Twintig jaar.
We doen dit al exact 20 jaar.
Op 17 oktober 1994
liep ik een studio in Seattle binnen
om in mijn eentje een aantal liedjes op te nemen.
Die liedjes ontwikkelden zich uiteindelijk in The Foo Fighters.
De laatste 20 jaar zijn we de hele wereld rondgereisd.
Maar altijd een dagje hier en een dagje daar.
We krijgen nooit echt de kans om de plekken waar we komen
goed te leren kennen.
Dus vanwege ons 20-jarig jubileum
besloten we iets te doen om ons creatieve proces te vernieuwen.
Lets wat we nooit eerder hebben gedaan.
IK LEGDE ALLES NAAST ME NEER
WAT IK MOEST ZIJN, BESTOND NIET MEER
IETS UIT NIETS
Dit begon allemaal met 1 idee,
namelijk dat de omgeving waarin je een album maakt,
invloed heeft op het eindresultaat.
Niet alleen de studio maar ook de mensen en de geschiedenis.
Als ik onze platen beluister
kan ik me alles herinneren wat we hebben meegemaakt.
Het is alsof ik herinneringen hoor.
Ik denk dat als men meer zou weten over de mensen en de plekken
waar deze muziek gemaakt is, men zich er dan meer betrokken bij zou voelen.
Dus we trokken er op uit om inspiratie te vinden in al deze geweldige steden.
We wilden praten met musici,
producenten,
en studio-eigenaren
en ontdekken wat hen inspireert.
Want het komt allemaal ergens vandaan.
Chicago
lk kwam in Chicago aan...
Buddy Guy Bluesgitarist en zanger
Als ik toen had geweten wat ik nu weet...
Joe Walsh Gitarist The Eagles
Chicago is echt een verbindingsplek.
Groot maar voor de arbeidersklasse, met een beetje ruwe kantjes.
Bruce Pavitt Oprichter Sub Pop Records
lk was een kind ten tijde van de Beatles en Stones,
ik werd verliefd op de blues,
mijn bluesjaren speelden zich hier af.
Chicago Bluesdistrict
In het midden van het land
halverwege tussen New York en Californië.
Maar er zit een ritme in.
Rick Nielsen Gitarist Cheap Trick
Chicago was altijd een muziekmekka
op uiteenlopend gebied.
Etta James eindelijk!
Gene Krupa op de swingplaneet
Het begon allemaal met Muddy.
Muddy Waters was onze Beatle of Stone.
Muddy was de magneet
en een voor een kwamen ze naar Chicago.
Oudejaarsavond met Buddy Guy
lk ging op 25 september 1957 naar Chicago.
Dat is wanneer het seizoen verandert.
De vogels probeerden ook zo snel mogelijk weg te komen.
En ik kwam hierheen, keek omhoog en zei:
De vogels zijn slimmer dan ik.
Zij gaan weg omdat het weer guurder wordt.
Ik was een jongen uit New Orleans.
Ik plukte katoen op de boerderij.
Had je een muzikale familie?
Nee! lk wist niet eens wat een radio was
totdat ik 16 of 17 jaar was.
Ik ken wel een verhaal van anderen.
Als ze geen gitaar konden betalen, gebruikten ze een spijker.
Ik rende rond met elastiekjes.
Hield ze bij mijn oor om maar iets te horen.
Ik kon een knoop aan een draad nemen...
En dan "zoo, zoo", als een soort Zulu of zoiets.
De mensen keken me vreemd aan, begrepen er niets van.
Alles wat Buddy toevoegt, is uniek. Niemand speelt zo.
Ik was bang voor hem toen ik hem ontmoette.
Hij was niet gemeen, maar speelde wel een gemeen potje gitaar.
Hij was een lieve man, maar zijn spel is zo intens dat het gemeen klinkt.
Niemand die ik kende in de bluesscene speelde ooit zoals hij.
Na de emancipatie van de zwarte gemeenschap
verlieten heel veel van die mannen Mississippi.
Billy Gibbons Gitarist ZZ Top
Chicago was de beste plek om naartoe te gaan.
Je steekt de rivier over en besluit je lasten naast je neer te leggen.
Halleluja
Sinds ik mijn lasten neerlegde
Chicago had een mengelmoes van immigranten uit Polen, Ierland, Italië...
en dan nog een miljoen uit het Zuiden.
Al die immigranten kwamen vanwege 1 ding,
niet om muziek te maken maar om geld te verdienen.
Plantagestijl voldeed niet meer.
Een versterker en een harde drummer op een kleine plek
en de mensen komen in beweging.
De eerste blues was in feite live muziek om vrouwen te versieren.
Steden worden veranderd door de mensen die er komen wonen.
David Fricke Senior Redacteur Rolling Stone
Maar zij worden ook weer veranderd door de stad.
