We liepen al door voordat we wisten in welke kleedkamer jullie zouden komen...
en we hebben drie die jullie wel leuk vinden. - Geweldig!
We hebben de dames. - Ja.
Ik herken niemand.
Is Prince hier ook geweest? - Ja.
Als Prince hier komt regel ik kamer speciaal voor hem.
Nee, dis is de Porter Wagoner suite. - Ja!
Met de "Amazing Technicolor Dreamcoat."
Dat is echt geweldig.
Dat is een goede look. En naast Charley Pride.
Ik durf te wedden dat dat Charley Pride.
Nee?
Deze heeft een aantal foto's van mensen in jullie genre.
Onze team.
Is dat Warhol? - Dat klopt.
Warhol. - Hij zit zeker in ons team.
Jack Black. - In ons team!
Ja. - Wat doet hij hier?
En Lassie in...
In ons team.
Wow, heeft Kevin Costner in de Grand Ole Opry gespeeld?
Gaaf.
Vertaald door CloudStrife www.addic7ed.com
Goedenavond.
Hallo, allemaal.
Misschien ben ik wel slecht. Dat weten jullie?
Ik heet Dave Grohl, ik ben een drummer.
En ik ben nieuw in de Bluebird.
Ik ben best opgewonden. Ik heb er veel over gehoord.
En hoe meer ik ervan weet des te meer realiseer ik me...
dat, als je naar Nashville komt, en het red...
Er zijn veel beproevingen voor je er bent...
en dit podium is net zo belangrijk als veel van die andere beproevingen.
Dus het is een eer om hier vanavond te zijn.
En ik bedankt jullie dat jullie naar mij komen kijken.
Ik ga binnenkort doorbreken.
Die week in Nashville, voelde ik me als een vis op het droge.
Maar in een verfrissende manier.
Iedereen denkt nu dat Nashville de tofste stad is van Amerika.
Nashville, hier draait het om het nummer.
Het gaat allemaal om de nummers.
New York en L.A. staan bekend als de platenmaatschappijen...
en Nashville is echt een schrijvers stad.
Als je Garth kunt bellen, "Hey, ik heb dit nummer..."
dan is de kans groot dat hij zegt, "Laat maar horen."
Er zijn zoveel geweldige, creatieve mensen.
Ik weet nog dat ik dacht, "Hierheen verhuizen was een goede stap."
Het werd een bestemming om hun liedjes op te nemen, om een ster te worden.
Zelfs als ze niet perse in country muziek zitten...
komen ze hierheen om te schrijven.
Als ze geluk hadden met een paar hits...
dan hadden ze een groot kantoor en een Victoriaans huis...
op Music Row een paar jaar later. En dat gebeurde.
Dat gebeurde telkens weer.
Het was het Hollywood van muziek voor de mensen in het zuiden.
Voor ik hier kwam was alles wat ik wist van Nashville
de reputatie als country hoofdstad van de wereld.
Maar ik heb geleerd dat er binnen de muziekindustrie...
een country hit fabriek zit.
Het is een grote onderneming.
Maar zo is het niet perse begonnen.
Ik ben opgegroeid in Tennessee.
Het voorgebergte van de Great Smoky Mountains.
Het lijkt net alsof ik uit het stenen tijdperk kom...
in deze nieuwe, high-tech wereld. Het was echt gek.
Maar vroeger hadden wij geen elektriciteit.
We hadden een radio met een batterij toen ik jong was...
waarmee we luisterden naar de Grand Ole Opry.
Vanuit Nashville, Tennessee, Music City, USA...
is het Grand Ole Opry tijd!
Dus als je als kind opgroeit wat vind je dan van Nashville?
Het moet haast de "Emerald City," zijn, snap je?
Het was het idee van gaan naar Nashville. Het Grand Ole Opry...
was het woord dat eruit sprong, Nashville niet echt.
Je moest op het Grand Ole Opry zijn of je was geen country artiest.
Al vanaf dat ik klein was is dat mijn grote droom.
Om naar Nashville te gaan en in het Grand Ole Opry te staan.
Heel erg bedankt en een welgemeende groet...
en een welkom aan "Martha White Time" in de Grand Ole Opry.
We zijn blij dat jullie er zijn.
Laten we dan nu deze mooie dame hartelijk welkom heten.
Ze maakt hit na hit.
