Verdomme, jij hebt veel opnames.
Wat staat daarop? - "Floaty" en "Alone + Easy Target".
Dat is in 38 Street House opgenomen.
Goed.
Het was in januari 1992. lk kwam thuis
en ik had heel veel geschreven,
op tour,
in mijn hotelkamer.
Wil je die afspelen? - Ja.
"Heavy Handed" was een goed nummer, herinner je je die?
Ik herinner me "Heavy Handed" niet.
Ik herinner me nog "Alone + Easy Target", Kurt had die gehoord
en kuste me op mijn gezicht terwijl hij in bad zat.
Hij was heel blij, 'lk hoorde datje wat met Barrett had opgenomen.'
lk zei, 'Ja.' Hij zei, 'Laat horen.'
lk durfde niet in dezelfde kamer te blijven terwijl hij er naar luisterde.
Staat de tijdcode erop? lk hoorde het niet.
Verdomme.
Produceren, Barrett.
Spanning is om te snijden.
IK HEB ME IN MIJN BINNENSTE INGEGRAVEN
IK BEGIN OVERNIEUW - ONDERAARDS
Het was geïsoleerd.
Mensen dachten dat we echt in tipi's woonden.
Het is een kleine stadssfeer met een grote stadshouding.
Ik heb veel zakelijke succesverhalen gelezen.
Waarschijnlijk omdat er niets anders te doen is.
Ik denk ook dat het te maken heeft met de behoefte om nieuwe dingen te proberen.
Het is heel mooi in de zomer. Het zijn...
Het zijn die lange, humeurige winters.
Het is moeilijk te beschrijven,
die drukkende lage, zwarte wolken
en die lichte motregen,
negen maanden per jaar.
We kennen het nu wel.
Een geluidsdichte kelder zonder ramen
is geen probleem om in te vertoeven als het buiten toch slecht weer is.
Snap je? Je kan maar beter
jezelf afsluiten van alle ellende en wat liedjes schrijven.
Dit ligt buiten onze macht, dit ligt buiten onze macht
En het groeit
Dit wordt, dit wordt, dit wordt, dit wordt,
een drone
lk ben een negatieve griezel, ik ben een negatieve griezel
lk was voor het eerst in Seattle geweest
drie maanden voor ik erheen verhuisde.
Ik wist niets over de stad.
Hier woon ik. Dit is mijn huis.
Dat is onze bus. Tof toch?
Ik wist niets over het klimaat.
Het is heel koud.
Ik verhuisde erheen zonder spullen
om te wonen bij onbekenden.
Ik zou hier niet zijn zonder Seattle.
Ik heb veel goede herinneringen.
En ik heb veel nare herinneringen.
Seattle is een soort fantoompijn.
Ik voel het nog steeds.
Hé, ho.
Daar is hij.
Hoi. - Hallo.
Er is een Sub Pop-winkel op het vliegveld.
Ze verkopen shirts en koffiekopjes en kaarten en platen en...
En nekkussens. - Nekkussens.
Er is overal Sunny Day-troep.
Ken je dat?
Kom op, je weet wel, man.
Sunny Day...
lk ben opgegroeid in Richland, Washington, vier uur
ten oosten van Seattle.
Ik zat in Sunny Day Real Estate vlak voor de hele grunge-explosie.
En ik kan me herinneren dat ik letterlijk zag
dat het de hitparades beklom, we gingen uit ons dak.
We waren fanatieke aanhangers.
Ik leef nog
lk
lk leef nog
lk hou ervan, ik blijf overeind
ik mis je, ik blijf overeind
ik hou van je, ik blijf overeind
ik dood je, ik blijf overeind
Zwarte zon, kom je hier
en was de regen weg
Zwarte zon, kom je hier
Kom je hier
Hebben jullie er zin in?
Wauw.
O, God.
Het doet me denken aan...
Een ouderwets kuuroord.
Kurt wilde een nieuw nummer opnemen, waar
we tijdens de tour aan gewerkt hadden.
Iemand vertelde me over een hele rare studio
vlakbij de straat waar ik woonde.
Dus Chris en ik gingen daar kijken.
Wat was je eerste indruk van de Robert Lang Studio?
Ik vond het de tofste plek ooit.
En de drums klinken zo goed in die ruimte.
Volgt geen enkele regel
van een studio qua ontwerp.
Het is een soort bizar ondergronds kasteel.
Er zijn geen evenwijdig lopende muren. De oppervlaktes zijn niet glad.
En het is van steen.
Er is iets dat het geluid
onderaards maakt.
Niets resoneert te erg.
Je krijgt gewoon het geluid van de instrumenten zelf.
Robert Lang Studio heeft veel indruk gemaakt
omdat het de laatste opnameplek van Nirvana was.
En hier deed ik de eerste Foo Fighters-plaat alleen.
