Daar loopt de snelweg. Dit is een hoofdstraat,
daar nog een.
Daar ben ik mee opgegroeid, waarschijnlijk hou ik daarom van muziek die
hard, luidruchtig en uitbundig is. Gewoon omdat ik gewend ben aan
hard, luidruchtig en uitbundig. lk bedoel, ik woon nu in een rustige buurt,
en ik dacht eerst dat ik niet zou kunnen slapen zonder dat lawaai.
Zou je ooit ergens anders gaan wonen? - Los Angeles?
Ja. - O, nee.
Waarom niet?
Ik ben overal geweest. En elke keer als ik ergens kom
is het duidelijk dat Los Angeles de beste plek is om te wonen.
We hebben hier alles. We hebben 't naar ons zin.
En hier heb ik vroeger gewoond. Vroeger stond hier
een klein huis met twee slaapkamers.
Je bent geboren en getogen in LA?
Ja. lk ben geboren in Oost LA en opgegroeid in West LA.
Twee verschillende plekken.
Dit is jouw aflevering. - Nou.
ER IS EEN LANGE RECHTE WEG, UIT DE EENZAAMHEID
EN WE KUNNEN ALLES ACHTER ONS LATEN
DAARBUITEN
Alles in dit oord is een lust voor 't oog, weet je?
Denk aan glitter en glamour en roem en fortuin.
Het is niet te vergelijken met welke andere stad dan ook in Amerika.
Vroeger was het veel zanderiger, je weet wel, nu is het allemaal netjes.
Mensen vragen, waar is het? Waar is het Hotel California?
Veel tenten zeggen dat zij het zijn. Maar het bestaat niet.
Het was LA.
De muziek in LA is helemaal verbonden met 'n levensstijl.
Het is veelomvattend, dat voel je...
In New York was je normaal gesproken daarnet beroofd in de metro...
In LA ga je gewoon naar 't strand en rookt een jointje op weg ernaartoe.
Ik kwam hier in 1973. Het was december.
En het weer was zoals nu. Het was prachtig.
Hoe konden mijn ouders het zo mis hebben?
Ik kwam graag naar Los Angeles om in de problemen te raken.
Hier wonen, je hebt bijna altijd een vakantiegevoel.
Het is groots en meeslepend.
Het einde van de westerse beschaving... Daarom zijn hier zoveel gekken.
LA is een geweldige stad. Het heeft alles wat je maar wilt.
En watje nodig hebt. Maar het is 'n doorgangsstad.
Tot op de dag van vandaag kan ik de lui tellen die ik ken uit LA.
Het zijn er hooguit zes.
Mensen komen hier met 'n doel.
Allerlei types gingen naar LA om het te maken.
Sommigen deden dat bij de grote filmstudio's.
Er zijn 'n aantal heel goede muzikanten die ooit in de studio's begonnen.
Er vond 'n grote verschuiving plaats, zeken
En het was 't begin van de rock 'n' roll.
De Mamas en the Papas.
Overal op de strip, elke nacht weer
waren er verkeersopstoppingen van auto's met hippies.
We dachten echt dat we de wereld zouden veroveren.
Als je naar The Whiskey of de Troubadour ging
trof je er een hele verzameling muzikanten aan.
En iedereen speelde met elkaar.
Het was een gekke tijd in Los Angeles.
Het gaf me een idee.
Van wat we zouden kunnen worden.
Midden eind jaren '80 was er een cultuur waarin rock 'n' roll bloeide.
Was je uit op vrijdag en zaterdag
dan zag je 'n miljoen tieners op Sunset.
Rockers.
Zoiets had ik nog nooit gezien.
Het is geen stroming, het gebeurt gewoon.
Het was 'n gekkenhuis.
Voor een jochie uit Seattle was het het wilde westen.
Er was 'n bepaald soort business, glitter en glamour in LA.
Alle platenmaatschappijen zaten er.
Je moest in LA zijn.
Het enige watje hoeft te doen is één laag afpellen
van de glamour of de roem
en je zit al in de modder.
Ik merkte dat ik steeds de stad uit moest
om tot mezelf te komen.
Er is iets met de woestijn dat artiesten aantrok.
De levensstijl gaf je de ruimte om je te ontplooien, creatief te zijn
zonder de constante druk.
Aan de rand van de woestijn
heersen zon en wind.
De lak op je auto is zo weg.
In je ramen komen allemaal kleine putjes.
In mensen trouwens ook.
Veel mensen gaan er in het weekend heen. Ze roepen dan van...
Weetje: 'lk vind het zo fantastisch.' En dan verhuizen ze ernaartoe.
En zes weken later brengt het verhuisbedrijf ze weer terug.
Je moet er voor geschapen zijn...
Weetje, je moet de woestijn al in je hebben.
Voor mij betekent het vrije ruimte.
