Dat is het tussenstuk. Als jullie helemaal alleen een intro zouden doen...
Bijvoorbeeld terwijl we door de straat lopen, ernaartoe.
Ook al is het... Dat zou een beetje zo zijn zoals ik het me voorstel.
We moeten gewoon de tent opendoen, man.
ER ZIJN MOMENTEN DAT IK OPNIEUW BEGIN
Je hoort wel over verschillende culturen overal ter wereld
die proberen hun erfgoed te behouden.
Indianen geven van de ene generatie op de andere verhalen door.
Over de hele wereld zijn musea die kunst en cultuur behouden.
Ik geloof oprecht dat wij dat ook zouden moeten doen
maar dan met muziek.
Daar draait deze plek om.
Het tempo van de stad
heeft invloed op wat we voelen.
Die schoepenraderen geven een specifiek ritme aan.
Een tram door St. Charles Avenue...
maakt een soort klik-klakgeluid.
We zijn soms wat te zelfingenomen met de charmes van de oude wereld.
Als je ondergedompeld wordt in geschiedenis,
word je erdoor verleid.
Je gaat naar bed met livemuziek. Je staat ermee op.
Letterlijk.
Onvergelijkbaar met andere plekken.
Hier vandaan komen...
is de basis van ons wezen.
Wat voor soort muziek we ook spelen,
je hoort er altijd New Orleans in.
Ik voelde me aangetrokken tot een stad als New Orleans omdat
dat is waar deze hele...
...serie om draait.
Rock and Roll is echt de evolutie van de jazz.
Toen Louis Armstrongs Hot Seven album uitkwam...
werden mensen helemaal gek.
Het was punkrock.
Weetje, alle remmen gingen los.
Veel van de jazzmusici
behoorden tot de eerste golf van rock & roll muzikanten.
Ik ging erheen om te leren, omdat ik nooit naar school ging.
Ik ga waar de dingen...
natuurlijk uit de grond komen.
Mijn hillbilly plek
lk werk de hele dag Werk de nacht als het moet
Speel die beat, met mij komt het goed
lk werk de hele dag Werk de nacht als het moet
Speel die beat, met mij komt het goed
Je bent een lekkere sloerie Parkeer die kont achteruit
Noem me Big Daddy Parkeer die kont achteruit
Je kan niet over New Orleans praten zonder Dr. John.
Laat maar een beetje ruimte voor me
De meeste mensen die ik spreek, noemen je geen Dr. John.
Nou, mijn naam is eigenlijk Mac Rebennack.
Waar kom je vandaan?
Ik kom uit de Third Ward.
Dezelfde wijk waar Louis Armstrong vandaan kwam.
Elke keer als mijn pa de plek waar Louis Armstrong woonde, passeerde, zei hij
'Als je iets maar graag genoeg wilt,
krijg je het voor elkaar.'
Dat zette me aan het denken.
Als Louis daar opgroeide,
was dat voor mij ook goed genoeg.
Een muzikale familie?
Nou, mijn tante, Dottie Mae, speelde vroeger piano
met Pete Fountain en George Girard.
Alle gasten die later beroemd werden.
Ik herinner me, dat ze wist hoe je die stijl moest spelen,
die 'vlinderpas' heette.
Ze zei altijd...
'Let op de linkerhand van de pianospeler.
Dat is belangrijk.'
Dat heb ik gedaan.
Ze was een bijzonder mens.
Kom je uit New Orleans zoals wij,
dan behoor je tot vier generaties,
vijf generaties New Orleans.
Opgroeien en de zoon van een muzikant zijn, is...
een eervolle positie in New Orleans, weet je.
Hallo, ik ben Dave. - Aangenaam.
Leuk je te zien. - Insgelijks.
Wat speel je? - Saxofoon.
O, shit.
GESLOTEN IVM VERHURING
Als ik denk aan New Orleans, denk ik niet aan opnamestudio's.
Ik denk gewoon aan honderden jaren muziek.
Preservation Hall werd pas echt populair na de orkaan,
toen mensen zich realiseerden dat er iets te verliezen was.
Wow, ja.
Dit is bijzonder.
Het was een beetje lastig, omdat
Preservation Hall Jazz niet gewend is aan een schetterende rockband.
We verhuisden de drums naar de overkant van waar ze gewoonlijk staan...
...en dat maakte het geluid opener.
Daarna verplaatsten we
de boxen zodat de ruimte niet helemaal zou bezwijken onder het volume.