Deze plek betekent voor mij...
...helemaal opnieuw beginnen.
Moet je dat uitzicht zien, man. - Hoe zit dat eigenlijk?
Welk deel hiervan was het oorspronkelijke huis?
De westelijke muur, 6 bij 6 meter.
Daar in die hoek is waar Dave stond.
6 meter en meer niet.
Maar van de garage tot het huis was alleen maar een heuvel, toch?
Hoe heb je de twee verbonden?
Eén schep per keer.
Toen je deze plek vond,
was het... een kleine garage?
Kleine garage... - Op straatniveau?
Inderdaad.
Ze zeiden dat ik er geen studio in zou kunnen bouwen...
Nadat ik les had gehad bij Kaye-Smith Recordings in Amerika,
besloot ik te gaan graven.
Hoeveel vrachtwagens grond kwamen eruit?
Een paar honderd, minimaal.
Tien jaar graven en ik ben nog steeds niet klaar met die kant.
Was dit de eerste ruimte?
De eerste was daar, 6 bij 6 meter.
Ik wil hem graag zien.
Dus dit is de originele garage? - Dit is de originele...
Hoe was het toen je hier begon?
Gewoon vier betonnen muren.
Het was gewoon aan de andere kant van die muur. Alleen...
Grond. - Grond.
Ik ruilde studiotijd met vrienden
in ruil voor hulp bij het graven.
Ik kocht een lopende band, 'We gaan ervoor.'
lk weet nog dat het één grot was.
En hij zei, 'Wat doe je daar, Bob?'
'lk bouw een grot voor een symfonie-orkest.'
'Oké.'
Je hebt me net heel erg doen schrikken.
Bob is de geniale gek, hij graaft en graaft maar door.
Er is altijd wel iets.
Nog een ruimte. Waar komt dit vandaan?
Was dit al hier? - Nee.
Hij heeft die opnamestudio gebouwd met een pioniersblik
die wel of niet realistisch is.
Ik kreeg wat geld om door te gaan en dit uit te graven.
Wat gebeurt er?
Pas op. Je bent hier op eigen risico.
Hoe zit het met je verzekeringen, Bobby?
Heb je hiervoor doorgeleerd?
Nee, nooit. lk heb het gewoon ontdekt.
Ik ben een paar keer bijna levend begraven.
Ik kan me het locale café herinneren, Duffy's.
Ze hadden een zwembad waar je levend begraven kon Worden.
De muur van de buren stortte in
en Bouw- en Woningtoezicht kwam ook hier.
Dat zal ik niet snel vergeten.
Waarom koos je voor marmer en steen?
Ik ken niet veel studio's.
Het was gewoon...
Goede vraag. lk denk dat het zo voorbestemd was
want ik hakte iets uit marmer en toen kwam er een grote lichtflits.
Ik zag een heilige in het marmer
die een levendige vlam vasthield.
En hoofd, ogen, neus, mond, wenkbrauwen.
Een kleine baard. Een hele torso.
En ik keek naar mijn vriend John, en ik zei,
'Verdomme, John, dat was een ontzettend goede joint.'
Het is alsof... - Jij gaf het aan ons.
Ik gaf jullie... - We liepen hier weg, zo van,
'Dit is een enge plek.'
Maar het kwam goed.
Wat was er met Dave Matthews?
Dave kwam binnen en ze hadden iets van 30 mensen in de studio in totaal.
Het was een liveopname. - Waarom deed hij dat hier?
De sfeer.
Gek
Hoe het vanavond voelt?
Wat doen The Presidents hier?
Ze mixten een album hier. "Lump, Peaches"...
Echt? - Ja.
"Death Cab", "Death Cab For Cutie".
Deden ze veel dingen hier? - Ja. Een paar van hun platen.
Niet. Dat zijn wij. Kijk nou. - Ja, ja, ja.
Dat is van een "X-Files"-sessie.
Misschien wel. lk denk het wel. Het was zo.
Domme kuthoed. Wat een eikel.
Kijk naar mij, God.
Dit was jouw krantenwijk. - Klopt.
Ik groeide op drie straten hier vandaan richting het oosten.
Hoe was Seattle toen?
Er was niet veel te doen.
Buiten de schone lucht en de bergen.
En een 54,000 pk transsone windtunnel bij Boeing.
Alles ging om Boeing en World's Fair toen we hier kwamen.
Dat was pre-internet, pre-Microsoft, pre-Amazon, pre-alles.
Er was luchttransport waar Boeing deel van uitmaakte,
en boomstamvervoer.
Je wordt me misschien zat
Terwijl de decemberzon onder gaat
Want ik ben niet wie ik was
Wat wist je toen van Seattle op muziekgebied?
Seattle had al wat goede muziek.
Mensen als Ray Charles werden succesvol in Seattle.
