APOTHEEK
JOHN BERRYMAN GEDICHTEN
4 JAAR LATER
Je moet het water in die vaas elke dag verversen.
Chrysanten verzuren het water.
En als ik bel om Mr Kitteridge te spreken,
moet men de hoorn dicht bij zijn oor houden
en hem niet op het kussen leggen, want dan praat ik tegen de lucht.
We zullen goed voor hem zorgen, Mrs Kitteridge.
Veel plezier met uw zoon.
Dat zullen we nog wel zien. Na drie dagen stink ik naar vis.
Goed, Henry. Ik ga.
Ik bel als ik er ben.
Als het vliegtuig neerstort, zal ik aan je denken.
Gaat u naar New York voor zaken of plezier?
Mijn zoon heeft me uitgenodigd.
Zijn nieuwe vrouw is zwanger en moet steeds overgeven.
Ik moet haar komen troosten.
Wat leuk. U wordt oma.
Ja, ze heeft al twee kinderen van twee mannen,
maar mijn zoon vindt het geen probleem, dus ik ook niet.
- Zo gaat het tegenwoordig. - Inderdaad.
Erover zeuren heeft geen zin.
Ik ga weer naar buiten kijken.
O, god.
Pardon.
Mam. Hier.
In godsnaam.
Ik moet bij de auto blijven.
- Hé, mam. - Waar was je?
Je zou toch naar de gate komen? Ik stond daar op je te wachten.
Mam, ik had gezegd dat de gate niet zou lukken.
- Ze hebben beveiliging. - Had dat gezegd.
- Ik stond daar en wist niet waar je was. - Met een gsm had je me kunnen bellen.
- Nee, je moet duidelijker zijn. - Kom, stap in.
Vooruit. Rustig aan.
Gooi dit maar achterin. Ik moet de auto nog poetsen.
Geen zorgen. Ik ben de koningin niet.
- Sorry. - Vooruit, ik ben in orde.
- Kom op. Vooruit. - Begrepen.
Ja.
Kom op.
- Hoe is het met papa? - Zijn hart klopt nog.
Zijn longen zijn schoon, zijn ogen blauw en hij houdt nog van aftershave.
Ik weet niet meer hoe zijn stem klinkt.
Die staat nog op de voicemail.
Je hoeft slechts te bellen.
Ann wil hem ontmoeten.
Jullie zijn altijd welkom.
Het is niet eenvoudig om met Anns kinderen te reizen.
De eenjarige houdt ons de hele nacht wakker
en de vierjarige, Theodore, is gewoon enorm irritant.
Niet te geloven.
Ik kijk ernaar uit.
Je denkt dat je vader het niet meer weet, maar hij luistert.
- Hij houdt het nog bij. - Dat weet ik.
Sorry.
Je doet het nog steeds.
- Wat? - Boeren.
- Vind je dat irritant? - Niet echt.
- En Ann ook niet. Ze is makkelijk. - Niet zoals dr. Sue dan?
Nee.
- Spreken jullie elkaar nog? - Niet echt.
Ik kan haar niet uitstaan, mam.
Fijn je te zien.
Lieve hemel, Christopher.
Is dit het?
Pas op met uitstappen.
O, verdorie.
- Wat is er? - Hondenpoep.
Jezus.
Mensen ruimen hier nooit op. Het is ongelooflijk.
Deze kant op. Pas op.
Ga maar, mam.
Ik kan mijn schoenen maar beter uitdoen.
Laat ze daar maar.
Ann en de kinderen zijn in de tuin. Loop maar door.
Ik zet je koffer in je kamer.
Oké. Goed. Brave hond. Ja. O, god.
Hé. Je bent er.
Hoi, Olive.
Wat fijn om je eindelijk te ontmoeten.
Mag ik je "mam" noemen? Dat wil ik echt heel graag.
Je mag me noemen wat je wilt.
Moet je niet voor dat kind zorgen?
Ja. Ze is pas verkouden geweest.
Ik kom eraan, zeurpiet.
Blazen.
Schat, de grill is schoon.
- Wil je beginnen? - Ja, hoor.
- Wie is dat? - Dat is je oma Olive.
- Zeg hallo. - Heb je speelgoed bij?
- Nee. - Waarom niet?
- Vergeten. - Je had iets moeten meenemen.
Oma blijft hier de hele week.
Je krijgt later wel speelgoed.
Mam, wil je een biertje?
