Scream is van Bailey's Crossroads, en zit ook aan deze straat.
"Put together with a troubled groove," is Trouble Funk.
Dit gaat over de "Revolution Summer" die hier heeft plaatsgevonden.
Dat is de referentie naar de Chocolate City rellen die begonnen op 14th en U.
Dit is van een quote van de Bad Brains.
Ze zeiden dat de school waar zij naartoe gingen net een gevangenis was...
omdat er geen ramen in zaten.
Er was een ingang en een uitgang.
En dan "check yourself and wreck your brains...
als in de Bad Brains. Waar is je 'P.M.A.'"?
Ze zijn goed. - Pat?
Ja, echt goed.
Moet je kijken. - Dat zijn veel woorden.
Laten we spelen. Wat zijn we aan het doen? Iedereen zit maar een beetje te praten.
Dat is onzin.
Vertaald door CloudStrife www.addic7ed.com
Hoe gaat het, man? Hoe gaat het?
Ja? - Ja.
Echt?
Kom binnen, kom binnen.
We zijn hier een grote gelukkige familie. Gaat het met jullie?
Ja. - Mooi.
Waarheen, meneer? - Club LeBaron.
Elke stad heeft zijn geschiedenis.
Allemachtig, dit brengt herinneringen terug.
Maar je moet je verleden kennen om je toekomst te weten te komen.
Rechtstreeks vanuit onze nieuwskamer in Washington.
Dit is het CBS avond nieuws, in kleur, met Walter Cronkite.
Goedenavond. Dr. Martin Luther King...
de apostel van non-geweld in de civiele rechten beweging...
is doodgeschoten in Memphis, Tennessee.
Martin Luther King, stierf, 20 minuten geleden.
Het was gestoord.
Ik weet nog dat ik het hoorde op school.
Mijn vrienden zeiden: "Er komt een rassenoorlog en wij gaan dood."
Ik weet nog dat het een heksenketel was.
Frustratie bereikte het kookpunt.
Ik zei toen het gebeurde, "Mensen gaan de stad platbranden."
Dat ik bij mijn vader was en dat we naar U Street gingen...
en er waren mensen midden op de straat aan het vechten...
mensen werden uit hun auto's getrokken.
Mijn vader zei, "Maak je geen zorgen." En ik dacht, wow.
Ze hebben het teruggeslagen. De National Guard was erbij.
Tanks reden door de straat.
Jongens als dat.
Met M-16 en helmen enzo.
We begrepen niet goed waarom we niet naar buiten konden.
Ik weet dat dat er smeulende gebouwen stonden...
en ramen eruit geslagen waren en politie en brandweer er was en dat ik dacht...
als ik misschien iets. Dit was iets...
wat ik had verzonnen om een verhaal te vertellen.
Als kind is je omgeving je grootste invloed.
Maar dat weet je pas als je volwassen bent en jezelf leert kennen.
Als ik me alleen voelde ging ik terug naar Virginia.
Naar mijn moeders huis. Naar de kamer waar ik groot gebracht ben.
En daar kwam alles weer in perspectief.
Ik kan me het horloge nog herinneren, het was een Mr. Peanut horloge.
Ik vond dat horloge geweldig.
God, ik kon niet gewoon doen op foto's of wel?
Ik moest altijd raar doen.
Pre-punk. - Daarna verloor ik al mijn...
Ik had nooit gedacht dat ik zou vertrekken uit Virginia.
I(k dacht dat ik de rest van mijn leven hier zou blijven.
Net zoals al mijn vrienden waar ik mee opgegroeid ben.
Het was Charles Dickens, volgens mij, die Washington, DC...
"de stad van de geweldig intenties" heeft genoemd.
Maar de kloof tussen de droom en de realiteit is extreem groot.
DC is van nature een vergankelijke stad.
Er zijn niet veel mensen geboren en getogen.
Zelfs vandaag, zei ik nog, "Er komen mensen uit DC...
en je hebt een 'Washingtonian'".
Mensen komen en gaan. En veel van het geld...
en veel van de veranderingen komen door de mensen die komen en gaan.
Ik denk veel aan wat er in DC is gebeurd en wat logischer is...
als je kijkt naar de lelijke waarheid die zo dichtbij de droom zit.
Als blanke jongen opgroeien in Washington, DC...
deed me erg klein voelen.
Voornamelijk omdat in de jaren 70...
Zoals een populaire jaren 70 rock band uit Washington, DC?
Noem er een.
Je bent hier opgegroeid. Noem er een.
Dat is echt heel moeilijk. Wellicht "Average White Band"?
Nee, die komen hier niet vandaan.
Welke band deed "Afternoon Delight" ook alweer?
Starland Vocal Band?
Die komen hier vandaan. Maar dat is het wel, toch?
Ik ga ze wakker schudden.
DC had niet echt een geluid tot het go-go tafereel losbrak.
Dit is go-go, het geluid van de Chocolate City.
Als je go-go moest omschrijven aan iemand die het nog nooit eerder gehoord had...
hoe zou je het dan omschrijven? - Exotische drum patronen.
Rauw en tribal, meer kan ik er niet van maken...
want zo voelde ik me toen ik het voor het eerst hoorde.
Het was gigantisch rauw.
De kunstvorm die populair had moeten worden in plaats van rap.
Veel is te danken aan Chuck Brown.