De muziek die Muddy Waters opnam voor de Bibliotheek van het Congres
op de Plantage van Stovall
is heel anders dan de blues die hij in Chicago speelde
toen hij daar woonde.
Zijn wezen was daardoor veranderd.
Muddy en mijn vader zijn goede vrienden.
De eerste keer dat ik hem zag
kwam er een Cadillac aan, er stapt een man uit, ik in de voortuin,
hij met een felgroen pak, echt lichtgevend groen.
Ik keek naar zijn schoenen en ze waren van koeienhuid, met koeienhaar.
En hij had een hele grote hoge haardos, en zei,
"Jij bent vast de kleine Chess, is je vader er?"
Dat was mijn eerste ontmoeting met Muddy Waters.
Op een dag liep ik op 47th Street en ik sprak een man...
Hij zei "kan je spelen?"
lk zei, "Ja hoor, als je een hamburger voor me koopt" en hij zei,
"als je een hond voert, gaat hij nooit meer jagen."
Hij pakte mijn hand als een klein kind en bracht me naar
een toen beroemde bluesclub in Chicago, genaamd Club 708.
Ik ging het podium op, waar Bobby Bland speelde,
en speelde Farther Up the Road.
Ik was onderweg naar buiten toen hij zei
"lk ken hem niet, maar huur hem in."
Toen ik naar buiten ging, zei iemand, "Zo!"
"lk hoorde datje gitaar kunt spelen."
"lk ben Muddy Waters, ik hoorde datje honger had."
En ik zei, "Niet als je Muddy bent, dan zit ik vol."
Vanaf dat moment tot z'n dood waren we beste vrienden.
Toen ik naar Chicago ging, laat ik het zo zeggen,
lk zocht een stuiver en vond een kwartje.
Californië
Pat Smear Gitarist Foo Fighters
lk heb geen persoonlijke geschiedenis hier.
We zijn er!
Ik ben dol op Chicago.
De meiden zijn mooi en het weer is kut!
Nate, de bas kan hierheen.
Jij, drums hier.
Het is heftig.
Het is ziek!
Ik denk dat een stad iets heeft
waarmee het de manier waarop mensen er muziek spelen, beïnvloedt.
Dave Grohl Zanger Foo Fighters
Vroeger was het al een avontuur om gewoon je spullen in een busje te gooien.
Maar na 20 jaar zoek je naar manieren om het proces te veranderen
en er meer een uitdaging van te maken.
Steve Albini Producent/Eigenaar Electrical Audio
Wat gaan we doen?
Lopen en praten.
Steve Albini is een van de grootste studioproducenten ter wereld.
Steve heeft de reputatie een cynische klootzak te zijn.
Ik zie geen overwinning in het verkopen van een plaat
aan iemand die hem niet waardeert.
Het is meer een soort "graag of helemaal niet."
Hij is helder in waar hij wel en niet van houdt.
Wanneer ik een band opgedrongen krijg
en als een soort lijk voor mijn neus bungelt
dan haat ik ze onmiddellijk.
Hij vond dat zijn mening een feit was.
Altijd.
Al het opgepompte gedoe waarmee muziek en rocksterren worden omringd
boeit hem niet.
Zeker weten dat iedereen hier hem wel een klap heeft willen verkopen.
De muziek die wij maken is bedoeld voor een beperkt publiek.
Voor de mensen die het waarderen, de rest hoeft er niet aan te beginnen.
Stop!
Hij maakt geweldige platen, geen idee hoe.
In Chicago krijg je Steves geluid.
Rick Nielsen Gitarist Cheap Trick
Er zijn veel bands waar hij beroemde platen mee maakte.
Als drummer was het nogal wat om met Steve te werken.
Dat is een van de beste dingen die ik ooit heb meegemaakt.
Dat ik met Steve Albini mocht opnemen en kon luisteren
naar zijn drumgeluid op mijn drums.
De controlekamer.
Hier gebeuren alle technische dingen.
Dit is een Neotec opnameapparaat van Neotec.
Een bedrijf uit Chicago.
We kochten dit gebouw in December 1995.
Inrichting en bouw is gedaan door een crew die we zelf samenstelden.
Een zeer kleine groep professionele werklui.
Deze kamer is een goed voorbeeld.
Deels gedaan door professionele metselaars.
Je kan zien dat het voegwerk heel netjes en regelmatig is.
Maar deels ook gedaan door mijn punkrock-vrienden.
Waarschijnlijk na een lunch met drie Martini's, dus...
Dus dat gedeelte daar...
Deze kamer is heel cool, dit is de Kentucky-kamer.
Hieronder is nog een andere kamer in exact dezelfde vorm.
We hebben de vloer losgehaald van de muur,
waardoor we het luchtvolume in de twee kamers kunnen samenvoegen.
Dat geeft je veel betere lineariteit en lage frequenties,
omdat het luchtvolume groter is, en hoe groter dat is...