Miss Dolly Parton! Wat dacht je daarvan?
Het Ryman is het originele Grand Ole Opry House.
Het is de legacy van country muziek.
Het is de "Mother Church" van country muziek.
Ze noemen het de "Mother Church" omdat het een polygamen kerk was.
Het Grand Ole Opry is voor mij...
Er was iets met die ruimte.
De geschiedenis van de ruimte, hoe het klinkt.
Alles vloeide in alles over.
Zo leerde je leven met de kleine dingen die wellicht niet perfect waren...
maar de uitvoering. Het ging om de uitvoering.
En het gaat om het verhaal.
Country muziek, is het genre van de verhalen.
Je leert de karakters kennen in vier minuten en je houdt ervan of je hebt er een hekel aan.
De beste country voor mij is een mooie eenvoudige melodie...
met een eenvoudig verhaal.
En dat is het einde van het verhaal van mij en Joshua.
Heel erg bedankt.
Het waren goede nummers. Nog steeds.
In country muziek gaat het om de eenvoud.
Het gaat allemaal om het verhaal.
De enige persoon dit ik ken in country muziek, is Zac Brown.
Ik heb hem een paar jaar geleden ontmoet in Los Angeles.
We waren in een winkel, net voor de Grammys.
We hebben nummers uitgewisseld en zeiden...
"Het zou echt tof zijn als we eens iets samen zouden doen."
Ik had wel gehoord van Zac Brown.
Ik weet nog dat ik een foto van hem had gezien in Rolling Stone.
Ik las dat hij een barbecue hield voor zijn publiek voorafgaand aan zijn shows...
en dat vond ik echt tof!
Ik ging terug naar mijn band en zei...
"Wat als we Dave Grohl konden krijgen om ons album te produceren?"
Ze zeiden, "Holy shit."
Op een of andere manier is het gelukt om hem hier te krijgen.
Dus ik ging naar Nashville zonder zijn muziek ooit gehoord te hebben.
Voordat ik hier kwam had ik jullie band nog nooit gehoord.
Geen enkel nummer.
Ik had nog nooit een van jullie nummers gehoord.
Ik ging zitten, drukte op opnemen, ze begonnen te spelen...
en dat was de eerste keer dat ik een Zac Brown nummer hoorde.
Ik had direct het gevoel alsof we uit hetzelfde hout waren gesneden.
In zes dagen tijd gaven ze me het idee dat ik bij hun familie hoorde.
Onderdeel van hun wereld.
Ik beschouw Zac als een soort buitenstaander in Nashville.
Iemand die om het systeem heen werkt en volgens zijn eigen regels speelt.
En hij is echt goed op gitaar.
Zac had in Slayer kunnen zitten.
Hij zou in de snelste death metal band in de wereld kunnen zitten.
Ik begon met klassieke gitaar toen ik zeven was en begon met nylon snaren.
Ik kon een paar ingewikkelde stukken spelen...
die ik had geleerd tijdens mij lessen, maar toen ik op kamp ging...
en ik daar kinderen slaggitaar hoorde spelen.
Toen dacht ik, "Wat doe... Wat is dat?"
Het was een akkoord. Toen zei ik...
"Hoeveel akkoorden zijn er" snap je?
Waar kom je vandaan?
Ik kom uit North Georgia...
waar ongeveer de Appalachian Mountains begint.
Toen ik 14 was mocht ik openen voor Shawn Mullins in een café in Dahlonega.
Ik speelde en zong veel maar nooit tegelijk.
Ik weet nog dat ze speelden en ik vergeet het nooit. Ik dacht...
"Dat wil ik ook doen.
Ik wil nummers schrijven die een verhaal vertellen en dat is voor mij country muziek.
De verhalen zitten erin.
Een van de rare dingen van je band is dat jullie alles kunnen spelen.
Ik probeer altijd te variëren.
Het gaat om muziek, voor mij niet om country muziek.
We proberen gewoon goede nummers te schrijven.
We proberen mensen te raken en we proberen de ervaring goed te maken en nieuwe fans te maken.
Dat is ons doel.
Zac Brown Band!
Zac Brown Band, "Uncaged."
Zac Brown.
Toen ik besloot om terug te gaan naar Nasvhille...
was het meer dan logisch om met de band naar Zac te gaan.
Want hij heeft een van de oudste studio's in de stad gekocht.
