Ik schreef dit lied.
Ik ken hem niet. - Kom op.
Het heeft verschillende delen. Je moet drie partijen opnemen.
Dat was het.
Dit is het begin waar ik aan werkte.
Ik heb het.
Tof. En Nate dan?
Ik heb niets.
Maar ik vind wel iets.
Ik heb er een. - Oké.
Dat is een herhaling. Weetje wat we moten doen?
We moeten dat aan het eind zetten van dat ding wat ik aan het schrijven ben.
Dan kan ik hiermee verder puzzelen.
Dat ken ik.
Ik denk niet dat dat gaat werken.
B-kantje.
Klaar?
Klaar. - Opnemen.
Een, twee, drie, vier.
WAT KAN IK DOEN?
WAT KAN IK DOEN OM JOU TE VERDIENEN?
WAT HEB IK GEDAAN? GOD ALS GETUIGE
Het is een oase. Er is veel land. Er is veel ruimte.
En in het midden van die ruimte
komt hele toffe en rare muziek uit deze stad.
Muziek die mensen overal inspireert.
Voor muziek, kunst, die manier van jezelf uitdrukken,
word je als vanzelf hier naar toe getrokken.
Er is een bepaald gevoel datje krijgt als je er heen gaat.
Dat is water met mij gebeurde. Toen ik nog jong was
lag het open, voelde het vrij.
Je kon alles.
Ik denk dat er geografisch iets aan de hand is hier,
of mystiek of zoiets.
Het is niet alleen een Texaanse oase,
het is een oase voor het hele land.
Veel mensen geloven erin,
een liberale oase midden in Texas.
De cowboy met zijn rodeo-vrouw in het ene huis
en het lesbische stel aan de andere kant.
Maar je realiseert je niet dat de lesbiennes op Bush stemden
en de rodeo-vrouw stiekem lesbisch is.
Het is gewoon een gekke plek.
Er komt hier zoveel vandaan,
er is zoveel in gang gezet.
Dat is echt bijzonder.
Misschien zit het in het water, in de houding of in nog iets anders.
In de jaren '60 was het een hippiestad, en daarna in '70 en '80 punkrock.
Ergens in de jaren '90 werd het gewoon echt extreem.
Het werd een grote kleine stad.
Ze zeggen je wat ze zijn.
GIBBY HAYNES, ZANGER BUTTHOLE SURFERS
De livemuziek-hoofdstad. Dat zeggen ze.
De hoofdstad voor baroptredens dan.
Mijn liefde, Austin.
Het was een bedacht Kamer van Koophandel-ding,
dat Austin de livemuziek-hoofdstad is.
Het is deels waar.
JIMMIE DALE GILMORE, ZANGER EDIT ARTIST, THE FLATLANDERS
Van reggae naar rock naar blues naar jazz,
country, allemaal vlak bij elkaar...
GARY CLARK, JR. BLUESGITARIST
Elke avond.
Mensen vragen zich af waarom Austin geen Nashville is...
Qua muziek-industrie.
Het is een creatieve snelkookpan.
Een geweldige plek voor muzikanten om samen te komen, dingen uit te zoeken.
De scene begon in de jaren '70,
toen Willie hiernaartoe kwam.
Je bent geboren in Abbott?
Het lijkt alsof veel songwriters van Texas naar Nashville gaan...
WILLIE NELSON COUNTRYZANGER EN SCHRIJVER
Maar je was een van de weinigen die terugging.
Ik ging er een tijdje heen, bleef er vrij lang,
vond het leuk maar het merendeel van mijn werk was in Texas, West,
waar ik opgroeide, en dat hoor ik in mijn muziek
dus het was duidelijk waar het vandaan kwam.
Ik dacht eerst aan Houston.
Mijn zus woonde er, dus ik ging naar haar toe en besloot
daar te beginnen.
Toen hadden we de eerste Forth of July picnic
bij Dripping Springs en dat veranderde veel.
Austin was al aan muziekstad.
Pas toen Willie kwam, kwam alles bij elkaar.
Daardoor kwam Austin op de radar te staan.
Dat Willie terug ging, veranderde mijn leven.
Ik zou waarschijnlijk...
lk zou zeker niet zijn wie ik was, zonder dat.
Opeens werd ik niet meer in elkaar geslagen
omdat ik lang haar en cowboylaarzen had.
Alle hippies kwamen naar Willie's optreden.
Ik kan me herinneren dat ik hem zag in Behalf Dollar.
Alle hippes zaten op de dansvloer vooraan.
En mensen gingen daar dansen en schopten ze.
Je kent die cowboylaarzen wel.
En Willie stopte.
Middenin het lied zei hij, 'Er is ruimte om te zitten en om te dansen.'
Het was voor het eerst dat rednecks en hippies
samen waren, vooral in Texas,
en allemaal hetzelfde deden.
Er ging bier rond, joints,
en ze bleken samen iets te hebben.
Muziek.
Wat ik leuk vind aan Willie is dat hij een onderschatte gitarist is.
BILLY GIBBONS GITARIST ZZ TOP
Zijn solowerk op die rare oude Martingitaar is fenomenaal.
Ooit als we elkaar weer zien
We zijn al vier decennia vrienden.
We moeten liefhebben.
Lopen wij weer hand in hand
Je kan naar Willie Nelson luisteren,
maar hem zien spelen...
DAVID FRICKLE, SENIOR REDACTEUR ROLLING STONE
Want dan zie je hem in zijn natuurlijke omgeving.
Waarom hij is wie hij is.