Nee, doe maar water.
Ik moest mijn schoenen uitdoen. In de hondenpoep gestapt.
Ja, het ligt echt overal.
- Schat, wil jij iets? - Nee, hoor. Bedankt.
Ik heb nu al een ladder in mijn panty.
Hier, mam, ga toch zitten.
- Wat was dat? - De papegaai van onze huurder.
Hij woont boven ons.
Een papegaai? Dat klinkt net als mijn tante Ora.
Hij is een fundamentele christen.
- De papegaai? - Nee, de man.
Hij heeft de papegaai geleerd heilige dingen te zeggen als je vloekt.
- Shit. - Eer aan de Heer.
- Klootzak. - Theo, kalmeer.
- Ik laat zien hoe het werkt. - Dat is genoeg. Bedankt, jongeman.
Alsjeblieft, mam.
- Wil je ijs? - Nee, zo is het goed.
Het is goed. Ik drink er maar een.
De hop in bier is blijkbaar heel gezond voor vrouwen.
- Dat wist ik niet. - Ja.
Het bevordert oestrogeen.
Je leert elke dag iets bij.
Ik wist niet dat je een huurder had.
- Zorgt hij voor problemen? - Hij houdt zich afzijdig.
Ze kunnen heel lastig zijn.
Toen we je huis verhuurden in de zomer, braken er steeds dingen.
Vast.
Heeft Chris de waterpokken gehad? Hij weet het niet meer.
Nee. Hij had de mazelen, maar geen pokken.
Oké, goed om te weten.
Hij was wel vaak verkouden.
Kamfercrème op zijn borst leek te werken.
Ik kan het aanbevelen voor je kind.
Kamfercrème is blijkbaar slecht voor de longen.
- Dat wist ik niet. - Ja.
Daarom heeft Chris vast astma.
Maar je hoeft je niet schuldig te voelen.
Dat wist toen nog niemand.
Ik voel me niet schuldig, want ik denk niet dat het klopt.
- Hoe gaat het met de grill? - Je kunt het eten klaarmaken.
Mam, hopelijk heb ik je niet beledigd.
Er is tegenwoordig gewoon zoveel nieuwe informatie.
Ja, inderdaad.
- Ik ben heel blij dat je er bent. - Oké.
- Theo? - Ja?
- Kom je me helpen met het eten? - Waarom?
Omdat ik je zus moet dragen.
Ze is mijn halfzus maar.
Jezus, Theo. Ga nu je moeder helpen.
Hij luistert naar je.
Ik ben de strenge ouder. Ik vind het niet erg.
Je was altijd een voorbeeldig kind.
Jij stond zoiets niet toe.
Ben je daar niet blij om?
Eerlijk gezegd wel.
Mijn kind moet zulke dingen niet proberen.
Ann weet hoe ik erover denk en is het ermee eens.
Ja. Deze lijkt meegaand te zijn.
Kun je mijn vrouw niet "deze" noemen?
Ik zei net haar naam. Ann.
Oké.
Ann is goed voor me, mam.
Oké.
Je bent boos dat ik het heb verzwegen.
Sorry. Dat was mijn fout.
Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
- Dat weet ik niet eens. - In een praatgroep.
Ik weet dat je psychiaters duivels vindt.
Het doet me niets, Christopher.
Klaagt zij ook over haar jeugd?
Ze werkt eraan.
Haar moeder is een alcoholverslaafde
en van haar vader moest ze opdrukoefeningen doen.
In vergelijking was jouw jeugd een makkie.
Ben je nog steeds depressief?
Ik neem Prozac.
- Helpt het? - Absoluut.
En jij? Heb jij niets nodig?
Nee, ik geloof niet in medicijnen.
Een vreemde houding met een man die apotheker was.
Ik geloof niet in medicijnen als steunpilaar.
Denk je dat ik dat ze daarom neem?
Vast niet. Onze familie kent geen drugsgebruikers.
Nee. We zijn heel gematigd.
Christopher,
vind je het niet erg dat Ann drinkt nu ze zwanger is?
- Nee, mam. - Ik wilde het alleen maar even zeggen.
Bedankt. Dat vind ik fijn.
Pardon, mam. Ik ga het vlees halen. Heb je iets nodig?
- Nee. Alles is in orde. - Oké.
- Verdomme... - Eer aan God.
Hallo.
U bent de moeder.
Ja.
