Scream is van Bailey's Crossroads, dat hier in de straat is,
samen met de Trouble Groove, is het Trouble Funk.
Het gaat over de "Revolution Summer".
Dat is de verwijzing naar de Chocolate City Riots, die op de 14e begonnen.
Dit is ontleend aan een citaat van Bad Brains, dat zegt
dat hun school net een gevangenis was.
Er waren verdomme geen ramen. Er was slechts één deur.
En toen opeens Check Yourelf and Wrack Your Brains, de Bad Brains versie van PMA.
Ze zijn geweldig.
Ja, echt goed.
Moet je zien.
Dat zijn een heleboel woorden.
Laten we spelen. Wat zijn we aan 't doen?
Iedereen zit en praat maar.
Wat een bullshit.
WAAR IS HET MONUMENT NAAR DE VERGETEN DROMEN?
HET FEEST EN DE HONGER
Hoe gaat het, man?
O, ja? - Ja.
Oké. - Ja, het is gelukt.
We zijn hier één grote familie.
Gaat het goed? - Ja.
Waar naartoe, meneer?
Club Laburnum.
Elke stad heeft zijn verleden.
Goeie genade, deze plek brengt herinneringen terug.
Maar je moet je verleden kennen
om je toekomst te kennen.
Direct vanuit Washington.
CBS AVONDNIEUWS met WALTER CRONKITE
Dit is het CBS journaal met Walter Cronkite.
Goedenavond. Doctor Martin Luther King,
de apostel van de geweldloosheid in de burgerrechtenbeweging,
werd in Memphis, Tennessee, doodgeschoten.
Martin Luther King overleed 20 minuten geleden.
Het was krankzinnig.
Ik herinner me dat ik het op school hoorde.
Mijn vriend zei: "Er zal een oorlog tussen de rassen ontstaan."
En we zullen gedood worden.
SETH HURWITZ EIGENAAR 9:30 CLUB
lk herinner me dat alles op zijn kop stond.
VINCENT GRAY BURGEMEESTER WASHINGTON D.C.
Frustratie bereikte het kookpunt.
Ik verhuisde toen het gebeurde.
Ik zei: "De mensen zullen deze stad afbranden."
lk was toevallig met mijn vader.
We liepen door U Street,
en midden op straat vochten er gewoon mensen.
Mensen werden uit auto's getrokken.
Mijn vader zei: laat ze maar.
Ze schoten op iedereen.
De Nationale Garde werd ingezet.
DR. KNOW GITARIST BAD BRAINS
Tanks reden door de straat.
Zulke jongens.
De M-16 en kerels met helmen en dat soort gedoe.
We begrepen niet echt waarom we niet naar buiten mochten.
Dus heb ik herinneringen aan smeulende gebouwen
en gebroken, ingegooide ruiten. En aan politie en brandweermannen.
Ik begon me af te vragen of ik
deze herinneringen
zelf onbewust gecreéerd had.
Als je kind bent, word je 't meest beïnvloed door je omgeving.
Maar dat weetje pas als je groot bent en jezelf ontdekt.
Wanneer ik me verloren voelde,
ging ik terug naar Virginia,
naar mijn moeders huis,
en naar de kamer waarin ik ben opgegroeid.
Dan zag ik alles weer in het juiste perspectief.
Herinner je je dat horloge? Die was van Mr Peanut.
DAVE GROHL ZANGER FOO FIGHTERS
Ja. - lk vond dat horloge leuk.
Ik kon niet gewoon op foto's staan.
Ik moest altijd raar doen.
VIRGINIA GROHL DAVE'S MOEDER
Trepulant. - En toen verloor ik mijn bril...
lk had nooit gedacht dat ik weg zou gaan uit Virginia.
Ik dacht dat ik er de rest van mijn leven zou wonen.
Net als al mijn vrienden waar ik mee ben opgegroeid.
VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA
Volgens mij noemde Dickens Washington de stad van prachtige intenties.
M. ANDERSEN OPRICHTER POSITIVE FORCE
De kloof tussen droom en realiteit
is enorm groot.
DC is eigenlijk een voorbijgaande stad.
DANTE FERRANDO EIGENAAR BLACK CAT
Niet veel mensen zijn hier geboren en getogen.
Zelfs vandaag de dag zijn er mensen uit D.C. en mensen uit Washington Union.
Mensen komen en gaan. Veel geld en veranderingen komen door
de mensen die komen en gaan.
Ik denk dat je beter begrijpt wat er in D.C. gebeurde als je kijkt naar hoe
een vaak lelijke werkelijkheid tegenover deze droom wordt gezet.
Als blanke die in Washington opgroeide, voelde me echt gemarginaliseerd.
Kun je de naam noemen van een '70er...
Van een populaire rockband uit de jaren '70 uit Washington D.C.?
Noem er één. Je bent hier opgegroeid, noem er één.
Het is echt heel moeilijk. De Average White Band?
Die komen hier niet vandaan.
Wat is die ene Afternoon Delight, Starland Vocal Band?
Ga mijn schatje vinden, ga haar stevig vasthouden
Een beetje middagverrukking
Raketten tijdens de vlucht.
Middagverrukking.
Die zijn van hier.
Dat is het wel, toch?
Ik heb het echt geprobeerd, schat
Omdat ik een leugenaar ben
lk zal je geest eruit rukken en je ziel laten branden
lk heb toewijding nodig
lk kwam erachter dat liefde gewoon niet genoeg is
Laat me op dat funky ritme dansen
Je wilt erdoor op je voeten blijven staan
Iedereen bewegen Iedereen bewegen
Iedereen bewegen, bewegen, bewegen, bewegen
Ga alsjeblieft niet bij me weg
Go, go. Go, go.