Ik hou van je muziek.
Bedankt. - Bedankt.
Ik draaide me niet even om.
Ik weet wel dat ze het niet tegen mij heeft.
Hallo!
Hoe gaat het? - Hoe is het?
Het is hier echt geweldig.
Dit is echt geweldig. - Het is mooi, of niet?
Het is echt mooi. Hoe gaat het, jongens?
Dit is geweldig.
De studio is een oude kerk, gebouwd in 1901.
Vroeger was dit Monument Records.
Het was de eerste onafhankelijke studio op Music Row.
Het is altijd een studio met een goede atmosfeer geweest.
Het had een goede "vibe". zoals ze dat dan zeggen.
Neil Young is gek op deze studio.
Hij was hier om aan zijn "Prairie Wind" album te werken.
Ik werd gevraagd om te komen zingen.
Dit is alsem, of niet?
Maar het reflecteert niet. Maar de holle kamer voegt iets toe.
Ik ben dol op deze kamer. - Ik hou van het geluid.
Er is iets met het hout of omdat het oud is. Ik hou van oude dingen, nu ik oud word.
Je bent in een studio die persoonlijk is en je loopt een ruime binnen met betekenis...
en die je niet het gevoel geeft alsof je bij de tandarts zit te wachten...
snap je wat ik bedoel? Ik wil ergens naar binnen lopen...
en ik wil tegelijkertijd verbaasd en geschokt zijn.
Toen we hier naar binnen liepen en de deuren openden...
stonde de microfoons nog in de standaard...
en de spullen stonden nog aangesloten.
Het was alsof ze in een sessie zaten ze weggegaan zijn...
en dat was... - Vreemd.
De tapekluis zit helemaal vol.
Alle oude tapes zitten hierin, de kasten zitten vol met alle namen.
Dit zijn de oude Monument Records log bestanden...
die achter zijn... - Echt niet.
gelaten en wou je deze laten zien.
Kijk naar een willekeurige dag in 1969 en je ziet dat Jerry Lee Lewis en Roger Miller hier waren.
Volgens mij veel van Kris Kristofferson. Ja, dit is allemaal Kris.
Mijn God.
Dit is net een museum.
Iedereen waar ik respect voor heb heeft hier opnames gemaakt.
Ik dacht toen, als we het minder dan geweldig maken doen we het geen eer aan...
want de ziel van deze plek is hier evenals de botten.
Toen we die maandag binnen kwamen en begonnen te repeteren...
was het lied er nog niet voor 100% en we waren allemaal een beetje aan het stressen.
Het was onze eerste dag en we probeerden het arrangement te vinden.
Daar hadden we best moeite mee.
En ik zweer het, ik keek naar de boog...
en naar het licht dat dat binnen kwam...
en ik had een moment als "Nu snap ik het pas."
Pak de akoustische gitaren. Ik heb een idee voor een arrangement.
En in 24 uur hebben we het arrangement herzien en het lied wat laten ademen.
Ja, rond hem daar af.
Goede opname, jongens. T, dat was geweldig.
Kom het even terugluisteren.
Ik ben geen gelovige.
Ik moest naar de Katholieke school omdat ik vervelend was.
Misschien omdat het vroeger een kerk was, ik weet het niet.
Maar toen het licht mij raakte door het raam, voelde ik me geïnspireerd.
Dat is een ding die ik geleerd heb in Nashville...
wat zo anders is vergeleken met mijn achtergrond...
is dat het fundament van veel muziek, uit de kerk komt.
Ik kwam naar Nashville en ging de country muziek in...
omdat country het dichtst ligt bij gospel.
Waar kom je vandaan?
Ik kom uit Winston-Salem, North Carolina.
En je vader was? - Hij was een evangelist.
Mijn vader was een fanatiekeling.
Ik mocht alleen maar religieuze muziek luisteren.
Als mensen me vragen, na al die jaren albums produceren...
"Wat is het eerste album die je ooit hebt gekocht?"
dan vermoeden ze dat ik zeg Bo Diddley of Chuck Berry...
of Elvis, of de Beatles.
maar het was George Beverly Shea "How Great Thou Art"
omdat dat het album is die mocht kopen.
Vroeger hadden Porter Wagner en Hank Williams...
altijd een gospel lied in hun repertoire.
Cash had altijd een gospel nummer.
Kerk was een groot deel van het country leven.