Begin jaren 70, speelt hij top 40.
Alle top 40 nummer, moesten net zo klinken als op de radio.
Mensen vonden het niet leuk als mensen hun eigen nummer speelden...
als ze niet werden gedraaid op de radio.
Hij speelde iets van LTD of O'Jays en tussen de nummer stopte hij niet.
Als je ophield met spelen dan was je het publiek kwijt.
Hij had een beat die hij speelde tussen die top 40 nummers.
Het gaat zo.
Dat is de ondergrond van een go-go beat. De rest komt daarvan af.
Dat noemen ze toch een pocket beat?
Veel drummers spelen het nog.
Voornamelijk, zoals ik en andere drummers, de nieuwe garde, wij gaven daar een draai aan.
In plaats van het standaard te spelen gaven we er een draai aan.
Een van de dingen die mensen niet begrijpen...
of herkennen aan de go-go beweging, dat dat het was, voor dat het muziek werd.
Het was een atmosfeer. Snap je wat ik bedoel?
De club noemden ze een "go-go".
Ik werd niet eerder verliefd op muziek dan toen ik naar een go-go ging toen ik 15 of 16 was...
en ik het daadwerkelijk zag. En ik dacht toen...
"Nu begrijp ik alles."
Chuck Brown and the Soul Searchers komen op...
er komen overal kinderen vandaan.
Voordat ze een noot spelen, zeggen ze...
"Wind me up, Chuck!"
Wind me up, Chuck! - "Wind me up, Chuck!"
En de drummer deed alleen...
Boem, ik de zak.
Dat bedoel ik.
Ik zei toen, "We moeten openen voor Chuck".
Het klinkt zo goed, je moet het nu nog een keer voor me doen.
En dat deden we!
Kom op, man!
Mijn eerste herinneringen aan DC en hun geluid en go-go is Trouble Funk.
Als een grote hoeveelheid drums tegelijk en synchroon bespeeld worden...
dan wordt het hypnotisch.
Hypnotiserend. En dan heb je het bel-en-reageer.
"Zijn jullie al moe?" En dan zeggen ze, "Echt niet!"
"Zijn jullie al moe?" "Echt niet!"
"Willen jullie meer?" "Echt wel!"
"Willen jullie al weg?" "Echt niet!"
Dat gaf iedereen het gevoel alsof ze erbij hoorden.
Chuck Brown ging naar de eigenaar en zei...
"Ik wil niet dat die jongens nog met me samenspelen.
Ze stelen mijn muziek"
We stalen zijn muziek niet.
We stalen het idee. Snap je wat ik bedoel?
Het groeide vanaf de straat.
Ze gingen naar een Chuck show of een Rare Essence show of een van die shows...
en de jongeren namen hun taperecorder mee en namen de hele show op.
De overdag, in de hele stad luisterden ze naar de lokale bands.
Je kunt er niet staan en niet met je voet tikken.
Het had een bepaalde herhaling erin zitten...
waardoor je ging bewegen.
Zelfs de burgemeester van Washington, DC...
had Chuck Brown te spelen op zijn inwijding ceremonie.
Dat zegt al veel.
Het go-go geluid die Chuck heeft gemaakt, heeft gedefinieerd...
wat Washington, DC... Wat het District of Columbia vandaag is.
De mooiste stad in de wereld.
Snap je wat ik bedoel? DC is go-go.
Go-go is DC. Snap je wat ik bedoel?
Ik zou zweren dat zelfs Obama...
nog wel ergens een go-go tape heeft liggen.
Snap je wat ik bedoel?
De binnenstad van Washington, DC had zijn eigen muziek.
Maar in de buitenwijken van Virginia gebeurde iets anders.
Moeten we hierlangs?
Een lokale Virginia studio heeft de soundtrack van mijn jeugd opgenomen.
Wat dit je achtertuin? - Dat is de achtertuin.
Dat zijn de Rites of Spring sessies.
Hier heb je Ian in verkleedkleding.
Hier is een goede foto van Henry in een jurk.
Moet je kijken. - Voor tattoos.
Dit zijn allemaal helden van de Washington, DC punk rock scene.
Dit is een soort van Hall of Fame, dit hele ding.
Inner Ear is de juiste persoon op de goede plaats op het goede moment.
Don Zientara is die persoon.
Don zelf is een artiest, een muzikant, een activist.
Hij was bewust tegenstander van de Vietnam oorlog.
Ik werd opgeroepen, heb de basis gehad...
en ze hadden een programma waar je een opleiding kon doen bij het leger...
dus heb ik de opleiding elektrotechniek gedaan. Ik was daar altijd al mee bezig.
Ik had een grammofoon en ik had een versterker...
en ik had een voorversterker nodig, die niemand tegenwoordig nog nodig heeft.
Dus zei ik dat tegen mijn vriend Bob en Bob zei, "Geen probleem".
Hij kwam langs met een papieren zak vol met onderdelen.
Hij zei, "Hier is de tekening, maak het maar".
En zo heb ik het geleerd.
Als je Don Zientara's naam ziet achterop elk punk rock album...
die uit Washington, DC, komt...
dan stel je je een punk rock gast voor...
met een hanenkam en een leren jas en tatoeages.
Toen ik hem ontmoette was ik verrast dat het een surfer was van 1.83 met een nerdy stem als...
"Hoi, hoe gaat het, ik ben Don Zientara."