Hij is briljant.
Hij creëerde die reputatie van cynische klootzak zelf.
Er is nog een andere studio aan de andere kant.
Die je niet mag zien.
Fuck you, gasten.
Butch Vig Producent
We zijn een beetje verwend in Steves studio.
Het is een hele fijne studio.
Het is net als Chicago.
Basic, maar het geluid in de kamer is geweldig.
Het materiaal is goed er er is voldoende ruimte.
Ik ben dol op Chicago.
Dit is de eerste plek waar ik ooit een professioneel optreden deed.
Maar de blues doet me niet zo veel.
Als ik aan Chicago denk, denk ik aan Cheap Trick.
Dieper gaat het niet.
Ik Wil dat jij mij Wilt
Je las altijd de platenhoezen
en ik zag dat ze in de Pumpkin Studios opnamen.
Jason Narducy Gitarist Verboten
Dus ik ging daar naartoe en wachtte.
En op een dag komt de band naar buiten en ik ging van,
"Oh fuck! Oh, oh, oh! Oh shit, het is Styx."
We wachtten dus op Cheap Trick.
Het volgende nummer
is het eerste lied van onze nieuwe plaat.
Moeder zei me
Dat ik meiden
Zoals jij zou zien
Als je luistert naar Rick Nielson
hoor je de roots van blues en rock en roll,
maar er wordt ook een stap gezet in de richting van de punk-rock.
In de jaren '60, je gelooft het niet, was er een bluesgast,
ik bedoel, ik was dol op blues
en ze wisten niet wie ze waren, maar het gevoel erin sprak me aan.
Ik kreeg mijn eerste platendeal toen ik nog op school zat.
We heetten The Grim Reapers
maar de platenmaatschappij maakte er Fuse van.
Later was ik gitarist voor Bo Diddley,
Del Shannon, Freddie Cann, De Shirelles, Chuck Berry.
Hij speelde al zo jong met zoveel verschillende mensen,
dat hij een soort rock en roll-gitarist met een bluesbasis is.
Er hangt iets heel Midwest-achtigs aan Cheap Trick.
Mijn eerste concert was Cheap Trick.
Rick Nielson gooide z'n plectrum weg.
Ik heb thuis nog steeds plectrums van Cheap Trick.
Ze hadden het popgevoel van de Beatles maar dan net even iets gevaarlijker.
Een beetje meer...
Je weet wel...
Arrogantie.
Je moet ergens vandaan komen.
Onze roots lagen in Chicago.
Dus iedere invloed kwam daar vandaan.
Ik verhuisde naar Chicago om te studeren aan Northwestern.
Ik kom oorspronkelijk uit Missoula, Montana.
Journalistiek gestudeerd.
Ik heb het afgemaakt maar nooit als journalist gewerkt.
Ik had echt zin om naar Chicago te gaan, onder andere omdat
ik er van uit ging dat er een muziekscene was
waar ik me bij kon voegen.
Het was toen een beetje eng om een punk-rocker in Chicago te zijn.
Je liep over straat met je leren jas aan en je korte haar
en de heavy-metal mensen vonden het maar niets.
Ze zeiden: "Wat doen jullie, mietjes?
We slaan jullie op je bek, punk-rockers."
Er was geen scene in Chicago.
Hoe kan het dat er niets gebeurt in zo'n grote stad?
Er was een ongeorganiseerd groepje mensen dat van punkmuziek hield.
Maar er was geen infrastructuur.
Ik gaf mensen cassettebandjes met mijn eigen muziek erop
om te zien of iemand interesse had
in wat ik deed.
Steve Albini was zo'n rondhanger.
Hij was irritant.
En zo ontmoette ik Naked Raygun.
Naked Raygun Rights of the Accused
Naked Raygun was de eerste band
die ik zag die het geen probleem vonden om de freaks te zijn
die ze van nature al waren.
We waren opwindend on stage.
We schreeuwden heel veel.
Ramden tegen dingen aan.
Ik zat zelf toen ook slecht in mijn vel.
Ik had veel woede in me
en de muziek was mijn uitlaatklep.
Wie bedacht de naam?
Het was een woordgrap op Sex Pistols.
Sex - Naked, Raygun - Pistol.
Ik haatte die naam.
Iedereen zei steeds: "Naked Regan"?
Ze waren absoluut mijn favoriete band.
Als iemand in de vroege jaren '80 punk-rock speelde,
deed hij het niet om aandacht van de meiden te krijgen
want die hielden er niet van.
Ze luisterden naar Duran Duran en zo.
Niemand werd beroemd door punk-rock te spelen.
Je deed het omdat je het moest doen.
Een, twee, weg ermee!
Ik wilde echt in een bandje spelen.
Het was haast ondraaglijk dat ik niet in een band zat.
Ik ging in mijn eentje opnames maken.