Ik ben Mrs Kitteridge.
- Mrs Kitteridge. - Ja.
En heb jij een naam?
Ik ben Mr O'Casey.
Hoe maakt u het?
Goed. Bedankt.
Eer aan God.
Ik heb net je huurder ontmoet. Hij is vreemd.
Sean, ja. Een rare snuiter.
- Hij zei dat hij O'Casey heet. - Ja.
Familie van Jim O'Casey?
Wie?
Je oude leraar Engels, Mr O'Casey. Hij reed ons naar school.
Is dit een van zijn vele kinderen?
- Geen idee. - Vraag het eens.
Nee, ik mocht O'Casey niet. Hij was een eikel.
Laat me iets doen, Christopher. De tafel dekken of zo.
Natuurlijk. Vraag Ann maar.
- Kan ik helpen? - Ja.
Geweldig, mam. Pak je Annabelle even?
Ik maak de salade wel.
Oké, natuurlijk.
Cool.
Ja. Het is in orde. Daar gaan we.
Alsjeblieft.
Ik weet het.
Ik hou ermee op, want mijn bier is warm. Ik heb maar de helft op, hoor.
Dat is niet goed voor je misselijkheid.
Mijn misselijkheid?
Je zwangerschapsmisselijkheid?
Ik heb nergens last van.
Mijn zoon wilde dat ik kwam om je te helpen.
Hij wilde me vast gewoon aan je voorstellen.
Zodat hij kon bewijzen wat een vreselijke moeder ik ben.
Helemaal niet.
Luister, Olive.
Ik begrijp wat je hebt meegemaakt.
De zelfmoord van je vader en zo.
Mijn moeder is ook suïcidaal.
Ze leeft nog, maar de jenever wordt nog haar dood.
Dus ik rouw nu al om haar.
Ik heb onderdrukte woede. Natuurlijk, maar daar kom je nergens mee.
Ik wil het niet doorgeven aan de kinderen.
Ja, maar ze zullen je toch de schuld geven.
Waarschijnlijk.
Hé, mam. Heb je foto's bij?
- Foto's? - Familiefoto's.
Ik wil voor de kinderen een Kitteridge-album samenstellen.
Dat lijkt me leuk voor ze, of niet?
Misschien voor Christophers kind, maar je andere twee geven er vast niets om.
Jawel, hoor. Ze houden van Chris. Hij is hun vader.
Waar zijn de andere vaders?
Theo's vader is terug naar Duitsland. Annabelles vader is nog in L.A.
Ze vinden het niet erg dat Christopher er is.
Natuurlijk niet. Hij betaalt de rekeningen.
Daar zit iets in.
Maar het is fijn dat we geen ruzie hebben.
- Appel, mam? - Nee, bedankt.
Kijk, het is een slang.
- Kijk, het is een slang. - Ja, wat leuk.
Ik kom je pakken, Annabelle. Kijk.
Schat, voorzichtig, oké?
Het is een tuinslang.
- Waar is de wc? - In de gang, mam.
- Gaat het? - Ik ben misselijk.
Dat komt vast door de reis.
- Moet ik je hoofd vasthouden? - Alsjeblieft niet.
Oma Olive, het is tijd om te eten.
Ik kom zo. Bedankt.
- Geef je over? - Nee.
- Poep je? - Nee.
- Wat doe je dan? - Dat zijn jouw zaken niet.
Ik wil even alleen zijn.
Ik slaap in de kelder.
Er is hier niet veel zonlicht, maar het is de schoonste plek in huis.
Niet onder de indruk van de buurt.
Ik stapte in hondenpoep. Ik loop rond zonder schoenen.
Stom, maar ik had maar één panty ingepakt.
Je nieuwe schoondochter is niet de beste huishoudster
en goed koken kan ze ook al niet.
Maar ze is heel vriendelijk. Jij zou haar vast mogen.
Wel een beetje dom.
Ze dronk bier en zei dat het goed was voor haar oestrogeen.
Wie zegt nu zulke dingen, Henry?
Chris lijkt wel heel gelukkig.
Hij praat nog steeds over therapie, maar maak je geen zorgen.
De moeder krijgt altijd de schuld. Jou zal geen blaam treffen.
Maar volgens mij heeft hij me gemist, Henry.
Ik ben nog hier. Ik ga...
Ik ga even luisteren.
Mrs Kitteridge, loop je met me weg?
Ja.