Doe iets
Raak die stereo niet aan
TROUBLE FUNK TROUBLE FUNK'S OEFENRUIMTE
Raak die stereo niet aan
Hey, Mister, Deejay
D.C. had geen eigen geluid tot het Go-go-ding...
BIG TONY FISHER ZANGER EN BASSIST TROUBLE FUNK
doorbrak.
Dit is Go-go, het geluid van Chocolate City.
Hoe zou je Go-go aan iemand uitleggen, die het nog nooit
eerder gehoord heeft?
Exotische drumpatronen.
GREEN ZANGER EN GITARIST RDGLDGRN
Puur en inheems, want dat voelde ik, toen ik het voor 't eerst hoorde.
Het puurste dat ik ooit gehoord had.
DANTE FERRANDO EIGENAAR BLACK CAT
Deze kunst had populairder moeten zijn dan rap.
Een groot deel is te danken aan Chuck Brown.
In de vroege jaren 70 speelde hij top 40-muziek.
Alle top 40 nummers moesten als een radio klinken.
Men wilde niet de oorspronkelijke melodie
horen, maar die van de radio.
Hij draaide iets van LTB of de O'Jays.
En tussen die nummers door stopte hij niet.
Wanneer je stopt met spelen verlies je je publiek.
Hij had een beat die hij tussen die top 40's speelde.
Het is net als dat. Het is een.. Dat is de basis...
van de Go-go beat.
AI het andere is daar van afgeleid.
Een pocket beat, toch? - Ja.
Veel drummers spelen het nog steeds, maar vooral net als ik
en andere drummers,
hebben we in het nieuwe tijdperk veel gemixt in plaats
van de basis te spelen.
We mixen het.
Eén van de dingen die mensen niet begrijpen of herkennen
van deze Go-go beweging is dat het dat was voordat het muziek werd.
Het was een sfeer. Begrijp je wat ik bedoel?
De club was eigenlijk wat zij "de Go-go" noemden.
Ik was niet gek op de muziek totdat ik op mijn 15e a 16e naar een Go-go ging
en het begreep.
Toen begreep ik alles helemaal.
Chuck Brown, en The Soul Searchers komen op,
al die jongeren komen vanuit het niets,
voordat ze ook maar één noot konden spelen, riepen ze "Speel, Chuck."
"Speel, Chuck."
En de drummer...
Willen jullie feesten? - Ja.
Dat is wat ik bedoel.
Ik dacht: "We moeten openstaan voor Chuck."
Het was zo goed dat dat wel moest.
Dus deden we het.
Mijn vroegste herinneringen aan D.C. en hun geluid en Go-go was Trouble Funk.
Wanneer een veelheid van drums tegelijkertijd worden bespeeld
wordt het hypnotisch.
Fascinerend.
En dan krijg je de interacties met het publiek.
"Zijn jullie al moe?" Dan schreeuwen zij: "Nee."
"Zijn jullie al moe?" - "Nee."
"Willen jullie meer?" - "Echt wel."
"Zijn jullie nog niet klaar om te gaan?" - "Nee."
Het zorgde ervoor dat iedereen die de Go-go act kwam zien,
het gevoel kreeg dat ze deel uitmaakten van water gaande was.
Chuck Brown ging naar de eigenaar en zei:
"lk wil niet meer met die jongens spelen.
Ze stelen mijn muziek."
We hebben zijn muziek niet gestolen, maar wel het idee.
Je weet wel.
Dit kwam vanaf de straat.
Je bekijkt de Chuck- of Rasen-show of andere shows.
Die kinderen nemen de hele show op hun cassettedecks op.
En overal in de stad luisteren ze overdag naar deze lokale bands.
Je kunt er niet stilstaan zonder ook maar te bewegen.
Het had een bepaalde herhaling,
VINCENT GRAY BURGEMEESTER WASHINGTON D.C.
waardoor je moest bewegen.
Zelfs de burgemeester van Washington D.C.
liet Chuck Brown op zijn inauguratieceremonie spelen.
Dat zegt veel.
Het Go-go geluid dat Chuck creëerde
heeft bijgedragen aan dat wat Washington, District of Columbia tegenwoordig is.
De grootste stad ter wereld.
Je weet wat ik bedoel, D.C. is Go-go, Go-go is D.C.
Begrijp je?
Ik bedoel, ik kan je garanderen dat zelfs de Obama-partij
ergens een Go-go tape heeft liggen.
Begrijp je?
De binnenstad van Washington D.C. bruiste met zijn eigen muziek.
Maar er gebeurde iets anders in de buitenwijken van Virginia.
Moeten we hier doorheen? - Ja.
Een lokale studio in Virginia produceerde de volledige soundtrack van mijn jeugd.
Was dat in je achtertuin? - Ja.
Midden in de lente-sessies.
Hier is Ian verkleed...
Dat is 'n goede foto van Henry met een jurk.
Moet je zien.. - Voor de tattoos?
Dit zijn alle helden van de Washington D.C. punkrock-scene.
Dit is een soort hall of fame of zoiets.
Inner Ear is de juiste persoon op de juiste plaats op het juiste moment.
MARK ANDERSEN ACTIVIST EN AUTEUR
DON ZIENTARA EIGENAAR INNER EAR STUDIOS
Don Zientara is die vent.
Don is zelf kunstenaar, musicus en activist.
Tijdens de Vietnam oorlog was hij een dienstweigeraar.
Ik werd opgeroepen, ging door de basis.