Er was niet veel te doen, dus de kerk was niet enkel...
de rots en de fundering, maar het was ook recreatie.
Het kerkkoor.
Je zat in zo'n bemoedigende omgeving.
Mensen zijn gewoon blij je te horen...
blij dat je er bent, blij dat je over God zingt...
en ze bemoedigen alleen maar. Het was directe positieve feedback.
Ze noemen het "preaching to the choir."
Dat denk ik wel.
Het is goed om te horen dat er muziek is...
waar het fundament niet genesteld zit in ellende.
Want daar komt het mijne vandaan.
Toen ik gospel speelde...
speelde ik uiteindelijk in een band die een album op wilden nemen.
Dus kwamen we naar Nashville.
De volgende stap richting andere muziek was Elvis.
Op de piano, uit Nashville, is Tony Brown.
De reden dat ik de baan bij Elvis kreeg was omdat...
hij gospel muziek wilde spelen.
Elvis was erg gelovig.
We waren eens in Notre Dame...
En ik het midden van de arena...
was een rij, ongeveer halverwege...
was een stel dames die opstonden tussen de nummers.
En ze hadden een spandoek waarop stond, "Elvis, jij bent de koning."
En die reikte door het hele gangpad.
En Elvis zei: "Nee, Jezus Christus is de Koning."
En zei dachten, pshew!
En ik dacht, "Sta ze bij."
Ze hadden dat waarschijnlijk dagenlang geschilderd...
Ze dachten, "Hij houdt van ons...
hij wil ons op het podium."
Hij zette ze op hun nummer.
Dus mijn connectie met Elvis komt voort uit Gospel.
De pianist die ik verving...
had Elvis Presley verruild voor Emmylou Harris.
Ja!
Toen Elvis overleed, was die pianist weggegaan...
bij Emmylou Harris om bij John Denver te spelen.
John Denver heeft mijn band gestolen. Hij...
Dus belde Emmylou Harris me.
Ik kan het niet geloven, maar ik heb Tony Brown auditie laten doen.
Ik dacht dat je dat deed.
Hij was natuurlijk fantastisch.
Emmylou Harris is mijn held.
Ze is een mix van Dolly Parton, Joni Mitchell...
En haar stem was als boter.
Ze heeft een gehoor voor nummers die ongekend is.
Mijn invloed in country is Emmylou Harris.
Ze heeft me in country gebracht.
Ik weet nog dat we in Oklahoma City waren...
en Emmylou zei, "Ga naar de jukebox...
en draai George Jones' 'He Stopped Loving Her Today.'
Dat wordt je einde."
Het bracht je op je knieën, begrijp je?
Jukeboxen waren zo'n groot onderdeel van country...
omdat honky-tonks een jukebox hadden.
Mensen gingen er niet op uit om singles te kopen.
Jongeren kochten geen singles.
Daar zat geen winst in. Dat zat in jukeboxen.
Je stond altijd op om de jukebox te bedienen...
helemaal in truck stops en cafe's. Dat moest gewoon.
Albums waren compilaties van singles.
Om geld te verdienen moest je singles uit blijven brengen.
De goede songwriters waren artiesten...
en dan kreeg je niet alleen hits, maar copyrechten...
die opnieuw en opnieuw op werden genomen.
Het was een verzamelplaats voor alle schrijvers.
Daarom kwam ik naar Nashville.
Ken je Tony Joe White?
Ik heb met Tony opgenomen. - Echt waar?
Ik heb opnames gemaakt voor een Tony Joe White album.
We hebben een festival met hem gedaan in Australië.
Hij was alleen met een drummer. - Echt?
En hij kreeg zo'n encore dat hij terugkwam en een hele sigaret rookte...
voor hij weer het podium op ging.
Ik dacht, "Zijn ze al gestopt met klappen...
ik moet terug voordat ze stoppen met klappen."
Ik kom uit een klein dorpje in Louisiana.
Mijn vader was een boer.
Hij verbouwde katoen en bracht zeven kinderen groot.
Ik ben een zevende zoon.
Ze speelden allemaal gitaar en piano.
Het meeste was gospel en country in die tijd.
Tot mijn broer thuis kwam met een album...
van Lightnin' Hopkins, een oude blues zanger.
Man. Dat was mijn keerpunt.