Het is grappig, want je kunt mensen langs horen lopen in de straat,
je hoort de paarden voorbijkomen met de rijtuigen.
Mensen turen door de ramen, straatartiesten slenteren voorbij.
Onze microfoons vangen diverse geluiden op en dat is een deel van de charme.
Waar is Ben Jaffe?
Hé, Ben.
Is het wel goed dat we hier opnemen?
Dit is zo cool.
Ik ben zo opgewonden.
Dit is mijn kinderdroom die uitkomt.
O, mijn God. Dit wordt te gek.
Heeft iemand al geluid gemaakt?
We zijn behoorlijk luid. - Echt?
Ja, ja. Nee. Maak je geen zorgen over het volume.
Oké. - Ja.
Is het veel veranderd?
Niets. - Echt, niets?
Het ziet er zo te zien nog hetzelfde uit
als toen ze erin kwamen, ze lieten 't gewoon zo
Ze zeiden: 'We veranderen 't nooit.'
Het moest zo blijven.
Te gek.
Ik ga naar Pat O'Brien's. lk zie je zo.
Deze plek heeft zoveel sfeer.
Je voelt het zweet van generaties...
van de muren afdruipen.
Om al onze spullen daar te zien, waste gek.
Het leek of het er niet hoorde.
Ik hoop dat we het gebouw niet in elkaar laten storten
met het volume.
Dit werd gebouwd als Spaanse taverne.
Door de jaren heen is het heel veel geweest.
Het was een fotostudio...
waarvoor de aristocratie van buiten naar de binnenstad kwam
voor een fotosessie.
Ga je de huizen van mensen op St. Charles Avenue binnen
dan zie je hun portretten in Mardi Gras kleding.
Op de binnenplaats in Preservation Hall.
Dit is onze controlekamer.
O, mijn God, dit is cool.
Dit is echt heel bijzonder.
Dit is hem.
Dat dacht ik wel.
O, mijn God.
Butch gaat uit zijn dak.
Dat zou leuk zijn. Is dat je vader?
Ja. - Niet.
Hij kijkt naar ons.
Wel iets goeds doen.
Hoe begon je vader in Preservation Hall?
Hij speelde tuba.
Hij ging naar de militaire school met een tubastudiebeurs.
Maar op de universiteit was zijn hoofdvak economie,
hij zag zichzelf niet als... Hij was geen jazztubaspeler,
hij was een fanfaretubaspeler.
Toen hij in New Orleans kwam, ontdekte hij een hele traditie
van fanfares.
We kennen hier zogenaamde jazzbegrafenissen.
Het eerste deel van de ceremonie bestaat uit trage klaagmuziek.
Vroeger waren het meer fanfares,
in echte uniformen met gepoetst koper.
Dat was voor de integratie, eigenlijk.
De zwarte begraafplaatsen lagen een eind weg.
Ze spelen sombere muziek wanneer ze 'het lichaam loslaten,' zoals zij het noemen.
Als ze terugliepen, speelden ze harder.
Ze moesten die lange wandeling maken.
Het is ook hipper om terug te dansen en te paraderen
dan om terug te lopen.
De fanfare die vooraan speelde was de eerste lijn.
De tweede lijn mensen zijn de mensen die...
op 't drummen afkwamen.
Gewone mensen op straat.
Mensen die niet eens weten wie er dood is.
Duizenden en duizenden mensen met koperblazers,
drums, springend in de straat. Het is gewoon iets moois.
Mijn ouders zagen zo'n band in de eerste week dat ze hier waren
en zij volgden hem door het French Quarter.
En ze eindigden bij een kunstgalerie
in St. Peter's Street, twee blokken van Jackson Square.
En ze ontmoetten...
al die mensen...
Kunstenaars en schrijvers en dichters...
Acteurs en fotografen.
Ze kwamen allemaal bijeen in die ene galerie, om welke reden dan ook.
Dit was de ontmoetingsplaats voor iedereen.
En dat werd uiteindelijk Preservation Hall.
Bijzonder, toch?
Wat nou, gast?
Ben je hier eerder geweest? - Nee.
Wat is het?
Dat is Ben. Dit is Ben. Dit is Ben Jaffe.
Hoi Ben. - Dit is zijn tent.
Verdomd mooi.
Zijn vader runde deze plek echt superlang.
Wat doen ze nu hier?
Muziek, 7 keer per week.
