatuur,
en dank voor de gastvrijheid.
Veel succes in de toekomst.
P.S.
Je moet iets aan het tapijt doen.'
De dingen veranderden hier
rond '97 en '98.
In de kerstvakantie stopte MTV met het draaien van rockmuziek.
Opeens draaide het van die muziek,
hoe heette Justin Timberlake's boyband ook weer?
'N Sync. - 'N Sync.
Nog een speler in je spel voor twee
dat had veel invloed op de studio.
De budgetten droogden op en de bands ook.
Bye, bye, bye...
Op dat moment stuurde ik de studio een andere richting uit.
Kom maar mee.
Boven doen we de nieuwe platen
en hier beneden werken we aan herstellen en behouden.
Zoals Sam Cooke.
Mijn vader had 'n groot deel van mijn leven de ziekte van Huntington.
Huntington verandert hoe je loopt, hoe je praat.
Na een paar jaar
kon hij niet meer gitaar spelen, niet meer zingen en hij praatte moeilijk.
Hij zag eruit...
als een dronkenlap.
Dat is het effect van de ziekte.
Het was als kind heel heftig om over straat te lopen
terwijl mensen zeiden:
'Moetje die zatlap zien met zijn kinderen.'
Jaren later komt er een gast, Steve.
Hij laat me de opname horen waar hij aan had gewerkt,
van mijn vader die praat en zingt.
De telefoon ging En sprong van de muur
En ik dacht alleen maar
Wauw.
Hij was gezond, aandoenlijk.
Hij was krachtig en had gelijk.
De staat waar de wereld zich in bevindt,
lk moet korting geven Op redding en zonde
Het opende deuren voor me, ik wilde meer weten
over deze jonge man, deze gezonde man.
Tot ziens, fijn je te hebben leren kennen
Restauratiewerk heeft ervoor gezorgd
dat de Magic Shop open kon blijven in de periode
waarin niet zo veel werd gespeeld.
Iedereen in New York haatte
het singer-songwriter materiaal, Americana,
en wilde daar niets van horen.
Dat was de muziek waar we van hielden
en die we cultiveerden.
Iedere generatie moet zichzelf muzikaal uitvinden
op ieder gebied.
Niemand leeft in een vacuüm
dus we worden beïnvloed
en kopiëren dingen.
Dylan zou de eerste zijn om toe te geven dat hij Woody Guthrie nadeed.
Maar kijk wat hij ermee deed.
Want er komen andere tijden
Dylan kwam in 1961 bij ons langs
en hij wilde Woody spreken.
Ik keek naar 'American Bandstand'.
Hij klopte aan en ik was boos
want op tv leerden ze net de Locomotion.
Je moetje heupen draaien
Hij was een doorzetter.
Ik sloot de deur twee keer.
Woody Guthrie is hier niet.
Arlo kwam aan de deur en zag zijn gitaar.
Als Arlo niet had opengedaan de derde keer,
had de muziekgeschiedenis er anders uitgezien.
Na een rollende, riskante rit
Eindigde ik in een buitenwijk
Greenwich Village
De Village was
springlevend.
Veel plekken om te spelen, iedereen was daar.
Daar in heerlijk Greenwich Village
Dat waren belangrijke jaren voor mensen als Dylan en Joan Baez.
Ik zat middenin de energie.
Ik ging naar New York zonder enig idee.
Er gebeurde zoveel in de muziek.
Er ging zoiets krachtigs uit van drie akkoorden,
de muziek die je kon maken en de kameraadschap.
Mijn ouders gingen ook naar de Village.
Ze namen me er mee naartoe.
Er was een grote muziekscene.
Toen ik eenmaal opgeklommen was,
veranderde de scene.
Als je erover nadenkt was het net weer de jaren '50.
Little Richard en die rock en rollbands
met paarse pakken en oogmake-up.
Muziek werd te serieus
dus kwamen er jonge gasten die zeiden:
'Mensen willen gewoon plezier hebben.'
Led Zeppelin was tof.
Maar zo kunnen ze toch niet echt zijn.
Dat was superhekkenrock.
Bands als KISS waren belangrijk voor kinderen als ik.
Het zwarte schaap onder de zwarte schapen.
We waren niet cool. De coole gasten hingen rond bij Max' Kansas City
en gingen 's avonds uit.
Ze werden een soundtrack voor een modeshow.