Ga je het hem vanavond vertellen?
Ja.
Mam.
Sta op. Theodore moet naar school.
- Mam? - Ja, ik ben op.
Ik heb koffie gezet.
Ik wil vandaag in mijn pyjama naar school.
Ik snap dat je jezelf al heel groot voelt.
Je houdt niet van me.
Wat? Natuurlijk hou ik van je.
Ik ben nu gewoon heel gefrustreerd.
- Hallo, Theodore. - Hallo, Sally.
En wie is dit?
Is dit je oma?
Nee. Ik ben de gemene heks uit het noorden.
Een fijne dag, jongeman.
Dag, oma.
Hij is slim, maar hij heeft richting nodig.
Oké, fijn om te weten.
Kom op, meid. Je bent een goede oude meid, of niet?
Ik zag je huurder in het park vandaag.
- Werkt hij niet? - Nee, hij schrijft.
- Wat schrijft hij? - Geen idee.
Vast slechte gedichten.
Weet je waar hij vandaan komt?
Hij komt uit Maine.
O ja?
Ik herinner me
dat hij zei dat zijn vader tegen een boom was gereden.
Zei hij dat?
Ja. Daarom werd hij wedergeboren.
Mam, het is een grap.
Hij komt uit Great Neck.
In godsnaam, Christopher.
Ik snap de grap niet. Vertel hem opnieuw.
Het is geen grappige grap.
- Wie reed tegen een boom aan? - Laat maar.
- Stierf hij? - Het is maar een verhaal.
- Waarom gaan we geen ijs eten? - Ja. IJs.
Mam, dat hoeft niet. Kom, we gaan.
- Kom. - Ik hoef niet.
IJs.
- IJs. - Hou op.
Theo, kalmeer.
- IJs. - Stop daarmee.
- IJs. - Theo.
Ik zei stoppen.
Shit. Mama.
- Jezus, mam. - Het is in orde.
Sorry, maar hij trok aan me. Ik had kunnen vallen.
Jezus Christus, mam. Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Chris.
Olive, je moet je bij Theodore verontschuldigen,
zodat Theodore je kan vergeven.
Dat lijkt me nu het beste.
Sorry. Kijk me aan. Dat was heel... Het spijt me.
Dat was niet aardig tegen zo'n kleine jongen.
In mijn tijd werden kinderen geslagen.
Zo werden mensen nu eenmaal opgevoed.
Dat klopt, Theodore.
Oma komt uit een andere tijd. Ze weet niet beter.
Net als oma Lehey niet beter weet als ze drinkt.
Nou...
Kun je je oma vergeven?
Oké. Vooruit, geef haar een knuffel.
Bedankt. Je bent een lieve jongen.
Dit is niet wat ik wilde.
Het is wat je hebt besteld.
Ik wist niet dat ik het niet zou lusten.
Wat wil je, schat?
Ik wil wat zij heeft.
Misschien mag je wel wat van oma Olive hebben.
Lieve hemel.
Henry, het is gebeurd.
Ik lijk op mijn oude tante Ora die continu morst.
En Chris had het gezien.
Ze zagen het gebeuren, maar deden alsof hun neus bloedde.
Ze lieten me daar zitten alsof ik lucht was.
Henry, slaap je?
Is daar iemand?
Hallo?
Verpleegster?
Hallo?
Lieve hemel.
God.
Hé, mam.
Het is tijd dat ik ga.
Ik wist niet dat je daar was, mam. Wat zei je?
Ik zei dat het tijd is dat de oude dame gaat.
- Waar heb je het over? - Het is tijd. Ik stink naar vis.
Hé, mam. Heb je goed geslapen?
- Ze zegt dat ze gaat. - Mam...
Het is oké. Iedereen heeft je vergeven.
Theo is in orde. Het was een goede les.
Ik kwam hier niet voor een les.
- Oké, mam... - Nee, niet oké. Ik ben geen kind.
Mam, hij probeert gewoon met je te praten.
Nee. Hij doet neerbuigend.
En noem me niet langer "mam". Je bent mijn kroost niet.
Ik had gehoopt dat dingen waren veranderd, maar dus niet.
En wat betekent dat?
Ik ben niet verantwoordelijk voor je bizarre stemmingswisselingen.
Je gedraagt je paranoïde, net als altijd.
Ik laat me geen schizoïde noemen.
Olive, kalmeer.
Chris wil zeggen dat je humeur soms te snel verandert.