Geeft me de kans om na te denken.
Net als in de muziek, net zoals de ruimte tussen de noten
even belangrijk is als de noten zelf.
We hebben de tweede Foo Fighters plaat in 1997 in Los Angeles gemaakt.
We werkten maandenlang elke dag om te proberen het perfect te maken.
Ik had één dag vrij. En op die ene vrije dag
reed ik naar Rancho De La Luna in de woestijn.
Na alles wat ik over die plek gehoord had, leek het me een soort tempel.
Het is gewoon een oud huis midden in de woestijn.
Maar de plek heeft iets heel bijzonders en magisch.
Ik ken jongens van over de hele wereld die hier hebben opgenomen,
of hier willen opnemen.
We rekenden toen we erheen reden
gewoon op een studio in de woestijn,
niet op een portaal naar een andere dimensie.
Als je een willekeurig boek neemt, een studio handboek
van hoe het wel en niet moet, dan heeft Rancho letterlijk alle nieten.
Doe dit niet, doe dat niet en je kijkt hier en je denkt: Jezus.
Dat is de wonderbaarlijke 'grote' opname ruimte.
Ik bedoel, er is duidelijk weinig gedaan aan de akoestiek.
Nee, helemaal niets zelfs.
De installaties zijn oud maar cool.
Je gebruikt wat je wilt.
Wat is dit, Dave? - Dat is mijn ondersteek gitaar.
Je vindt veel wonderlijke spullen in die kamer.
Je kunt gewoon dagen zoet zijn met om je heen staren.
Dit is de slaapkamer met nog meer versterkers en andere spullen.
Die plek, 't lijkt een sikkeneurig oud stuk ellende.
En opnemen gaat er op de een of andere manier moeiteloos eenvoudig.
Weetje, twee fouten maken iets niet goed maar veertig wel. Snap je?
Misschien moet je dat gebruiken voor je zang.
Zie je dit? Dit is een zangmicrofoon.
Ik wil weten wat liefde is
Je weet wat het is na een paar.
Van deze gore biertjes, schatje.
Dave en Fred begonnen de studio 20 jaar geleden.
Fred en hij sloten vriendschap in LA al voordat de studio open ging.
Catching kende Fred Drake die uit Los Angeles was verhuisd
om de stad te ontvluchten.
Fred runde een studio, de Minion Way.
Dat was in Hollywood, hij was de technicus.
En we werden goede vrienden met hem
omdat hij zo'n fijne vent was
en bovendien een geweldige technicus en muzikant.
En hij wilde hier graag heen en een kleine studio hebben
waar hij zijn eigen muziek kon schrijven. En meer van het leven genieten
dan dat hij deed in LA.
Even tussendoor, een vraag bezijden het onderwerp:
hoe pasten de Foo Fighters ooit in die kamer?
Ik wist dat we allemaal in dat kleine huis gepropt zouden worden.
Dat kon niet anders.
Ja.
Kom binnen allemaal.
Het is... Gewoon 'n beetje 'n klein kamertje.
We willen meer lijven, alsjeblieft.
Kunnen we nog wat meer lichaamswarmte en geur binnenlaten?
Verspreidt meer lichaamsgeur op televisie.
Maar het heeft iets, de energie van al die mensen en al dat geluid
in één kamertje.
Zo ontstaat er iets bijzonders.
Oké. Laten we nog een nummer doen.
Prima. Kom maar op.
Een, twee... Een, twee, drie, vier.
De studio inspireert iedereen denk ik.
Iedereen laat het gewoon stromen. We hoefden niet na te denken.
We namen heel snel beslissingen.
Zal ik wat improviseren?
Alleen een A?
Nee. - Niet het akkoord.
In plaats van 't akkoord? - Ja.
Oké. Laten we dat snel even proberen.
Deze plek heeft iets datje dwingt om te ontspannen.
Er is hier maar weinig afleiding.
Ik werd er meteen verliefd op de eerste keer dat ik hier kwam.
Ik kwam hier vaak om tijd met Fred door te brengen.
Fred belichaamt zo'n beetje alle coole, creatieve elementen
van rock 'n' roll en folk en van country en blues,
en combineerde ze allemaal tot een merkwaardige kleurrijke mix.
Fred wilde ontsnappen aan het lawaai
en de chaos van Los Angeles.
In wezen hetzelfde milieu als waarin Pat opgroeide.
Dit is net zo klote als het altijd al was.
Toen ik hoorde dat we 'n aflevering over mijn geboortestad zouden doen
stond ik erop dat we Rodney erbij zouden halen.
KROQ AM in Burbank en KROQ FM in Pasadena.
Hij is een DJ.
Rodney de Roq.
Een muziekliefhebber.
Rodney is een legende. Hij is de man waarvan je hoopte dat hij je plaat draaide
als je jong was en in een band zat en het wilde maken in de muziek.