Daar is het. - Dus het is een bar.
Het is geen bar.
We zijn de lul.
De mensen van New Orleans weten dat hun jazz-erfenis verdwijnt
en ze proberen om deze kunstvorm te redden, de enige
die volledig Amerikaans is.
Een van die reddingspogingen wordt hier uitgevoerd.
Toen ik een kind was, was de Franse wijk niet echt voor mensen zoals ik.
Het was 1961, dus dit was het gesegregeerde zuiden, weet je.
Mr. Jaffe integreerde zaken lang voordat iemand anders dat bedacht.
Dit was een van de weinige plekken waar zwarten en blanken
samenkwamen om naar muziek te luisteren.
Het was de enige plek. Het was de plek.
En mijn ouders riskeerden veel door er open over te zijn,
door hun beleid, en hun openhartigheid.
Een paar jaar geleden hoorde je nauwelijks jazz in New Orleans.
Dus huurden we een oude kunstgalerie, en begonnen Preservation Hall.
Hadden allebei je ouders de leiding?
Ja, nou, mijn moeder was de uitsmijter.
Ze zat de hele nacht bij de ingang geld te vangen
en bepaalde wie er in mocht en wie niet.
Mensen konden lastig zijn.
Mijn vader was de man die de stad rondging om muzikanten te vinden
en bands samen te stellen
om zo de tent draaiende te houden.
Mensen zitten op houten banken...
of op de vloer zonder drankjes.
Flink warm daar in de zomer.
Ze komen voor de muziek.
Mensen horen het.
Die muziek was stervende.
Die traditionele jazz stierf uit.
Bens vader kocht die tent en begon met die...
Zij treden op voor toeristen.
Mensen kwamen naar New Orleans voor jazz maar konden het nergens vinden.
Ze vonden het in Pres Hall.
Preservation Hall. Dat is waar je alle grootheden vindt.
Toen ik een tienerwas,
de mensen die nog leven, die spelen nu daar.
Dat is waar alle mensen van over de hele wereld naartoe willen in New Orleans,
het eerste wat ze willen weten is waar Preservation Hall is.
Als je lid wordt van de Preservation Hall band,
stijg je in aanzien.
Onze klarinettist, Charlie Gabriel,
is 82.
Wat we bedachten als intro
was
om een variatie op die riff te doen maar dan met meer swing.
Doe de riff.
Hij is een vierde generatie muzikant.
Kun je er iets bij spelen?
Zijn over-over-grootvader was een muzikant in New Orleans rond 1840.
Onze trompettist, vierde generatie.
Onze drummer, vierde generatie.
Ik denk dat we iedereen bij elkaar moeten halen en moeten gaan spelen.
En dan nemen we het op.
Klinkt dat goed?
Je kan dat niet creëren, weetje.
We zouden niet bestaan zonder dat.
Het is mooi hoe het hier wordt doorgegeven.
Hoe is het om daar te spelen?
Het is geweldig.
Geen microfoons, helemaal niets.
Er passen maximaal rond de honderd mensen in.
En ze zitten erbovenop.
Dus wanneer ik mijn trombonesolo speel, moet ik helemaal achterin gaan staan.
Ze zijn zo dichtbij dat ik iemand kan raken.
Dit is de laatste plek.
Echt.
De naam van de tent is haast letterlijk.
Want het is...
de laatste plek.
New Orleans gaf me mijn grootste...
muzikale inspiratie in mijn volwassen leven.
Ik was helemaal gek van Dr. John and Professor Longhair.
Niet dat ik kan spelen als Fess of Dr. John...
Toen Dave zei dat we er heen gingen, zei ik: 'Waar gaan we heen?
Wat?'
Het is een soort tempel voor mij.
Als ik hier ben, loop ik er binnen.
De eerste dag lees ik mijn e-mail om te zien water gaande is,
gewoon opbouwen,
en dan staat er: 'Dave, interview Allen Toussaint.'
Wat overkomt me nu?
Ik dacht, 'Dit wordt een hele mooie week.'
Echt zo'n bucket-list situatie.
Oké, de eerste vraag die ik altijd stel is: 'Waar kom je vandaan?'
lk kom echt uit New Orleans.
Ik ben opgegroeid in een gebied genaamd Gert Town,
hier midden in de stad.
Wat herinner je je van die tijd?