Dat was moeilijk voor hem.
Als kind.
Hoe weet jij dat? Was je erbij?
Na al die therapie zijn jullie vast experts.
- Olive... - Nee, het is in orde.
Laat haar gaan. Ik bel een taxi.
- Breng je me niet weg? - Nee, mam.
Ik ga werken en Ann brengt de kinderen naar school.
- Welk taxibedrijf gebruikten we ook alweer? - Ik vind het wel.
- Zetten jullie me zo buiten? - Zie je? Dat is een voorbeeld.
Je wilt gaan en dan beschuldig je me ervan dat ik gemeen tegen je ben.
Vroeger had ik me vreselijk gevoeld.
Maar dat doe ik niet meer, want ik heb dit niet veroorzaakt.
Ik hoef het niet langer te pikken.
Je hoeft me al jaren niet meer te pikken.
Je brak je vaders hart toen je vertrok.
Het begin van zijn ondergang.
Daar reageer ik niet op.
Mama, kun je hier komen?
Een ogenblik, schat.
- Gaat het? - Ik ben in orde.
Waarom vraagt ze steeds of je in orde bent?
Ik ben in orde. Oké?
Ik heb helemaal geen problemen met dit gesprek.
Dit is geen gesprek. Je valt me aan.
Ik val je niet aan.
Zoals je hoort, praat ik heel rustig met je.
Net als een psychiater.
- Ik weet wanneer ik word gemanipuleerd. - Ik probeer neutraal te blijven, mam.
Je kunt heel driftig worden en dat wil ik niet.
- Ik wil niet bang voor je zijn. - Bang voor mij?
- Wat heb ik gedaan? - Je gaf me altijd een vreselijk gevoel.
En je gaf papa een vreselijk gevoel. Ik weet niet wat ik meer haatte,
als je het op mij had gemunt of samen met mij achter hem aan ging?
Praat niet over je vader, Mr Uit de hoogte.
- Je belt hem niet eens. - Hij weet niet wie ik ben, mam.
Oké? Hij is helemaal van de wereld.
Logisch, nadat jij hem al die jaren zo hebt behandeld.
Je weet niet wat een huwelijk is.
- Jij en je scheiding. - Oké, mam.
Om met iemand te leven tot de dood je scheidt.
- Je weet het niet. Het leven gaat door. - Dat weet ik, mam.
Jim O'Casey.
Je behandelde papa vreselijk vanwege hem.
- Je weet niet wat je zegt. - Jezus Christus, mam.
Denk je dat ik niet zag wat er aan de hand was?
Er is niets gebeurd, als je het wilt weten.
Mensen houden zich in als ze getrouwd zijn.
Misschien had je hem gewoon moeten neuken
en niet tegen papa schreeuwen en mij slaan.
- Ik heb je nooit geslagen. - Je gaf me klappen, mam. Meerdere keren.
Ik heb je vergeven,
maar het zou fijn zijn als je het zou erkennen.
Ik zou in nog geen miljoen jaar opzettelijk een kind pijn doen.
Mam, we zijn klaar. Oké, ik heb niets meer te zeggen.
Je snapt het helemaal. Fijn voor je.
Ik hoop dat je een goed leven hebt.
Ik vind Theo's toestemmingsbrief voor zijn excursie niet.
Heb jij hem ergens gezien?
Ja. In zijn rugzak met mijn handtekening erop.
Sorry, Olive. Ik bel de taxi. Ik heb het nummer in mijn telefoon.
Waarom huilt ze?
Trek uw schoenen uit en leg ze in een bak.
Doe uw hoed, uw jas en uw riem uit. Plaats uw laptop in de bak.
Trek uw schoenen uit en leg ze in een bak.
Trek uw schoenen uit...
Mevrouw? U moet uw schoenen uitdoen.
Dat kan ik niet.
- Dat moet voor de beveiliging. - Ik doe mijn schoenen niet uit.
Mijn panty ziet er niet uit en ik heb geen andere.
- U kunt zo niet verdergaan. - Ik doe ze niet uit.
Wat gebeurt hier?
Aan de kant, mevrouw, alstublieft.
- Wat is het probleem? - Ik doe mijn schoenen niet uit.
- Als u dat niet doet... - Ik doe mijn schoenen niet uit.
...mag u niet vliegen.
- Ik doe het niet. - Snapt u dat?
Vooruit, dame.