Hij was de eerste die mij ooit op de radio draaide.
Hoe gaat het? - Hoe is het?
Kijk nou toch, fijn je te zien. Geef me 'n knuffel, Rodney.
De rollen zijn nu omgekeerd. - Ja.
Ik interview jou. - O, mijn God.
Verdikkeme. Hoe lang woon je hier al? - Bijna 20 jaar.
Er hangen veel Elvis foto's. - Ja. Dat weet ik nog.
Daar hangt er één. En daar een bij de salontafel.
The Runaways en David Lee. - Dat is een goed combo.
Ik ben altijd met muziek bezig geweest sinds ik vijf of zes was.
Platen verzamelen.
Mijn grootste stimulans vond ik in de Bay Area. Op de transistorradio.
Een kleine radio, daar kon je zo'n beetje alle LA radiostations op ontvangen.
Dus, het zat in mijn bloed om naar Hollywood te gaan.
Rodney werd bekend als de burgemeester van de Sunset Strip.
Hij kende letterlijk iedereen.
En hij had de hipste club in de stad.
Rodney Bingenheimer's Engelse Disco.
Daar kon je alle Britse bands horen.
Zoals Slade, David Bowie, T. Rex, Suzi Quatro.
Ik was het grootste deel van de tijd DJ.
Zo nu en dan kwamen er bands spelen.
Iggy Pop speelde er. Hij sneed zichzelf toen helemaal open.
Wat voor type was Joan toen ze voor 't eerst in de club kwam?
Ze kwam er niet om te dansen maar om te luisteren.
Tot ik al die bands hoorde die onbekend waren voor me...
Maar het leek, 'n soort van, geagiteerd en anders dan water gaande was.
Het is grappig, als ik aan die tijd denk ging het om
Ronstadt en The Eagles en het vredige ontspannen gevoel.
We wisten dat die scene er was, maar we voelde ons er niet mee verbonden.
Er kwamen altijd van die glitterkids binnenlopen in mijn club.
Jongens en meisjes op plateauzolen, met boa's...
Glitterdiertjes.
Glitterdiertjes?
Het was gewoon zo... Zo magisch omdat het ons ding was.
Het was een zeer kleine kliek die behoorde tot
de 'glitter-scene' in LA. En ja, weetje, ik ging naar school
in mijn glitterkleren en alle kids riepen
'Diamond Dogs', en ik van: yeah.
Het was zo'n vreemde scene.
Jongens als meisjes. Meisjes als jongens. lk denk: 'Meisjes kunnen ook rock spelen'.
Als ik dit wil doen, zijn er vast ook andere meisjes in Hollywood
die dit willen doen.
Zo zijn The Runaways ontstaan.
Mensen vonden het schattig.
Totdat ze beseften dat we serieus waren en een carrière wilden opbouwen.
Was altijd de onruststoker
Haatte huiswerk was een zoete hartenbreker
Maar nu heb ik mijn droom
lk ben zo gewelddadig voor iemand van achttien
En dan werden de mensen vervelend en scholden je uit.
En noemden je hoeren en sletten en potten.
Zonder reden. Alleen omdat we speelden.
Ik heb al veel gezien op mijn achttiende O, yeah.
Dan besef je datje het goed doet.
Omdat je mensen boos maakt.
Runaways was de eerste band die ik zag, van dichtbij in een club.
En we gingen zowat naar alle shows.
In hun eerste album stond hun leeftijd bij de foto's.
Ik dacht: 'wij zijn net zo oud.' - Dat moeten we ook doen.
Dave, zesenveertig.
Hoe heb je Darby ontmoet?
We waren gewoon zo'n beetje de twee losers van de middelbare school.
Onze speeddealer zei op een dag tegen ons
lk denk dat jullie vrienden moeten Worden.
We ontmoetten Joan omdat we eigenlijk groupies waren.
We gingen naar alle optredens van de Runaways. En stiekem back-stage.
We wisten niet wie ze waren, maar ik knoopte een gesprekje met ze aan
en ze zeiden dat ze een band formeerden.
Dat was The Germs.
Het was lawaai en geschreeuw, dat hoorde ik mijn hele tienertijd.
O, ze haatten het. Alleen maar lawaai en geschreeuw.
Toen we begonnen zei ik: 'Weetje wat we moeten doen?'
We beginnen een band die alleen lawaai en geschreeuw voortbrengt.
En dat deden we.
Mijn benzine is op.
Iedereen klaar? Kunnen we?
Josh, waar ben je geboren?
Ik ben geboren in het Palm Springs Hospital,
want dat was 't enige ziekenhuis waar je geboren kon Worden,
in de woestijn. Er was maar één ziekenhuis.
Hoe was het om daar op te groeien?
Saai.