Blauwe ogen huilen
In de regen
lk wilde je wat vragen over Austin City Limits.
Was jij de eerste? - De eerste.
Ik kreeg meer dan anderen
Ze kregen Willie Nelson voor vijfhonderd dollar.
Lone Star Beer stak er geld in en ook PBS.
Austin City Limits
zette deze kleine stad in de schijnwerpers.
Heb je het veel gezien? - Ja.
Ik ging af en toe naar opnames.
Dat kan, je kwam makkelijk binnen toen.
En Austin City Limits
zat voor eeuwig in dat oude gebouw op de campus.
De laatste keer nam ik daar op, in de oude studio.
Het begon allemaal daar en bleef daar ook, 36 jaar lang.
Dit is nieuw. Hypermoderne faciliteiten.
Hoewel we de originele studio hebben verlaten,
is het nog intact.
Als je naar binnen loopt en het licht aan doet
zie je het podium en de skyline.
Er is niets veranderd.
Als we daarheen kunnen om op te nemen, dat zou te gek zijn.
Ik weet niet of dat mogelijk is.
Het is mogelijk. Zoals je zei, de studio is er,
en ook al wordt de show op de nieuwe plek opgenomen,
we doen nog van alles op de oude lokafie.
Als je alles daar wil doen
werken we graag met je.
Zeg maar hoeveel tijd je wilt.
Maakt niet uit. - We hebben het gefilmd.
Taylor zei dat. - Kom, Dave.
Niet gemonteerd.
3 MAANDEN LATER
UNIVERSITEIT TEXAS ORIGINELE AUSTIN CITY LIMITS STUDIO
Dit is het. Dit is de historische studio 6A.
Toen het in 1974 gebouwd werd, wist niemand dat het zo belangrijk zou worden.
De studio is ontworpen voor allerlei soorten producties behalve muziek.
Niemand had bedacht dat we hier een live muziekshow zouden doen.
DAVE GROHL ZANGER FOO FIGHTERS
Hij maakt... We filmen een tv-show.
Weetje nog? - Ja. Wat is er?
Dat is een mooie gitaar.
Hebben we hier al gespeeld?
Het is tof, heel droog, en wat ze hier gedaan hebben
qua geluid is te gek.
Hier gaan we het lijk neerleggen.
BUTCH VIG PRODUCENT
James en ik waren wat nerveus voor we hier kwamen.
JAMES BROWN GELUIDSTECHNICUS
We wisten dat het geen traditionele studio was.
Twee.
Je moet de knop indrukken om met me te praten.
Hoor niets. - Oké.
Wat?
Ik denk dat James hier al geweest is en zei dat het geluid droog is.
Die gebruikten we in Chicago, toch?
Ja.
Omdat het een tv-studio is, heeft het weinig ambiance,
maar toen we hier eenmaal waren en de microfoons plaatsten,
bleek het heel goed te klinken.
Ik werkte bij het radiostation in mijn geboortestad Poughkeepsie.
WPDH.
Een luisteraar belde op en zei, 'Ben je ooit wel eens in Austin geweest?'
lk zei, 'Nee, dat is in Texas, toch?'
En hij zei, 'Er is een geweldige muziekscene in Austin
die je eens moet bekijken.'
Dus ik zocht een excuus voor een reisje
naar Willie Nelsons Forth of July Picnic.
Veel dank en welkom
Bij Willie Nelson's Fourth of July Picnic.
Is iedereen er klaar voor?
Wij ook.
Ik bracht een week in Austin door.
En een muzikantenvriend en ik
spraken af dat we naar Austin zouden verhuizen.
Ik kreeg een baan bij KUT fm
in hetzelfde gebouw als PBS
waar Austin City Limits ontstond.
Ik regelde een baan als producent van dat programma.
Ik begon in seizoen vier, toen bouwden we dit podium
waarop Roy Orbison zijn kenmerkende hoge noten pakte.
Onvoorstelbaar dat Ray Charles en zijn 17-koppig orkest
hier op pasten.
Ik doe altijd de introductie voor de show.
En ik was mijn introductie van Johnny Cash aan het voorbereiden
en toen zag ik hem een beetje ongedurig in een hoek hangen.
Ik vroeg of hij iets nodig had.
En hij keek me aan en zei,
'Het gaat wel, Maar dit is gewoon een echte muziekshow.
Ik wil er zeker van zijn dat het goed gaat.'
Hallo, ik ben Johnny Cash. Goedenavond.
En na afloop noemde Johnny het
een van de beste tv-optredens die hij ooit had gedaan.
Veel historische momenten hebben plaatsgevonden op deze plek.
In allerlei genres.
En voor de verandering klonk het goed op tv.
Over het algemeen was het tv geluid nog niet zo goed.
Maar Austin City Limits en Terry, die jongens werkten er hard aan,
en uiteindelijk creëerden ze een best acceptabel geluid
voor een televisiestudio.
Dat is waarom veel bands hier wilde optreden.
Toen de Foo Fighters Austin City Limits speelden,
was het echt belangrijk voor ons,
omdat we allemaal waren opgegroeid met de show.
Wanneer je die ruimte binnenloopt en op dat podium stapt,
kan je de geesten voorbij voelen vliegen.
Er is iets met dat podium
dat anders is dan war dan ook.
Ik weet niet of ze zich realiseerden hoe belangrijk de show was,
toen ze er voor het eerst mee begonnen.
Er waren niet veel van die shows op de televisie toen ik een kind was.