Ze hadden een programma waarin je een opleiding van het leger krijgt.
Dus kreeg ik een elektronica-opleiding.
Ik werd er altijd bij betrokken.
Ik had een fonograaf en een versterker en had een phono-voorversterker nodig.
Die heeft tegenwoordig niemand meer nodig.
Dat zei ik tegen mijn vriend Bob die zei: "Geen probleem."
Hij kwam vervolgens met een papieren zak vol onderdelen.
Hij zegt: "Hier zijn de tekeningen, maak het maar."
En zo heb ik het dus geleerd.
Als je Don Zientara's naam op de achterkant van elke punkrockplaat
uit Washington D.C. ziet staan, verwacht je een stoere punkrocker
met Mohawk, leren jas en tattoos.
Toen ik hem voor het eerst ontmoette, was ik dus totaal verrast
dat hij een twee meter lange surfer met een nerdy stem was.
"Hallo. lk ben Don Zientara."
lk bekeek hem en dacht,
"Wacht eventjes, jij bent de man die de Bad Brains geproduceerd heeft?"
Veel bands hadden hun liedjes,
maar leefden zich helemaal uit.
Een wedstrijd.
Zoals ik letterlijk zei: "Ze spelen niet zo snel als ze denken."
RICK RUBIN PLATENPRODUCENT
The Bad Brams waren echt één van de eerste hardcore punkbands.
Zij waren de eerste band die door punkrock beïnvloed werd.
Ze gingen muzikaal gezien veel verder, waren sneller en veel agressiever.
Ze gaven me een zelfgemaakte demo-tape.
En zij waren al ervaren musici,
maar ze hadden hun eigen idee van hoe hun geluid moest zijn.
SKIP GROFF EIGENAAR PLATENZAAK
Ben je in de stad opgegroeid? - Ja.
Ik ben in Zuid-Oost Hartford Street, Projects, opgegroeid.
Hoe was D.C. destijds? - Apart.
D.C. is een rare stad. Alsof D.C. omringd is door een muur.
D.C. is een erg gesegregeerde stad.
Ze bouwen een gloednieuwe school waar wij naartoe gingen.
Net een gevangenis. - Dat was onze school.
Met schuiframen en zo.
Het was gek. Ze sloten de achterdeur.
De enige uitgang voor als er brand uitbrak.
Ja. - Dan was iedereen dood.
Wij woonden in de buitenwijk.
SETH HURWITZ EIGENAAR 9230 STUDIO
De binnenstad was een plek waar je alleen op excursie kwam,
naar het Smithsonian.
En als je met je ouders ging, dan waren de autoramen gesloten.
Dat was geen plek om uit de auto te stappen.
De blanken zagen alleen de leraren.
Mensen die winkels hadden.
De overheid in witte gebouwen,
en alles eromheen was zwart.
Ik herinner me dat ik in de '60s in Hartford Straat was
en mijn moeder een Polaroidfoto van een huis met een tuin had.
Ik zag die foto en dacht: "Wow." Net als de Brady Bunch, begrijp je.
Ik denk dat Brady Bunch veel te maken had met
hoe ik dacht dat de wereld zou moeten zijn.
Ik bedoel, destijds speelde iedereen in bands.
Als men een demotape wilde maken,
zagen zij het en zeiden: "Hey, je hebt een taperecorder."
Dus nam ik de band van mijn vrienden op.
De man die een soort uitvoerend producent voor hen was, zei
"lk heb een paar andere mensen voor je."
lk zei: "ik sta ervoor open om het te proberen."
lk was genoeg onder de indruk van de Bad Brains,
om voor het opnemen in Don's studio te betalen.
De vorige avond was ik in de winkel aan het werk, toen HR binnenkwam.
Niemand anders van de band.
Hij staat aan de andere kant van de toonbank met zijn armen gekruist,
naar me staren.
Dreigend.
En ik flipte.
De volgende dag heb ik de sessie met hem. lk kan het niet.
Deze kerel maakt me ongelooflijk bang.
Wat was je eerste indruk van de Bad Brains?
Ik moest aan hun muziekstijl wennen.
Wat een hele schok voor me was.
Ik herinner me dat ik 14 of 15 was en iets over de Bad Brains zag,
BARRETT JONES PLATENPRODUCENT
op het lokale nieuwsprogramma.
HR deed achterwaartse salto's op het podium.
Ik dacht: "Wow, wie zijn deze gasten in hemelsnaam?"
HR speelt in Madam's Organ,
dé hippie gemeenschap in 18th street.
Het was echt een armoedige tent.
Jeugd liep binnen. Er waren mensen overal.
Er waren een paar matrassen.
Altijd bier, altijd wiet.
Kotsende mensen.
Dat was een soort thuisbasis voor hen.
We zagen die jongens binnenkomen.
De coolste punkrockers die we ooit gezien hadden.
Die jongens droegen pakken gedurende middelbare school.
Coolie High onzin.
Hij greep zo'n pak, bekladde het met lijm.
Deed er glas op, allerlei rotzooi.
Verscheurde alles.
Nu zijn we Bad Brains.
Lopen in Georgetown flyers uit te delen.
Zijn jullie er klaar voor? Wij wel. Bad Brains.
De punkrock-explosie.
Met de ruigste punkband ter wereld.
Bad Brains.
Ik herinner me dat ik hen zag. lk bedoel...
PETER STAHL ZANGER SCREAM
We wachtten tot ze begonnen te spelen.
HR liep gewoon door het publiek,
kwam van achter ons, direct dat podium op.
En toen ging het dak eraf.
Dus ja, HR beweegt als
Cab Calloway, maar op steroïden.