Coachella Valley ligt wat afgescheiden, daar heb je Palm Springs,
en Cathedral City, Rancho Mirage. Daar ligt Indian Wells.
En daar ligt La Quinta en daar lndio.
Aan de rand van de beschaving. En daar omheen.
Het is bijna alsof je op 'n eiland zit.
We verhuisden in '69 naar Palm Springs.
Dat waren de hoogtijdagen van de ontsnapping uit Hollywood, weetje.
Bob Hope, Sinatra, Liberace. Je kon hier een vorstelijk landgoed krijgen
voor een tiende van de prijs.
Ik denk dat ze genoeg hadden van de kou en 'n plek wilden hebben
waar het prettig was zodat ze het hele jaar in touw konden blijven.
Indio was vooral voor de arbeidersklasse, en is dat nog steeds.
Bakken met geld en geen geld en dan dat spectrum over de hele linie.
Toen we opgroeiden en Palm Springs vol zat met, je weet wel,
creatieve types, kunstzinnige types...
In Palm Desert had je meer lui met langer haar, korte shirts en...
net een beetje hipper.
Indio, daar zaten alle ruige, hardcore, maak ze niet kwaad
punk-rockers.
Ik zat er ergens tussenin maar ik had de motivatie
om al die lui voortdurend samen te brengen.
Z'n ouders hadden een restaurant in Rancho Mirage
Mario's Italian Restaurant genaamd. Zo'n plek waar ze zingen terwijl je eet.
Je ging daar eten en ineens deed de ober dan van...
En jij bleef onverstoorbaar... Spaghetti. Weet je wel.
Hij was een van de eerste gitaristen waar ik ooit mee heb gespeeld.
We leerden onze instrumenten tegelijk bespelen.
Mario had een huis in de Chihuahua-straat.
En ik speelde er al toen ik 14 was.
Hij was iets van 18 of 19, en liet 14-jarigen spelen in z'n huis
als 'n soort van ondersteuning van die cultuur.
Dat zou niet iedereen doen.
Hier muziek maken en een plek hebben om muziek te luisteren...
...we moesten het echt helemaal zelf doen.
We moesten 'n eigen plek zien te vinden.
En toen kwamen we op 't lumineuze idee een generator te regelen.
Geen problemen met de politie.
Geen problemen met de buren.
Trek erop uit de rimboe in, breek de regels, rook jointjes, wordt dronken,
Je weet wel, maak plezier.
Ze namen een generator mee naar een vooraf bepaald gebied in de woestijn.
Zeg 't tegen een paar vrienden, die het doorvertelden en zo verder.
Neem wat vrachtwagens voor 't licht.
Er was een verlaten weg die afbrokkelde aan de rand van 'n droge bedding.
De mensen zaten in de bedding en de band stond op het asfalt.
Het was het perfecte natuurlijke podium.
Spelen in zo'n kloof, er zijn vuren aangestoken
mensen dansen er rond.
Ik vond het fantastisch om te spelen met paddenstoelen op waar dat mogelijk was.
We gingen niet de woestijn in omdat we nergens konden spelen
maar omdat je nergens kon spelen waar je zo de beest uit kon hangen.
De manier waarop een scene ontstaat, daar is een katalysator voor nodig.
Veel komt voort uit die generator-feestjes,
maar er was maar één aanjager, en dat was Mario.
Hij was de katalysator die je echt nodig hebt om iets extra's te bereiken.
Zomaar 'n band is niet genoeg, je hebt 'n band nodig
die de hele ruimte in bezit neemt.
Mijn idee van muziek doordat ik opgroeide met punk-rock...
Toen we eenmaal in de buitenlucht waren, klopte dat niet meer.
We zitten buiten in deze ongelooflijk weidse ruimte met uitzicht op de snelweg
met uitzicht op al die plateaus en we spelen daar van alles en nog wat...
Het voelde raar.
De omgeving begon invloed te krijgen op hoe we dachten over onze muziek.
Het was echt onaangetast en vrij, en ik denk de muziek al gauw ook zo werd.
Dat was het begin van Kyuss.
1990 was het tijdperk van de perfecte metal.
Het is heel staccato.
Typen, heavy metal typen, Kyuss was helemaal niet zo.
Kyuss was alsof je 'n typemachine nam
en daar met je schoen in slow motion op tapte.
Dat geluid ontwikkelde zich.
Met de extra grote bekkens en extra grote drums.
Gewoon proberen om zo veel mogelijk aanwezig te zijn in een grote open ruimte.
We zijn lager gestemd dan wie dan ook.
Josh deed 't op het gehoor en niet met stemmers. Het was echt vreemd.
Ze werden zo laag gestemd dat wanneer ze hun snaren raakten
alles uit de toon raakte.
En de frequentie van het geluid vooraan bij het podium
creëerde een lava-bubble op een frequentie die gaat als...