Muziek in Austin was altijd een groot ding.
De muziek scene gaat terug naar de jaren '30 en '40.
Er is een club genaamd de Victory Grill.
Waar mensen als BB King en Bobby Blue Bland
een aantal van hun eerste live shows speelden.
Er is een Skyline Club,
de laatste plek waar Hank Williams speelde voordat hij stierf in 1952.
En Elvis speelde er vijf keer voordat iemand wist wie hij was.
In de jaren '50 en '60 was Houston echt een muziekmekka.
BB King, zijn hele band kwam uit Houston.
Little Richard's eerste opname was in Houston.
In zijn autobiografie zei Ray Charles
als je een goede band wilt, ga je naar Houston.
Houston was het mekka.
Maar Austin was ook waar alle meisjes in haltertopjes waren.
Austin was nogal een magneet.
Het was een universiteitsstad.
De Universiteit van Texas heeft 50,000 studenten.
Austin is de zusterstad van San Francisco of Berkeley.
Er waren reformwinkels, het leek we
alsof je in Californië was.
Er waren optredens van psychedelische bands, 13th Floor Elevators,
en Moving Sidewalks, Billy Gibbons eerste band.
De Sidewalks en de Elevators leefden in hetzelfde huis in Houston.
Dat was '66, '67, lk was 16.
En ik leerde net allerlei nieuwe geluidswegen in te slaan.
Ik weet dat er bands waren voor the Moving Sidewalks,
of was het de eerste?
Zij heetten eerst The Saints.
We voegden blazers toe en toen werd het een groot rythm en bluesding, en...
1966.
The 13th Floor Elevators verschenen.
Je gaat een ochtend wakker worden Als de zon de dauw begroet
Wat Roky en z'n jongens deden stond echt los van alles.
We veranderde opeens onze naam in de Moving Sidewalks.
En the 13th Floor Elevator, okay, Moving Sidewalks,
dat ging over voortgaande bewegingen. Omhoog, vooruit.
Je gaat me missen, schatje
In diezelfde tijd was iedereen
geestverruimende middelen aan het ontdekken.
Er was een echte Lyserginezuurdiethylamide
toen ik 25 was.
Het was omdat Owsley het zelf meebracht
en een laboratorium opzette
bij de Universiteit van Texas.
Er was heroïne en er was wat coke.
Elke andere psychedelica die je maar kon denken.
En sommige van die excursies
waren niet zo populair bij de mensen van de rechtshandhaving.
Het rechte pad werd steeds kronkeliger...
Vanwege hun aanvaringen met de wet
gingen de Elevators naar San Francisco,
waar de scene vooral bestond uit koffiehuizen,
meer een soort folkbijeenkomsten.
Ik ging naar school in San Francisco.
JOHN DENSMORE DRUMMER THE DOORS
ROBBY KRIEGER GITARIST THE DOORS
In die tijd was folk daar heel groot, met jugbands en dat soort groepen.
Rock en Roll was traditioneel, folk was cool.
En toen ging iedereen op de elektrische toer.
Ik wist niet dat ze beschouwd werden
als pioniers van psychedelische muziek.
TIM KERR GITARIST BIG BOYS
We gingen naar San Francisco, begonnen daar en mensen vonden het interessant.
De band waar ik op school in zat, speelde Roky liedjes
en nummers van 13th Floor Elevators.
Als je luistert naar die vroege platen
ken ik niemand die deed wat zij deden.
Die muziek was heel vooruitstrevend.
We moeten Tweekoppige Hond leren.
Tof, man.
Dat is best een tof lied. - Best goed, gast.
Roky Erikson's stem is het meest heftige,
mooie, demonische geluid.
Een van de grootste schreeuwen
is als hij die eerste regel van Two-headed Dog zingt,
dat is gewoon een van de beste momenten in de rock and roll.
Tweekoppige hond Tweekoppige hond
lk werkte in het Kremlin Met een tweekoppige hond
Wat een pionier, en ik ben dol op psychedelische rock.
Heel erg, ik bedoel,
ik zou overal echo achter plaatsen als het kon, weetje.
En ik hou ervan dat één van mijn favoriete bands aller tijden
ZZ Top is en daar totaal door is beïnvloed.
Weetje, hij is niet per se geestelijk helemaal gezond
maar hij is briljant.
Soort van geniaal.
Tweekoppige hond Tweekoppige hond
lk werkte in het Kremlin Met een tweekoppige hond
Hoe zou je de Elevators omschrijven aan iemand die ze niet kent?
Ik val maar met de deur in huis.
ROKY ERICKSON, ZANGER THE 13th FLOOR ELEVATORS
Het is een soort voorzichtige muziek.
Maar we bedachten alles, weet je wel.
Toen jullie eenmaal doorgebroken waren,
zagen jullie alles toen steeds groter Worden?
Elke keer dat we speelden
voelden we ons zekerder van onszelf.
We kochten toffe kleding en dat soort zaken
in de stijl van Davy Crockett en zo.
Ik heb Billy Gibbons ontmoet en vind hem heel aardig. Hij is echt een goede kerel.
En iemand vertelde me eens
dat ze hun bandnaam kozen als eerbetoon aan jullie.
Is dat zo?
Wist je dat niet? - lk wist niet dat.
Dat is geweldig, ja. - lk bedoel, je weet wel.
Hoe is ZZ Top begonnen?
Iemand zei, we noemen jullie gewoon ZZ Top.
Zagen jullie the 13th Floor Elevators?