Eén van de leukste dingen van naar HR kijken
was als hij zich naar je omdraaide en een soort dirigeer-ding ging doen.
Een deel van mij keek ernaar en dacht:
"Wow, dirigeert hij de band nu?"
Achterwaartse salto.
Maar gewoon spontaan.
AMY PICKERING ZANGERES FIRE PARTY
Te gek. Het was krankzinnig.
Toen hij dat deed,
ging het dak er helemaal af.
Het is een doordeweekse avond en ik kijk stiekem naar de Bad Brains.
We zijn waarschijnlijk twee van de,
laten we zeggen, tien mensen daar.
Het was de meest geweldige show die ik ooit had gezien.
Dat is de grootste band ooit.
Vind ik tenminste.
Ik realiseerde me dat ik mijn thuis gevonden had,
bij de Bad Brains.
Er was heel weinig crossover tussen de gemeenschappen.
Het interesseerde ze niet dat ze zwart waren.
We waren niet tegen zwarte punk.
En niet tegen Afro.
Het veranderde in een jeugdbeweging.
Er was veel verwarring over punk.
Al dat zwarte gedoe.
Ik was nou eenmaal een punker.
Ze gaven me een setlist van wat ze wilden doen geloof ik.
Het was of 14 of 10 nummers.
Gewoon een enorme hoeveelheid, in slechts één middag.
Ze zeiden: "We zullen ze waarschijnlijk vandaag niet kunnen mixen."
lk zei "Nou ja, misschien... Kom op. "
We namen het in zijn huis op, dus dat is wat je op de plaat hoort.
Ik speelde mijn nummers, in de kelder.
Original Inner Ear was op Ivy street.
Ik weet niet meer wat het adres was.
Don begon thuis zijn eigen studio.
Je weet wel, gewoon een normaal huis in de voorsteden.
Mijn controlekamer bevond zich op de veranda.
Maar toen legden we een lijntje naar de kelder.
Hij was in de badkamer.
Herb was in de woonkamer.
H was buiten. - Buiten.
Met krekels en alles.
Kinderen die keken en praatten.
Hij zit in de achtertuin.
Hij springt in het rond, dansend.
Je hoeft je alleen maar af te vragen wat de buren ervan dachten.
Je hoort het niet op de Black Dots-plaat maar op de andere
versie hoor je kinderen: "Wat is hier aan de hand?"
En ze juichen.
BAD BRAINS ORIGINELE OPNAME, 1979
Het is nu meer dan 30 jaar geleden,
dat dat werd opgenomen.
Op dat punt in de tijd hadden mensen iets nieuws nodig.
Het klinkt nog zo nieuw en dynamisch als de dag dat het opgenomen werd.
Als kind dacht ik: "lk word geen muzikant."
IAN MACKAYE EIGENAAR DISCHORD RECORDS
Als je naar mensen als Peter Frampton, Jimmy Page of Jimmy Hendrix kijkt,
zijn zij gewoon zo goed.
Het is dus onmogelijk.
Dus werd ik een skateboarder.
We begonnen te skaten.
Ik, Rollins en
alle buurkinderen,
luisterden veel rock.
Ik hield van rock.
En dan Ted Nugent.
TED NUGENT NIET UIT WASHINGTON D.C.
Heb je beelden van hem uit de '70 gezien?
Hij heeft een baard en lang haar en draagt een lendendoek en een staart.
En mocassins.
En hij is gek.
Schreeuwen.
We ruzieden constant.
Wie is er beter: Ramones of Ted Nugent?
Ik zei "Ted Nugent."
Zij zeiden "Hoe zit het met de Clash?"
"The Clash is niks. Ted Nugent."
lk nam punk helemaal niet serieus.
Als punkers een eigen grondgebied hebben, is 't in dezelfde straat waar 't minirokje
en de stemming van de swingende jaren zestig gelanceerd werd.
De media zagen het als één grote grap.
Nadat we de Bad Brains gezien hadden, besloten we het te doen.
We gaan echt een band beginnen.
Dat is George.
Jeff.
Ian.
En dit is Nathan.
Wat was de eerste plaat die je gemaakt hebt?
Teen ldles.
Ik zat op school.
We namen 't op om een jaarboek te maken.
Want we wisten dat we uit elkaar gingen.
Dus wilden we het documenteren, omdat het belangrijk voor ons was.
De eerste opname-ervaring vonden wij behoorlijk angstaanjagend.
En we waren niet goed. Dat is één ding dat zeker is.
Maar we probeerden het in ieder geval.
Toen we opnamen kwam er een andere band de studio bekijken.
Er was een klein raam naar de controlekamer.
De andere band was bij hem, aan de bedieningsconsole.
Terwijl we spelen wijst hij naar ons en ze lachen allemaal naar ons.
En ik dacht: "Dit is krankzinnig."
Zo veel mensen zeiden:
"Waarom stop je niet met deze herrie en ga je echte muziek maken?"
Intense punkmuziek of, noem het hoe je wilt.
Je moest zo veel barrières doorbreken,
om shows te krijgen, om te spelen, om te zorgen dat men naar je muziek luistert.
Veel van mijn werk kwam voort uit het gevoel dat we afgewezen werden.
Ik had zoiets van: Oké.
Dan ben ik maar 'n stuk stront,
die jullie een poepie zal laten ruiken.
Ik wilde door blijven gaan.
Opnames toen & nu
In '79 reisde ik steeds naar Engeland om dingen te kopen.
Omdat we van onze distributeurs niet het soort platen kregen
die in Engeland uitkwamen.