We probeerden tof te zijn
en lieten ze met open mond achter.
Het is niet voldoende om Rimbaud of Kerouac te lezen
of met Robert Mapplethorpe om te gaan.
Dat maakt je geen geloofwaardige rock en roller.
Make-up ook niet.
Je moet de wortels hebben,
rock en roll echt begrijpen
en het prediken.
Hoe was het toen om bands te bekijken?
Begin jaren '70 in New York was het te gek.
CBGB.
Ik ben dol op CBGB.
Het staat voor Country, Bluegrass en Blues.
Ik kan me geen countryartiest heugen
die daar ooit optrad.
Het was underground en onontdekt
en het was...
een magneet voor eclectische mensen.
Ik sta in de telefooncel, Die achter in de hal
Als je niet opneemt Trek ik hem van de muur
lk zag Allen Ginsberg en William Burroughs bij CBGB.
Daar was alle energie.
En de beeldkunstenaars in New York,
die waren ook daar, Basquiat was daar.
Hij was in CBGB.
Het was druk, zweterig en vies
zoals rock en rollclubs
horen te zijn.
Het was extreem. En het toilet was toch smerig daar.
Man, man.
Ik ging er ooit poepen.
Ga ervoor.
Ik heb mijn duivelsmachine
Mijn elektronische droom
Sonische reducer
lk ben geen loser
lk denk dat het geen toeval is dat punkrock
in New York geboren werd en opbloeide.
Men maakte rauwe, confronterende muziek
omdat het een rauwe, confronterende tijd was.
Ik behoor tot de lege generatie
lk kan doen wat ik wil
lk behoor tot de generatie
lk kan doen wat ik wil
Bands als The Stooges en MC5 drukten die sfeer uit
vanuit een soort stedelijke nachtmerrie.
Het was niet populair.
Joni Mitchell, Crosby Stills Nash & Young,
James Taylor, die hadden albumhoezen met boten, honden,
en op veranda's dus nogal rustiek.
Wiet roken, vrij zijn. Dat was nogal hip.
Het verhaal gaat dat maar 13 mensen het eerste Stooges album kochten.
De mensen die The Ramones oprichtten.
Een, twee, drie, vier.
Kauwend in een ritme op mijn bubblegum
De zon staat hoog en ik wil wat
lk hoorde over The Ramones, Ramones, Ramones.
Mijn vrouw ging ze zien
en kwam wild enthousiast terug.
De volgende dag
huurde ik een repetitieruimte en daar kwamen ze heen.
Ze speelden denk ik
15 of 18 liedjes in 15 minuten.
En ik zei: 'Stop.
We gaan ervoor.'
Ze ging weg op vakantie
Zei dat ze naar LA ging
Toen ik die hoes zag met die mannen
tegen die stenen muur in New York, was ik geïnteresseerd
omdat de zanger net zo lang was als ik.
Want ik ben lang, 1 meter 98, 2 meter.
Niemand op het podium was lang.
Robert Plant, shirt uit, grote spieren, zingend.
Roger Daltrey, weet je wel.
Er was niemand die mager was
en er zo slecht uitzag als ik.
Behalve dan de zanger van The Ramones.
Ik dacht meteen: 'Wat is dat?'
lk was benieuwd hoe het klonk.
Ik begrijp dus Niets van jou
lk moest er enorm om lachen, het leek een grap.
Er was geen referentiekader voor zulke snelle muziek.
Maar ik zag de Ramones denk ik 50 keer,
en ze waren mijn favoriete band.
Als je alle Ramones hebt ontmoet
weetje dat The Ramones meer is dan 4 leden.
Net als bij de Beatles.
Het zijn zeer getalenteerde, inventieve mensen.
De Beatles is iets veel groters.
De Ramones is iets veel groters. Niet alleen vier mensen.
Opeens was de stadse energie cool.
Dat was ons ding.
De hiphopscene was een indicatie van het echte New York,
want de mensen in de New Yorkse hiphop
waren opgegroeid en eigen in New York.
Hiphop begon in New York.
Als mensen die platen niet in de clubs konden draaien,
bedachten ze wel iets om ze op straat te draaien.
Toen Kool Herc hier kwam en in het park jamde,
kwam alles samen.
New York heeft hiphop fiks beïnvloed.
Een DJ, twee draaitafels, een mixer en publiek.
Elke dag was verrassend.