Het was de eerste keer dat we opnamen. We waren 15 jaar oud.
De vent die daar was vond datje niet zo ver naar beneden kon stemmen,
en je kunt geen gebruik maken van bass-kasten. Dus, verander dat.
Bij het zien van die jochies was mijn eerste gedachte:
'Niemand kan dit verpesten.'
Hoe ik producent ben geworden? Door
ervoor te zorgen dat niemand Kyuss verpeste.
Ik zag Kyuss spelen in een kleine club in Seattle in 1992.
En ze waren totaal anders dan welke band dan ook die ik ooit had gezien.
Ze deden me compleet verstomd staan.
Dat is ongeveer in de periode van hun plaat Blues voor de Red Sun.
En ik ging naar platenzaken en kocht dat album
om weg te geven aan mensen.
Ken je Kyuss al? Wacht. lk koop die plaat voorje.
Hier. Luister.
De toekomst van de grunge muziek evolueert nu vanuit
Palm Springs, Californië.
Een band genaamd Kyuss. K-Y-U-S-S.
Ik bedoel, dat ging rond als... Vette shit. Weet je?
Het gerucht verspreidde zich.
En we gingen van flut-optredens naar... Kregen we een telefoontje
Metallica wil met jullie touren in Australië.
Verdomme ja, gekkenhuis.
Vette shit.
We zaten altijd aan de zelfkant van Hollywood.
Dat was mijn speelterrein toen ik een tiener was.
Ik was niet alleen, het krioelde van de tieners.
Rodney's Engelse Disco.
De hipste club in Hollywood.
En dan is die ineens weg... Wat is er gebeurd?
Nou, disco.
Want de Engelse disco die ik had was 'n rockdisco.
We draaiden geen discomuziek.
Disco sloopte Rodney's Disco?
Ja.
Dus, als je gewoon de naam veranderd had zou het nu nog bestaan?
Misschien.
Er kwamen twee jongens in de club en zij zeiden:
We beginnen een nieuw radiostation genaamd K-R-O-Q.
Wil je er 'n programma doen?
K-R-O-Q.
Ja, ik heb een verzoekje voor u. - Ja.
We waren meedogenloos.
We belden je continue op tijdens je programma, elke dag.
Draai de... En je was zo geïrriteerd... Tot uiteindelijk
op een keer, belden we je weer en jij zei: 'Luister,
als jullie ophouden met bellen draai ik jullie plaat.'
En dat deed je.
Ik deed 't. - Ja.
Oké. Laat maar horen die Germs...
We begonnen als de slechtste band in LA.
'The Germs doen aan voedselgevechten' was een van de recensies.
Het is een grap. We waren 'n grap toen.
Jullie hebben geen lol. Ga dingen slopen.
Darby smeerde hem helemaal in met pindakaas.
Hij dook door gebroken ruiten. Hij brak glazen op zijn hoofd.
Hé, luister... Ze gooien ons eruit.
Oké, luister, luister... Koppen dicht.
Het tijdschrift Slash was het grote punk-rock fanmagazine in LA in die tijd.
Ze zeiden: 'Hé, we willen een plaat maken'.
Darby zei: 'Oké, als David Bowie hem produceert.'
En ze lachten ons uit en zeiden nee.
Uiteindelijk vroegen ze mij om hun eerste album te produceren.
Ze vonden dat ik wist wat ik deed.
Maar ik wist helemaal niet wat ik deed.
Met Joan was 't gewoon alsof je met 'n vijfde lid in de band speelde
en een vriendin.
Welke plaat bepaalde datje rockmuzikant wilde Worden?
Waarschijnlijk de plaat van de Germs.
Het was bruut en toch poëtisch.
Die dingen spraken me aan als 14-jarigejongen.
Ik vond dat we echt een prima plaat hadden gemaakt.
Verdomme, ja. - Mooi.
Darby wilde echt over de wereld heersen, weet je.
Er was die cultus om hem heen, en hij was als het ware de koning van de scene.
Voordat we naar Rancho gingen ging ik bij Daniel Lanois langs.
Een van de beste producenten van de afgelopen 30 jaar.
Ik had gehoord dat hij Fred Drake kende maar ik had geen idee
hoe belangrijk hij was bij de totstandkoming van Rancho De La Luna.
Nou, zo voelt het dus om een plaat met Daniel Lanois maken.
Zo eenvoudig is 't. Je gaat gewoon zitten en speelt.
Ik begon met het maken van platen in huizen en bibliotheken
in allerlei soorten gebouwen, inclusief een kasteel in Ierland.
En we zetten de controlekamer gewoon op waar 't uitkwam.
Het draait om de chemie tussen vrienden, weet je wel.
Chemie? - Ja. lk heb het niet over...
We gebruikten dat andere ook wel. - Dat weet ik wel zeker.