JIMMIE VAUGHAN, GITARIST THE FABULOUS THUNDERBIRDS
Ja, ik zag ze in een Chinees restaurant.
Hoe was het? - Ze waren gek.
Ze hadden een elektrische kruik en alles.
Het was niet doorsnee, als je snapt wat ik bedoel.
Maar ze hadden platen.
Dat is wat ik bedoel, dat is wat tof aan Austin was,
ze kwamen ermee weg, ze deden het.
Ze speelden de hele tijd, dus...
"YOU'RE GONNA MISS ME" DOOR THE 13TH FLOOR ELEVATORS
In de periode dat ik hier kwam,
waren de 13th Floor Elevators echt beroemd geworden.
En het was het begin van het einde voor Roky.
Hoe lang heeft de band het volgehouden?
Nou...
Totdat ze begonnen...
mij te helpen...
als ze dachten dat ik in de problemen zat vanwege drugs.
De eerste keer dat ze hier kwamen, zeiden ze...
'Kijk, deze jongen stopte halverwege met school,
omdat hij lang haar heeft en te morbide is.
Zijn haar is gebleekt, weetje,
en hier is hij...
in een psychedelische band,
we moeten dit onder de duim houden.' En dat deden ze.
Ze hadden hem opgesloten, jarenlang...
DUO UIT AUSTIN GEARRESTEERD VANWEGE DRUGS
ERICKSON, ROGER MARIHUANABEZIT
ROCK 'N ROLLERS' RECHTZAAK SEPT. 19
vanwege een overdreven beschuldiging. En hij had een keuze.
Naar de gevangenis of een psychiatrisch ziekenhuis.
DIAGNOSE: SCHIZOFRENIE
Hij kreeg het advies niet naar de gevangenis te gaan
omdat hij misschien uit de inrichting zou kunnen komen.
RUSK STATE ZIEKENHUIS
Gelukkig gebeurde dat ook, dankzij zijn broer en ondersteuners
die nooit vergeten waren waar Roky voor stond in de jaren '60.
Dat keerpunt.
Als ik luister naar je stem is er een deel van jou,
dat me doet afvragen of je van James Brown houdt.
Ja, ik hou van James Brown.
Echt? - Ja.
Want als je stem daar boven komt in dat hoogste register...
lk dacht echt: 'Dat klinkt als James Brown.'
lk zal je zeggen dat ik beïnvloed ben door James Brown.
Hij schreeuwt, ik ben gaan schreeuwen als...
Alleen dat doet pijn, weetje...
Hij is de levende belichaming van psychedelische muziek.
Hij heeft het uitgevonden en dat zegt veel.
Dat zegt heel veel.
Toen werd Austin een plek voor muziek tegen de klippen op.
TONY BROWN PRODUCENT
Een plek zonder grenzen.
Er was een tegencultuur in Austin, voordat die in andere steden ontstond.
Ik werd in die tegencultuur getrokken omdat mijn oom...
lk was zo'n kind in een groep mensen
die vijf tot tien jaar ouder waren dan ik.
Niet veel interesse in school. lk liep weg van huis toen ik 14 was,
ze brachten me terug en ik liep weer weg in het midden van het tweede semester.
Er gebeurde nooit iets in mijn woonplaats
En ik ben niet iemand Die maar blijft hangen
Maar ik hoorde iemand Op een dag mijn naam roepen
En ik volgde die stem over de verlaten snelweg
lk ging uit huis toen ik 16 was.
Ik was heel geïnteresseerd in muziek
en ik ging rondhangen in een koffiehuis genaamd the Gate House.
Ik ging af en toe naar Houston
omdat ik hoorde over een plek genaamd the Old Quarter
en een plek genaamd Sand Mountain, een koffiehuis.
De belangrijkste reden was Townes Van Zandt.
Zodra ik begon te spelen in koffiehuizen,
hoorde ik over Townes en mensen die Townes' nummers speelden,
lk ging naar de platenzaak en daar waren Townes' platen.
Ik wist geen verschil tussen Townes Van Zandt
en Jackson Brown of wie dan ook met een plaat in de winkel.
Iedereen die een plaat in de winkel had,
was wat mij betreft een grote ster.
Ik zag hem in Old Quarter in Houston en volgde hem
gedurende een paar jaar.
Volede je je verwant met zijn stijl?
Ja, het was een soort cult voor ons allemaal, ik...
Lucinda Williams, Guy Clark zelfs.
Iedereen ging door zijn eigen fase hem te willen zijn.
Soms deden mensen daarom verkeerde dingen, ik ook.
Ze hebben alle honky tonks gesloten vannacht
TOWNES VAN ZANDT EERBETOON AUSTIN CITY LIMITS 1997
En bidden even kort
Als ze dit ooit wisten
Je zei altijd Dat de weg je thuis was
Maar we weten beiden
Dat is niet waar
JOHN TOWNES VAN ZANDT 7 MAART 1944 - 1 JANUARI 1997
LEVEN IS VLIEGEN
Het is de enige plek
Toen ik hem leren kennen, verdiende hij geen geld.
En Townes had veel meer geld kunnen verdienen dan hij deed.
Maar wat belangrijk is,
is dat het hem niet deed ophouden met wat hij aan het doen was.
Ik was getuige van iemand die zich had vastgelegd op kunstenaar zijn.
Ongeacht de gevolgen voor het levensonderhoud.
Het was nooit echt een stad voor jou
Maar jij bleef hangen
Met de Fort Worth blues
Austin City Limits zette Austin nationaal op de kaart.