Deze stad was nog steeds zo enorm gesegregeerd,
maar we gingen wel met elkaar om
omdat we hadden geaccepteerd,
kijk, jij bent ook muzikant, 'Natuurlijk gaan we wat spelen.'
lk kan me niet meer herinneren dat Mac gesegregeerd was.
Hij en ik speelden samen op opnames.
Al vanaf het begin zochten we elkaar gewoon op
en speelden we samen op diverse plekken.
Het stond in het wetboek
dat het niet toegestaan was voor zwarte en blanke musici om samen op te treden,
in dezelfde ruimte te zijn en zo.
Mac moest daarom de bak in.
Ik was echt pissig.
Er kwamen twee politieagenten...
lk dacht, 'Shit, ze gaan mijn benen breken.'
Het verhaal gaat dat hij zich omdraaide en zei:
'Zorg dat jullie me eruit halen want volgende week is Ray Charles er
en dan wil ik terug zijn.'
Dat leek me slecht.
Zo was het leven... toen.
Hij was een geweldige gitarist.
We waren 15 en 16 in die tijd.
Ik wist niet dat hij zo'n groot pianist zou worden.
Als ik niet in mijn vinger geschoten was, had ik nog steeds gitaar gespeeld.
Wat?
Echt waar?
Dat is bizar. Hoe is dat gebeurd?
Nou, er was een vent die zanger wilde Worden in mijn band,
dat was een probleem.
Zijn moeder was vlees aan het snijden en zei tegen me
als er iets met hem zou gebeuren als we op tournee waren:
'Dan snij ik je ballen er af.'
Dat bleef me altijd bij.
Ik schrok er heel erg van.
Maar goed...
toen ik die gast sloeg, ging het pistool af.
Het was een gekkenhuis.
Ze hechtten het vast, maar niet zo heel erg goed.
Zo is het leven.
Je moet met de stroom mee.
Als je niet meebeweegt,
verzuip je erin.
Hij was sowieso een geweldige muzikant.
Als hij saxofoon zou spelen, zou hij dat ook geweldig doen.
Toen ik opgroeide, zat een deel van de scene
in mijn huiskamer.
De Neville Familie is extreem belangrijk voor onze muziek.
Ze zijn de eerste funkfamilie.
Soms kwam ik thuis de woonkamer binnen
en dan stond hij daar in de kamer met mijn broers te praten.
Al die gasten waren geweldig.
Soms kreeg ik de drumstokjes.
Ik bad altijd dat ik mensen hetzelfde gevoel kon geven
dat Ray Charles mij gaf.
Die gasten mixten altijd goed met elkaar.
We speelden altijd samen
van jongs af aan.
Het was te gek.
Mac werd Dr. John.
Schaam je niet om de dokter te bellen als er niemand anders meer is
lk zeg het je
Alsof er een heel ander leven, een ander mens binnenkwam
en hier iets nieuws begon.
Als iemand je geest uitje hoofd losscheurt
Hij is een personage.
En je voelt het in je hart, alsof je het betreurt
Wat is hij voor iemand?
Hij is een echte jazzman.
Cooler dan jij.
Hij is cooler dan iedereen.
Creëerde je Dr. John om een frontman te zijn?
Nee.
Ik wilde Ronnie Barron
Dr John maken en ik wilde hem 'dominee Ether' noemen.
Frank Sinatra's manager,
of arrangeur, of wat hij dan ook was,
zei...
'Als Sonny en Cher kunnen zingen,
'en als Bob Dylan kan zingen,
dan kan jij ook zingen, klootzak.'
Hij raakte wel een snaar.
Het kwam bij me binnen.
Hij is geweldig, weetje. Het is alsof alles wat hij speelt,
het beste ooit is.
Het loopt perfect na de beat.
Alles wat hij weet over muziek is zo zuiver en zo...
compleet.
Het is schunnig en smerig, maar...
intelligent en...
je hoort een paar miljoen jaar muziek...
in alles wat hij doet.
Er zijn gezichten die ik me niet herinner
Deze week is zijn vrijgezellenfeest. lk ontmoette hem gisteren.
Die gast met de haarband en de zonnebril.
O, niet hij. - Echt niet.
Ik zei dat we hier speelden.
Hij is met zijn vader. Wat is er?
Hij heeft een haarband.
Zijn vader is op z'n vrijgezellenfeest.
Ze hebben er zin in.
Allen Toussaint.
Hij is net een goeroe, man.
Het is lang geleden dat ik niet wist wie Allen Toussaint was.