En Jimi Hendrix. Hoewel hij naar Engeland ging om het te maken.
Er waren The Kingsmen en toen Merrilee Rush and the Turnabouts
Zij had die hit "Angel of the Morning".
Engel van de ochtend, engel.
Louie Louie, ik moet gaan
Ja, ja, ja, ik zei...
Cherokee-stam
Trots om te leven
Trots om te sterven
De enige band waar ik naar luisterde was The Sonics.
Of ze kleineert je
Ze is een heks
Ze is de heks
Zij hebben zoveel goede bands uit Seattle beïnvloed.
Elk huis in Seattle had een plaat van de Sonics.
Dat geluid, dat noordwest-geluid, was al heel grungy, nog voor
de muziek die men later grunge noemde.
Hoe noemde je je muziek en wat was het?
Gewoon rock & roll.
Ik verlaagde mijn E-snaar tot een D.
Zo kon ik het groter en gemener laten klinken.
Een ruige klank.
Ik nam een plectrum.
Een zwaar plectrum, en daar maakte ik gleuven in.
Als je je gitaar dan aansloeg
met dat plectrum, kreeg je harmonische boventonen.
Ik was dol op dat soort klanken. Om het gemeen te laten klinken.
Want ik was niet zo goed.
Ik kon dat ding niet bespelen.
Maar je doet gewoon alsof je die gitaar fijnknijpt.
Het beweegt en...
Vonden mensen het tof? - Schijnbaar.
We dachten dat het helemaal tegen de norm was.
Toen dachten we, we zijn niet echt... Misschien moeten we hier niet zijn.
Het is een echte baas
We speelden op Spanish Castle.
En een vent kwam en vroeg of hij mee kon doen, zoals wel vaker.
We probeerden beleefd nee zeggen.
Ik weet niet hoe...
iemand het wist maar het bleek dus dat 't Jimi Hendrix was.
Met z'n gitaar en versterker in de kofferbak.
Die hij dan gepakt zou hebben.
Hij mocht niet meespelen? - Nee.
Wat een tegenvaller. Had ik dat geweten.
In de vroege jaren '70 was er niet veel te doen
in de regio waar ik als tiener heen kon.
Wat hadden we? Heart.
Dit is niet het einde lk zag je vandaag opnieuw
lk moest mijn hart van je bevrijden
Er is zo'n hele houding van 'meiden kunnen niet rocken.'
Maar over hen is dat nog nooit gezegd.
Trap hem aan
Trap je motor aan en rijd
Zolang je nog leeft, trap hem aan
Op welk moment begon Heart echt vorm te krijgen?
Mijn zus begon en kwam samen met een paar van de grondleggers van Heart.
Een van hen was...
de broer van 'n dienstplichtweigeraar, het was de tijd van de Vietnam-oorlog.
Hij moest stiekem de grens over om ze te zien oefenen
in een garage en Ann deed...
...auditie bij de band.
Ze keken elkaar aan het het was raak.
Een magisch moment.
Ze volgde hem naar Vancouver.
En de rest van de band volgde ook
want ze herkenden de goede zangeres die ze was.
Dus zo begonnen ze daar theateroptredens te doen en zo.
Ik kwam er bij na een paar jaar studie.
Het was een soort geluid dat voortkwam vanuit het idee
van Anne en mijzelf om een soort poëtische versie van jam-muziek te maken.
Met liefde en menselijkheid.
We wilden een statement maken.
Jij daar in die lichtbundel
Je zilveren trofee blinkt
Met alles wat jij hebt. moet je wel high worden
Toen Heart populair werd,
dacht Seattle toen niet, 'Verdomme, we hebben de coolste rockband?'
Ze werden langzaam een grote band die steeds aan het touren was.
Toen hoorde je dat ze uit Seattle kwamen,
in de tijd dat ze continu op de radio werden gedraaid.
Ik kende ze niet uit het clubcircuit.
Ik weet niet waar ik zou zijn zonder jou
Vanaf begin jaren '80 was er een nieuwe golf van punkmuziek
die hier in Seattle opkwam.
U-Men en The Blackouts waren koningen van die scène.
Nergens kon je 'n band zien.
De Vogue had alleen shows op dinsdag en woensdag.
We hadden Central Tavern en misschien de Ditto Tavern.
Maar veel bands sloegen Seattle ook over
omdat het gewoon te ver rijden was.
Als je in een band speelt, rij je in een busje.
Zo ging het destijds onderweg.
Ga je echt 270 kilometer rijden vanuit Californië
om voor vijf mensen in Seattle op te treden?
Tegenwoordig is alles met elkaar verbonden
zodat je alleen maar je laptop open hoeft te slaan
om te zien water op dinsdagavond gebeurt in die kleine club in Portland, Maine.