Ik zag hem en dacht, "Heb jij de Bad Brains opgenomen?"
Veel bands ze hadden hun liedjes en zo...
maar ze waren aan het rocken en rollen, hadden een leuke tijd.
Voor mij was het concurrerend. Ik zei letterlijk...
"Als ze denken dat zij snel spelen, moet je dit dan zien."
De Bad Brains waren echt een van de eerste hardcore punk bands.
Ze waren de eerste band beïnvloed door punk rock die het muzikaal gezien, veel verder brachten.
Veel sneller. Veel agressiever.
Ze brachten mij een zelfgemaakt demo tape...
en ze waren talentvolle muzikanten, maar ze hadden...
hun eigen idee van wat ze wilden dat hun geluid zou zijn.
Ben je opgegroeid in de stad?
Ja, ik ben opgegroeid zuidoosten van Hartford Street. Projects.
Hoe was DC in die tijd? - Verdeeld.
DC is een vreemde stad, zoals die snelweg rondom DC...
is hier bijna een muur. DC is een gescheiden stad.
Ze bouwden de school waar wij naartoe gingen.
Het was een gloednieuwe school. - Als een gevangenis.
Dat was dus onze school.
Met de luxaflex ramen en zo?
Het was idioot. Ze sloten de achterdeur af.
Het was de enige manier om binnen en buiten te komen. Als er brand kwam, was iedereen dood.
Wij woonden in de buitenwijken.
Dus het centrum was een plek waar je heen ging op schoolreisje, naar het Smithsonian...
en als je met je ouders was had je de ramen dicht en daar ging je de auto niet uit.
De enige blanke mensen die we zagen waren onze leraren...
of de winkeleigenaren.
Hier zijn alle overheidsgebouwen wit...
en alles eromheen was zwart.
Ik herinner me nog dat ik in Hartford Street was als kind in de jaren 60.
Mijn moeder had een foto van een huis met een tuin.
Ik zag die foto en ik dacht, wow.
Dat is als in The Brady Bunch."
Ik denk soms dat The Brady Bunch...
veel te doen had met mijn interpretatie van...
hoe de wereld eruit had moeten zien.
Iedereen zat toen in een band.
Als mensen een demo tape wilden maken...
zeiden ze, "Jij hebt een taperecorder."
Dus ik nam de band van mijn vriend op.
De man die zo'n beetje de producer van hen was...
zei, "Ik heb nog een aantal mensen die ik langs wil brengen."
Ik zei, "Nou ja, ik ben open." "Laten we het proberen."
Ik was genoeg onder de indruk van de Bad Brains...
om te betalen voor een opname sessie in Don's studio.
De avond ervoor was ik alleen aan het werk in de winkel...
toen H.R. binnen kwam.
Verder niemand van de band en hij ging tegenover de balie zitten...
met zijn handen zo over elkaar en hij staarde mij aan.
Dreigend. En ik flipte.
Ik heb morgen die sessie met hem.
Ik kan het niet. Ik ben doodsbang voor die gast.
Wat was je eerste indruk van de Bad Brains?
Ik moest wennen aan hun stijl voor muziek...
en dat was een echte schok.
Ik weet nog dat ik een jaar of 14, 15 was toen ik een stukje van de Bad Brains zag...
in een lokale nieuws show.
Ze lieten zien hoe H.R. backflips aan het doen was op het podium.
En ik dacht echt, "Wow. Wie zijn die gasten?"
Ze begonnen te spelen in Madam's Organ...
een soort hippie gemeenschap op 18th Street.
Het was een soort goedkoop hotel.
Je liep naar binnen en er waren overal mensen.
Er lagen een aantal matrassen.
Altijd bier, altijd wiet.
Mensen waren aan het overgeven.
Dat was zo'n beetje kun thuis.
Ik zag die gasten binnenlopen...
De tofste punk mensen die we ooit hadden gezien.
Die jongens droegen altijd een pak op school.
Soort "Cooley High"? Hij pakte het pak en gooide er verf en lijm overheen.
Glas, dat soort dingen.
Verscheurden alles. Nu zijn we Bad Brains.
Ze liepen door Georgetown, en deelden flyers uit.
"Zijn jullie er klaar voor? Wij wel! Bad Brains."
"De punk rock explosie met de ruigste punk band van de wereld, Bad Brains."
Ik herinner me de dag nog dat ik ze zag.
We waren allemaal aan het wachten tot ze zouden beginnen en toen kwam H.R...
door het publiek heen gebeukt...
en ging het podium op.
En vanaf dat moment gingen ze uit hun dak.
Dus je had H.R. die als Cab Calloway losging, maar dan op steroïden.
Een van de leukste dingen van het kijken naar H.R. was...
als hij zich omdraaide richting jullie ging hij een beetje dirigeren.
Ik dacht als ik dacht zag "Wow, is hij de band aan het dirigeren?"
Ja, dat was het. - Backflip.
Maar niet op een geoefende manier.
Het was krankzinnig.
Als hij daarmee begon, dan gingen we echt los.
Het was een weekavond en ik was weggeglipt om de Bad Brains te zien.
We gingen en waren waarschijnlijk twee van de 10 mensen die daar waren.
Het was de mooiste show die ik ooit had gezien.
Het was de beste band die ooit heeft bestaand wat mij betreft.
Het was net alsof ik besefte dat ik mijn thuis had gevonden met de Bad Brains.