Geen vloeistoffen van meer dan 88 ml.
Bedankt.
Jassen uit.
Laptops in een aparte bak.
Ongelooflijk.
Riem, hoed...
Deze is mooi.
Goed zo. Daar gaan we.
Laat me je schommelstoel zijn
Haal me hiervandaan
Knappe schat
Kom naar me toe, baby
Laat me je...
Olive. Je bent er.
Ik wilde eerder terug.
Er lag overal hondenhaar en de nieuwe vrouw kon niet koken.
...terug naar het midden en stretch...
Mrs Kitteridge.
Hebt u ons bericht niet gekregen?
Is hij in orde?
Het spijt me zo.
Mr Kitteridge is vannacht overleden.
We hebben uw huis meerdere keren gebeld.
Hoe laat is hij overleden?
Om ongeveer 22.30 uur.
Ik heb hem om 22.00 uur gebeld.
Waarom zei niemand dat hij doodging?
Niemand wist het, Mrs Kitteridge. Hij stierf in zijn slaap.
- Wilt u zitten? - Nee.
Ik moet zijn spullen pakken.
Dat hoeft nu niet, Mrs Kitteridge. Iemand kan u later wel helpen.
Onze rouwbegeleider is er. Wilt u haar spreken?
Nee.
- Is het water ververst? - Het water?
In zijn bloemen. Dat moesten jullie elke dag doen.
Dat is niet gebeurd, hè?
- Mrs Kitteridge... - Sliep hij toen ik belde?
- Dat is mogelijk. - Waarom maakte niemand hem wakker?
Ik weet het niet.
Jullie lieten de telefoon van de haak en liepen weg.
Jullie konden de moeite niet doen.
Jullie lieten de oude vrouw tegen haar stervende man tateren.
Jullie gaven helemaal niets om mijn man.
Gewoon een stomme oude man om te verzorgen.
Jullie kunnen de pot op.
Ik snijd mijn keel door voor ik op zo'n plek eindig.
Olive. Lieverd...
Lieve hemel, Angela. Laat me met rust.
6 MAANDEN LATER
Het is nu 28 minuten over.
Hier is iets om u op te vrolijken.
Het Piano Concerto in E bes mineur van Jan Dussek.
Nee.
We gaan wandelen.
Vooruit.
Kom op, vooruit.
Clancy?
Kom op.
Vooruit.
Lieve hemel.
Ben je dood?
Blijkbaar niet.
Neergestoken of neergeschoten?
Nee.
Niet dat ik weet.
Is het je hart?
Dat zou kunnen...
- Kun je bewegen? - Ik weet het niet.
Dat heb ik nog niet geprobeerd.
Nou...
Vooruit. Beweeg deze.
Goed, nu een arm.
Ik heb geen mobieltje. Jij wel?
Ja.
Maar dat heb ik niet bij me.
Ik moet naar mijn auto om hulp te gaan halen.
Nee, bedankt. Laat me hier niet alleen achter.
Goed.
Kun je rechtop zitten?
- Ik weet het niet. - We proberen het.
Hier. Je moet helpen.
Ik kan het niet alleen. Je bent te groot.
Ik zit.
Je ziet er iets beter uit. Hoe is dit gebeurd?
Ik liep.
Toen voelde ik me duizelig.
Ik ging op deze bank zitten
en voor ik het wist, lag ik op de grond.
Toen schreeuwde een vrouw: "Ben je dood?"
Je lijkt met de minuut minder dood.
Je went er wel aan.
Ik ben Olive Kitteridge.
Ik was hier lerares en mijn man apotheker.
Ik heb jou en je vrouw wel eens gezien.
Hoe heet je?
Ik ben Jack Kennison. Sorry dat ik onbeleefd ben,
maar wie onthoudt nog namen?
Ik doe mijn best. Dat is beleefd.
Wie is dit?
Dit is Clancy. Kom hier.
Hij is een brave jongen, hè?
Je moet naar een dokter.
Ik haat ze, maar je moet je laten nakijken.
Het maakt me niet uit of ik doodga of niet.
Mij ook niet.
Maar een fietspad is niet de beste plek.
Dat zou je vrouw niet leuk vinden.
Zij geeft er ook niets om.
Ze is in december overleden.
Dan voel je je vast vreselijk.
Ja.
Ik voel me vreselijk.
Mijn Henry stierf zes maanden geleden.