Toen ik jong was, was het prijsschieten als tourende muzikant.
Je wist nooit of de promotor geflyerd had.
Je wist niet
of het lokale radiostation je muziek had gedraaid.
Je ging naar een club en hoopte maar dat er mensen kwamen opdagen
en er geld was voor benzine naar de volgende stad.
Van Minneapolis naar Seattle is 600 kilometer.
Veel succes met het vinden van een optreden in Spokane, dat lukt niet.
Ik kreeg als kind het gevoel dat de scene in Seattle zichzelf creëerde
omdat er niemand anders wilde langskomen om de bevolking te entertainen.
Mensen moesten misschien hun eigen bands en scene ontwikkelen
omdat dat de enige manier was om livemuziek te horen.
Niemand ging verder geld verdienen.
De scene was een netwerk hobbyisten die vooral voor vrienden speelden.
Als je muziek speelt als hobby, neem je meer risico's.
Vanuit die houding creëerden een hoop bands hun eigen stijl.
Had je ooit gedacht dat je een platenmaatschappij zou gaan beginnen?
Absoluut niet. Nee.
De grap die ik altijd maak is dat ik afstudeerde in punkrock,
en dat is bijna helemaal waar.
Mensen vragen, 'Wat ga je ermee doen?'
'Geen idee, misschien een platenlabel beginnen, Nirvana vastleggen.'
Sub Pop begon als een fanzine.
Dat werd een column in een lokaal muziek- tijdschrift, het opgeheven "The Rocket".
En hij bracht een paar cassettebandjes uit.
En toen bracht hij de "Sub Pop 100" compilatie uit,
met verschillende bands vanuit het hele land.
5000 exemplaren gedrukt, ik verkocht ze allemaal.
De volgende die ik uitbracht was van Green River.
Die ik geweldig vond, een band met daarin Mark Arm,
die later Mudhoney begon en zo.
De derde plaat was Soundgarden's "Screaming Life" EP.
Jon Poneman was waarschijnlijk
de grootste Soundgarden-fan in Seattle.
Dus we werkten samen om die plaat uit te brengen.
We openden daarna onze kantoren en
brachten legendarische dingen uit.
Had iemand een zakelijke opleiding
of enig idee wat hij deed?
Nog steeds niet.
Sub Pop ontdekte al die dingen
door fouten te maken en ervan te leren.
We huurden onze eerste werkplek
op First en Virginia in het centrum van Seattle.
1 april, 1988.
Sindsdien zijn we steeds bijna failliet.
Ik kan me herinneren in de begintijd van Sub Pop, dat we onze cheques kregen.
En dat we er meteen mee naar de bank renden.
Wie er als eerste stond, kreeg waarschijnlijk wel uitbetaald.
Maar tegelijkertijd vonden we het prima,
want we zaten in hetzelfde schuitje.
We werden kwaad, 'Hoe ga ik de huur betalen?'
Maar we konden onszelf ook niet serieus nemen.
We waren niet LA. Niet New York.
Om te verhuizen voorbij het hele serieuze muziek industrie-gebeuren,
waren we zo van, 'Het is wel goed zo.'
Laten we gewoon plezier hebben. Dit is rock n 'roll. Je hoort plezier te hebben.
Er was absoluut geen sprake van commercieel succes.
Ik bedoel, commercieel succes,
als je een paar honderd dollar verdiende bij de Vogue op een dinsdag
was dat al... Dat was ongelooflijk.
Veel muzikanten werkten in restaurants
of hadden een verschrikkelijke baan.
Ik had tenminste de studio om in te verhongeren.
Ik verdiende vijf dollar per uur.
Jack vertelde me over de interessante dingen die hij had opgenomen.
Hij zei, 'Dit is geweldig.' En soms zei hij,
'Dit is niet zo goed.'
Jack's relatie met Bruce en John
maakte iets wat de hele stad definieerde.
Ik heb de studiologs van die periode, en het is krankzinnig.
Het is gewoon Soundgarden, Green River, Mudhoney,
Mother Love Bone, Nirvana.
Het gaat maar door.
En toen gaf Charles Peterson
een gezicht aan dat geluid.
Ik herinner me dat Mark Arm praatte met Bruce Pavitt.
Hij zei, 'Kijk naar deze Green River foto's
die mijn vriend Charles maakte, ze zijn geweldig.'
Bruce zei, 'Deze foto's zijn heel goed.'
'lk ga je op elke plaat zetten en we gaan er een scène van maken,
een visuele scene.'
lk zei, 'Prima, we doen het.'
Zodra ik die foto's zag, meteen op dat moment, toen...
Charles Peterson is de belangrijkste beeldkunstenaar van Seattle uit die tijd.
Hij dook gewoon de pit in.
Alle foto's waren wazig, het zijn allemaal actiefoto's.