Het begon in de Bronx
maar alles kwam samen door middel van het openbaar vervoer.
Wat in de Bronx begon, ging naar Brooklyn,
Queens, Long Island, Manhattan,
het mekka van het zwarte leven.
We renden rond en deden handstanden in de metro
onderweg naar de studio.
Het was bizar.
In de begintijd van de hiphop
hadden artiesten het gevoel alsof ze een geheim deelden.
Je kende iets wat anderen niet kenden.
We waren punkrock, toen we over hiphop hoorden, doken we erop.
De freaks komen 's nachts naar buiten
Hiphop werd het belangrijkste in mijn leven.
Die muziek werkte enorm bevrijdend.
Net zoals punkrock destijds deed.
Punkrock had Doc Martens en hanenkammen.
Hiphop had sportschoenen en jassen van schapenleer.
Ander uniform, zelfde houding.
Iemand die we kenden, stelde ons voor aan Rick Rubin.
Hij heeft een PA en draaitafels.
En een bellenblaasmachine.
En wij dachten:
'We doen mee.'
lk werkte met de Beasties,
Adam Horovitz beluisterde alle demos die binnenkwamen.
Hij zei een keer: 'Rick, dit moetje horen, die gast is goed.'
Dat was LL Cool J.
Gaan rapper kan rappen zoals ik dat kan
lk grijp een man, duw zijn gezicht in het zand
Hij was 16 en had een soort encyclopedische kennis.
Het zijn niet de Glory Days van Bruce Springsteen
lk ben geen maagd, ik laat Madonna schreeuwen
lk maakte LL's eerste plaat.
Gaf hem aan Russell.
Toen we dat hoorden, besloten we Def Jam te starten.
LL was de enige die teksten schreef voor Run DMC,
naast Run DMC zelf.
Zo goed vonden ze hem.
DMC, ik rock en roll
DJ Run, ik rock en regeer
Ze waren de architecten van wat we wilden doen.
Nu en T, Adam Yauch waar je moet zijn
De meisjes vinden me fijn lk ben vrienden met Mike D
Dat de Beasties de grootste band ter wereld werden,
had iemand dat zien aankomen?
Nee. We dachten toen
dat niemand ooit zou horen wat we maakten.
Er was geen referentiekader. Het zou niet realistisch geweest zijn
om te denken dat men 't tof zou vinden.
Ook de mensen die het goed vonden,
vonden het geen muziek.
En ik dacht, nou ja...
We kunnen toch laten zien...
dat dit...
iets is.
Schommel door Met jongens van school
En je voeten gaan hoog in de lucht
'Walk This Way' zorgde voor een verbreiding van hiphop
in de mainstream muziekwereld.
Rap leek een soort feestje,
maar toen opeens kwam Public Enemy.
We hingen aanplakbiljetten op.
We hadden een foto gebruikt van Malcolm X die naar buiten kijkt
met een geweer in zijn hand.
Er komt een jongen voorbij die zegt:
'Zo, dat is nogal wat.
Wie is Malcolm de 10e?'
1989
Het nummer Weer een zomer
Klanken van de funky drummer
Het had een militante sfeer
die geen enkele andere hiphopplaat daarvoor of daarna had.
De jaren '60
herinner ik me goed.
Alles in mijn leven, de moorden en aanslagen,
de Vietnam-oorlog, ooms die verminkt terugkwamen,
dat was de eerste 10 jaar van mijn leven.
Waarom zouden deze dingen 10 jaar later niet terug mogen komen?
We waren bezig met wat we ervaren hadden en wat we zagen,
wat we hadden gehoord, wat ons verteld was,
wat we geleerd hadden.
Dat is wat ze vonden
dat de jeugd moest weten.
ER IS EEN MILJOENENNATIE NODIG OM ONS TEGEN TE HOUDEN
De eerste keer dat ik hier kwam,
was ik 11 of 12 jaar oud.
Mijn moeder was lerares
en had geld gespaard
zodat ze mijn zus en mij een weekend naar New York mee kon nemen.
We hadden de goedkoopste hotelkamer, zagen een stuk op Broadway,
beklommen het World Trade Center,
het Empire State Building,
het Vrijheidsbeeld,
namen de Staten Island-pont.
Bijna iedere avond
ging ik naar een hotdogkarretje,
at een stuk of 7 hotdogs
en ging weer misselijk naar mijn hotelkamer.