Hij had elk beroemd lied uit New Orleans geschreven.
Allen had iets te maken met iedereen met wie ik opgroeide.
Alles van Irma Thomas, alles van mijn broer Erin...
Lee Dorsey...
Hij was niet alleen de gast die hun liedjes schreef
maar ook de gast die in de studio ervoor zorgde dat het zo klonk.
Stoppen nu.
Ik wilde weten hoe dat moest.
Liedjes schrijven en dan...
ze geliefd maken...
en ze verkopen.
Hij kon het allemaal.
Goed, dames.
Dat moetje niet daar in het midden doen.
Je moet wachten tot het couplet.
Er zijn dingen die je herkent als een Allen-ding.
Een van mijn favoriete nummers is een lied genaamd Street Parade door Earl King.
The Meters spelen, Earl King zingt,
Allen schreef de blazerssectie. Volgens mij herhalen ze niet.
Die blazers herhalen nooit.
Waarom zou je dat doen?
Het enige lied in die stijl.
Ik herinner me een keer dat ik een lied schreef,
en ik was op het punt dat veel artiesten kennen,
dat je niet Kan zeggen dat het klaar is omdat je veel kritiek krijgt.
Van Dyke Parks bezocht ons soms toen,
dan kwam hij mijn kantoor binnen met zijn gesteven broek en safarihoed,
en dan wist hij dat ik met een probleem zat
en zei hij,
'Stel je voor dat je over twee weken dood gaat.'
Dat werd Southern Nights.
Toen ik een kleine jongen was, ongeveer zes,
nam mijn vader ons mee naar het platteland om familie te bezoeken.
Ze spraken allemaal Creools, zeer weinig Engels.
Ik zat op de veranda en keek naar de bomen en alles was boven mij.
Als schrijvers zouden we graag de hele tijd geïnspireerd zijn.
We willen dat de wolken openen en ons ontvangen.
Southern Nights was een lied dat dat deed.
Het was een beetje een spiritueel gevoel om in die omgeving te zijn,
te weten waar we vandaan kwamen om te weten waarheen we gaan.
Die steden hadden veel te bieden.
Muzikaal en cultureel.
Dan zijn er soms obstakels.
Soms is het het weer...
of in het geval van New Orleans...
...hebben we opgenomen in de Franse wijk.
Topopname.
Haal Dave Grohl. - Hij zit in de kroeg.
Als je iemand als Dave in New Orleans zet...
Is Dave aan de overkant in die bar daar?
...moetje hem soms zoeken.
Je hoeft niet ver.
Wil je... - Wat is dat?
Wacht even, ik moet dit afmaken.
Hij is al de hele dag in de bar.
Tot zo, ik kom terug. - lk zal er zijn.
Me uit een bar halen...
Check hun gezichten, gast.
Klinkt goed.
En ik had veel lol met de drumpartij, ik deed het snel.
Het is opwindend en opvallend
en je kon voelen dat Dave het tof vond.
Terug naar de kroeg.
Ik weet niet wat muziek uit New Orleans nu zou zijn
zonder wat The Meters destijds maakten.
The Meters zijn als The Beatles voor ons.
Ik denk dat The Meters
de belichaming zijn van iedereen over wie we het nu hebben.
Ze zijn gewoon echte New Orleans funk.
Leo Nocentelli op gitaar.
Zigaboo Modeliste op drums.
En de bassist,
George Porter.
Neville Brothers, Art en Aaron.
Ze waren onderdeel van de vroege periode van The Meters.
Ik ontdekte The Meters door Led Zeppelin.
Ik las ergens dat The Meters eigenlijk John Bonham, drummer van Led Zeppelin was.
Ze waren een van zijn favoriete bands en dat is ook logisch
wanneer je naar de groove van The Meters luistert.
Ik was gek van drummer Zigaboo.
Het is zo'n vreemde, onorthodoxe, andere manier van ritme benaderen,
nog nooit gehoord.
Hij was zeer gesyncopeerd, hij gebruikte zijn handen
op een andere manier dan normale drummers doen.
Ik garandeer je dat je op me kan rekenen Voor een mooie tijd
En als hij ze maakte, lette ik op, ik wist dat het kwam,
dus eindigden we samen.
Hij speelde het niet correct maar het was hoe hij het voelde.
Hij speelde hoe hij voelde.
Het is gewoon de artistieke lucht rondom New Orleans.
Het is als een gaslek dat iedereen inademt en uitademt,
en dan opeens, boem.