Ik had een demo gemaakt en die gaf ik aan Jeff Pezzati
bij het optreden van Naked Raygun.
Ik zei tegen Steve: "lk wil best in jouw band spelen."
lk kan bas spelen.
En ik zei: "Jezus, dis is het beste wat me ooit overkomen is."
lk ging naar het huis waar Jeff woonde.
Iedere band in Chicago repeteerde in de kelder.
Santiago deelde het huis met ons.
Hij had ons horen spelen.
De repetitieruimte was onder mijn slaapkamer.
Ik wilde football kijken.
En hij had een kleine zwart-wit televisie. Hij kon niets horen.
Ze maakten zoveel herrie.
Big Black kon je je huurcontract kosten.
Als je weg wilde...
Big Black keihard draaien om 3 uur 's nachts.
Dan werd je uitgezet.
Hij ging naar de kelder, pakte z'n gitaar en zei...
Kan ik meedoen?
Mijn favoriete gitarist speelde nu in mijn band,
omdat hij door mij geen football kon kijken.
Zo kreeg ik de band bij elkaar.
Door Santiago te irriteren.
Steve Albuni stond op de hoes van de eerste Big Black plaat.
Op de ene zijde waren ze gekleed als Cheap Trick.
Op de andere zijde waren ze gekleed als het Duitse Kraftwerk.
Steve heeft een duidelijke muzikale identiteit.
Wat hij doet, klinkt als niemand anders.
Ik denk niet dat het Steve iets uitmaakt wat anderen van hem denken.
Ik maakte me zorgen over het eerste nummer die we opnamen
want het is een lastig lied.
Butch Vig producent
Voor ons,
is het een nieuwe sfeer.
Het is een beetje groovy, en we zijn niet echt een groovy band.
Het is een beetje funky, als jaren '70 pornomuziek.
Ik vind het te gek.
Het is heel erg Shaft!
Het is heel Shaft!
De manier waarop we dit album opnemen,
betekent dat we iedere week 1 lied moeten doen.
Chris Shiftlett Gitarist Foo Fighters
Gewoonlijk als je een plaat maakt, neem je eerst alle drums op
voor de hele plaat en dat duurt weken.
Dan doen we alle bastracks.
Dan alle gitaren.
Dus je snapt, voor mij als gitarist
is er soms bij de start van de opnames lang niets te doen.
Maar zoals we het hier doen, kan het specialer worden.
Snap je?
Ik vind de toon heel tof, de sound is heel tof.
Jij bent heel tof.
We zijn bijna de hele tijd allemaal in de studio.
Je doorloopt het proces samen met je bandleden.
Het voelt daardoor meer als een teamgebeuren,
als je het op deze manier doet.
Dat was het bijna!
Misschien in plaats van een...
Kan je er een feedback in gooien, zoals...
lk wil ook wel de jack horen...
Je hoort het daarna, een, twee, drie, vier...
Dit is de tweede keer te gek.
Nog een! Nog eentje!
Opnieuw! Opnieuw!
Een, twee, drie, vier...
Een, twee, drie...
Dat is te gek!
Weet je waar ik bang voor ben? - Live?
Dat we dit op televisie moeten spelen.
Ik kwam in 1964 naar Chicago.
Ken Ehrlich Televisieproducent
lk hoorde over een plek in de oude Joodse buurt.
Ze noemden het toen Jew Town, maar het is Maxwell Street.
Chicago was het epicentrum van mensen met blikjes
voor kleingeld terwijl ze de blues speelden.
Marshall Chess Producent
Veel bluesmateriaal dat uitkwam,
werd niet gedraaid op de radio.
De platenmaatschappijen die naar de blues luisterden...
waren op 1 hand te tellen.
Mijn vader was een immigrant uit Polen.
In 1947 ging hij werken voor een label genaamd Aristocrat.
Ze hadden Muddy Waters onder contract.
En in 1950 begonnen ze met een paar partners Chess Records.
De Chess-broers namen een gokje en de boel ontplofte.
Het was een tienerbruiloft en de ouders vonden alles best
We presenteren een man genaamd Little Walter.
Net als al die andere jongens was Buddy een toffe jonge gitarist.
Iedereen zei: "Die jongen kan spelen."
Ze gebruikten hem voor sessiewerk en daarna voor eigen opnames.
Toen ik voor het eerst bij Chess kwam, zeiden ze:
"Buddy Guy is geen artiestennaam.
Je moet Buddy King heten."
lk zei, "Wacht even, ik ken BB King."
Eigenlijk was het zo dat iedereen toen, jazz,
blues, wat voor muzikant dan ook, een M.F. was.
Je weet wat dat is, toch? - Ja.
Ja.
Wil je dat ik vertel wat het betekent?
Motherfucker.
Het betekent het niet letterlijk, het gaat niet over seks met je moeder.
Het is gewoon straattaal, snap je?