Er was toen weinig overloop tussen de verschillende gemeenschappen.
We hingen niet vast op het feit dat we zwart zijn.
We hebben geen zwarte organisatie.
We hebben geen "zwarte punk". We hebben geen Afro rommel...
we zijn gewoon jeugd. En dat veranderde in een jeugdbeweging.
Er was veel verwarring over "punk" zijn...
dat ze meenamen in "zwart" iets.
Toen ik een punk was, was ik een punk.
Ze gaven mij een set list van wat ze wilden dat ik ging spelen.
Het waren 14 of 10 liedjes. Het was een flink aantal.
Dit is een middag.
We krijgen waarschijnlijk niet de mogelijkheid om het vandaag te mixen.
Ik zei, "Dan nog, kom op."
We namen op in zijn huis dus dat hoorde je op de opname...
ik zat in de kelder mijn tracks op te nemen.
Orignele Inner Ear was in Ivy Street.
Ik weet het adres niet meer.
Don begon zijn eigen studio in zijn huis.
Het was een doorsnee gezinswoning.
Ik had de controle kamer aan de zijkant.
Toen hebben we een leiding naar de kelder laten lopen.
Hij zat in de badkamer.
Earl zat in de woonkamer.
H was buiten.
Je hoorde krekels en pratende kinderen.
Hij is buiten in de tuin aan het springen en aan het dansen.
Moet je nagaan wat de buren dachten.
Je kunt het niet horen op het "Black Dots" album...
maar ik heb de andere versie waar je echt kunt horen...
dat de kinderen zeggen, "Wat is hier aan de hand?"
En toen gingen ze klappen en zo.
Dat is goed.
Het is al 30 jaar geleden dat die dingen werden opgenomen.
Op dat moment hadden mensen behoefte aan iets nieuws.
Dat net zo fris en dynamisch is als de dag dat ze het opnamen.
Toen ik een kind was dacht ik, "Ik word geen muzikant."
Als je mensen ziet als Peter Frampton of Jimmy Page of Jimi Hendrix...
die zitten op zo'n niveau, dat kan bijna niet.
Dus werd ik een skater.
We begonnen gewoon met skaten.
Ik en Rollins samen met de kinderen uit de buurt...
en we luisterden veel naar rock.
Ik hield van Rock. En van Ted Nugent.
Heb je ooit materiaal van hem gezien in de jaren 70?
Hij had een baard en lang haar en hij droeg een doek, een staart en mocassins schoenen.
En hij ging tekeer! Schreeuwen.
We discussieerden wie beter was, de Ramones of Ted Nugent en dan zei ik, "Ted Nugent!"
En ik discussieerde en dan zeiden ze, "The Clash?", "Rot op met The Clash. Ted Nugent."
Punk was een beetje een grap voor mij.
Als punk een huis heeft is het hier in dezelfde straat waar de minirok kwam in de jaren 60.
Omdat de media het bracht als een grap.
Toen we de Bad Brains hadden gezien, waar we besloten, "We gaan dit doen.
We gaan echt een band vormen."
Dat is George.
Jeff.
Ian.
En Nathan, die jongen. Je moet jezelf voorstellen.
Wat was het eerste album die je heb opgenomen?
"Teen Idles." Ik zat op het beroeps onderwijs.
De reden dat we opnamen was omdat we een jaarboek maakten. Omdat we uit elkaar gingen.
We wisten dat we uit elkaar gingen.
We wilden het graag documenteren omdat het belangrijk was voor ons.
En de eerste opname ervaring was best eng voor ons.
En we waren niet goed, dat kan ik wel bevestigen.
Maar we probeerden het wel.
Dus we waren aan het opnemen en een andere band...
was naar de studio gekomen.
En er was een klein raam in de controle kamer.
En de andere band stond daar met hem...
bij de controle knoppen.
En we speelden en hij wees en ze lachten ons uit.
En ik weet nog dat ik dacht, "Dat is een rotstreek!"
Veel mensen zeiden, "Waarom hou je niet op met geluid maken en begin je muziek te maken?"
De intensiteit of wat dan ook van punk muziek was...
Je moest door zoveel barrières heen...
om die shows te spelen en de mensen te laten luisteren naar je muziek.
Veel van mijn werk kwam van het gevoel dat we werden afgedaan.
Vaak dacht ik, "Prima, een ben een onbenul.
Kijk maar eens wat dit stuk onbenul kan doen."
Ik ging gewoon door.
In '79, begon ik opnieuw met het kopen op reizen naar Engeland...
omdat we de albums niet kregen van onze distributeurs, van wat in Engeland uitkwam.
Henry en Ian waren altijd een van de eersten...
die kwamen en gingen helpen met het uitpakken van de tassen...
zodat ze het album van de Satan Rats' "You Make Me Sick" .45 konden krijgen.
Of de nieuwe UK Subs .45.
Volgens mij begonnen deze punk rock scenes niet als muziek scenes.
Volgens mij begonnen deze scenes met een groepje buitenstaanders.
Mensen die zich niet geaccepteerd voelen binnen de maatschappij.
Tegen mij zeiden ze dat als ik punk wilde zijn ik naar New York moest verhuizen.
Want je kunt niet echt punk zijn in Washington.
Dan zei ik, "Flikker op, ik ga niet verhuizen naar New York."
Hier is Ian.