Henry en Ian waren altijd de eersten die me hielpen de tassen uit te pakken.
Zodat ze de nieuwste versie van de Satans Rats kregen: You make me sick, 45.
Of de nieuwste UK Subs, 45.
Ik denk niet dat deze punkrock muziekscenes als muziekscenes begonnen.
Ik denk dat deze scenes als een groep buitenbeentjes begonnen.
Mensen voelden zich niet geaccepteerd in de samenleving.
Men zei dat ik naar NY moest verhuizen als ik punker wilde zijn.
Je kunt geen punker zijn in Washington.
Ik had zoiets van
Ze kunnen me wat. lk verhuis niet naar New York.
Hier is Ian.
Hey, Ian.
Hoe gaat het, jongen?
We kwamen gisteren aan, de drums staan al.
We beginnen vandaag met opnemen.
Kom toch langs.
Oké, dag.
Het is een uitdaging om elke week een nummer in een andere studio op te nemen.
Gitaren zijn te verdomde luid.
Wat zeg je, Shifty?
Mijn gitaar is veel te luid.
Dave's gitaar? - Ja.
Vooral als je niet eerder binnen geweest bent.
Hey, is het mogelijk dat
we op kunnen nemen?
James controleert even iets en dan gaan we meteen.
Iedereen wist wat hem te doen stond.
Zich aanpassen aan het geluid van de ruimte.
Wat ze uit de luidsprekers terug horen komen.
Voor ik Don ontmoette was ik nooit in Inner Ear geweest.
Maar ik had de naam Inner Ear al gezien
op albumhoezen sinds, waarschijnlijk 1983.
Ik verheugde me het meest op een bezoek aan deze studio.
Het is net de slaapkamer uit mijn tienerjaren.
Ik heb over deze plek gehoord
CHRIS SHIFLETT GITARIST FOOF FIGHTERS
en over alle bands die hier waren.
En dan gewoon hier zijn en Ian Mackay die vervolgens komt en de hele dag blijft.
Uitstekend gedaan, jongens.
Mijn God, kerel. Queen en Thin Lizzy in één nacht.
Mijn zus nam me mee naar
het eerste concert van Queen.
Toen ik achterom keek zag ik kinderen uit onze buurt.
Een meisje dat iets ouder was dan ik, riep: "Hey."
Ze had het woord "fuck" op haar voorhoofd geschreven.
"Hey, Sharpe". En ik dacht:
"Oké."
Als die vent in de buurt is, wil je hem gewoon horen praten.
In de derde klas ging ik naar het bal.
Ik was uitgenodigd voor 't bal.
En de band die speelde heette The Mighty Peacemakers.
THE MIGHTY PEACEMAKERS VOEL HET
Het was een Go-go band.
Toen realiseerde ik me dat het hier allemaal gebeurde.
Iemand zei: "'Ja." Elke vrijdag is Go-go-nacht.
Vier a vijfduizend kids komen naar de Go-go.
Trouble Funk, een andere Go-go band,
Experience Unlimited, Bare Essence, Chuck Brown en nog meer.
Ze spelen tijdens deze gigantische shows.
De meeste blanken begrijpen niet wat er gebeurt.
Maar deze bands doen dit al tien, twaalf jaar.
Niemand wist ervan.
Het was heel erg inspirerend voor ons.
We dachten: "Wow.
Niemand kent ze en zijn succesvol?
Wij kunnen dat ook."
Niemand wilde Teen ldles uitbrengen.
Destijds wilde niemand Bad Brains uitbrengen.
Sommige bands waren gewoon onbekend.
Veel mensen wilden dat ze onbekend bleven of vonden dat het geen muziek was.
Wij zagen hoeveel labels er in de rij stonden
om een vrij goede tiener punkband uit
Washington D.C., die al uit elkaar was, uit te brengen.
Toen zei iemand: "Schijt, we beginnen onze eigen platenlabel."
lk had zoiets van: "Wat?"
Want ik wilde eerlijk gezegd geen platenlabel.
Platenlabel is niks.
Maar ze zijn helaas noodzakelijk.
We moeten het doen.
Hoeveel 18-jarigen zeggen: "Laten we een label beginnen?"
Die geen andere keuze hebben.
Zoveel doen het verdomme.
AMY PICKERING ZANGERES FIRE PARTY
lk ken geen andere gemeenschap die ons voorgegaan is met de instelling:
"We lanceren onze eigen single en maken zelf hoezen.
We brengen er ongeveer honderd uit."
We haalden een Engelse single uit elkaar,
vouwde het uit elkaar om te zien hoe het eruit zag,
brachten het naar een drukkerij,
en zeiden: "Kun je hier duizend van drukken?"
Toen we ze terugkregen, hebben we de eerste 10-12000 platen met de hand
met een schaar en lijm gesneden en gevouwen.
Ze lagen bij Dischord en we stelden de Minor Threat-platen samen
tijdens de vouwsessies.
Ze waren zelfgemaakt.
Ze hadden niet eens de vorm van singles.
De band schreef er stomme dingen op.
Het was gewoon een 100 procent zelfgemaakte onderneming.
Het is 'n benadering van het leven.
Doe het zelf PMA, om de
Bad Brains te citeren: Positieve Mentale lnstelling
Je kunt het.
Op mijn eerste poster stond:
"Bad Brains: de grootste punkrock-band ter wereld"
We hadden niet eens een liedje.
Als je vindt dat je iets moet doen, doe het.
Wacht niet op iemand anders.
Doe het zelf.
Dischord gaf Washington wat het anders niet zou doen,
wat betreft muziek of filosofie.