DARIN KLEIN PRODUCENT FESTIVAL SXSW
In het begin was het vrij strikt country, blues en folk.
Dingen die populair waren in de regio, in het zuiden.
Maar het kreeg nationale bekendheid.
Een van de eerste optredens die ik boekte in mijn eerste jaar als producent
was Tom Waits.
Hij had absoluut helemaal niets te maken met countrymuziek, of met Austin.
Slaan en steken Kan mijn botten breken
Maar ik blijf altijd eerlijk
Tom Waits was een grote stap een nieuwe richting uit.
Dat is nog steeds een van de meest opgevraagde optredens.
Ik heb een Tom Waits optreden van 40 jaar oud.
Ze staan in rijen in de straat
In de achterbuurten daar
Je gebruikt waarschijnlijk weinig piano?
Eigenlijk wel. - Voor dit lied?
Heb je een oude piano hier?
Vast wel. - Heb je de oude piano hier?
Achter die tribune.
Het is een Baby Grand.
Ja. - Maar het is de piano.
We hadden Ray Charles en Jerry Lee Lewis.
Heb je hem laten zien water gebeurde?
Ik gebruik de microfoon nergens voor. - Wat?
Je zei altijd, het is een beetje zoals...
Wie heeft hierop gespeeld?
Ik herinner me niet de volledige lijst.
Jerry Lewis, Fats Domino, Ray Charles.
Iedereen. - Echt. Iedereen.
Was hij hier ook voor Tom Waits?
Ja, hij speelde er ook op. lk ben er redelijk zeker van dat Tom erop speelde.
Welke piano anders?
We moeten dat ding neerzetten.
Niemand kent de geschiedenis van de piano.
Waarom is deze plek, waarom is dit...
Wat gebeurt hier?
Ze gebruiken het voor PBS
en lokale producties
en lunchafspraken.
Privéfeesten.
Maar tot nu toe ziet het er nog hetzelfde uit.
Het is raar, man.
Het is als de Twilight Zone met de brandende sigaret nog in de asbak.
Alsof het gisteren nog in je show zat.
Ik ga het de jongens nu vertellen.
Blauwe maandag lk haat maandag
Heel veel werk Sloof me elke dag uit
lk ben dat lied vergeten.
Ja zoiets.
Wil je me het niveau van de track geven zodat dit ding goed gaat werken.
Geef een boodschap aan iedereen daar.
En dan je bek houden en stilstaan.
Omdat we alles oppikken. - Oké.
Bek dicht als je in deze ruimte bent.
Geen scheten. - Oké, laten we dat nog eens proberen.
Archies Bunker's stoel staat in het Smithsonian.
En deze piano staat in de hoek van de kamer,
met dekens erover en een heleboel dingen er bovenop.
Ik was geschokt.
Sorry.
Je bent hier wat laat...
Toen het Armadillo hoofdkwartier opende,
was het een mijlpaal in de muzikale evolutie van Austin.
Toen ik op mijn 18e naar Austin verhuisde, kreeg ik een Efficiency appartement.
Aan de overkant was de Armadillo net geopend.
Het was een voormalig wapenarsenaal gebouw
dat een paar duizend mensen kon hebben en ze hadden rock
en Grateful Dead, en Springsteen
speelde een van zijn eerste Texas shows daar.
Maar ze boekten ook Willie en Waylan.
En die plaats zat vol met duizenden mensen.
Ze deden dat Cotton Eye Joe of wat dat dan ook was.
Juich en schreeuw maar even.
Mijn bandje was daar tegen.
We wilden niet country zijn.
We wilden blues zijn.
Het eerste nummer dat ik leerde was Honky Tonk van Bill Doggett.
Sindsdien ben ik niet echt vooruit gegaan.
Mensen zeggen dat zo'n blueslijntje simpel is.
Totdat je begint te luisteren en het probeert te leren.
Mijn vriend Jimmy Vaughan zei: 'Als je denkt dat het makkelijk is,
realiseer je je juist hoe lastig het is.'
We zeiden dat we een bluesband werden,
zij zeiden: 'dat kan je niet doen, dat lukt je nooit.'
Het maakte ons niet uit, we hadden lol.
Er was een gast, Clifford Antone, die helemaal into blues was.
Hij was alleen geïnteresseerd in Jimmy Reed, Muddy Waters,
en hij had net een club geopend en zei: 'Kijk, dit is Antone's,
we doen hier aan blues.' En toen werden we de huisband,
The Thunderbirds.
Soms is er een zaal vol van een bepaalde muziekscene,
en dat was Antone's.
Je wist als je naar Antone's ging
datje altijd goede muziek ging horen.
Albert King, Albert Collins, al die gasten uit Chicago
kwamen er een week spelen.
We leerden van naar ze kijken.
Albert King speelde linkshandig zoals Hendrix.
En niet opnieuw besnaard maar gewoon omdraaien en spelen maar.
Je vraagt Koning Albert niet om even in te vallen,
hij was een grote, gemene man en hij was Albert King.
De gemeenste gitarist ooit.
Wij rechtshandige spelers
werden gek van het proberen te ontdekken hoe Albert King zo speelde.
Het is niet te snappen.
Je gitaar omdraaien, zo.
Want al die akkoorden waren naar beneden.
Naar beneden.
Niet omhoog.
Dus, Albert werd mijn favoriete man.
Je vroeg niet Albert King om met je mee te doen, niemand deed dat.
Maar Clifford zei: 'Hey, er is een gast genaamd Stevie Ray Vaughan,
hij wil met je jammen. Hij Kan net als jij spelen.'