Hey, Ian. Hoe gaat het, vriend?
We zijn gisteren aangekomen.
We hebben de drums opgezet en we hebben geluid...
dus we gaan vandaag beginnen met opnemen.
Kom langs!
Oké, doei.
Het is een uitdaging om elke week naar een andere studio te gaan en een nummer op te nemen.
De gitaren staan de hard.
Wat zeg je, Shifty?
Mijn gitaar is steeds heel erg hard. - De gitaren staan veel te hard.
Dave's gitaar? - Ja.
Helemaal als je er nog niet eerder bent geweest.
Kunnen we misschien gaan opnemen?
James gaat nog iets controleren en dan gaan we weer beginnen.
Iedereen moet zijn uiterste best doen, wennen aan het geluid van de ruimte.
Wat ze horen uit de boxen.
Ik heb Don nog nooit ontmoet, ik ben nog nooit bij Inner Ear geweest.
Maar ik zie de naam Inner Ear al...
op album omslagen sinds 1983 ongeveer.
Dit is de studio waar ik het liefste naar toe wilde.
Het is net mijn slaapkamer van vroeger.
Ik kende deze plek en alle bands die hier albums opnamen.
En als je hier dan de hele dag ben en Ian MacKaye komt de hele dag buurten, man.
Goed. - Geweldig, jongens.
Queen en Thin Lizzy, op een avond?
Mijn zus nam me mee, toen ik 14 of 15 was...
Mijn zus nam me toen mee naar mijn eerste Queen concert.
Dus ik ging zitten en keek achter me en daar zaten kinderen uit mijn buurt.
Ik draai me om en daar zit een meisje, ze is een beetje ouder dan ik.
Ze zei, "Hallo". En ze had het woord "fuck"...
op haar voorhoofd geschreven. En ik dacht...
Als hij er is wil je gewoon zitten en naar hem luisteren.
Toen ik naar de vierde klas ging vroeg een ouder iemand me mee naar het schoolfeest.
En de band die speelde heette "The Mighty Peacemakers."
En dat was een go-go band.
Toen realiseerde ik me, "Wow, dit gebeurd hier!"
En iemand zei, "Ja, vrijdagavond is go-go avond."
Elke avond kwamen 4,000 of 5,000 jongeren naar die go-go.
Trouble Funk en andere go-go bands...
Experience Unlimited, Rare Essence, Chuck Brown and the Soul Searchers...
Zij speelden gigantische shows.
De blanken hadden meestal geen idee wat er gebeurde.
Maar die bands deden dit al 10 of 12 jaar...
maar niemand wist dat het gebeurde.
Het was echt inspirerend voor ons.
We dacht, "Fuck, man, niemand weet dit maar toch doen ze dit? Dat kunnen wij ook."
Niemand wilde Teen Idles uitbrengen.
Niemand wilde Bad Brains in die tijd uitbrengen.
Sommige groepen waren gewoon onbekend.
En veel mensen wilden dat graag zo houden...
of beschouwden hun muziek niet als muziek.
Wij dachten, hoeveel labels staan er in de rij om een redelijk punk band uit te brengen...
die eigenlijk al uit elkaar is? En toen zei iemand...
"We gaan gewoon ons eigen label beginnen."
Ik zei toen, "Wat?"
Want ik wist niets over een label als ik eerlijk ben.
Platenmaatschappijen zijn slecht.
Maar wij dachten, "We hebben het nodig, we moeten dit doen."
Hoeveel 18 jarigen dachten, "Wij gaan een platenmaatschappij beginnen"?
Degenen die geen keus hadden.
Dat is zoals zovelen het doen.
Ik kan niet eens een andere gemeenschap bedenken...
die ons voorging met die instelling van, "We brengen onze eigen single uit.
en we maken ons eigen omslag en we later er zo'n 100 afdrukken."
We namen een Engelse single. - Die haalden we uit elkaar.
Vouwden die open op te zien hoe de flappen zaten.
Namen het mee naar een drukkerij en zeiden, "Kunnen jullie hier 1000 van afdrukken?"
Toen we ze terug kregen gebruikten we scharen en lijm...
en knipten en vouwden de eerste 10,000 tot 12,000 albums met de hand.
Ik weet nog dat we bij Dischord rondhingen...
en daar het Minor Threat album in elkaar zetten want we hadden vouwfeesten.
Ze waren zelfgemaakt.
Niet eens echt gevormd als singles en de bandleden schreven er dan op.
Het was gewoon een 100% eigengemaakte onderneming.
Het is een manier van leven.
Doe het zelf.
"P.M.A.," om de Bad Brains te quoten.
"Positive mental attitude. Je kunt het."
Op onze eerste poster stond, "The Bad Brains...
de beste punk rock band van de wereld."
Volgens mij hadden we nog nooit een lied.
Als je iets ziet waarvan je denkt dat het gedaan moet worden, doe het dan.
Wacht niet op iemand anders. Doe het zelf.
Dischord gaf aan Washington wat het anders niet zou zien, muzikaal of filosofisch gezien.
Ik vond het niet erg om te denken dat we het in Iron Cross konden doen...
omdat ik net had gezien dat Teen Idles het kon.
Ik had de Bad Brains het net zien doen.
Er kwam een sneeuwbal aan creatieve energie want mensen beseften, "Wat hij kan, kan ik ook."