Ik ging naar Texas. En in Texas...
moet je een paar country dingen oppikken...
anders kwamen de bierflesjes door de kamer zeilen.
Na een jaar hadden we genoeg gespaard....
zodat ik een week vrij kon nemen en ik...
nam een paar dingen op met een kleine bandrecorder...
dus ik wilde dat aan iemand laten horen.
Ik zei dat Memphis mijn plek ging worden.
Hoe ik in Memphis kwam weet ik tot vandaag niet...
Interstate 40 splitste naar het oosten, Nashville.
En ik reed 80 kilometer door...
"Waarom ga ik hierheen?"
Maar die middag kwam ik daar aan en een man daar zei...
"Heb je hier helemaal heengereden vanuit Corpus Christi, Texas...
om iemand een lied te laten horen?"
"Ja", zei ik. Hij zei, "Wat voor muziek is het?
Ik zei, "Een beetje, drassig...
een beetje bluesy."
Hij zei, "Je hebt een eind gereden voor niets."
Hier draait het om country en western.
Ik kreeg een telefoontje van Bob Beckham...
van Combine Music...
wat hier vroeger tegenover zat.
Ik liep naar binnen, hij zetten "Polk Salad Annie" aan.
Zo werd Memphis overgeslagen.
Toen ging ik naar Nashville.
Ik was dol op "Polk Salad Annie"...
omdat wij vroeger polk salade aten.
Daarom dachten we dat het het beste lied ooit was...
als iemand eraan dacht om een lied te schrijven over polk salade.
Je kookt het als raapstelen maakt er maisbrood bij en dan eet je het op.
Elvis zong "Polk Salad Annie," of niet?
Hei zei, "Het is net alsof ik het geschreven heb."
"Want ik at vroeger ook polk salade."
En als een schrijver... - Ja...
is empathie je werk. Je probeert...
je werk aan gebeurtenissen te koppelen, dan voelt het echt.
Het enige van je ervaring waar iemand iets om geeft...
is de ervaring waar ze denken...
"Dat is bij mij ook gebeurd dat was kloten."
Of "Dat is bij mij ook gebeurd dat was geweldig."
Toen ik Bobbie Gentry hoorde op op de radio met "Ode to Billie Joe."
Toen zei ik, "Ik ben Billie Joe."
Ik heb katoen geplukt, ik ken de rivier...
ik ken de Tallahatchie. En ik zei...
"Als ik ooit ergens over ga schrijven...
is het over iets dat ik ken."
Mijn vader was dol op country.
Ik ben opgegroeid in het era van Porter Wagoner, Minnie Pearl.
Ik weet nog dat ik Hee Haw met hem keek.
En het was net alsof rock meer op country ging lijken.
Veel van die oude punk rockers kwamen naar country.
We hebben een in onze band.
Ik denk als je echt teruggaat...
dat het komt door mijn liefde voor rock and roll.
Ze zitten erg dicht bij elkaar.
Ik hou van het geluid van oude honky-tonk albums.
Deze reis is veruit de leukste.
Ik denk dat het komt door onze omgeving.
Omdat deze studio geweldig is.
En nog veel belangrijker, het eten!
Ik maak geen grapje. Als je iemand als Rusty hebt...
die elke dag komt koken voor ons en zijn team...
dan eten wel gezamenlijk.
Dat is bacon bovenop het varken.
Het zorgt voor dat samenhorigheidsgevoel.
Mijn God.
En iedereen heeft het naar zijn zin.
Het is echt een toffe plek om muziek te maken.
Maar bij deze wordt het een beetje een country nummer.
Ik weet dat Dave dat niet wilde doen...
maar ik denk dat het hier zijn hem toch besmet heeft.
Het is gebeurd. Het gebeurd.
Dit is mijn enige zorg met een country achtige intro.
Goed. - Dat het als country klinkt?
Ja, en dat we in Nashville zijn. We slaan erin door.
Het enige is... - De intro die je gebruikte is echt goed.
Toen ik naar binnen liep zat iedereen daar...
met cowboy hoed op en ze hadden een gitaar intro...
die klonk alsof het van The Good, the Bad, and the Ugly, was...
dus ik werd een beetje nerveus.
Het is belangrijk als we in deze steden zijn...
dat we de geschiedenis en de muziek in acht nemen...
die de plek gemaakt hebben.
Maar we moeten ook onszelf blijven.