Dus Albert zegt oké.
En mijn broer kan meedoen, hij was pas 17.
Dit was in het begin van ZZ.
We deden een show in een club genaamd Albert in Dallas.
Stevie sloop naar binnen,
ik was bevriend met zijn oudere broer Jimmie.
Kom erbij, man. En hij was al te gek.
Hij was misschien 15 jaar.
Weetje nog de eerste keer datje in Austin City Limits speelde?
Ja, Er waren 300 mensen binnen,
iedereen danste,
en vergat snel watje deed,
je had gewoon plezier.
We deden mee en ik geloof dat Stevie de show opende.
En...
Liefde maakt mij steeds tot een grote, sterke man
Hou van me, schatje, ben ik nietje man
Liefdeslust, schatje
lk heb die liefdeslust, schatje
Je wekt mijn liefdeslust op, schat
En ik weet niet wat ik moet
De eerste keer dat Stevie Ray meedeed, was hij een zwetend hoopje ellende,
en hij liep steeds het podium op en af,
'lk kan dit niet.
Ik heb nog nooit zo slecht gespeeld.'
Terwijl iedereen in het publiek zo ging van,
'Wat is dit? Dit is te gek.' Zo ongeveer.
Ik heb alleen maar een vage herinnering aan jong zijn en Stevie Ray zien
op Austin City Limits.
Ik herinner het me, als een droom, lk herinner me dat ik het zag.
CHRIS SHIFLETT GITARIST FOO FIGHTERS
lk heb oude afleveringen gezien die hier werden gefilmd.
Vooral Stevie Ray Vaughan.
Een van de meest gestoorde gitaristen die ooit leefde.
Zelfs toen, als kind,
had je al door dat hij bijzonder was.
Gestrand
Gevangen in het spervuur
Die laatste show in 1990,
de meeste van hen overleden in die helikoptercrash...
HELIKOPTERCRASH DOODT STEVIE RAY VAUGHAN
...was zo sterk...
STEVIE RAY VAUGHAN DOOD BLUESGITARIST WAS 35
...Eric Clapton heeft het waarschijnlijk het beste omschreven.
Hij geleidde een soort van kracht.
Dat was bijna niet menselijk.
De blues komt en gaat, als eb en vloed.
Het blijft altijd.
Er zijn steeds weer mensen die het de moeite waard vinden om te volgen.
STEVIE RAY VAUGHAN MUZIKANT
Luisterde je naar de blues? Was je een bluesmens?
DAVID YOW, ZANGER, SCRATCH ACID/THE JESUS LIZARD
Een beetje. lk hou van delta blues.
Noordse blues vind ik minder interessant,
zoals Chicago blues, ik hou niet van pronte blues.
Of je moet lijden om de blues te zingen,
ik denk datje niet per se moet lijden om punkrock te zijn,
maar het helpt.
Ik denk niet datje boos hoeft te zijn, maar het helpt.
Houston en Dallas hadden hun kleine scenes,
maar minder goed. Zeker vergeleken met Austin.
Die scene was zo tof. Die tijd was echt geweldig.
En toen de punk echt begon,
werkte ik in een platenzaak en eerst ging ik meer voor the Clash,
maar later de Sex Pistola
omdat Sex Pistols meer als een rock en rollband klonken.
Clash klonk meer als de Beatles.
Had je hiervoor al muzikale ambities?
Misschien, maar dan wel zonder muzikale capaciteiten.
Ik was de slechtste accountant
in de geschiedenis van het kantoor van Peat Marwick Mitchell
in San Antonio, Texas.
Ik wilde naar de kunstacademie en kunstdocent Worden.
Ik dacht dat ik dan de zomer vrij zou hebben om met stagiaires rond te hangen
gedurende het jaar en ze te leren tekenen.
Maar toen kwam punkrock.
Ergens een grote show spelen was zo ongrijpbaar.
En toen kwam punkrock en kon iedereen dat opeens doen.
Het was niet de muziek die me greep
meer het hele idee dat
de gast achterin die schreeuwt 'Slapen, we slapen'
net zo belangrijk is als de mensen op het podium,
en de mensen in het publiek die fandingen doen,
foto's maken en andere dingen.
Ze zijn allemaal creatief.
Ik was verkocht. lk dacht dat dit het tofste ooit was.
The Big Boys waren een van de eerste
in een scene die meer dan een decennium bleef bestaan.
Ze waren echt een van de eerste.
Big Boys begonnen toen ik van de universiteit kwam.
Mijn eerste jaar na de universiteit en Chris en ik waren schaatsen,
en gooiden een munt op over wie bas gaat spelen,
omdat we allebei gitaar spelen.
En hij kreeg bas, ik gitaar.
Als het andersom zou zijn geweest,
zou die band een heel andere band zijn geweest.
Zij hadden de energie van een band zoals Black Flag of Sex Pistols,
maar je kon er op dansen.
Of stagediven of skateboarden.
Dat is de skateconnectie.
Ik zou hier niet geweest zijn zonder skaten.
Urethaan wielen waren net nieuw en we schaatsten allemaal samen.
RANDY "BISCUIT" TURNER ZANGER, BIG BOYS
Biscuit reed met ons, en we skaten
op Brick House en dat soort funk,
daar skaten we op.
Omdat er geen regels of kledingvoorschriften waren,
draaiden we funk en zo want daar luisterden we naar.
Begin je eigen band.
Jullie vertelden het publiek om hun eigen band te beginnen.