Ik kan het me nog levendig voor de geest halen.
En nog steeds...
Kom ik graag hier.
Ik wil wel praten over 11 september.
We zijn er maar 12 of 13 blokken van vandaan.
Ik kan me herinneren dat ik een paar dagen later hier kwam,
toen je eindelijk weer de wijk in mocht,
en er lag stof op de drempel.
Je kon het ruiken,
water gebeurd was.
Iemand in het gebouw,
Charles McCran, een aardige man, stierf die dag.
Zijn zoon liep stage bij me.
Mijn zoon was dat jaar ook overleden.
Het was een moeilijke tijd.
We overwogen of wel door zouden gaan.
Niemand wilde naar New York komen.
Alle reserveringen
droogden op.
We werkten alleen nog lokaal.
Na 11 september kwamen er alleen New Yorkers.
Ik moest iets bedenken om de studio te redden.
Zes maanden na 11 september
belde ik Steve omdat ik een pakje kreeg.
Het was een klein pakje, zo groot, vierkant,
in bruin papier en met een touwtje eromheen.
Toendertijd waren er allerlei waarschuwingen,
'Open geen verdachte pakjes
met bruin papier en touw.'
Het kon een bom zijn.
Ik zei: 'Goed, ik open dit en dan ga ik er knallend uit, toch?'
Maar in het pakje zaten
vier kleine doosjes, zo groot,
met daarin metalen spoelen en draad.
Zat er een brief bij dat gekke pakje
met een uitleg?
Nee, alleen de naam Woody.'
Het bleek het enige optreden van mijn vader voor een live publiek te zijn.
Een draadrecorder is iets
dat slechts anderhalf jaar gebruikt werd in de jaren '40,
voordat er tape was.
Tom Joad kwam vrij Uit het McAlester gevang
Hij kreeg zijn vrijheid
Na vier lange jaren
Toen ik een kind was, vroeg ik me af: 'Zijn het de liedjes?
Gaat het om waar ze voor stonden?'
Toen ik die opname hoorde,
dacht ik, 'Dat is het.'
En dat is dankzij Steve.
DE DRAADOPNAME VAN WOODY GUTHRIE
Toen mijn vader naar New York kwam, was het 1940,
en hij betrok een smerig hotel op 43rd Street en 6th Avenue.
Naar buiten kijkend,
waar New Yorkers liepen,
schreef hij in de twee weken dat hij er was, vijf van zijn beste liedjes.
De eerste 'This Land ls Your Land'.
Wauw.
Dit land is jouw land, Dit land is mijn land,
Van Californië Tot het New Yorkse eiland
Hij was het land doorgereisd.
Het was een soort verslag van wat hij had meegemaakt.
Onderaan 'This Land ls Your Land'
zette hij: 'Je kan alleen schrijven over wat je ziet.'
Toen ik liep over het snelweg-lint
En de eindeloze melkweg boven me zag
Zag ik onder me
Dit staat allemaal met elkaar in verbinding,
iedereen is verbonden.
Dit land is gemaakt voor jou en mij
Schrijf wat je ziet.
Het is een andere manier
voor mij.
Ik graaf altijd
binnenin mijzelf om dingen te ontdekken.
Deze keer
is het meer verslaggeving.
Ik vind het gaaf.
Iemand vroeg me of de teksten persoonlijk waren.
Omdat ik ze over anderen schreef.
En ik zei: 'Ja.'
Als je die inspiratie vindt,
moetje niet bang zijn ervoor.
Alles is mogelijk.
Wauw.
Te gek.
Het wordt goed.
We komen er wel.
Kan je strijkers erbij schrijven?
Natuurlijk.
Ik ben begonnen.
Ik ben klaar. Kom op.
Wanneer beginnen we?
Muziek maken in deze stad is nog steeds een soort industrie.
Het gaat tegen de trend van nu in,
waarin muzikanten een thuisstudio hebben en op laptops werken.
Als een studio failliet gaat,
roepen mensen, 'lk mis die plek, ik mis die studio.'
Dan moetje je laptop dichtklappen
en je lokale studio steunen,
dat is hoe je ze open houdt.
Een belangrijk onderdeel van dit verhaal is mentorschap
en het helpen van jonge mensen.
Toen ik jong was, kreeg ik werk bij Record Plant,
en daar was Roy Cicala, een echte leraar.
Dat was zijn ding,
en dat was ongelooflijk.