Dus toen ik bij Chess kwam,
was het niet "Goedemorgen, Buddy" maar "Goedemorgen, motherfucker."
lk voelde me bijna beledigd.
Dat ging over samen iets doen,
"Je verpest het niet! Jij domme motherfucker!"
Het ging allemaal over samenwerken en een worden.
Dus drie weken laten, als iemand zei "Hee motherfucker",
Zei ik "Wat?"
Want iedereen deed het.
Ik ben maar een keer in de Chess Studio's geweest.
Ken Ehrlich Tv-producent
Het was denk ik '68 of '69.
Ik wist dat ik het moest onthouden.
Dat het onderdeel was van iets heel belangrijks.
Toen ik het hoorde.
Jaren later speelden we op iets genaamd Blues Summit in Chicago.
En dat werd uiteindelijk Soundstage.
Soundstage
lk heb goede herinneringen aan toen ik die jongens vroeg
om met me mee te spelen.
Het was toen de Buddy Guy & Junior Wells band.
Het was heet in de studio en Buddy had
een enorme geruiten wollen maxi-jas met een col aan...
Ze waren gekleed als Superfly.
Ze verkleedden zich nooit, hoe heet het ook was.
Dat is pas toewijding.
De zomer toen ik een jaar of 13 was
gingen we met het gezin op vakantie naar Chicago
om familie te bezoeken.
Ze woonden in een prachtig huis
vlakbij het meer.
Het was vol marmeren trappen en met een fontein in de woonkamer.
We belden aan, tante Sherry deed de deur open...
Even begroeten en toen zei ze: "Tracey, ze zijn er!"
En Tracey kwam naar beneden.
Ze had een bondagebroek aan, Doc Martin-schoenen en een kaal hoofd.
Ze was een punk-rocker.
Waarom doe je dat als kind?
Misschien dankzij het meest overtuigende medium.
Muziek.
Ik had dat alleen maar op tv gezien bij Quincy en CHiPs.
Maar in het echt...
Dat is als een ruimteschip of Bigfoot.
Ik weet nog dat ik naar beneden kwam, gewoon,
Tracey Bradford Dave's nichtje
"ik ben nu punk, weetje". En jullie gingen van...
"Oh God!"
lk ontmoette je nichtje Tracey toen ik negen was.
Jason Narducy Gitarist Verboten
lk was tien toen we de band begonnen.
Punk-rock was van ons.
Punk-rock was onze scene.
Ook al waren we nog zo jong.
Weet je wat ik bedoel?
Onze eerste gasten hebben een band gevormd.
Vier jongens uit Evinston. Hun band heet Verboten.
Ze gaan een nieuw eigen lied spelen met de titel Mijn Mening.
Hier zijn ze, Verboten!
Wat hij wil ontdekken
Zijn onze plekken
Het waren Jason, Chris en Zack.
Ze waren alle drie jonger dan ik.
Ik was 14, weetje...
We dachten dat we alles konden.
Op een gegeven moment bedacht ik om op zomertoer te gaan.
En Jasons vader zegt: "Maar mijn zoon is tien!"'
"lk wil wel dat hij groep zes afmaakt!"
Maar wat herinner je je over dat onze familie bij jou thuis kwam?
Ik weet nog dat ik die avond uit ging.
Gewoon met mijn vrienden,
waarschijnlijk ook mijn vriendje.
En ik weet nog dat ik dacht
dat ik jullie dan ook mee moest nemen.
En ik keek naar jullie
en dacht "die overleven het niet!"
We gingen met de metro van Evinston naar Chicago om een show te zien.
Volgens mij werden jullie een beetje nerveus,
toen we eenmaal in de metro zaten en zo.
Opgewonden maar ook van: "Oh mijn God!"
"Wat gaat er gebeuren?"
lk weet nog wel dat ik nerveus was.
Dat we naar The Cubby Bear liepen en een groep punk-rockers zagen.
Ik dacht echt dat ik eraan zou gaan.
The Cubby Bear Chicago sinds 1958
The Cubby Bear is tegenover Wrigley Field waar de Cubs baseball spelen.
De Cubs speelden toen alleen overdag.
'S Nachts gebeurde er niets.
Alleen zwervers hingen daar rond.
Je zou verwachten dat The Cubby Bear er alleen
voor de sportfans van Chicago was.
Maar af en toe verandert deze tent zomaar opeens
en kleurt hij van Cubs-blauw naar punk-paars.
Deze zaak loopt... vooral op minderjarigen.
Er was hier een punk club genaamd La Mere Vipere.
La Mere Vipere.
Maar die fikte af.
Er was een hele reeks clubs die probeerden te openen.
C.O.D. brandde onder verdachte omstandigheden af.
The Misfits, volgens mij ook afgebrand.
Een club genaamd Ann Arkee's.
Ik geloof dat de eigenaar daarvan dood werd gevonden, in elkaar geslagen
en met een microfoon in z'n kont.