Ik twijfelde er niet aan dat we het "net zoals Iron Cross konden doen."
Want Teen ldles had het net gedaan, Bad Brains ook.
Een soort sneeuwbal-effect van creatieve energie,
omdat mensen zich realiseren: "Als hij 't deed, kan ik 't ook."
We maakten het ontbijt.
Dat deden we.
Deze bands zijn misschien niet de meest bekende bands ter wereld,
maar ze hebben een paar van de bekendste bands ter wereld beïnvloed.
De Red Hot Chilli Peppers,
de Beastie Boys,
Jane's Addiction,
Green Day,
We zijn allemaal met deze bands uit Washington D.C. en van Dischord records
opgegroeid en erdoor beïnvloed.
Hoeveel platen denk je dat Dischord in totaal heeft verkocht?
Ik weet niet, misschien 4 miljoen?
Helemaal goed. - Ja.
Geen idee. - Een heleboel.
Ik wilde muziek opnemen die ik belangrijk vond.
En dan gewoon wat verantwoordelijkheid erover tonen.
Dat vind ik nog steeds.
Toen alles nog
"alternatieve rock is populair geworden" was,
hoeveel grote labels zeiden er tegen je: "lk zal je kopen?"
lk bedoel, theoretisch gezien allemaal.
We hadden met niemand een release.
We hadden zoveel uitnodigingen voor de lunch.
Maar hier viel niet over te discussiëren.
Zo'n andere wereld dan ik vandaan kom.
Als kind wist ik niet datje een band samen kon stellen.
Dat je je eigen platen kon drukken.
Ik wist echt niet dat dat kon.
Ik dacht dat je alleen maar een band voor trouwerijen kon beginnen.
Datje naar Hollywood kon gaan voor een groot platencontract.
Dit is gewoon te gek.
Te gek.
Ik voel dus een bepaalde angst als ik hier ben, in D.C.
We woonden hier een tijdje om Nothing Left to Lose en One by One op te nemen.
Ik vond het lastig om drums op een plaat op te nemen.
Iedereen klaar? - Ja.
Ik weet niet of ik het al kan.
Daar gaan we.
Iedereen denkt dat we uit Seattle komen.
Maar dat is niet zo, we komen overal vandaan.
Californië en Washington State en Washington D.C. en
Los Angeles.
Maar als ik zou moeten zeggen waar we vandaan komen, dan zou
het hier vandaan zijn, mogelijk omdat de meeste van onze
ideeën van Dave komen en hij hier vandaan komt.
Ik vind het goed, maar ik kan mezelf niet horen.
Kom en luister. Kom binnen.
Butch heeft nu 'n zuidelijk accent.
Kom binnen en luister.
We zijn in Shirlington in Virginia.
Als David in Los Angeles was opgegroeid, zou hij niet zijn wie hij is.
Ik denk dat doordat hij in D.C. en Virginia opgegroeid is,
hij zijn eigen pad moest vinden.
Behoorlijk goed, Dave Grohl.
Ik haat wat ik net gedaan heb.
Het is perfect.
Het merendeel van de albums van Dischord werd in de Inner Ear Studios opgenomen.
Deze studio was voor mij als muzikant heel belangrijk.
Het werd niet alleen de soundtrack van mijn jeugd,
maar deze albums hebben me iets geleerd.
Ian MacKaye is vanaf het moment dat ik hem ontmoette mijn held geweest.
Dave heeft me over je interview
verteld, dat Ted Nugentje inspiratie was toen je begon.
Dat zegt alles.
Eén van de meest eervolle dingen over hem, is zijn evolutie als muzikant.
Van bassist bij Teen ldles,
IAN MACKAYE BASSIST TEEN IDLES
tot zanger van Minor Threat.
IAN MACKAYE ZANGER MINOR THREAT
Tot gitarist bij Fugazi.
IAN MACKAYE GITARIST FUGAZI
In Teen ldles was ik niet zo ervaren, ik was nog aan het leren.
De Bad Brains waren degenen die zeiden: "Verspil geen
tijd op een podium."
Als je 't doet, doe 't clan goed.
We zijn slechts een kleine bedreiging
Dat is 'n belofte
Hou van Minor Threat.
Ik denk dat de reden dat ze zo goed waren was, dat de meeste andere
punkrock bands beïnvloed werden door Engelse punkrock.
Dat ging over politieke zaken en klassenverschillen
en dingen die niet echt van toepassing waren op ons Amerikaanse leven.
En Minor Threat was denk ik de eerste band die over sociologische kwesties sprak
die wij echt belangrijk vonden.
"Mijn vriend loog tegen mij". Zulke dingen.
"Je deed niet watje beloofd hebt."
Veel persoonlijker en relateerbaar.
Dingen waar je je in kon verplaatsen.
Als Teen ldles schreef ik voor 25 kinderen in Washington D.C.
Nooit gedacht dat het 'n nummer zou worden dat ooit
buiten deze stad zou worden gedraaid.
Want,
wie wilde er nou naar een punkband uit DC luisteren?
Dit is het voorbeeld van de kracht van de punkscene uit Washington.
Zijn reputatie bereikte zelfs Montana.
Begin jaren '80 kende ik de Bad Brains, Minor Threat,
Henry Rollins speelde toen natuurlijk in Black Flag.
Ik kocht Black Flag-platen in Montana.
Ik kwam eigenlijk naar D.C. om naar de hogeschool te gaan.
Terugkijkend was het mijn poging om volwassen te worden.
In September 1984 vond ik een appartement in de buurt van Dupont Circle.