Als ik het nu per ongeluk laat gaan en gewoon...
In pop muziek zijn de producers sterren.
Maar in Nashville zijn producers niet beroemd...
op misschien vier mensen na.
Owen Bradley, Chet Atkins, Billy Sherrill en Fred Foster.
Monument Records, dat was Monument Studio's.
Fred Foster heeft dat opgebouwd.
Fred Foster heeft onder andere Roy Orbison getekend toen zijn Sun deal afliep.
Roy Orbison. Jeetje, man.
Je had nog nooit zoiets gehoord.
Hoe was Fred Foster?
Goede producer. Hij heeft veel van Ray Price gedaan.
Fred heeft de Dixie Chicks gevonden.
Fred was een geniaal man. - Dat was hij echt.
Hij had een oog voor talent en een oor voor de hits.
Toen ik naar Nashville kwam heb ik opgenomen bij Monument.
Hij vond nummer voor mij.
Mijn eerste nummer was "Dumb Blonde."
Ze is geen dom blondje.
De mooie Miss Dolly Parton. Wat dacht je daarvan?
"Ik ben wel blond, maar denk niet dat ik dom ben...
want dit domme blondje, is niemand zijn dommerik.
Dank u.
Dat was mijn eerste genoteerde single.
Goed gedaan, Dolly.
Ik denk dat Nashville heel erg handig nummers zoekt.
Het maakt ze niet uit of het een man of een vrouw is.
Als je het lied hebt, daar draait het om.
Toen ik naar Nashville kwam...
zagen we de Bluebird en op het bord in het raam stond...
Steve Earle and the Dukes, en ik zei...
"Dat kan nooit de naam van die gast zijn."
Maar het was een van het beste schrijven dat ik ooit gehoord had...
ik weet ik het hoe lang.
Bluebird is een in-de-ronde plek voor singer-songwriters.
Ze zitten in een cirkel en ze spelen nummers akoustisch...
en mensen zitten bovenop de microfoon.
Het is echt een test.
Mensen zijn blootgesteld, zo kun je het zien.
Maar ook onthuld.
Keith Urban, Kenny Chesney, natuurlijk Kathy Mattea...
Garth, Taylor Swift. Zoveel mensen hebben een verhaal.
Toen ik uit de bus kwam ben ik direct hierheen gegaan...
omdat ik een songwriter wilde worden en ik wilde de beste horen
Ik kwam naar Nashville in November van 1974.
Het was net een universiteit voor songwriters.
Het was alsof elke avond...
iemand in een studio of in iemands kantoor...
gitaren in de ronde gingen en iedereen speelde wat ze geschreven hadden.
Het was geweldig en had klasse.
Dat is erg goed.
Welk label zit je bij, wie neemt je album op.
Spullen, of je analoog of digitaal opneemt.
Dat maakt allemaal niet uit als je geen nummers hebt.
Led Zeppelin is niet Led Zeppelin omdat ze de eerste metal band waren.
Dat klopt voor geen meter.
Ze zijn Led Zeppelin omdat ze goede nummers hadden.
Toen Willie in het begin albums knipte...
hier in Nashville, toen hij "Crazy" schreef voor Patsy...
was hij echt een songwriter.
Dat was nog toen Willie geen haar en geen baard had.
Hij zag klungelig uit. Hij zag er goed uit.
Ik was dol op hem, maar hij was zo...
Je wist nooit dat hij het was.
Hij had een crew cut en droeg pakken.
En dat werkte niet.
De kunst is om je muziek voor veel mensen en artiesten te krijgen.
Ik was daar niet goed in.
Willie kon de aandacht of het respect niet krijgen...
die hij nodig had, want hij wist...
je most weten dat je goed bent als je zo goed bent als Willie Nelson.
Met de nummers die hij schrijft, de manier waarop hij denkt...
Hij is een echt stylist.
Er is niemand zoals Willie.
Willie Nelson was al jaren in Nashville en verhuisde terug naar Texas.
Nu je nog staat.
Hij liet zijn haar lang groeien...
en hij werd een soort hippie. De hippie die hij altijd was geweest.
Hij ging terug naar zijn herkomst en vond zijn gemeenschap.
Willie vertrok uit Nashville.
De stad houdt niet van singer-songwriters...
het houdt van songwriters en zangers.
Waylon Jennings had het daar moeilijk.