Als je een band was die nieuwe muziek speelde, was er geen plek.
De scene bestond uit 90 mensen waarvan je er per avond ongeveer 60 zag.
Inclusief de bandleden.
Dus ik wilde een scene opbouwen.
The Cubby Bear wilde ons wel ontvangen in het weekend.
Dus ik zei: "We doen het, als je ons een show voor minderjarigen laat doen."
Eens kijken of we wat meer jeugd bij deze scene kunnen brengen.
Cubby Bear was de eerste echte show die ik speelde.
Ik was 11 of zo.
Jason Narducy Gitarist Verboten
De allereerste keer
kwam ik met mijn vader aan bij Cubby Bear
en was er net een drugsdeal aan de gang,
waarbij de politie jongeren oppakte.
We zaten gewoon te wachten in de auto.
We stapten niet uit terwijl dat aan de gang was.
En ik weet nog dat ik dacht, "Lekker dan."
Naked Raygun in Cubby Bear was mijn eerste ervaring met livemuziek.
Mijn buik zat tegen het podium gedrukt. - Oké.
En de zanger zat bovenop me. - Ja.
Mensen aan het stagediven, keiharde muziek,
allemaal vals en spuug overal.
Dat maakte het zo enerverend.
Ik was gewoon een kind met een poloshirtje.
Het zette mijn wereld op z'n kop.
Ik vond het te gek hoe duister alles was, maar tegelijkertijd...
"Wacht eens", dacht ik, "dat is catchy en melodisch."
Ze bezaten een geweldige combinatie van energie en minachting.
Met wat verborgen schoonheid.
Die nacht veranderde mijn kijk op muziek volkomen.
Juist.
Oh God! - Waarom kunnen wij dit niet?
Is dit er ook bij mij thuis? - Ja.
Waarom kan ik dit niet?
The Cubby Bear Chicago sinds 1958
Tracey paste goed op haar platen. - Ja.
Pak eens.
Geel vinyl! lk bedoel, echt?
Dit was mijn favoriete onderdeel van de punkscene.
Hij moest de teksten hebben, van alle bands.
Toen je me de platencollectie voor het eerst toonde...
Ze hadden het allemaal.
Juist. - Het zag er zo zelfgemaakt uit.
Ja. - Toen ik voor het eerst
underground punk-rockplaten kocht, zag ik al die adressen
en schreef ik naar ze, en dan werden we penvrienden.
Ja! - Inderdaad!
Ik stuurde ze flyers vanuit D.C.
En zij stuurden dingen van waar zij vandaan kwamen.
Dit was een plaat die je dan bij Record Exchange
of Wax Trax kocht?
Jazeker. Als ik wilde opscheppen,
nam ik je mee naar Wax Trax!
Een zaak van twee verdiepingen, ik weet dat ik je meenam.
Dat was de plek.
Wax Trax records was essentieel.
De basis van de underground-scene.
Jim Nash en Danny,
de kerels die de zaak runden,
hadden hele sterke persoonlijkheden
en een grote groep internationale vrienden.
Ze hadden feeling met de clubscene
in de gehele wereld.
Danny was de partner van mijn vader.
Ze waren 27 jaar samen.
Julia Nash Jim's dochter, Max Trax! Records
Wat ze maakten was echt ongelooflijk bijzonder!
Als je daar binnenging, draaide er altijd wel een goede plaat.
Zelfs de platenzaken waar je punk-rockplaten kon kopen
speelden geen punk-rock.
Je wist maar nooit wie er aanstoot aan nam.
Maar hen boeide het niet!
Wax Trend. Records.
Nooit meer een winkel ingaan
en voor idioot uitgemaakt worden.
Best treurig.
Het is een soort vuurpeloton,
James Murphy Zanger LCD Soundsystem
"lk wil een Siouxsie and the Banshees-plaat kopen."
"Vind je die kutmuziek tof? Van suïcide gehoord?"
"Ja, hun plaat wilde ik ook nog."
Die dag kocht ik de 7 inch Flammable Solid van Naked Raygun.
Het werd het belangrijkste in mijn hele leven, meteen.
Ze veranderden de muziek hier.
Ze hebben op veel mensen invloed gehad.
Het gaf veel mensen hoop en een uitlaatklep.
En een heel nieuwe omgeving om dingen in te creëren.
Dat is voldoende.
Het is Rick Nielsen.
De man met de hoed.
Rick, wil je bariton spelen in dit lied?
Ja hoor.
Maar jullie hebben toch genoeg mensen hier?
We hebben niet genoeg gitaristen.
Er is een deel waar veel grote akkoorden in zitten.
Het zou te gek zijn als je dat op bariton deed.
Goed, dan moet ik het leren.
Leer die gitarist van Cheap Trick eens iets te spelen.