Ik ging in het appartement wonen,
en belde vanuit de telefooncel naar mijn moeder
om haar te verzekeren dat ik in Washington DC was
maar nog niet vermoord.
Ik was niet bestolen.
Maar de muur naast de telefooncel was bespoten met:
"Nazi-punks hebben de macht, oi, oi, oi."
Eerlijk gezegd vond ik op die momenten,
dat het misschien beter geweest zou zijn als punkrock nooit was uitgevonden.
Ik bezocht al die mooie monumenten voor ons nationale idealisme.
Overal waar ik kwam,
waren daklozen, mensen die om geld vroegen.
Ik dacht: "Wow."
Regering van het volk, door het volk en voor 't volk.
'T is hartverscheurend.
Ik huilde en ik schaam me er niet voor.
Hier in Washington D.C., wat
waarschijnlijk het meest welvarende grootstedelijk gebied in het hele land is,
bevindt zich tegelijkertijd 'n gemeenschap met een gapende wond in zijn hart.
Hartelijk dank. Hier te zijn...
lk herinner me onze 1e ontmoeting.
Mark was echt teleurgesteld over deze scène.
Ik had zoiets van: "Wie ben jij?"
lk ben Mark Andersen, punkactivist uit Montana.
Mark Andersen is heel ernstig.
Hij houdt van iedereen, en hij wil het beste voor de planeet.
SOWETO LEEFT
En hij zal ervoor vechten.
Alles wat ik in Montana over punkrock geloofde, was een leugen.
We willen de waarheid, niet die verdomde leugens.
Dat vond ik destijds zo'n beetje.
Eén van de eerste dingen waardoor ik het gevoel kreeg dat er gelijkgestemden waren
in deze scène, was door een cassettebandje die ik bij Smash Records
in Georgetown vond.
Een band genaamd Mission Impossible.
MISSION IMPOSSIBLE BETHESDA COMMUNITY CENTRUM 1986
lk vond Dave de meest waanzinnige drummer ooit.
Toen ik de tape beluisterde wilde ik die gasten vinden.
En dan koopt hij gewoon een demo van mijn band
en komt naar onze repetitieruimte.
Echt waar? - Ja.
Ik was 16 volgens mij.
Ik ontdekte een opening naar een universum vol mogelijkheden.
Toen Mark Andersen naar Washington D.C. kwam, gingen we ineens
voor de Zuid-Afrikaanse ambassade protesteren.
De "Revolution Summer" ontvouwde zich.
Er ontwikkelde zich echt veel politiek bewustzijn
bij veel mensen in de muziekscene.
Een soort politiek van:
"De wereld is groter dan alleen onze kleine subgroep van mensen,
en misschien moeten we er goed voor zorgen."
"Revolution Summer" ontstond in de geest en het hart van Amy Pickering,
bij de National Planing Council.
De NPC had een zomerprogramma om tieners bezig te houden.
Ik kwam in deze baan terecht.
Ik huurde al mijn vrienden in om daar ook te komen werken.
Maar ik weet niet wat we de hele dag deden.
Het was heel eenvoudig.
Wat ze vooral deden was rotzooi trappen.
En er geld voor krijgen.
We maakten losgeld-briefjes.
Ik herinner me dat ik flyers in Washington zag.
Er stond "Revolutiezomer" op.
REVOLUTIEZOMER
Er zijn een heleboel dingen, zoals Apartheid, die verkeerd
waren en waar we eigenlijk tegen hadden moesten protesteren.
Op een dag keek ze TV en zag ze foto's uit Zuid-Afrika.
En de ongelooflijke moed van mensen die tegen Apartheid protesteerden.
Apartheid leek een systeem dat nooit zou vallen.
Dat is hoe sterk het Zuid-Afrikaanse blanke regime was.
Maar wat Amy opviel was de jonge leeftijd van veel demonstranten.
En hun moed.
Ze keek ernaar deze en begon zich plotseling te schamen.
'T idee dat we moeten handelen voor het grotere goed,
naast de eigen problemen in onze gemeenschap,
inspireerde mij en een aantal andere mensen om te zeggen:
"Dit is de revolutiezomer, laten we er iets aan doen."
Vandaag eindigde de lente en begon de revolutiezomer.
Eén van de manieren om de gemeenschap samen te krijgen, waren de shows.
Ik heb het idee dat meer dan de helft van de shows,
die hier een paar jaar liepen, allemaal positieve krachten waren.
De optredens werden niet meer door 50 mensen maar door 5000 mensen bezocht.
En allemaal waren ze verbonden door dit bericht.
De mensen die bij deze shows waren, werden geïnspireerd
om iets te doen met hun leven, door positieve kracht.
Het was het idealisme van Washington D.C.
Het was ook het idealisme van punkrock,
En de positieve kracht was voor mij een manier om dat alles uit te leven.
Ik ging naar de plaatselijke punkrock platenzaak,
en vond het Scream-album.
Er stond een postbusadres op in Falls Church Virginia,
wat slechts twee mijl was van waar ik woonde.
Scream werd één van mijn favoriete bands.
Niet alleen uit mijn buurt, maar in de hele wereld.
Dus toen ik op een flyer in onze lokale muziekwinkel zag,
dat ze op zoek waren naar een drummer, belde ik dat telefoonnummer meteen.
We moesten een drummer vinden, want onze drummer kreeg zijn eerste kind.
Hij wilde niet meer op tournee.
Ik zat nog steeds op school.
Ik kon me niet voorstellen dat ik drummer bij Scream mocht zijn.
Ik zou graag met mijn helden willen jammen.
Toen hij plotseling naar Scream vertrok, snapte ik waarom Dave dat deed.