En hij legde het publiek vast in hun interactie met de band.
Ik wilde echt die ontlading portretteren.
Waarom gaan mensen naar shows? Waarom staan muzikanten op het podium?
Vooral in deze setting. Ze verdienen geen geld.
De band is niet enorm populair.
Ze willen gewoon samenkomen en die ontlading voelen.
Voordat deze alternatieve rock tot ontploffing kwam begin jaren '90,
dacht je als kind in de buitenwijken dat je alleen in een band kon spelen
als je echt heftig gitaar speelde.
Ik kan me herinneren dat ik MTV keek en zo'n metalband met lang haar zag
die helemaal losging.
Ik keek in zo'n gitaarblad met allerlei tabs die je kon naspelen,
liedjes van Warrant of zo, en ik dacht,
'Dat kan ik nooit.'
Mamma, mamma, mamma kijk naar je zoon
Je hield misschien ooit van mij
Maar nu heb ik een pistool
Mudhoney was ongeveer wel mijn favoriete band toen ik 15 was.
De liedjes waren zo verdomd catchy en soms ook zo slordig.
Toen ik ze hoorde kreeg ik zelfvertrouwen om ook te gaan spelen met anderen.
Toen de muziekscene in de jaren '90 uit zijn voegen barstte,
lette je toen op? Of was je er toen uit?
Ja, ik was toen helemaal uit de muziek.
Na 1967 speelden de Sonics nauwelijks meer.
Ik zat in het leger.
Kwam weer terug en voedde mijn dochter op.
Als alleenstaande man gedurende 15 a 20 jaar.
Je wist niets van je invloed? - Nee.
Dat is gek. - Nee.
Ik vind het nog steeds fenomenaal.
KRIST'S HUIS NIRVANA REPETEERT
lk wil een simpele vriend
Gewoon een die mij aanhoort
lk denk niet dat jij dat bent
lk denk niet dat jij het snapt
lk maak misbruik van jou
lk schud je helemaal leeg
Maar ik kan je niet elke avond zien
vrij
Nirvana, dat waren laatkomers.
Ze waren een soort outsiders,
en we vroegen ons af of ze er wel klaar voor waren.
Niemand kende ze. Ze hadden geen naam toen ze opnamen.
Gewoon Kurt Cobain en vrienden.
Ze deden een showcase voor John, en ik was...
John, ikzelf, de barman en de portier
keken naar ze en dachten, 'Ja, daar zit wel een single in.'
De allereerste keer dat ik ze zag, waren ze bij Vogue op een zondagavond.
Sub Pop Showcase.
Blood Circus opende voor ze.
Dus iedereen keek Blood Circus en de helft van het publiek ging weg.
En ik vond Nirvana die show niet heel goed.
Ik nam niet eens foto's, wat achteraf heel stom is.
Die gasten gaan het niet maken.
De tweede keer dat ik ze zag, was het als dag en nacht.
EERSTE KEER "SMELLS LIKE TEEN SPIRIT", OK HOTEL, SEATTLE
Toen ik bij Nirvana kwam, hadden ze één plaat op Sub Pop getiteld "Bleach".
Die was erg populair naar onze maatstaven.
Meiden vonden Nirvana tof.
Meisjes hielden niet echt van de bands waar ik in had gezeten
en de meeste bands waar we mee gespeeld hadden.
De rest van de wereld lette niet echt op.
Bruce en John waren zo slim om
een Britse journalist hierheen te halen om erover te schrijven.
Ze zeiden, 'Als het in de Engelse pers komt,
gaat de Amerikaanse pers het ook oppakken.'
Dat was een zeer, zeer slimme zet.
En nadat "NME" Nirvana Sub Pop's antwoord op de Beatles noemde,
kwamen scouts van grote labels de band bekijken.
Ik denk dat ze wat water wil
Om de toorts uit te blazen
Waarom kwamen we hier allemaal?
Het was een "X-Files"-ding, weetje nog?
We deden het Gary Newman-lied. - O, ja...
Het was leuk om op mijn leeftijd in Seattle te wonen.
En uit die scene te komen.
Ik was niet echt onderdeel van de grunge-scene,
maar de muziek leek erop en was zo goed.
Het voelde nog steeds als de middelbare school, onze muziek.
Het is iets watje met vrienden deelt en voor outsiders is.
Toen kwam Nirvana en was het opeens niet meer voor outsiders.
Het was voor iedereen.
Toen ik een kind was, 11 of 12 jaar oud,
nam ik zelf liedjes op.
Ik nam twee cassettedecks. lk nam gitaar op, op één cassette.
Dan drukte ik op afspelen, zodat het gitaargeluid klonk,
en zong ik mee terwijl ik op opnemen drukte op de andere cassette.
Er zijn genoeg nummers die ik niemand wilde laten horen,
omdat ik doodsbang was.