Omdat ik was uitgenodigd door de Neville Brothers...
...graaiden we door een stapel cassettes.
En we ontdekten een hele doos cassettes
van de repetities van The Meters.
Ik kon geen woord verstaan want ik ben Canadees,
en ze komen uit New Orleans, en Zig, de drummer,
probeert iets te beschrijven aan de band in een andere taal.
Het klonk als een soort Japans.
Ik dacht altijd
dat dit een groep liedstylisten was.
En dat is waar ons eigenaardige en buitengewone talent...
samenkwam...
om uiteindelijk één soort muziek te maken...
Dat is wat ik nog weet.
Laat me maar, ik ben gek.
Bedankt
Hij bedacht een vorm voor New Orleans,
dat mooie Meters geluid, weetje.
Het wordt hier niet koeler.
Hawkins glinstert, man.
Net 'n grote schaal vlees die buiten is blijven staan
in de zomer,
waar 't sap uitloopt,
Taylor sap.
Met jus.
Kan ik wat Taylor met jus krijgen?
Niet voor mij, gast.
Zijn jullie klaar?
We nemen op.
Twee, een, twee, drie, vier.
Zonder twijfel deden we het meest opwindende optreden van onze hele carrière
op Jazz Fest.
En dat bedoel ik in meteorologische zin want het was bloedheet.
Ik keek naar een paar van die gospelbands, zingend in die jurken, wow.
Ik weet nog dat me gevraagd werd om te spelen en ik dacht, 'Horen wij daar wel?'
lk was vereerd om te Worden gevraagd want de muziek was zo echt.
Hoe lang is Jazz Fest al gaande?
Ik denk dat in 1969 het eerste Jazz Fest was.
Jazz Fest moest oorspronkelijk in de jaren '60 plaatsvinden.
George Wayne, die Newport Jazz Festival en Folk Festival produceerde,
werd door de gemeenteraad hiernaartoe gehaald:
'We willen dat je dat hier ook in New Orleans doet.'
Hij kwam hier en zei, 'Gaat niet.'
lk wilde al een festival in New Orleans doen.
Het was erg moeilijk vroeger
véér de Burgerrechtenwet werd aangenomen in 1964.
Ik kwam hier al in 1962.
Ik probeerde ze duidelijk te maken dat ze geen festival konden houden
met de wetten die ze hadden.
Weet je, totdat...
...die hotels zouden toestaan dat Duke Ellington en Miles Davis
en Dizzy Gillespie in hun kamers zouden verblijven en
in hun restaurants zouden eten, ging het niet gebeuren.
Het duurde tien jaar voor de stad volledig geïntegreerd was.
Ben je bij elke editie geweest?
Bijna elke.
Hoe vaak heb je Jazz Fest bezocht?
Elk jaar.
Van je leven?
Ja.
De eerste keer dat ik op Jazz Fest speelde, was ik vier jaar oud.
De trombone was groter dan ik.
Ik ken hem al sinds hij zo groot was.
Zijn naam was Trombone Shorty want hij speelt al...
sinds de trombone groter dan hij was.
Speelde voor geld op Jackson Square.
We wilden daar staan met de trombone.
Omdat hij zo schattig was, kreeg hij geld,
pas daarna leerde hij hoe hij echt moest spelen.
Ik weet nog dat mijn moeder me vertelde dat Bo Diddley het podium op ging
en ik in de parade speelde maar slechts één noot heel hard kon spelen.
Ik speelde die noot en mijn moeder zei, 'Stil, ik wil er niet uitgegooid Worden.'
Maar ik bleef dat doen en Bo Diddley zei, 'Wie verpest er mijn lied?'
Hij tilde me op en ik was weg.
Ik crowdsurfte met mijn trombone en belandde op het podium met Bo Diddley.
Dat is te gek. - Ja.
Hij werd, zeg maar...
The Neville Brothers waren het slot van ons Jazz Fest sinds
Professor Longhair overleed.
Toen The Neville Brothers besloten dat ze het niet meer zouden doen,
was Trombone Shorty de logische vervanger.
Hij is een monster. Het is ongelooflijk.
Een van de dingen waar ik in geloof
is het belang van het doorgeven van tradities zoals wij ze kregen.
We speelden allerlei soorten muziek, Calypso Cubaans,
Mardi Gras lndiaas,
De muziek daar bestaat
omdat de cultuur zelf al zo rijk is.