Ken je die schilderijen, die je moet signeren,
jouw naam hier.
Als je onderaan kijkt,
kijkt wie dat geschilderd heeft, je ziet je naam,
dan denk je, kom op, dat kan ik ook.
Je zou iets kunnen doen.
Laat ik duidelijk zijn,
'Volg niet de voetsporen van de beste,
maar zoek wat zij zochten.'
Je moet altijd je eigen pad volgen
en doen watje wilt want je weet nooit
wanneer je een zaadje plant en er iets gebeurt.
Het is verbazingwekkend.
Het is raar om over na te denken, vroege jaren '80, Texas,
is er een punkband die funk speelt en zich in extreme vrouwenkleding uitdost.
Fuck.
Er zijn groepjes in Dallas, San Antonio en Houston,
maar over het algemeen
is dit de enige plek in Texas die zo was en nog steeds zo is.
Als je je woonplaats verlaat, beland je vanzelf in Austin.
We komen naar Austin om naar Raul's te gaan,
De punk rock club.
Raul's zat op Guadelupe vlakbij de universiteit.
Corpsballen reden voorbij en gooiden bier en schreeuwden
'Diva' uit het raam.
Er is een stoplicht.
Het is hier en daar is een stoplicht.
Sommige idioten, corpsballe, keken naar ons en gooiden dingen,
ze realiseerden zich niet dat het licht rood was
en de auto voor ons stopte. Bam. En wij gingen allemaal...
Het is een toffe gemeenschap van mafkezen en mislukkelingen en zo.
Ik weet dat tourende bands langskwamen en zich verbaasden
over dat tijdens het het slamdansen
mensen in Austin iemand die viel weer overeind hielpen.
De Sentinel;krant ontdekte dat we in Austin speelden
en ik weet niet hoe ze hier kwamen
maar ze maakten een foto van mij,
naakt, met een Amerikaanse vlag om mijn middel
en in brand. En hun kop...
Het stond voorop de entertainment-sectie
van de zondagskrant,
'Is dit de slechtste band in de geschiedenis van rock en roll?
Het was absoluut hopeloos.
We zaten in een band genaamd Butthole Surfers.
Ik bedoel, kom op.
Ik herinner me dat er een show was
waar ze een naakte vrouw op het toneel zetten.
JAMES MURPHY ZANGER LCD SOUNDSYSTEM
En mensen zeiden dat ze dat niet konden doen,
het was voor alle leeftijden, ze zouden dicht moeten.
Dus Gibby zette een deel in de fik.
Ja.
In 1985 was er geen andere band ter wereld zo goed live.
Zoals Thurston Moore ooit zei,
'De laatste psychedelische band.'
Waarom vragen ze ons nooit voor Austin City Limits.
Net als met skaten,
de mensen denken dat het toen heel erg groot was,
maar het was maar klein,
alsof we van Mars of Saturnus kwamen.
Het is interessant want het lijkt
alsof het door South by Southwest zo'n grote muziekhoofdstad is geworden.
De mensen die zuidelijke punk begonnen, zitten bij Raul's.
Louis Black die de Chronicle runde, ze zaten allemaal bij Raul's.
Het begon hier in 1987 als een reactie op Raul's.
De oprichter, die bandmanager was
kon van de muziekindustrie
geen aandacht voor zijn bands krijgen.
Hij kreeg 5000 dollar van de Kamer van Koophandel van Austin
en hij werd gesteund door de Austin Chronicle,
waar hij nog werkte.
Er waren al die bands, waarvan niemand wist,
die gewoon voor mensen wilden spelen.
Mijn vrienden en ik noemden het south by soapwhat.
Het begon met 800 mensen,
200 bands en 15 clubs.
Het was heel tof toen het begon.
Iedereen had optredens in verschillende clubs.
En nu krijgen we... 10,000 aanmeldingen
om op 2300 plekken te spelen.
Het is geen lokaal ding meer.
Je ziet bands van over de hele wereld.
Een paar jaar geleden waren er 120 bands
alleen al uit Australië.
Er is een Koreaanse nacht, een Nederlandse nacht,
een Japanse nacht.
Ik denk dat het niet meer echt een muziekfestival is.
Het is voorjaarsvakantie.
Nu komen de platenmaatschappijen met budgetten
en band spelen in een hoekje.
Iedereen wil iets met South by Southwest,
wat iets wegneemt van waar South by Southwest ooit voor bedacht is.
Ik denk dat toen South by Southwest voorbij kwam,
Austin meer aandacht kreeg.
Austin heeft nog steeds trekken van een kleine stad,
maar over het algemeen is de stad volwassen geworden.
Het is net meer zo geïsoleerd of lokaal als het was.
Er is nog steeds geschiedenis en erfgoed daar.
Dat verdient veel respect en we kunnen er veel van leren.
Omdat hier je geboren en getogen bent,
heb je waarschijnlijk een beter beeld van de stad.
Toen je opgroeide, moetje geweten hebben
dat dit een soort muziekhoofdstad was, toch?
GARY CLARK, JR. BLUESGITARIST
lk wist het niet, ik was nooit echt de rivier overgestoken
behalve dan om mijn oma's huis te bezoeken.
Zo nu en dan reden we naar de 6e straat,
gewoon overdag, ik had geen idee wat daar allemaal gebeurde
totdat ik er heen ging voor het verjaardagsfeest van mijn vriendin Eve.
En ik zei: 'Hoe kon je me dit niet vertellen.
Dit is alles wat ik wil in mijn leven.'