Maar mentorschap in studio's
is hard aan het afkalven.
Hoe zie je de toekomst?
Toekomst?
Bewolkt.
Mensen moeten nog steeds samen spelen, lijkt me.
Hoop ik.
We zullen zien of opnamestudio's blijven.
We zullen zien of dit dezelfde kant uitgaat
als de buggy.
Ik denk dat
mensen als Steve Rosenthal langzaam uitsterven.
Je kan nog steeds door New York lopen,
een klein deurtje openen en iemand als Steve Rosenthal vinden.
Maar als je niet oppast,
je weet het nooit.
Wat is er, maat?
Hoe gaat het?
Goed. - lk ben Dave.
Hallo. - Hoe gaat het?
Wat doen jullie?
We leren je liedjes op gitaar.
Niet.
Ze zijn echt makkelijk.
Wauw..
Hij schreef school-essays over jullie.
Gast.
Wil je zien hoe je een Foo Fighters-plaat maakt?
Kom binnen. Kijk maar.
Dit is waar iedereen zit wanneer we opnemen.
Dat is het geluidsbord.
Ik zit hier en speel gitaar, heel luid.
Heel leuk.
Hoe lang speel je al gitaar?
Sinds de derde.
Wat speel je nu verder nog?
Ik speel 'Bohemian Rhapsody' op de gitaar.
Jeetje.
Je moet... ben je goed? Je bent goed.
Hoeveel uur heb je geoefend als kind?
Ik was geobsedeerd door de gitaar dus dan kwam ik uit school
en ging ik gewoon spelen tot het eten.
En dan na het eten.
Dat was het.
Dat hele rock en roll-albumding
is niet zo glamoureus als je zou denken.
Wat zou je willen dat deze plek achterlaat?
Ik wil dat mensen denken dat het...
een plek was waar ze zich goed voelden,
waar ze prettig werkten
en waar dingen gebeurden
op muzikaal gebied die nergens anders gebeurden.
Een, twee, kaas.
Begrepen. - Dank je wel.
Dag, jongens.
Weetje, ik ga gewoon door totdat...
ik eruit word gegooid.
New York, ik hou van je Maar je maakt me verdrietig
New York is nu anders dan het New York waar ik in opgroeide.
Maar dat is overal zo.
Het kleinstedelijke gevoel is een beetje weg.
Ik ben niet tegen het verbeteren, opschonen en veiliger maken van de stad.
Er is gewoon een stuk karakter verdwenen.
Mijn vrouw en ik hebben deze wijk mede veranderd.
En nu is het veryupt en willen ze
appartementen en grote winkels hier neerzetten.
Ze willen alle buurtwinkels weg hebben en ze willen ook geen muziek.
Je zou zeggen dat er wel iemand in de regering is die zegt:
'Weet je wat?
In plaats van de reden waarom mensen hier
willen wonen te vernietigen,
ondersteun ik liever de cultuur.'
lk werd boos bij de bank.
Ik ben al 25 jaar eigenaar van dit pand.
Maakt dat uit? Nee.
Het enige wat uitmaakt, is water de laatste 60 jaar is gebeurd.
Een mensenleven is het kwalitatieve totaal van hun leven.
Wat ze in hun leven hebben gedaan, zou belangrijk moeten zijn.
Gek genoeg was dat ook zo.
New York wordt een plek van appartementen en bedrijven.
Geen enkele reden voor mensen om hier nog te komen.
New York, ik hou van je Maar je maakt me bang
Dat is wat met de studio gaat gebeuren, denk ik.
Tenzij ik...
een inventieve oplossing bedenk.
Ik weet het niet.
Ik voelde me goed, maar nu...
lk sprak Steve helemaal aan het begin.
Dat gesprek werd zo veel groter.
In plaats van te praten over de kleur van de knoppen
op zijn geweldige Neve controletafel,
had hij het over Amerika
en hoe we voor elkaar zorgden.
Ik zie mijn interview met Steve
als de boodschap van dit hele project.
We zijn allemaal verbonden door iets.
Misschien een ondergrondse rivier,
misschien Woody Guthrie, Chuck D of wat dan ook.
Dat gesprek werd mijn doel.
Ik wil over deze mensen praten, over muziek praten.
Maar ik wil een punt maken.
Ik wil dat dit het uitroepteken wordt.
Muziek is het leven.