Hij zat vier jaar in een verpleegtehuis.
Je zou denken dat ik opgelucht ben.
Dat zou je denken.
Mijn vrouw is gestorven aan kanker.
Het duurde veel te lang.
Een reden om 's morgens op te staan?
Geen idee.
Als de hond dood is, schiet ik mezelf neer.
Hoe heet je ook alweer?
Ik zeg het niet als je het niet onthoudt.
Kom, ik breng je naar de dokter.
- Nee, bedankt. - Dan loop ik mee naar je auto.
Ik kan het alleen wel.
Laat eens zien.
Goed.
Oké.
Goed. Je gaat niet naar de koningin, hoor.
Stil. Vooruit.
Kun je wel naar huis rijden?
Absoluut.
Ik volg je voor de zekerheid.
Lieve hemel, is dat je auto?
Geen idee. Eens kijken of deze sleutel werkt.
Een beetje overdreven voor hier, of niet?
Nee, hoor.
Het is een uitstekende auto.
Hij start.
In godsnaam.
Uitslover.
Wil je binnen iets komen eten?
Ik heb vast wel ergens een ei of een blikje soep liggen.
Nee, ik moet nog van alles doen.
Ga dan maar.
Ik bel je later om te zien of je nog leeft. Sta je in het telefoonboek?
Nee.
Hier is mijn kaartje.
Weet je hoe je thuiskomt?
Ik woon hier al mijn hele leven.
Fijn voor je.
Kom op, Clance.
Kleine jongen. Niet doen.
Je steekt nog een oog uit.
Hoor je me?
Rennen. Het is een heks.
Ze is een heks.
Kom op.
Opschepper.
"...klop deze ingrediënten met een garde
"of een mixer voor twee of drie minuten."
Hallo?
Leef je nog?
Hé, Olive. Ja, blijkbaar wel.
Ik heb zin in eten. Ga je met me mee?
Dat klinkt geweldig.
Wel vroeg graag. Ik ga op tijd naar bed.
Ik reserveer wel ergens en dan bel ik je terug.
We delen de rekening.
Mag ik je dan wel ophalen?
Passen we allebei in die belachelijke auto van je?
Zal ik een busje huren?
- Nog iets, mevrouw? - Nee, dat is het.
Oude klootzak.
Goed. Precies op tijd. Ja.
Dit is een mooi huis. Hoelang woon je hier al?
Henry en ik kochten het 40 jaar geleden. Eerst woonden we hiernaast.
Daar hadden jullie vast goed aan verdiend.
Ja, we konden niet klagen.
Ik zou je binnen vragen, maar het is al laat.
Vooruit dan.
Ontspan je, Olive.
Ik kan heel goed rijden.
Ongetwijfeld.
Het feminisme wilde
onaantrekkelijke vrouwen toegang tot de maatschappij geven...
- Was dat Rush Limbaugh? - Ja.
Lieve hemel, Olive. Wat nu?
Jij, Mr Harvard, luister je naar die idioot?
Hij heeft interessante opinies.
Hij is een leugenaar en een haatzaaier.
Gaan we dit nog doen of niet?
- Goed. Ik hou mijn mond. - Dat hoeft niet.
Maar vat niet persoonlijk op wie ik ben.
We gaan gewoon ergens wat eten.
Goed. Rij maar verder.
En het is Yale.
Ik ging niet naar Harvard, maar naar Yale.
Harvard wilde me niet hebben.
Kon je vrouw goed koken?
Fantastisch.
Ze volgde lessen bij Cordon Bleu.
Heel veel boter.
Na haar dood liet ze me dit na.
Ik kook als een boerin. Zo bleef mijn Henry slank.
Nu heb ik nergens zin in.
Dat gebeurt nu eenmaal.
Hoelang duurde het voor jij weer kon eten?
Dat was nooit een probleem voor me.
Als ze weg zijn, verdwijnen hun gebreken.
Ik kon mijn Henry soms niet uitstaan.
Maar nu lijkt hij de perfecte man.
Dat denken onze kinderen vast ook over ons.
Dat is onwaarschijnlijk.
Mijn zoon negeert me al zes maanden.
Hij belde één keer, toen zijn vader stierf.
Hij was boos om mijn briefje.
Waarover?
Dat zijn vader was overleden.
Een briefje? Woont hij in het buitenland?
Nee, Brooklyn.
Heb je niet gebeld?
Ik was net op bezoek geweest.