Dus ik ging ervoor.
Ik spijbelde, miste schoolprojecten,
maakte geen huiswerk, hing veel te laat rond in rokerige kroegen
en kwam dan ongeïnteresseerd 's morgens aan op school,
'Waar was je?'
lk was met Jimmie Vaughan, Pinetop Perkins en James Cotton
bij Antone's gisteravond.
Je kent hem nog wel van toen hij klein was.
Ja.
Wat dacht je de eerste keer dat je hem zag?
Ik dacht niet echt iets.
Ik dacht dat zijn ouders hun kind hadden meegenomen.
Maar toen hoorde ik over hem.
Gary Clark, en hij speelde met een meisje genaamd Eve,
je moet hem horen spelen.
Ik lees geen bladmuziek, dus... lk moet het met een oortje doen.
Ik had VHS tapes van Austin City Limits,
en ze zijn versleten op de plekken
waar ik ze steeds opnieuw bekeek.
Keywords, ergens hiertussen,
die toffe dingen zitten hiertussen.
Ik probeerde het uit te puzzelen.
Ik zat heel vaak zo vlak voor de tv,
te kijken wat ze deden.
Toen hij eenmaal meespeelde,
kreeg hij die zachte sound die hij nu heeft.
Maar er is zachtheid bovenop die soulvulle ruwheid,
die je meteen snapt.
Je snapt het als je hem hoort.
En hij had dat als klein kind al.
Dus iedereen zei: 'Goed, we weten dat hij het heeft.'
Hij is een bluesspeler als iedereen. Hij is echt.
Hij doet niet alsof.
Hij vroeg me om in zijn voorprogramma te spelen
en hij nam me voor het eerst mee op tournee.
Ik was net van school af, 19 of zo.
Ik was jong, kon de meeste clubs waar ik in speelde
niet eens binnenkomen dus moest ik buiten zitten.
Op foto's van mij en de club
zie je kruisjes op mijn hand, ik was te jong.
We waren trots op hem in Austin,
wat hij is de nieuwe generatie.
Hij is als een mentor en een leraar.
Ik zal altijd dankbaar zijn. Hij heeft mijn leven veranderd.
Applaus voor Gary Clark Jr.
We kennen allemaal Jimmie Vaughan op de gitaar.
Eerste keer dat ik op het podium speelde, was met Jimmie Vaughan.
De eerste keer dat ik Austin City Limits zag,
ging Jimmie Vaughan echt als een bezetene.
Maar ik nu ook hier, het is te gek.
Het wordt vreemder. - Echt?
Ja. - Te gek.
We hebben bijna 40 jaar
van deze ongelooflijke, klassieke, historische voorstellingen.
Ik let er goed op Dit hart van mij
Het idee dat mensen, iedereen, overal in de wereld,
op een dag dat Johnny Cash nummer uit 1982 kunnen bekijken,
of het Willie Nelson lied uit zijn pilot-aflevering,
toen hij 39 jaar was.
Of kies een artiest, kies een nummer. Dat is geschiedenis, man.
Heb je gespeeld op Austin City Limits, de tv-show?
Ik speelde op Austin City Limits met Roky Erickson.
Hij is gekomen en uit de as herrezen in een zeer uitdagende periode.
En dat is een echte bonus.
Tweekoppige hond Tweekoppige hond
lk werkte in het Kremlin met een tweekoppige hond
Tweekoppige hond...
Het idee om mensen samen op een podium te zetten om live op te treden
zonder beperkingen, zonder montage, gewoon muzikanten in een ruimte.
Die momenten zie je meestal alleen in rokerige cafés en kleine clubs,
kelders en theaters.
Maar ze slaagden erin om ze te vangen en met de wereld te delen.
Ik maak me zorgen over steden als Austin,
want het is slechts een kwestie van tijd voordat die kaars uitblaast, man.
Als agenten rondrijden met decibelmeters
en bij optredens mensen vertellen dat het zachter moet
vanwege omwonenden, of omdat bewoners van nieuwe wijken
de muziek niet leuk vinden,
denk ik,goed,
dit verandert alles.
Dat is wat we doen.
Snap je, we maken geluid.
Mensen vinden dat geweldig, daarom zijn we hier,
muziek, eten, buiten zijn, de rivier, dat is wat we doen.
Blijf daar vanaf.
Ik maak me zorgen over dat de woningen te duur beginnen te worden,
want dat drijft de creatieve mensen de buurt uit.
We hebben die mensen nodig om de wijk interessant te maken.
HOU AUSTIN GEK
Nu South by Southwest groter wordt,
en ACL, en concertzalen ook groter Worden,
hoe hou je dan Austin nog gek?
Goede vraag.
De reden dat alle artiesten hier oorspronkelijk heen verhuisden,
was omdat je hier kon wonen en leven met bijna niets.
Je kon muziek maken, of kunst
of je andere activiteit, en overleven.
Er zijn veel mensen die vinden dat het te snel groeit.
Misschien moet ik meer richting het westen.
Misschien wil je dat uiteindelijk wel, omdat de bevolking groeit.
Maar er is genoeg ruimte in het westen.
Dat is wel waar.
Het is een eind naar El Paso.
Beslissingen. Welke beslissingen neem ik?
De beslissingen die dit behouden?
Of doe ik andere dingen waarvan andere mensen vinden dat het moet gebeuren?
Op dat punt ben ik.
Ik weet het niet.
Daar gaan we.
'WAT HEB IK GEDAAN? GOD ALS GETUIGE'