Ze waren gewoon niet goed.
Ik was aan het oefenen. lk repeteerde alleen.
Ik schreef om die spier te trainen.
Het was gewoon leuk.
Ik zat in bands met briljante songwriters, geweldige zangers.
Wie kon het iets schelen wat ik deed in mijn vrije tijd?
Dus ik kwam thuis van een tour of kwam thuis van de repetitie,
ging de kelder in van het huis dat ik deelde met Barrett Jones,
En hij drukte op opnemen en ik nam wat nummers alleen op.
Perfect, man.
We hadden het huis op 38th Street.
Was dat de eerste studio? - Ja.
Hoeveel nam ik op? lk weet 't niet eens meer.
Er zijn een stuk of 40 nummers.
Veertig verschillende dingen. Een deel ervan is gewoon onzin,
je weet wel, het hoerenlied, dat is nog steeds geweldig.
Herinner je je die? - Nee.
Kom op.
Hoertje op de straat
open je gelaat
Hoertje
Ja, ja, ja.
Amazing.
Wat hebben we verder?
Dit doet me denken aan onze woonkamer, als ik dit hoor.
Leng het aan.
Leng het, leng het, leng het aan
Leng het aan. Je lengde het aan.
Aan. Je hebt het aangelengd.
Water, water, water, water.
Zo deed je dat.
Dat is hoe serieus je was.
Gewoon muziek maken.
Ik herinner me dit.
Hier komt het.
Dat is ziek.
Meer tapes.
De schatkamer.
Herinner je je dit? - Nee.
Ik ga uit want de tijd is van mij
Ja.
Weet je, het laatste
wat ik in Nirvana wilde doen
was de chemie van de band verstoren.
Wat we hadden, werkte goed.
Kurt schreef ongelooflijk songs.
We hoefden alleen maar in te pluggen en te spelen.
Hoofd staat aan
Ik wil weg
lk ben alleen en een makkelijk doel
Leg eens uit wat er gebeurde
toen Nirvana het label verliet en naar DGC ging.
Nou, dat is een zeer interessante vraag. Niemand heeft me dat ooit gevraagd.
Ik vond dat het label een enorme hoeveelheid
hype en aandacht naar Seattle had getrokken,
voor het label, voor de bands.
Maar tegelijkertijd waren we erg berooid.
Dus ik begrijp heel goed waarom een artiest meer geld zou willen verdienen.
Gewoon een van die dingen die gebeurden.
Had je voorzien wat er zou gaan gebeuren?
Kon ik voorzien dat Nirvana
het grootste popfenomeen sinds de Beatles zou worden?
Daar heb ik niet aan gedacht.
Hier zijn ze. Nirvana.
Plotseling stonden al die hardrockbands uit Seattle op de albumlijsten.
Het was bizar.
Michael Jackson daalde naar nummer 5.
Een van de grootste muziekverhalen toen
was de zogenaamde Regenstad Renaissance.
De opkomst van luidruchtige punk metal grunge rock.
Bands als Soundgarden, Nirvana, Alice in Chains en Pearl Jam
uit Seattle.
Kan je je nog herinneren
dat ik met Kurt wedde dat jullie op "Rolling Stone" zouden komen?
Echt?
Zelfs "Rolling Stone" noemt het een uniek succesverhaal.
En het gebeurde opeens allemaal tegelijk.
Ik herinner me dat ik in de supermarkt was en "Smells Like Teen Spirit" hoorde.
En de winnaar is... - Pearl Jam.
Nirvana. - Soundgarden.
Je verwacht niet datje in 'n supermarkt de band van 'n vriend hoort.
Waarschijnlijk de grootste band ter wereld.
Het nieuwe album komt binnen op nummer een in...
Vanaf dat moment werd het een gekkenhuis.
Kijk, ma, je favoriet, Nirvana.
De media had Seattle uitgeroepen
tot de coolste plek in het universum.
Elke vlucht zat vol A&R mensen uit LA
op weg om de volgende Nirvana te vinden.
Seattle was een spannende plek om te zijn in de vroege jaren '90,
maar het werd een beetje surrealistisch
omdat er zoveel zakelijke interesse was in water gebeurde.
Je sloeg een tijdschrift open en daar was een afdeling grungekleding,
met een flanellen shirt, jeans en werkschoenen.
Er worden grungepotloden verkocht bij Walgreens.
Het kan je geld schelen en zijn auto, maar wat maakt het uit?
We brengen de band weer bij elkaar.
Sukkel, 't was 'n stuk goedkoper geweest als je met 1-800-Collect had gebeld.
Zelfs naar Seattle? Bedankt, telefoonkerel.
Iedereen probeerde een graantje mee te pikken
en gelabeld te worden als 'klinkt als Seattle'.