Johnny Cash had het daar moeilijk.
Als je een zakenman bent en je probeert het beste product te maken...
dan is de beste zanger niet altijd de beste songwriter.
Snap je wat ik bedoel?
Dus je zoekt de beste bassist de beste drummer...
en de beste zanger en je hebt het beste lied.
Het gaat allemaal om het product.
Wat je krijgt is een industrie, een systeem met regels.
En als je dat hebt, zijn er altijd mensen om de regels te breken of eromheen te werken.
Voordat Whitney het lied zong...
is er een verhaal die ik vertel dat Elvis...
het idee had om "I Will Always Love You", op te nemen.
Hij had alles al klaar en ik zei tegen iedereen...
dat hij het ging opnemen...
en ze nodigden me uit in de studio.
De avond ervoor belde Colonel Tom...
en hij zei, "Je weet dat Elvis niets doet...
waar we de rechten dan wel de helft van de rechten niet van hebben."
Ik zei, "Dat kan ik niet doen...
want dat is mijn belangrijkste copyright bij mijn uitgever."
Elvis heeft het niet opgenomen.
Het brak mijn hart. Maar ik realiseerde me...
hoe serieus ik was als een songwriter.
Ik heb voet bij stuk gehouden en dat heeft goed uitgepakt.
Nashville is een stad met muzikale industrie.
Singles zijn nog steeds de drijvende kracht achter beroemd worden.
Als je een hit single hebt, kun je nog een hit single hebben.
Tim, hier!
De machine werkt beter als de schrijvers de nummers schrijven...
en goede zangers ze opnamen.
Het werd een markt.
Er is een groep songwriters waar je naartoe gaat.
En ze proberen er te komen.
Ze komen elke dag naar het werk...
ze sluiten de deur en pompen er nummers uit.
Vier mensen komen met koffers, bedenken een hook line en zeggen, "Lunch."
Het ging aan de lopende band.
Zo erg zelfs dat je op de radio niemand meer kon onderscheiden.
Hier zijn de presentatoren van de 47ste CMA Awards, Carrie Underwood en Brad Paisley.
Dezelfde week dat ze de studio hadden geboekt...
werden ook de CMA's gehouden en dat was in de straat.
Dus belde ik Robert Deaton, een vriend van me...
die de show maakt en ik zei...
"Robert, ik kan ervoor zorgen dat Dave Grohl komt spelen.
Ik denk dat ik Dave Grohl kan laten spelen."
Ik keek uit om naar de Country Music Awards te gaan...
omdat Nashville zoveel geweldige muzikanten heeft.
Het was een beetje anders dan ik had verwacht.
Moderne country heeft meer te maken met...
Het is pop muziek. Het is gewoon pop muziek.
Een beetje seksistisch.
Ik wou graag het podium op met Zac...
en onze instrumenten zo goed mogelijk live spelen..
en mensen echt omver blazen, want op een vreemde manier...
waren we beide buitenbeentjes.
Dames en heren, met hun nieuwe single "Day for the Dead"...
Zac Brown Band en Dave Grohl van de Foo Fighters.
Dave staat op mijn voor-ik-doodga lijstje.
Ik hoor hem graag zingen en gitaar spelen...
maar ik vind het geweldig om hem drum te zien spelen.
Hij veranderd in een ander wezen.
Zo'n badass is Zac Brown.
Hij zegt, "Wil je met ons drummen tijdens de Country Music Awards...
een lied die we de dag voor de show hebben opgenomen...
die nog nooit iemand heeft gehoord?"
Niet veel mensen doen dat.
Sommige mensen zouden er bang voor zijn.
De meesten zouden het niet kunnen doen.
Op dit moment is country een grote machine...
en die doet zijn ding.
Ik moet mijn eigen gevechten vechten want ze willen tempo...
en het moet een feestlied zijn.
De kont van elke meid is een "sugar shaker."
"Schuif die sugar shaker hierheen."
Ik ben daar klaar mee.
Om in de industrie te blijven moet je realistisch zijn...
maar ik zal idealistisch zijn voor de rest van mijn leven.
Tempo, feestnummers, sugar shaker, al die dingen...
Als je dat doet om geld te verdienen voor het bedrijf...
en je gaat terug, hergroeperen...
en zegt, "Ik pak deze en ik ga dit gevecht winnen."
Dus je brengt die artiest tegen de stroming ingaat.