We namen albums op. Dat deden we.
Deze bands zijn wellicht niet de beroemdste bands van de wereld...
maar ze beïnvloedden een aantal van de bekendste bands van de wereld...
The Red Hot Chili Peppers, Beastie Boys, Jane's Addiction, Green Day.
We waren allemaal opgegroeid en beïnvloed door die band uit Washington DC en Dischord Records.
Hoeveel albums heeft Dischord in totaal verkocht, denk je?
Geen idee. Zo'n vier miljoen?
Dat is echt veel, man. Had ik niet verwacht. - Veel.
Ik wilde graag muziek documenteren waarvan ik dacht dat het belangrijk was.
En daarbij ook wat verantwoordelijk tonen.
Dat gevoel heb ik nog steeds.
Ian, toen "alternatieve rock" en al die muziek populair werd...
hoeveel grote labels kwamen toen die zeiden, "Kan ik jou kopen?"
In theorie, allemaal.
Maar we hadden nooit lunch met iemand. - Klopt, dat deed je niet...
Ze vroegen om lunch. We kregen veel lunch verzoeken.
Maar het was niets om over te praten.
Klopt, klopt.
Het is zo'n andere wereld als waar ik vandaan kom.
Toen ik jong was, wist ik niet...
dat je een band kon beginnen, je eigen albumhoes kon printen...
ik wist niet echt dat dat bestond.
Het enige wat ik dacht dat je kon doen...
was, misschien, spelen in een trouwband...
of naar Hollywood gaan en een grote albumdeal krijgen.
Dit is echt te gek.
Te gek.
Er is een bepaalde angst die ik voel als ik hier in DC ben.
We woonden hier toen we "Nothing Left to Lose" en "One by One" opnamen.
Ik had er moeite mee om de drum te leren spelen op het album.
Is iedereen klaar?
Ik weet niet of ik het al heb geleerd.
Hier gaan we.
Iedereen denkt dat we uit Seattle komen.
Dat klopt niet. Wij komen overal vandaan.
California, de staat Washington en Washington, DC en Los Angeles.
Maar als je wilt zeggen waar we vandaan komen kun je zeggen...
tot een bepaalde hoogte, dat het mogelijk hier vandaan is.
Want de meeste kiemen van onze ideeën...
komen van Dave en hij komt hier vandaan.
Ik vind het leuk, maar ik hoor mezelf niet.
Kom binnen om te luisteren. Kom maar binnen.
Butch heeft nu een zuidelijk accent.
"Kom allemaal maar binnen.
We zijn in Shirlington, Virginia."
Als Dave opgegroeid was in Los Angeles...
was hij niet wie hij is. Ik denk omdat hij opgegroeid is in DC en in Virginia...
dat je geforceerd wordt om je eigen pad te vinden.
Erg goed, Dave Grohl.
Ik heb een hekel aan wat ik net deed.
Het is perfect.
De meeste albums van het Dischord label...
zijn opgenomen bij Inner Ear Studios.
Deze studio was zo belangrijk voor mij als muzikant.
Niet alleen omdat het de soundtrack van mijn jeugd is...
maar omdat deze albums mijn leraren waren.
Ian MacKaye is al mijn held sinds ik hem heb ontmoet.
Wat Dave met vertelde over je interview...
is dat je geleerd hebt van Ted Nugent...
toen je begon. Dat is echt super gaaf.
Een van de eerzame dingen van hem, is zijn evolutie als muzikant...
van de bassist van Teen Idles, naar zanger van Minor Threat...
naar gitarist van Fugazi.
In Teen Idles, was mijn bekwaamheid niet zo goed. Ik was aan het leren.
De Bad Brains, waren volgens mij degenen die zeiden...
"Verspil geen tijd op het podium."
Als je het gaat doen, doe het dan goed.
Ik hou van Minor Threat.
De reden dat ze zo goed waren komt volgens mij...
doordat de meeste punk rock bands...
beïnvloed waren door Engelse punk rock...
die over politieke zaken en klasse problemen praatten...
en dat had niet echt betrekking op het Amerikaanse leven.
En Minor Threat, was volgens mij de eerste band...
die praatte over sociologische kwesties...
die er voor ons toe deden. "Mijn vriend loog tegen mij."
"Je deed niet wat je zei dat je zou gaan doen."
Veel persoonlijker en herkenbaarder en daar kon je echt achter staan.
Ik herinner me Teen Idles...
ik schreef voor 25 kinderen in Washington, DC...
nooit denkende dat het een lied zou zijn...
die buiten de stad gehoord zou worden.
Want, wie zou er nu luisteren naar een punk rock band uit Washington, DC?
Dus dit is een voorbeeld van de kracht van de DC punk scene.
Zijn reputatie bereikte zelfs Montana.
Begin jaren 80 kende ik de Bad Brains, kende ik Minor Threat.
Henry Rollins, zat op dat moment in Black Flag.
Ik kocht Black Flag albums in Montana.
Ik kwam naar DC omdat ik ging afstuderen.
Als ik terug kijk was het mijn poging om volwassen te worden.
Ik vond een appartement vlakbij Dupont Circle...
in september van 1984.
Ik zetten mijn spullen in mijn appartement...
liep naar de telefoon aan de overkant en belde mijn moeder...
om te laten weten dat ik in Washington, DC was en dat ik nog niet was vermoord.