Ik zag het gebeuren en ik dacht 'Oh, mijn God.'
lk wilde daar niet aan meedoen.
De scene was er niet meer. Iedereen die ik kende
maakte platen en tourde.
Pre-geld, pre-drugs, pre-zaken.
Er gebeurden een hoop leuke dingen.
Het is oké. lk vraag me alleen af of dat de...
Is dat de juiste vibe?
Want al het andere is zo trippy en sfeervol.
Vergeet het maar.
Laten we proberen of het lukt.
Als het droger kan...
lk denk dat we dan naar een kleinere kamer moeten, dat kan wel.
Ik ben bang dat als we dat gaan doen,
het gaat klinken als alle andere nummers op de plaat.
En het goede is juist,
dat het niet klinkt als wat dan ook op de plaat.
Wat als Dave bekkens speelt en ik alleen de drums?
Ja.
Bekkenscheidingstechniek is als je de drums apart van de bekkens doet.
Het geeft je de mogelijkheid om de drumklank nog meer te manipuleren
omdat je geen bijklank van de bekkens hebt.
Technische bullshit. Het interesseert je vast niet,
maar ik vertel het toch.
Man, we lijken wel één drummer.
Ik zou beter zijn als Dave alleen de hi-hat speelt.
Misschien word ik gewoon de bekkensman.
Dan doe ik...
Dit roept onze gedachten
lk zou alleen de bekkens bespelen.
Hallo
lk heb hier op je gewacht.
Altijdlang.
Vannacht.
En de zanger, dat zou gaaf zijn.
Midden voor op het podium, bekkens en zang.
Te gek.
Helemaal.
Mijn hele leven heb ik gezocht naar iets
lets wat nooit komt
lk ben hoofd bekkens.
We zouden zo goed zijn.
Laten we maar opnemen.
Natuurlijk.
Klaar? - Ja.
Daar gaan we dan.
Vanaf het begin.
Laten we beginnen.
Zelfde insteek.
Nog zo eentje.
Mooi. Nog een.
Ik herinner me niet echt...
...veel van die zomer.
Ik weet niet meer hoe ik het hoorde. lk denk dat een vriend me belde.
Het was triest.
Maar ik was niet echt verbaasd.
Ja.
Ik denk eraan als ik hier kom.
...Kurt Cobain, begaafd zanger, songwriter en gitarist
werd dood aangetroffen in Seattle...
...8:40 vanochtend toen een elektricien kwam...
...een van de stemmen van zijn generatie.
Hij was de zanger van één van de belangrijkste bands...
Het was niet de 24-uurs nieuwscyclus zoals nu.
Het kwam naar buiten...
Tijdschrift "Time" een week later.
"Rolling Stone" een paar weken erna.
ZELFMOORD WAAROM DODEN MENSEN ZICHZELF?
Het ging niet zo snel weg.
Hoe denk je dat het van invloed was op de stad?
Je weet wel...
Nu we het erover hebben, grijpt het me aan.
Ik was 17.
Ik weet nog...
...dat mijn moeder mijn kamer binnenkwam 's morgens en zei,
'Weetje, schat, Kurt Cobain is overleden.'
En ik ging door het lint.
Ik zei, 'Moet ik nu naar school?'
De muziek hoefde jou niet aan te spreken
om te snappen hoe het anderen aansprak.
Ik zeg dit niet vaak, maar het beïnvloedde me heel sterk
op persoonlijk vlak omdat mijn vader zelfmoord pleegde.
Dus, in die tijd, herinner ik me naar de wake gaan bijna als
een rouwproces voor zowel mijn vader als voor Kurt.
Het loopt allemaal in elkaar over.
Verdomme.
Ik heb jullie nooit gebeld, weetje,
daarna.
En ik was misschien een van de laatste mensen die hem had gezien.
Ik schreef er een column over.
Waarin ik me verontschuldigde dat ik je niet belde.
Rockbandgedoe terzijde. We kennen rockbands.
Maar je hebt je vrienden.
En ik wilde dat nu zeggen. Sorry dat ik niet belde.
Bedankt, man. - Ja.
Nadat Kurt stierf...
...wist ik niet wat ik moest.
Ik besteedde veel tijd aan nietsdoen.
Geen radio, geen tv.
Niets. lk kon gewoon niet tegen de klank van muziek. lk was bang van muziek.
Ik herinner me dat ik in Ierland was.
Ik reed rond.
Weg van alles.
Gewoon rotsen en mos en schapen.
Los van de rest van de wereld.
En ik reed langs een jongen die liftte.
Hij had een fucking Kurt Cobain shirt aan.
Ik zag dat en ik dacht, 'kut,
het wordt tijd dat ik mezelf aanpak.'
En toen realiseerde ik me dat muziek
het enige was dat me er weer bovenop zou helpen.