We hadden vreselijke ruzie.
Hij belde niet om zijn excuses te maken, dus ik belde ook niet.
Dat is hard.
Hij vergat me te vertellen dat hij getrouwd was
tot twee maanden later
en ik weet nog steeds niet of ik oma ben of niet.
Waarom moet ik hem bellen met belangrijke informatie?
Dat is kinderachtig, Olive.
Bel jij je dochter?
- Dat is een ander verhaal. - Waarom? Wat heeft ze gedaan?
- Ik ben het niet eens met haar leven. - Wat betekent dat? Woont ze in een tipi?
Was dat maar zo.
Ze woont samen met een vrouw in plaats van een man.
- Ze is lesbisch. - Ja, zo noemen ze het.
- En dat vind je erg? - Het maakt me niet blij.
Vergeet het toch.
- Het is de moeite niet. - Wees eerlijk.
Zou jij het niet erg vinden als je zoon het bed zou delen met een man?
Helemaal niet.
- Geen kleinkinderen? - Ik zou van hem blijven houden.
Nu doe je gewoon sentimenteel.
Je weet pas hoe het voelt als je er zelf mee te maken hebt.
En jij bent intolerant.
Je vertrouwt zwarten vast ook niet.
- Je denkt vast dat ze lui zijn. - Nee.
- Niet allemaal. - Lieve hemel.
Je moet mensen die niet willen werken, niet verwennen.
Ik heb geen medelijden met oude rijke opscheppers
die niet kunnen meeleven met anderen.
Nee, ik wil niets horen over een gebroken hart.
Jij bent net zo intolerant als ik.
Echt waar. Kritisch, koppig, bekrompen.
En nee, je zoon zal je niet missen als je dood bent.
Hij zal opgelucht zijn en daar moet je je op voorbereiden.
Niet te geloven.
Ik ben hier klaar. De rekening graag.
Ik wil nog een toetje.
Waar ga je heen?
Ik betaal mijn deel van de rekening en dan neem ik een taxi.
Stop je geld weg.
Nee, dat doe ik niet.
Ik neem het niet aan. Jezus Christus.
Laat me in mijn waarde.
Ik heb het geprobeerd.
Zorg ervoor dat je kunt rijden.
Ik ben in orde. Ik bestel wel wat koffie.
Ja.
Pas goed op jezelf.
Clancy?
Clance.
Gaat het?
Hij belt vast om te zeggen dat hij veilig thuis is.
Stomme man. Het boeit me niet.
Dit is Olive Kitteridge. Niet thuis. Spreek een bericht in.
Hallo, Olive. Met Ann.
Chris weet niet dat ik bel, maar ik wilde zeggen dat de baby er is.
Hij heet Kyle en hij werd geboren op 28 maart.
Dat wilde je vast weten.
Dag.
Mrs Kitteridge? We zijn klaar voor u.
Aan wie dit leest
Wat doe je? Ga je picknicken?
Ja.
Waar is je eten?
Dat heb ik al op.
Dit zijn onze bossen.
- O ja? - Ja.
Dan ga ik maar weer.
Je kunt blijven.
Maar maak geen rotzooi.
Oké.
Hallo?
Ben je er?
Wacht, Olive. Ik kom eraan.
Ik lig net.
Nee, blijf liggen. Ik vind je wel.
Voel je je niet goed?
Gewoon verdrietig.
Het lijf functioneert prima.
Ik heb tulpen meegenomen.
Die geef ik normaal niet weg.
Ze zijn prachtig, Olive.
Bedankt.
- Ik zet ze wel in een vaas. - Nee, kom. Ga zitten.
Ik ben oma.
Ze spraken een bericht in.
Nu moet ik ze terugbellen.
Ja. Dat wordt makkelijk.
Het is mijn fout dat mijn zoon me haat.
Ik heb mijn dochter al twee jaar niet meer gesproken.
Stel je eens voor.
Mijn man hield van me en ik was vreselijk tegen hem.
Mijn vrouw was een heilige
en ik had een affaire.
Ik had een affaire. Bijna. Ik hield me in,
maar mijn man leed eronder.
En nu voel je je vreselijk.
God, ik ben bang.
Stop.
Ik haat bange mensen.
Dat is jammer dan.
Hoor je iets?
Leef ik nog?
Alles werkt nog.
Deze wereld verbaast me.
Ik wil hier nog niet weg.