Het valt uit elkaar en... O, nu heb ik het gewoon verpest.
Ja. Dat is het album van het jaar 19...
19... - 87, dat is 't.
Daniel lijkt wel gemaakt van muziek.
Hij heeft dat turbulente ritme met van die fantastische klanken
die gewoon emotie oproept.
Vanaf het eerste nummer dat we opnamen wist ik gewoon dat er iets klikte.
En we zitten vlak bij elkaar. Laten we zeggen, daar Annie, ik hier
en dan Steve Earle erbij, Larry Mullen van U2.
We zaten in zo'n klein cirkeltje.
En wat gebeurt er als je in zo'n krappe cirkel zit, je luistert.
Om jezelf in balans te brengen.
We hebben dat in ons als musici. We kunnen onszelf in balans brengen.
En het hoeft niet te Worden overgelaten aan iemand anders na het spelen.
Die open ruimte, kalm aan, die alles moet samenvallen vibratie.
Daniel Lanois' manier van opnemen heeft veel weg van de manier
waarop ze opnemen in Rancho De La Luna.
Dat meisje, dat destijds bij mij werkte,
Zei: 'lk ken een plek in Joshua Tree, die je fijn zult vinden'
lk maak kennis met die man, Woestijn Fred, Fred Drake, en ik zei: 'Luister man,
ik breng mijn complete studio hier en we zetten die op in jouw huis.
En jij gebruikt hem als ik dat niet doe en zo doen we een ruil.'
En hij zei oké. En we deden 't.
Dus, zat ik daar in Joshua Tree, bijna een jaar lang.
Nam allerlei fantastische dingen op daar.
Ik geloof dat wanneer je daar in de woestijn zit het 'n effect op je heeft.
Je gaatje nietig voelen.
En ik denk dat dat goed is. Vooral als je overal al bent geweest.
Stadslui zeggen steeds datje geweldig bent.
En dan ben je er uit en denk je, wacht even
lk ben gewoon 'n insectje hier, dat 'n beetje rondrent
net als de andere insecten.
Ik had zo veel over Fred gehoord.
Ik was bang om hem te ontmoeten.
Hij had zo'n reputatie.
Alles wat ik over die plek gehoord had maakte het tot een tempel.
En Fred was de monnik.
Het is een fijne vent. lk hou van die man.
Ik denk vaak aan hem, vooral als ik hier ben is hij overal.
Hij is Rancho.
Toen ik Fred en Dave ontmoette begonnen we meteen muziek te maken.
Soort space-rock, denk ik.
Ik verzon de naam Earthlings, want het leek niet
zo belangrijk, het betekende dat we kunnen doen wat we wilden.
Ik reed van LA naar hier en de muziek zat al in mijn hoofd.
Kijkend naar het landschap en de lange rechte weg,
bij een temperatuur van 38°.
Fred heeft een paard dat Cashmere heet.
Hij nam op en toen hij eraan kwam, reed hij zo omhoog
de patio op op Cashmere.
Hij was net de Marlboro Man. Hij had altijd 'n sigaret in zijn mond.
Cowboyhoed op, weet je wel.
En dan nam hij zijn hoed af, zo, draaide, en reed weg
'n tijdje de woestijn in.
Hij reed een keer met z'n paard naar binnen, dacht dat 't zou cool zijn.
En het dier leegt meteen zijn darmen op de vloer.
Ik wist in 't begin niet eens dat hij ziek was, weet je,
ik kende hem al acht jaar.
Hij was HIV-positief vanaf eind jaren '80.
Fred was altijd ziek, hij moest steeds onder 't mes.
En hij vocht voortdurend voor zijn leven.
Op een gegeven moment had hij 'n infuus... Hij deed de techniek voor Lanois
en liep gewoon rond met zijn infuus. Je weet wel.
Lanois had nog nooit zoiets cools meegemaakt.
En Fred zo van: 'Ja, kom maar langs hoor,
ik zit thuis met 'n infuus, weetje wel.'
Nooit moedeloos of...
Hij had nooit spijt van iets
dat hij in zijn leven meemaakte. Echt niet.
Dat is wat we willen.
Ik heb een paar keer in mijn leven de kans gekregen om te spelen
met mensen waarvan ik vind dat ze gewoon ontzettend belangrijk zijn.
Sorry hoor, maar hoe geweldig klinkt het niet om Joe Walsh
met de Foo Fighters te horen? Het is gruwelijk cool.
Oké dan. - Het is fenomenaal.
Hij heeft eigenlijk allerlei muzikale levens gehad.
Dat begon al met James Gang.
En toen ging hij een tijdje op de solo-tour.
Zijn derde wapenfeit is bij The Eagles.
Hij is 'n klassiek rock-gitarist.
Kunnen we een beetje Funk # 49 doen? Gewoon snel.