"Nee, het moet zo."
lk gaf een paar mensen les, en zo geef ik les.
"Waarom kan je het verdomme niet?"
"Doe het nou gewoon!"
Dus dat is een, twee, drie, vier...
Stop.
Iedere keer.
Dat is slechte adem.
Ik ben nerveus.
Alsjeblieft.
Het is een soort metalen rilling.
Ik hou van jou.
Chris Shiftlett Gitarist Foo Fighters
Toen ik net bij de Foo Fighters zat, speelden we in Chicago.
Het was Halloween geloof ik en we hadden ons verkleed als Cheap Trick.
Ik mocht Rick Nielsen zijn.
Een paar jaar later,
en Rick Nielsen is in de studio met ons en speelt ons nummer.
Dat is een surreële ervaring.
Klinkt goed.
Je hebt het, Rick.
Rick Nielsen speelt op onze plaat!
Het is bad-ass! Betekent dat goed?
Ja.
Zo klinkt het.
Het klinkt zoals die hoed.
Dit hele project is een uitdaging.
Maar nog meer is het zo dat als je een studio betreedt die legendarisch is,
zoals "Electrical Audio",
er een last op je schouders rust,
de verantwoordelijkheid om iets te doen wat de moeite is.
Ik heb met andere bands gewerkt
die veel aandacht trokken,
hits hadden gehad en dat soort dingen.
Maar Nirvana was de grootste,
de grootste band waar ik ooit mee zal werken
is zonder twijfel Nirvana.
Mijn...
Ze beloert me zoals Vissen
Wanneer ik zwak ben
Zit ik vast in jou
Aan het begin van de jaren '90 waren er wat geruchten,
dat ik was gevraagd om aan het nieuwe Nirvana-album te werken,
maar ik had toen nog helemaal geen contact gehad met de band.
Maar ik herinnerde me een paar dronken telefoontjes
midden in de nacht,
dat de telefoon ging en er een of andere rare gast aan de lijn was
die iets mompelde over platen, maar ik wist niet
dat dat Kurt Cobain van Nirvana was.
Hey! Wacht! lk heb een nieuwe klacht
Voorgoed in het krijt Door jouw goede advies
Hey! Wacht!
Een van de dingen waar men bang voor was, was dat Kurt
terug zou vallen in zijn verslaving.
Dus ik bedacht om de plaat in de bossen op te nemen.
Pachyderm Studios, Minnesota Februari 1993
Doe het, Manny!
Ik ben Dave en ik ben de drummer van Nirvana.
We gingen daarheen met echt luidruchtige, donkere songs
en namen ze in ongeveer een week op
met de legendarische sound van Steve Albini.
Grijp me
Grijp me, mijn vriend
lk was overdonderd door hoe goed alles klonk.
De plaat was heel krachtig
en gaf de ervaring weer van een liveoptreden.
Ik ben niet de enige
Het gaat te ver om het emotioneel te noemen,
maar het was een bijzonder moment toen we het terugluisterden.
Ik ben niet de enige
We kwamen terug na de opname van In Utero
en de platenmaatschappij zei, nadat ze het hadden gehoord,
"Dit meen je niet.
Is dit de opvolger van Nevermind?"
En dat was precies de reactie die we zochten.
Grijp me
De sessie die ik met Nirvana deed was precies zoals
ik iedere sessie met iedere band doe, toen en nu.
We bekijken hoeveel de opnametijd kost.
Je betaalt me en ik regel het.
Mijn manier van werken is wat ongebruikelijk in de muziekindustrie.
Gewoonlijk zou een band royalty's betalen
aan de producent of technicus.
Vanuit ethisch standpunt vind ik het een onrealistisch idee
om tegen een band te zeggen dat ik een paar weken met ze werk
en ze me daar de rest van hun leven voor moeten blijven betalen.
Steve is zo oprecht, dat hij echt van mening is dat de band
alles moet krijgen voor de muziek die het maakt.
De man die het opneemt, is gewoon de documentalist.
Heel nobel, bijna te erg.
Als ik een bepaalde tijd in een plaat steek
en ik word voor die tijd betaald, ben ik tevreden.
Ik zie geen enkele reden
om ze meer aan mij verschuldigd te laten zijn.
Dat is een ongebruikelijke positie in de muziekindustrie.
Heel normaal als je een loodgieter of bouwvakker bent.
Je besteedt een x aantal uren aan werk buitenshuis,
daar krijg je geld voor.
"Kijk nou, het huis staat er na 20 jaar nog steeds,
misschien moet ik daar een bonus voor krijgen."
Je weet wat hij laat liggen.
Meer dan wie dan ook.
Het is bijna niet voor te stellen wat Steve Albini had kunnen verdienen
als hij een percentage van die plaat had genomen.
Maar hij werd liever betaald als loodgieter.
Een geweldige toffe loodgieter, maar toch een loodgieter.