Ik was nog niet beroofd. Maar wat ik geschreven zag op de muur naast de telefoon...
was "Nazi punks rule. Oi, oi, oi!"
Op dit momenten dacht ik dat het wellicht beter was als punk nooit bedacht was.
Ik heb alle monumenten bezocht van onze nationale idealisme.
Waar ik ook kwam, overal waren dakloze mensen, mensen die bedelden om geld.
En ik dacht, "Wow, 'Overheid van de mensen, door de mensen, voor de mensen.'"
Het was hartverscheurend.
Ik schaam me er niet voor dat ik moest huilen.
We zitten in Washington DC, een van de welvarendste gebieden in het land.
Op hetzelfde moment een gemeenschap met een grote wond in zijn hart.
Heel erg bedankt. Goed om hier te zijn.
Ik herinner me nog dat ik hem ontmoette.
Mark zei, "Ik ben teleurgesteld in deze scene."
En wij dachten, "Wie mag jij dan wel zijn?"
"Ik ben Mark Andersen. Punk activist uit Montana."
Mark Andersen is echt eerlijk en hij houdt van iedereen.
En hij wil het goede voor de planeet en daar vecht hij voor.
Alles waarin ik in geloofde in Montana over punk rock was een leugen.
Je wilt de waarheid, je wilt niet de leugens.
Zo voelde in me.
Een van de eerste tekenen die mij het gevoel gaven...
dat ik broeders en zusters had in deze scene...
was een klein cassettebandje die ik had gekocht bij Smash! Records in Georgetown.
Een band die Mission Impossible heette.
Ik weet nog dat Dave een van de beste drummers was die ik ooit had gezien.
Toen ik naar het bandje luisterde dacht ik "Ik moet die lui ontmoeten."
En toen kocht hij een demo bandje van mijn band..
en kwam hij naar onze repetitie ruimte.
Echt? - Ja!
Ik was denk ik 16.
Wat ik vond was een raam in een universum van mogelijkheden.
Toen Mark Andersen naar Washington, DC, kwam...
gingen we opeens protesteren voor de Zuid Afrikaanse ambassade.
De "Revolution Summer" was aan het groeien.
Er was zeker sprake van politieke gewaarwording...
met veel mensen in de muziek scene.
Het soort politiek van "De wereld is wat groter...
dan ons kleine groepje mensen en misschien moet ons dat boeien."
Revolution Summer kwam samen in de gedachten en het hart van Amy Pickering...
bij het National Planning Council.
Het NPC had een zomer programma om tieners bezig te houden.
Ik rolde in die baan en ik heb al mijn vrienden ook daar laten werken.
Ik weet niet zeker wat we de hele dag deden.
Het was redelijk recht toe, recht aan.
Meestal waren we aan het aanklooien en werden we daarvoor betaald.
We begonnen losgeldbrieven te maken.
Ik kan me de flyers rondom Washington, DC nog herinneren, waarop stond, "Revolution Summer".
Er waren veel dingen, zoals apartheid, waar wij dachten dat het fout was...
en dat we er iets tegen moesten doen.
Op een dag zat ze tv te kijken en zag ze beelden van Zuid Afrika...
en de ongelofelijke moed van mensen die opstonden tegen apartheid.
Maar apartheid leek op een systeem dat nooit zou vallen.
Zo sterk was het blanke regime in Zuid Afrika.
Maar wat Amy raakte was de jonge leeftijd en de moed van veel van de protesteerders.
Ze zat dit te kijken en ze schaamde zich ineens.
Het idee dat we konden werken aan een groter doel...
buiten de grenzen van onze eigen gemeenschap...
inspireerde mij en veel andere mensen om te zeggen...
"Dit is Revolution Summer. Laten we hier iets aan doen."
De lente is vandaag geëindigd.
En de Revolution Summer is vandaag begonnen.
Een van de manieren om een gemeenschap samen te krijgen, was shows organiseren.
Ik denk dat meer dan de helft van die shows...
die er toen waren en dat het allemaal Positive Force shows waren.
De optredens van 50 mensen naar 5000 mensen zien gaan...
en allemaal verbonden door de boodschap...
kan ik garanderen dan de mensen die bij deze shows waren geïnspireerd raakten...
om iets met hun leven te gaan doen door Positive Force.
Het was het idealisme van Washington, DC, maar ook het idealisme van punk rock.
En Positive Force, was voor mij een manier om dat uit te dragen.
Ik weet nog dat ik naar de lokale punk rock muziekwinkel ging...
en daar het album "Still Screaming" van Scream vond.
Er stond een postadres op en dat was van Fall Church, Vigirnia...
wat maar 3.2 kilometer was van waar ik woonde.
Scream werd een van mijn favoriete bands van de wereld.
Niet enkel van mijn buurt maar van de wereld.
Dus toen ik een flyer zag dat ze een drummer zochten...
heb ik direct dat telefoonnummer gebeld.
We zochten een drummer omdat onze drummer zijn eerste kind kreeg...
en hij wilde niet meer toeren.
Ik zag nog op de middelbare school.
Ik kon mezelf niet voorstellen als de drummer van Scream.
Op dat moment was ik aan het jammen met mijn helden.
Toen hij ineens weg ging om zich bij Scream te voegen begreep ik waarom Dave het deed.
Naast het feit dat het zijn helden waren wilde hij eruit en toeren.