Kom op.
- Welk deel?
Ik kreeg een sms van 'n paar van de jongens. Met de vraag:
'Wil je Country Fair voor ons spelen?'
Ja, man.
Dankjewel. Dat maakt mijn leven waardevol.
Om hem daar te zien spelen en zijn creatieve proces te volgen
en zijn volledige toewijding te zien aan hoe we dit liedje beter kunnen maken.
Hij schept ook niet op, zo van, omdat ik Joe Walsh ben
maak ik er wel even een beter liedje van.
Laten we er 'n paar proberen.
Hij speelt zelfs geen enkele losse noot in de acht akkoorden van zijn gitaarsolo.
Lagen
En dan slaat hij twee noten aan.
En die twee zijn belangrijker dan welke noot ook
die de anderen speelden in dat liedje. Ja, man.
Hij weet hoe hij ruimte kan creëren.
En kleine aanslagen groot kan maken.
Verdomme, dat was zo vet gaaf.
Zo goed, het is... - Dat is het. Het is klaar.
Verdomme.
O, mijn God.
Joe? - Het was zo goed, man.
Laat James 't wat mixen. lets opschonen, er zit 'n beetje...
Ja.
Alles wat hij speelde was perfect.
Perfect. - Perfect.
Omdat veel van wat we samenvatten onder de noemer rock 'n' roll
'n product van de straat is, is 't niet meer dan logisch dat we hier begonnen,
met die nieuwe muziekstroming.
Vanavond zijn The Germs bij ons die gaan optreden in The Whiskey.
Wat gaan jullie vanavond doen? - Hetzelfde wat we altijd doen.
Wat is dat precies? - Hij wordt flink toegetakeld.
Rond 1979 wilde niemand meer iets met punk-rock te maken hebben.
Eindelijk besefte iedereen dat het alleen maar problemen gaf.
Je bent 'n hoop geld kwijt aan spullen die worden gesloopt.
Hong Kong Café was een Chinees restaurant
dat om onverklaarbare redenen punk-rock bands toestond op te treden.
Dus konden we hier vrij over beschikken... Voor een tijdje.
Kon je voorzien datje 'n carrière in de muziek zou opbouwen?
Wat dacht je dat je zou gaan doen?
Nou, hij ging naar Engeland.
Adam and The Ants begonnen daar.
Hij raakte erdoor geobsedeerd.
Hij belde me vanuit Engeland en zei: 'Punk-rock is dood.'
Het draait allemaal hierom nu.
En Darby kwam terug uit Engeland met zijn gigantische mohawk
en zijn oorlogsverf en zijn veren maar zonder band.
In die periode is hij ook aan de heroïne. Hij waait maar wat met de wind mee.
Hij zei dat hij voor de laatste keer met de Germs wilde optreden.
Tijdens de repetities zegt ie: 'lk treed eigenlijk alleen op
om genoeg te verdienen om voldoende heroïne te kopen voor 'n overdosis.
Ik dacht: 'O, dat weer.' Omdat hij dat thema altijd al had
of: 'ik ga zelfmoord plegen en dan worden we legendarisch'
Het was één van onze beste shows,
en 'n week later doet hij het.
Dat was in 1980.
En trok daarna een pistool en vuurt vijf schoten
van dichtbij af op John Lennon.
En de volgende dag werd John Lennon vermoord.
John Lennon van de Beatles is dood.
Hij wilde er bekend mee worden bij 't grote publiek
PUNK ROCKER WAS DE 'ANDERE' DODE
Maar, 't liep anders.
En dat was 't einde van The Germs.
Met Kyuss hadden we iets bijzonders gecreëerd
En om 't te behouden moest 't kapot.
We konden met niemand anders jammen, alleen die suggestie al was bedreigend.
We repeteerden acht uur per dag, zes dagen per week.
Ik bedoel, het was extreem.
We hadden zoveel regeltjes...
lk kwam op 'n punt in 't leven waar ik besefte
dat ik 't tegenovergestelde wilde.
Dezelfde werk-ethiek, maar geen regels.
Oké, mensen, doe mee, één,twee".
De woestijnsessies waren een idee van Josh voor het samenstellen
van een reeks van opnames in samenwerking met alle muzikanten
waar hij bevriend mee was, respectievelijk, muzikaal mee verwant.
Noem eens iedereen op die meededen aan de woestijnsessies?
Dat kan, maar dan ben ik wel even bezig. Het waren zeker rond de 40 mensen.
Ja.
Een hoop lui kwamen gewoon naar de Rancho
voor 'n weekendje drinken en los gaan met draaiende taperecorder.
Er is geen vooropgezet plan van water gedaan moet worden.
Of wat er gaat gebeuren.
Het concept was je realiseren waarom je begonnen bent met muziek maken.
Stel jezelf gewoon die eenvoudige vraag.