Ik noem ze "game changers."
Ik kwam erachter dat ik me aangetrokken voel tot buitenstaanders...
de mensen die buiten het systeem werken.
Tony Joe White, Steve Earle, Willie Nelson, Zac Brown, Johnny Cash.
Mensen die niet alleen willen volgen.
Mensen die buiten het gebruikelijke systeem gaan...
en uiteindelijk "hun gemeente vinden."
We hebben zes jaar getoerd, ik met een drummer.
Hij had een kleine Yamaha Hipgig set...
die in twee tassen paste. Kocht een oude, waardeloze bus...
"Good Times Van" heet het.
Maar we hadden onze Cd's en onze spullen...
en zeiden, "We gaan naar Panama City, daar gaan we het maken.
Volgend jaar zijn we groot."
Ik wist niet wat "het maken" betekende.
We waren arm.
We hadden het lied "Chicken Fried."
We hebben het in 2005 op cd gezet.
Een band, The Lost Trailers, belden en zeiden...
"We willen 'Chicken Fried opnemen.'"
Ik zei, ik vind het niet erg als je het lied opneemt...
maar dit is ons lied, dus als je het niet...
uitbrengt op de radio, maar op je album wilt hebben...
vind ik dat goed."
Toen kregen ze een deal bij Sony...
en zei die gast, Joe Galante, die Nashville ongeveer beheert...
hij zei, "Dat is de single."
De eerste keer dat we "Chicken Fried" op de radio hoorden...
waren wij het niet die het zongen.
Het wat mijn grootste nachtmerrie. Dus ik belde mijn advocaat...
en ik zei, "Het lied is op de radio."
En hij zei, "Zac, wat is de deal geweest?"
Hij zei, "Je kunt voor altijd uit Nashville geschopt worden...
omdat je hun het lied niet op liet nemen."
Ik zei, "Donder maar op.
Die gast zei me dat hij het niet zou doen. Hij heeft het toch gedaan.
Dus hadden ze een "cease-and-desist."
Ze hebben het van de radio gehaald.
Toen ik in Nashville kwam om een show te spelen bij 3rd and Lindsley...
was daar een gast.
Ze zeiden allemaal, "Weet je wie dat is?
Dat is de gast die 40 nummer 1 hits gehad heeft met Alan Jackson...
en dat is Keith Stegall."
En Keith was gekomen om mij te horen spelen.
Hij ging zitten en staarde in zijn drankje. Hij zei...
"Ik moet de jongen ontmoeten die 'rot op' zei tegen Joe Galante."
En dat was het begin.
Er zijn een aantal artiesten als Zac Brown...
Ze hebben blind vertrouwen en ze gaan naar binnen en nemen op met hun band...
met hun nummers, en dat is de verkeerde manier, toch?
Maar het werkt. Ik hou daarvan.
Je hebt mensen die dat kunnen omdat ze deden wat ze wilden doen.
Dat is niet gemakkelijk.
De manier waarop je muziek promoot, hoe je een album opneemt...
de manier hoe je alles doet is anders.
Ik ben blij dat ik vroeg ben begonnen...
want ik twijfel eraan als ik vandaag de dag was begonnen...
of ik ook maar in de buurt kwam van het succes dat ik nu heb.
Je moet geen valse hoop hebben.
Blind vertrouwen maar geen valse hoop.
Je moet blind vertrouwen hebben...
want wie geeft er anders om? Dat moet je hebben.
Je moet eerlijk zijn tegen jezelf.
Je moet schrijven wat belangrijk is voor jou.
Ik had het geluk dat ik dat kon doen.
Het was de eerste keer dat ik Lightnin' Hopkins hoorde...
dat ik zei, "Hoe echt kun je het maken," snap je?
Die avond nam ik papa's gitaar mee naar de slaapkamer.
En sindsdien heb ik nergens anders meer aan gedacht.
Nooit.
Dus als je iets in je hart hebt, gooi het eruit, want niemand ter wereld...
heeft die woorden ooit geschreven of heeft die lick gespeeld.
Het maakt niet uit of het goed of slecht is, of het verkoopt of niet.
Jij hebt het geschreven en gedaan.
Schrijf wat in je hart zit.
En als je daar niets hebt zitten moet je misschien terug naar de katoenvelden.
Vertaald door CloudStrife www.addic7ed.com