Het is niet alleen het diepe zuiden.
New Orleans is het meest noordelijke deel van de Cariben.
New Orleans was een eeuw lang de grootste haven.
Het is waar koffie Amerika binnenkwam.
Het was de aankomsthaven voor Centraal Amerika, Zuid Amerika
en Afrika.
Het deel van onze geschiedenis waar we niet zo trots op zijn,
is dat we de haven zijn waar honderdduizenden Afrikanen
de VS binnen werden gebracht en als slaaf werden verkocht.
Dit was een plek waar mensen uit verschillende plaatsen elkaar ontmoetten
en goederen en ideeën uitwisselden.
Sommige van die ideeën waren muzikaal.
Heb je die Creoolse vrouw gezien?
Je luisterde naar muziek en kon
ingrediënten kiezen uit al die verschillende stijlen,
zoals Spaanse melodieën en Afrikaanse ritmes.
De Bo Diddley riff is gewoon Afrikaans.
Bo Diddley gaf zijn schat een diamanten ring
Als die diamant niet glimt
De rock & roll die erop is gebouwd.
Er is een plek genaamd Congo Square,
Dit was de enige plek in het zuiden
waar zwarte mensen drums mochten hebben
want dat was tegen de wet.
Zondags op Congo Square
speelden die gasten hun muziek om zo met
de geesten van voorouders te communiceren.
Dat zorgde ervoor dat Europeanen op zondag daarheen kwamen
om te kijken water aan de hand was.
Een beroemde pianist,
zijn achternaam was denk ik Gottschalk.
Hij schreef iets genaamd de Bamboula.
Zijn muziek was gebaseerd op wat hij hoorde op Congo Square.
Dat was deel van onze natuurlijke evolutie.
Wat is dat? - Wat doe je morgen?
Gewoon, zingen. - Kom je jammen bij mijn tante thuis?
Absoluut. - Tof.
" Ja. '
Oké. - Dat is ook goed voor ons.
Zo deden we het vroeger
met Professor Longhair, Dr. John.
Ik zou het te gek vinden. Zo leuk.
Ik werd vooral overdonderd door het belang van de muziek voor de mensen.
Hoe gaat het? - Hoe is het, man?
Te gek. - Dit is mijn tante.
Ik ben Dave. - Aangenaam.
Hoe gaat het? - Hier jammen we meestal.
Iedereen weet dat hij hier moet zijn, toch?
Jazeker.
Mijn opa introduceerde drums in de kerk.
Dat is zo, Ben vertelde me dat.
Het is een eervolle, respectabele familietraditie.
Zo sterk dat het is doorgegeven van generatie op generatie.
Het brengt zoveel plezier
aan ons allen als we kunnen samenkomen...
en samen kunnen spelen.
Ik weet niet of iedere stad muziek zo belangrijk vindt.
Als muzikant, bedoel ik...
is dat het Heilige Land.
De storm is nu 225 mijl zuid-zuidoostelijk
van de monding van de Mississippi.
We hadden 'n klein prieeltje voor 't huis,
ik zat op de schommel in mijn pyjama
en genoot van de geur van het water en het vocht in de lucht,
ik ben daar dol op.
Ik wilde niet vertrekken.
Ik wist dat er een groep
in de stad was die niet weg wilde.
Ik heb alle orkanen meegemaakt
en was niet van plan om weg te gaan.
Mijn kleindochter kwam naast me zitten,
keek naar me en zei, 'Opa, wanneer gaan we weg?'
En ik zei...
'Niet.'
We zouden juist thuiskomen toen dat ding ons raakte.
Dus we zaten allemaal in een hotel in Memphis.
We gingen die avond naar bed
met het nieuws
dat de storm was gedraaid
richting het oosten.
Waardoor het midden niet over New Orleans ging.
New Orleans was weer door het oog van de naald gegaan,
dus we dachten even in Memphis te blijven, terug te gaan,
de tuin op te ruimen
en verder te leven.
Is het zo erg als je verwachtte?
Ja.
Om het positief te benaderen,
we zijn er goed doorheen gekomen.
Ik ken mensen aan de andere kant
die hun tuin opruimden alsof alles voorbij was,
stonden te harken,
en opeens kwam het water.
Waar kwam het vandaan?
Opeens kwam het water via de muren.
En vervolgens
kwam het uit de vloer.
We keken tv en zagen mensen door het water lopen
en we herkenden sommige.