Naast het feit dat ze zijn helden waren, wilde hij op tournee gaan.
Gewoon in een band die functioneert en op tournee is.
Mijn eerste show met Scream
was 'n Positive Force-benefiet voor Amnesty International.
Het was fantastisch. - Geweldige show.
Ik herinner het me nog goed.
Ik herinner me de show, de band en het publiek die door de straat marcheerden.
Iedereen bracht een drum mee.
We stonden aan de overkant van de Zuid-Afrikaanse ambassade,
en speelden zo hard als we konden.
APARTHEID NEE.
We waren tegen Apartheid.
Waardoor je het gevoel kreeg een mens te zijn.
Maar je had ook het gevoel de gelukkigste persoon ter wereld te zijn, omdat
je held uit je favoriete lokale band met zijn drum naast je stond.
En we deden het allemaal samen.
Het ging over ons als gemeenschap die actie ondernam.
Mark zette het gevoel van de "Revolutiezomer" om in actie.
Je daagde de wereld en jezelf uit om echt iets moeilijks te doen.
Om deze heerlijke dromen uit te leven.
Dromen die we graag op monumenten zetten en dan een beetje vergeten.
We konden ze nooit alleen uitleven.
Tegen de tijd dat jij kwam was er een soort scene, toch?
Hoeveel bands kon je zien optreden?
Dit is goede werkelijkheid.
Het bestond niet vijf jaar eerder.
Toen je jong was, wist je toen veel over de lokale muziekscene?
BAND UIT WASHINGTON
In mijn eerste band was ik geobsedeerd om
GOLD ZANGER EN BASSIST RDGLDGRN
alles over Dischord's en D.C.'s harde kern te weten te komen.
We respecteerden zo veel.
Maar iedereen volgde dat model maar.
Ze maakten hun eigen cd's en deelden ze uit. Wij hebben ervan geleerd.
We begonnen dat zelf te doen.
De manier waarop platenmaatschappijen werken,
is als een verouderd proces. Het heeft hun band vertraagd.
Ik denk dat ze goed op weg zijn.
Maar ze moeten de mensen raken.
Erachter komen wie je bent, en zorgen voor een goede verstandhouding met je groep.
En met mensen.
Muziek, het heeft een bepaalde hoeveelheid wilskracht nodig.
Niet alleen bij ons, elke band in deze stad.
We namen deze muziek op.
We lanceerden om de week muziek.
De muziek verspreidde zich als een ziekte.
Het doe-het-zelf-ding bereikte veel verschillende muziekscenes in D.C.
lk weet zeker dat je dit meegemaakt hebt, bijvoorbeeld met jazz.
Of met een funk-speler, en jij komt uit de punkscene,
en jullie voelen je ermee verbonden op een manier die op Washington D.C. lijkt.
Ik zag parallellen met het Go-go-gebeuren.
Maar ik had er niks mee. Het is een totaal andere wereld.
Toen besloten we dat we met Trouble Funk moesten spelen.
We zouden voor hen openen.
Big Boys, Minor Threat en Trouble Funk.
Trouble Funk was erin geïnteresseerd, omdat ze de punkscene kenden.
Wij wilden het, omdat we van Go-go hielden.
Toen ontstonden er punk-funk-shows.
Ja... Ze hadden allebei een soort ondergronds geluid.
Het past gewoon samen.
Het is een echte cultuurschok.
Ik weet dat ik aan het spelen was, ik keek naar de geluidstafel
en zag de mannen van Trouble Funk kijken van: "Wat de--"
Lachen en spelen.
Het was echt geweldig, moet ik zeggen.
De echte macht is, de echte revolutie,
gewoon om mensen, die elkaar anders nooit ontmoet hadden,
elkaar te laten leren kennen.
We moeten samenkomen en een Go-go-rock-project opzetten.
Tony, ik wil dat graag. lk denk dat het leuk zou zijn.
Het zou zeker leuk zijn om aantal grote geld shows te doen
met de Foo Fighters en zo.
Welkom
op big Tony's verjaardagsfeest. Is iedereen er klaar voor?
Eén van de beste dingen van hier opgroeien, is de verdomde muziek.
Je weet dat het zo is.
Zonder de Washington D.C. muziekscene,
zou ik hier op dit moment niet met een microfoon staan.
Wat we gedaan hebben, is een avond vol entertainment samenstellen.
Het viert de generaties van Washington D.C.-muzikanten.
Mensen die anderen hebben geïnspireerd om
door te gaan, om betere dingen te doen en
de traditie te eren.
En ik beschouw mezelf als een Washington D.C.-muzikant.
Voor het leven. 't maakt niet uit waar ik ben.
Het wordt een lange avond.
De ervaringen die ik in deze stad vanaf de leeftijd van 14 jaar oud had,
leidden tot de oprichting van deze stichting
voor de rest van mijn leven als muzikant.
De gemeenschap, de steun,
de liefde die hier in de DC-muziekscene was,
heeft geleid tot wat ik nu doe.
De manier waarop Foo Fighters als band werkt. We zijn een familie.
En we proberen iedereen op die manier te behandelen.
Ik denk eerlijk gezegd dat dit van Ian afkomstig is.
Het is afkomstig van Dischord records, Don Zientara,
en van alle bands die ik zag toen ik jong was.
De boodschap was niet: "Wij zijn rocksterren en we zijn beter dan jij."
De boodschap was: "Wij zijn mensen en we zitten allemaal in hetzelfde schuitje."
Dat heb ik van Washington D.C. en het vindt zijn weg naar onze muziek.
"HET FEEST EN DE HONGER"