Ik denk niet datje leven ook maar een beetje compleet is zonder muziek
van welke soort dan ook.
Van binnen weten we allemaal wat we kunnen.
En dan komt er iemand die ons vertelt dat het onmogelijk is.
De persoon die je dat vertelt,
heeft zelf gefaald.
Je moet proberen om buiten jezelf te kunnen treden,
met je kunst onder de arm, recht op het einddoel af.
Doe wat je hart je ingeeft.
Soms werkt het, soms niet.
Dat is wanneer je trouw aan jezelf moet blijven.
Het gaat om de waarheid, toch?
Je probeert de waarheid te tonen met gitaar of drums
of wat dan ook.
Ken je geschiedenis.
Luister. Luister naar het vroege werk.
De vroege blues, de vroege rock.
Het is belangrijk om na te jagen wat je leuk vindt,
maar vooral om te leren spelen wat je wilt horen.
Wat gebeurt er nu in New York?
Als je wilt ontdekken water hier gebeurt,
moetje praten met een 44-jarige
die meestal thuis blijft.
Dan heb je de tijdgeest gevat.
Hopelijk zijn er veel mensen die wat ik deed stom vinden.
Lets tofs maken en elkaar high-fiven.
Plezier hebben.
Als je het geluk hebt om getalenteerd zijn,
is dat een zegen en ben je het bijna aan de Schepper verplicht,
of aan welke krachten dan ook,
om er lol mee te maken.
Dat is jouw baan.
BEDANKT
Val niet voor het idee van de purist dat alles maar analoog moet zijn,
of alles elektronisch,
of alles wat dan ook.
Leef je gewoon uit, want er zijn zoveel
te gekke dingen om te doen.
Het is een gloeiend kooltje, het is niet afgekoeld.
Het is hot.
Wil je een vuur maken dan heb ik een kooltje.
Dat is geschiedenis voor mij.
En het trekt de juiste mensen aan om er iets mee te doen,
om het volgende vuurtje te ontvlammen.
Vuur is brandstof en voedsel, energie en leven.
Ik was een keer in het Witte Huis,
voor een optreden in de East Room.
Tijdens een pauze ging ik naar beneden en kwam ik in een kleine bibliotheek terecht.
Het eerste boek dat ik zag, was een boek met liedteksten van Bob Dylan.
Op dat moment realiseerde ik me dat iedere Amerikaan kansen heeft,
dat iedere Amerikaan een stem heeft.
Ik weet zeker dat Bob Dylan zich nooit zou kunnen voorstellen
dat een boek met zijn teksten in de bibliotheek van het Witte Huis zou staan,
voor het grijpen voor iedere president.
Dat hij daar misschien een president mee zou kunnen inspireren
om de wereld te veranderen.
Hij had een grote muzikale invloed op me.
Hij was iemand die me eraan herinnerde
hoe krachtig het Amerikaanse verhaal verteld kan worden door middel van muziek.
Deel van de Amerikaanse muziektraditie
is niet alleen muziek consumeren,
maar ook muziek produceren.
Hoe inspireer je de volgende generatie
om dat ook te gaan doen?
Mijn gevoel is dat de creativiteit
die uit deze cultuur komt
onuitputtelijk is, dat hij door blijft gaan.
We willen dat onze kinderen ook deel uitmaken van dat gezamenlijke proces.
Het gaat om de garageband,
de kroeg waar je op Kan treden,
de jazzclub.
Het gaat om mensen die afwijzen water al is
en iets nieuws willen creëren.
Voor mij is het mooie aan ons land
datje Buddy Guy kan zijn en een instrument maakt
van een stukje veranda en in het Kennedy Center belandt.
Of een kind uit Springfield, Virginia bent
die in de Rock N Roll Hall of Fame komt,
of een kind van Hawaii die president wordt.
Snap je wat ik bedoel? - Absoluut.
Dat is altijd een thema geweest in Amerikaanse popmuziek
en rock en roll.
Je moet dromen, en als je een gokje waagt,
lukt het je.
Je hebt niets meer nodig
dan je verstand of een idee.
Jonge mensen komen altijd met iets
datje niet eerder kende.
Wat ook mooi is, is dat er een connectie is
tussen al die verschillende muzikale rivieren die samenstromen
om muziek te maken.
Er is niets wat meer verbindt in dit land
dan onze muziek.
'IK BEN EEN RIVIER'