De maandelijkse kosten van deze plek zijn 30 mille.
Wat er ook gebeurt,
ik moet iedere dag 1000 dollar verdienen.
Ik ben wel eens blut geweest.
Ik moest mijn huis verkopen, en een aantal gitaren.
Er was een mooie periode van zes of acht maanden
waarin niemand geld van me kreeg.
Nu zit ik weer diep in de schulden, maar...
Kaarten is een hobby maar ook een tweede inkomen
en ik heb soms de salarissen kunnen betalen
van mijn mensen doordat ik een goede kaartweek had gehad.
Een studio hebben is een grotere gok dan een kaartspel.
Dat is het begin
We gaan weer naar jouw huis
lk hou van hem!
Steve Albini heeft een enorme invloed gehad op mijn muziek.
Ik was een punk-rocker.
Ik ging naar een studio in Brooklyn
waar ze me vertelden dat de manier waarop we wilden werken, niet kon.
En dat de manier waarop ik speelde, verkeerd was.
Ik schreef Steve een brief, naar een adres dat ik had opgeduikeld.
Ik zei dat ik een opnamestudio wilde bouwen,
maar niet wist hoe.
Hij stuurde me brieven en tekeningen en faxen.
Details over plaatsing van ramen.
Ik schreef hem een brief en hij stuurde me studio-bouwtekeningen.
Ik was een kind.
Dat is geen klootzak.
Het veranderde mijn leven.
Hij heeft me veel geleerd
over oprecht genereus zijn naar andere mensen toe.
Dat was de eerste studio die ik bouwde, van velen.
Het is fijn dat er tegenwoordig wat grijs in Steves wereld is.
Vroeger was het alleen zwart-wit.
Hij had het nooit over liefde of dat soort woorden.
En nu gebruikt hij dat woord wel.
De tijd is vriendelijk geweest voor Steve,
hij vond zijn plek.
Ik ben blij dat we een studio konden maken
die is blijven bestaan als bronmateriaal
voor alle broeders in de muziekscene.
We luisterden allemaal eerst naar punk-rock.
Op de een of andere manier was punk-rock
de folkmuziek voor die generatie.
Omdat het zo gemakkelijk te spelen was.
En ze het hadden over wat er gaande was in hun omgeving.
Het sprak ons aan.
Toen ik begon met punk-rock
had ik geen commerciële aspiraties.
Dat zou belachelijk zijn geweest.
Er zou echt niemand betalen om naar dit soort muziek te luisteren.
Als je naar de blues luistert, is het zo echt
datje je amper kan voorstellen dat het te koop is.
Jimmie Vaughan Bluesgitarist en zanger
Muddy Waters, Howling Wolf, Buddy Guy, al die jongens
hadden legendarische verhalen.
Waarschijnlijk allemaal waar.
Hij leefde echt in de schaduw van
Ken Ehrlich Televisieproducent
Muddy en die gasten, lange tijd.
En nu is Buddy Guy de laatste van de levende legendes.
Hij is de overlevende.
Het Kennedy Center houdt een eerbetoon aan Buddy Guy.
Dames en heren,
2008 Kennedy Center erewinnaar, Morgan Freeman.
Wat een vent.
Dit is watje gedaan hebt.
Je vond een nieuwe muziek.
Lets wat niemand eerder had gehoord.
En je bouwde een brug
van roots naar rock en roll.
Jouw blues bracht ons samen.
En weetje wat ik denk?
Ik denk dat dat iets om over te zingen.
Buddy Guy's verhaal is zo ongelooflijk.
Een jonge jongen die instrumenten maakt van knopen en touw,
wordt een blueslegende.
Wat ik me heb gerealiseerd na het praten met iedereen
is dat we allemaal iets uit niets gemaakt hebben.
Het is dat heilig vuur, die inspiratie die je door het leven brengt.
Dit is het eerste nummer voor het album.
Het wordt het eerste nummer op de plaat.
En het heeft me bereikt door al deze mensen heen.
Het is belangrijk deze geschiedenis levend te houden.
Ze hebben de muziek hier echt veranderd.
En ze gaven de beste shows die ik gezien heb.
Elke plaat hier geeft je kracht en macht, een soort "Ja!"-gevoel.
We doen het nog.
Nog steeds hier, muziek makend.
We zitten allemaal samen in hetzelfde culturele gevecht.
Laat je niet intimideren door je helden.
Laatje inspireren door hen.
Mijn ouders vertelden me, "Wat je ook doet, zoon,
wees niet de beste in de stad,
wees gewoon de beste, totdat de beste langskomt."
Dat is een goeie! - Yeah!
Er is een regel, er is een verhaal.
Dit is een muzikale kaart.
Je kan al deze mensen en plekken samenbinden
via de sonische snelweg.
Het zijn al die generaties muzikanten die ons hier hebben gebracht.
IETS UIT NIETS