Gewoon in een band zitten die erop uit ging.
Mijn eerste show met Scream was een Positive Force benefiet voor Amnesty International.
En het was geweldig.
Goede show.
Ik herinner het me nog. Ik herinner het me nog goed.
Ik kan me de show herinneren.
De band en het publiek marcheerde op de straat.
Iedereen kocht een drum en we stonden tegenover de Zuid Afrikaanse ambassade...
en speelde zo hard als we konden.
We protesteerden tegen apartheid, wat je het gevoel gaf mens te zijn.
maar je voelde je ook de gelukkigste persoon op de wereld...
omdat de held van je favoriete lokale band naast je stond met zijn drum...
en we deden het allemaal samen.
We ondernamen iets als gemeenschap.
Mark nam het sentiment van Revolution Summer en bracht het in praktijk.
Je daagde jezelf en de wereld uit om iets heel erg moeilijks te doen.
Om deze mooie dromen uit te dragen.
Dromen die graag op monumenten plaatsen en dan vergeten.
Je kunt ze nooit alleen uitdragen.
Tegen de tijd dat je erbij kwam was er een soort van scene, of niet?
Hoeveel bands kon je gaan zien?
Het was een realiteit. Vijf jaar daarvoor bestond het niet.
Wist je, toen je jong was, veel over de lokale muziek scene?
Toen ik in mijn eerste band zat was ik geobsedeerd om alles te weten...
van Dischord en DC hardcore, zoveel respect hadden we ervoor.
Maar ik herinner me dat iedereen dat model volgde...
en hun eigen Cd's maakte en uitdeelde.
Daar hebben we van geleerd.
We begonnen dingen zelf te doen.
De manier waarop een platenmaatschappij werkt is verouderd en vertraagd de band.
Volgens mij waren ze onderweg, maar ze moesten contact zoeken met de mensen.
Onderzoeken wie je bent en relatie scheppen met je groep mensen.
Muziek vergt een bepaalde vorm van wilskracht.
Niet alleen wij, maar elke band in de stad.
We namen muziek op.
We brachten bijna elke week nieuwe muziek uit.
En de muziek verspreidde zich als een ziekte.
Het Doe Het Zelf ding drong door in veel verschillende muziek scenes in DC.
Ik weet zeker dat je iemand tegenkwam die een jazz of funk muzikant was.
Je komt uit de punk scene en je hebt iets met ze gemeen op een bepaalde manier.
Een soort van Washington, DC achtige taal.
Ik zag een soortgelijk iets binnen go-go...
maar ik kon nooit met ze in contact komen omdat het een andere wereld was.
En toen besloten we, "We moeten samen spelen met Trouble Funk."
Zij waren de hoofdact en wij waren hun voorprogramma.
Big Boys, Minor Threat, Trouble Funk.
Trouble Funk waren geïnteresseerd, want ze hadden van de punk scene gehoord.
Wij waren geïnteresseerd want wij waren gek op go-go.
Dan had je nog de punk-funk shows.
Beide een soort ondergronds geluid...
en dat gaat gewoon samen. Snap je wat ik bedoel?
We kwamen daar. Dit was en een cultuurclash.
Ik kan me nog herinneren, Minor Threat speelde...
en wij keken vanaf het klankbord en zagen al die jongen van Trouble Funk...
die dit deden.
Moet je ons zien, "Wat?" We lachten en zaten te wijzen.
Het was geweldig, dat moet ik wel zeggen.
Waar de echte kracht zit, de echte revolutie zou je kunnen zeggen...
is het samen krijgen van mensen die elkaar anders wellicht nooit hadden ontmoet..
en elkaar te leren kennen.
We moeten een soort go-go rock project doen. - Tony, dat zou ik geweldig vinden.
Volgens mij is dat echt tof.
Het zou leuk zijn om wat grote shows voor geld te doen...
samen met de Foo Fighters en zo.
Welkom op Tony's verjaardag! Is iedereen er klaar voor?
Een van de beste dingen van het opgroeien hier...
is de muziek en je weet dat het zo is.
Als Washington, DC en de muziek scene hier er niet waren...
stond ik hier nu niet voor de microfoon.
Wij hebben een avond van vermaak samengesteld...
om de generaties van Washington, DC, muzikanten te vieren.
Mensen die de volgende hebben geïnspireerd om goed te doen en de traditie te behouden.
En ik beschouw mezelf een Washington DC muzikant.
Voor het leven, wat er ook gebeurd.
Even voor de duidelijkheid, het wordt een verdomd lange avond.
De ervaring die ik vanaf mijn 14e heb in deze stad...
heeft de fundering gelegd voor mijn leven als muzikant.
De gemeenschap, de ondersteuning, de liefde...
dat hier in de DC muziek scene was...
wat overgedragen was in wat ik nu doe.
De manier waarop de Foo Fighters werken als een band, zijn we als een familie.
En we proberen iedereen op die manier te behandelen.
Ik heb echt het gevoel dat dat van Ian komt...
dat het komt van Dischord Records...
Don Zientara en alle bands die ik zag toen ik jong was.
De boodschap was niet "Wij zijn rocksterren...
en we zijn beter dan jou"
de boodschap was "We zijn mensen...
en we doen dit allemaal samen."
Ik heb dat van Washington, DC.
En dat hoor je terug in onze muziek.
Vertaald door CloudStrife www.addic7ed.com