En...
toen wisten we, 'We gaan niet naar huis.'
De binnenstad is een zooitje.
De hele boel verdrinkt.
Ik moet gaan. lk moet me concentreren op het rijden.
Was het totale chaos?
Nee.
Geen totale chaos.
Maar er was wanhoop.
We hebben hier geen bescherming, niets te eten.
Dit is ons leven.
Er was geen voedsel, geen water, geen medische hulp...
En het was in augustus,
de heetste periode van het jaar.
Ik reed de stad binnen met een vriend.
Hij bestuurde de ambulance en ze lieten...
zulke mensen wel binnen...
lk zag de doorgebroken dijk.
Ik ging de brug op en keek rond.
Alles was weg.
Er waren jonge mensen, vrienden van mijn zonen,
die bij ons thuis terechtkwamen.
Toen de overstroming kwam, moesten ze
door dat water waden naar de Superdome.
Toen ze eenmaal in de Superdome aankwamen,
waren ze liever buiten gebleven.
We willen hier weg vandaag. Het is genoeg.
We kunnen het niet aan.
We zijn uitgehongerd, help ons.
We hebben medische hulp nodig, er zijn oudere mensen die ziek zijn.
Er sterven daar mensen.
Dat vergeet je nooit,
je leert alleen te leven met de gevolgen ervan.
Ik heb nachtmerries over de dingen die mensen me verteld hebben.
We hebben veel verloren.
We verloren land, we verloren...
bed rijven.
We verloren familieleden.
We moesten onze familie hier brengen.
Mijn moeder was daar, ze was oud.
En ik heb niemand anders meer.
Het is een zooitje.
We dachten...
wat doen ze?
Help ons
Iedereen moet gered Worden, maar voorzieningen...
er is niet voldoende geregeld om ze allemaal meteen te redden.
Het was...
een nachtmerrie.
Mijn dochters maakten kip en mijn vrouw bonen
en we hadden voedsel voor een dag of twee in de stad.
Halverwege onderweg ontdekte ik,
Verdomme...
lk heb al het eten thuisgelaten.
Had je het gevoel dat de hele stad samen kwam in dit gebeuren?
Ja. lk bedoel...
Je moest wel.
Je had alleen elkaar.
Er zijn acht bandleden. Zeven ervan zijn hun huis kwijtgeraakt,
ze hadden op kunnen geven.
Neergezonken.
Maar we trokken elkaar overeind.
Met Katrina moesten we alle zeilen bijzetten
om ons leven op te bouwen.
We gebruikten de cultuur om ons te leiden.
Ik ben heel erg vereerd...
dat ik onderdeel uitmaak van wat deze jongens deden.
Passie is zo essentieel.
Het komt uitje hart, uit echt gevoel.
Hier zijn we dan, tien jaar later, en het is ongelooflijk
dat 150 kinderen de muziek spelen
die door mijn ouders 50 jaar geleden voor uitsterven werd behoed.
Dat is heel mooi.
Ik wil jullie voorstellen aan een goede vriend.
Ik heb hem pas deze week ontmoet.
Dit is mijn vriend, Troy.
Jullie kennen hem misschien als Trombone Shorty.
Dit is mijn goede vriend Ben Jaffe.
De orkaan zorgde ervoor dat mensen uit de stad de muziek meer gingen waarderen.
Na de orkaan
kwamen er veel jonge muzikanten die er zomaar opeens waren.
Geen idee waarvandaan en...
Ze zijn beïnvloed door Preservation Hall.
Het is bizar.
Elke keer als ik hier ben, zie ik weer nieuwe muzikanten, heel tof.
Die de muziek ontwikkelen.
Als die orkaan ze niet heeft weg gekregen
gaat niets die mensen meer uit de stad wegkrijgen.
Ik wou dat ik in zo'n stad woonde.
Ik wou dat ik in een stad leefde waar elke zondag
een tweede lijn-parade werd gehouden.
Een band marcheert door de straat
en mensen komen hun huizen uit,
dansen mee en...
je loopt over straat naast een advocaat die naast een gangster loopt
die naast een bibliothecaresse loopt, die weer naast een student loopt,
naast een politieagent, en we drinken en lachen,
iedereen kan met elkaar overweg.
Als elke stad in Amerika een dag per week had
waarop we allemaal samen door de stad konden marcheren,
zouden we een veel gelukkiger volk zijn.
Te dichtbij, te dichtbij. Dat is goed.
'VEILIG'