Iedereen was nogal overwerkt toen we dat deden, toch?
Nee, niet echt. Nee.
Kom op, Dave. - Een beetje, ja, misschien.
Dat project werd geïnspireerd door wat deze plek betekent
voor de musici die het ontdekt hadden.
Waar is ie? - Hij komt eraan.
Waar is mijn jongen? - O, ik zie hem.
Kijk hem nou. - Kom hier.
Kom op.
Nee.
De woestijn neemt alles terug. Krijgt gewoon alles eronder.
Maar de Rancho is als een altaar.
Wat belangrijk was voor Fred was leven in het creatieve moment
en die sfeer creëren, en leven in die sfeer.
En ik heb daar respect voor.
Hij heeft behoorlijk hard gevochten. Hij was een taaie vent.
De taaiste man die ik ooit heb ontmoet in mijn leven.
Man, hij heeft lang gestreden tegen die ziekte.
En je kon zien hoe pijnlijk het voor hem was.
Wanneer iemand zich dan eindelijk overgeeft is dat denk ik een opluchting.
Hij stierf thuis in de Rancho.
Omringd door mensen die van hem hielden.
En als je zo mag overlijden is dat de beste manier om te gaan.
Het duurde even voor ik erachter kwam dat hij was overleden.
En iedereen was op tournee. Queens Of The Stone Age waren weg.
lk was behoorlijk overstuur toen ik hoorde dat hij overleden was.
Ik heb niet veel spijt van dingen in mijn leven behalve dan dat ik niet kon
terugkomen toen het zijn tijd was.
Er is 'n klein grafmonument voor Fred en waar Cashmere vroeger liep.
En ik vind 't fijn om daar te zijn.
Ik hoop dat geesten bestaan, het zou fijn zijn
om te weten dat hij er altijd is.
Hij liet de Rancho in de eerste plaats min of meer na aan de gemeenschap.
Hij wilde dat iedereen er kon komen om muziek te maken.
Een tijd lang had niemand er echt de leiding.
En de Rancho begon een beetje bouwvallig te worden.
Zo staan de zaken ervoor, niemand wil 't doen, maar ik wel.
Ik kan verhuizen naar de studio, lk kan daar 'n bedrijf runnen.
Ik kan 't onderhouden. lk kan dingen repareren.
Ik deed het niet voor financieel gewin of wat dan ook.
Ik houd het in stand, omdat ik het hier geweldig vind.
En mensen vinden 't heerlijk om hier te komen.
Er is altijd 'n liedje. Je zet hem gewoon aan.
Dave was altijd zijn partner in crime, weetje.
Dave is een geweldige ambassadeur en de aangewezen persoon
om dit voort te zetten.
Het was altijd Dave's ding.
En vaker dan ooit willen mensen nu hier komen.
Het is echt een van onze favoriete plekken op de planeet.
Het was de eerste plek ooit waar ik me helemaal vrij voelde
om gewoon diegene te zijn die ik muzikaal gezien wilde zijn
of om te doen wat ik muzikaal gezien wilde doen.
Waar je in het epicentrum bent van iets heel moois,
dat wil je in zekere zin beschermen en je wilt 't laten bloeien.
Dus, ik wilde altijd dat 't zou groeien, maar dan zo langzaam mogelijk
als een cactus, weetje wel.
Er zijn jongens die die poort gebruiken als hun afbeelding
op hun Facebookpagina of wat dan ook, weetje.
En die komen dan uit Argentinië of zo.
Ja. Ze komen van alle uithoeken van de planeet om de Rancho te zien.
Het is een pelgrimstocht. We zien ze lopen op de weg en het bord fotograferen.
En op een ochtend komt Dave naar buiten in zijn onderbroek
en er lopen drie Italiaanse jochies die roepen: 'Dave Catching'.
De Rancho is een goed voorbeeld van hoe muziek veel verder reikt
dan je zou denken.
Muziek wordt overgedragen van persoon tot persoon
via allerlei vreemde kanalen, dat gaat gewoon zo.
Dit is iets dat blijft evolueren en groeien en inspireren
en mensen prikkelen.
Dat is best ontzagwekkend.
Als je al die platen hoort, al die bands
het draaide niet alleen om rock 'n' roll, het ging om iets groters.
Alles veranderde.
Maar goddank was het wat het was, toen het was.
Ik bedoel, in ieder geval gebeurde het.
Het was zo louterend. Het leek gewoon alsof we een dieper niveau bereikten.
Ik speel graag met mensen waar ik graag mee speel.
Meer heeft het niet om het lijf.
Ik denk dat jonge musici zich niet kunnen voorstellen dat iemand
aan de andere kant van de wereld hun liedje hoort.
Het lijkt gewoon onmogelijk.
Maar dat is 't niet.
'DAARBUITEN'