Dus ik ging weer schrijven.
Opnieuw beginnen.
Het volgende wat we deden was hier komen
naar Big Studio om alles op een 24 track op te nemen.
We drukten 100 cassettes die we uitdeelden.
Wat ik ontdekte over opnieuw beginnen,
is datje echt in een hokje wordt geduwd.
Ik wist dat iedereen me alleen kende als de drummer van Nirvana.
Maar ik wist dat ik niets te verliezen had.
Door de kant die de hele Seattle muziekscene opging, na die dood.
Ik ging een paar jaar naar San Francisco.
Ik reisde het grootste deel van begin en midden jaren '90.
We moesten er afstand van nemen, opnieuw beginnen.
We zijn naar meer dan een paar begrafenissen geweest.
Seattle heeft veel groot talent verloren.
Maar het verlies heeft ook
onze band versterkt.
De groep in Seattle is altijd close geweest.
En we zijn als een familie.
Gedurende mijn carrière als muzikant
ben ik gezegend met een gemeenschap van mensen
die ook liedjes schrijven en bands waar we close mee zijn,
waar we mee getourd hebben, op wiens platen we gezongen hebben
of gitaar hebben gespeeld.
Onderdeel zijn van een gemeenschap.
Ik denk dat dat iets is wat je creatief gezien echt verder brengt.
Als je in jezelf gelooft
en in watje doet,
je geen zorgen maakt over de rest,
datje dan altijd interesse opwekt.
Mensen houden van zelfvertrouwen.
Ze houden van iemand die houdt van wat hij doet.
Ik ga wat kleding kopen
Heb maar twintig dollar in mijn zak
lk ben op jacht, op zoek naar spanning
Dit is te gek
lk was 15 jaar lang underground rapper.
De hip-hop scene van Seattle was klein.
Heel klein. Niemand kwam hiervandaan.
Sir Mix-a-Lot kwam hiervandaan, maar die was een uitzondering.
Ik had nooit gedacht dat ik in deze positie terecht zou komen.
Nooit gedacht dat een van mijn platen op de radio krijgen
zelfs maar mogelijk zou zijn.
Ik ga naar de club, wat moetje? Heb een grote pik
Ben opgewonden over spul van de tweedehands winkel
Toen we het album uitbrachten, de eerste week, begonnen labels te bellen.
Was dit op jouw label? - Ja, zelf gedaan.
We maakten een videoclip en het begon om zich heen te grijpen.
We zagen de cijfers stijgen.
2 miljoen, 3 miljoen, hij springt naar 10 miljoen,
15 miljoen.
Opeens gaat het viral.
Je was de nummer 2 op je eigen label.
Ja. - Te gek.
Ik ga wat kleding kopen
Heb maar twintig dollar in mijn zak
lk ben op jacht, op zoek naar spanning
Dit is te gek
lk heb altijd gevonden dat een betere wereld bij jezelf begint.
Je doet de dingen zoals je ze wilt doen.
Je creëert een cultuur en uiteindelijk kan het ontploffen,
en dat is ongeveer water gebeurd is in Seattle.
En dus doen we onze handen omhoog.
Terwijl nieuw talent en nieuwe scenes zijn opgekomen in Seattle,
is het geweldig om te zien hoe ook het verleden een stempel drukt.
The Sonics spelen bijvoorbeeld weer samen.
Ann en Nancy Wilson van Heart doen het nog steeds.
En Sub Pop
staat nog steeds op omvallen.
Wat doen mensen als ze hier komen?
Ze gaan uit hun dak. Net zoals jij toen ik je hier zag lopen.
Vind je dat niet heel raar? - Het is heel surrealistisch, ja.
Het is nog veel surrealistischer als ik om 10 voor 5 op moet
om platen te verkopen.
Op een luchthaven. - Ja. Op de luchthaven.
Hallo mensen, Mark Arm van Mudhoney hier.
Voor uw en onze veiligheid,
houdt uw koffers en handbagage ten allen tijde bij u.
Meld onbeheerde items...
We wonen in een rare wereld, toch?
En als je iets ziet, zeg dan iets.
Vliegveld Seattle-Tacoma verwelkomt onze militaire...
Wat is het best verkopende item?
Wat als ik je vertel dat het Nirvana's "Bleach" is, niet "Nevermind".
Is dat dan het eind van het interview?
Oké.
Alleen omdat onze "Nevermind" zending laat is.
Oh mijn God, we deden "Kids in America". - Ja.
Even luisteren.
We zijn kinderen in Amerika
Iedereen leeft voor de muziek
We zijn kinderen We zijn kinderen
We zijn kinderen in Amerika
We zijn kinderen We zijn kinderen
We zijn kinderen in Amerika
We zijn kinderen We zijn kinderen
We zijn kinderen in Amerika