Wat voorafging:
Haar gave maakt haar kwetsbaar. Het maakt haar ook begeerlijk.
Vanessa... Help me.
Wat is er gebeurd met Mina? - Ze raakte in contact met een schepsel.
Nu is ze zijn slaaf geworden, zwevend tussen onze wereld en zijne.
Ze gaan allemaal over mij. - Wat is jouw deel hierin?
Mijn deel is van mij persoonlijk. - Ik heb een zoon verloren in Afrika.
Vader van mij, laat me met je mee gaan. Ik zal bewijzen dat ik een goede ontdekkingsreiziger ben.
Peter houdt van je, vader.
Amunet, meid? Nee, veel ouder.
Amunet was de wederhelft van Amun-Ra, de originele serpent prins.
Hij bleef in leven door zich te voeden met zielen van anderen.
Ik zou juffrouw Ives dit niet vertellen. Wie wil nu weten dat ze opgejaagd wordt door de duivel?
Wat is er gebeurd? - Het kwam achter je aan.
Ik denk dat het allemaal een list was. - Maar het was Mina die me naar hem leidde.
Dan is ze misschien je vijand. - Kun je het haar kwalijk nemen?
Waar is Vanessa? Ik wil moeder.
Waarom wil je haar? - Waarom wil iedereen haar?
Maar zonder mijn fout, zou dit alles gebeurd zijn?
We kunnen het verleden niet veranderen. We moeten leven met onze schuld, jij en ik.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Penny Dreadful S01E05 - Closer Than Sisters
Vertaling: Skip Controle: Xandecs
Mijn liefste Mina, mijn beste vriendin.
Ik begon met deze brieven toen ik herstelde van mijn ziekte.
In het begin, stelde ik ze misschien eens per maand op.
Daarna wekelijks en nu dagelijks.
Binnenkort zal ik wellicht alle andere bezigheden opgeven en gewoonweg schrijven.
Het einde van één brief is het begin van de volgende, een eindeloos lint van woorden.
Ik schrijf je aan in de hoop dat je ooit antwoord en dat alles terug zoals vroeger kan zijn...
Hoewel ik weet dat het nooit zo kan zijn.
Ik herinner me geen wolken toen we klein waren. Waren er wolken? Mijn liefste Mina?
Misschien net voorbij de horizon? Of was het allemaal strand en zandkastelen?
Ik weet dat zo'n gedachte naïef is, maar zijn herinneringen dat niet altijd?
Laten we gaan zwemmen en verschrikkelijk ver gaan.
Dat kunnen we beter niet doen. We raken anders nog in de problemen.
Je bent bang.
Nee, dat ben ik niet. - Ga met mij dan mee.
Hoe ver denk je dat we kunnen zwemmen? - Zo ver als we willen. Overal.
Wat doen we dan als we er zijn? - Alles.
Ik vind dat we zo ver mogelijk moeten zwemmen, tot waar we het kunnen zien.
Nee, dat kunnen we beter niet doen. - Zul je altijd bang zijn, Mina?
Waren er ooit twee families dichter dan de onze?
Ik kan me geen enkele dag herinneren dat de poort tussen onze huizen gesloten was.
Tot de dag dat het voor altijd sloot.
Hallo, mevrouw Murray. Geweldige dag voor een thuiskomst.
We zijn allemaal druk in de weer. De kinderen zijn in het solarium.
Goedemorgen, Mr Andrews.
Goedemorgen.
Goedemorgen, Peter.
Nog steeds bezig met het aapje? - Hoe hard ik ook probeer, het lijkt nog steeds...
Dood. - Hij is geen het. Hij is een hij.
Geef hem een naam. - Van, hij is een stom dood aapje.
Je moet ze namen geven of ze zullen nooit tot leven komen.
Het is als een spreuk van een heks.
Dit is Ariel uit Shakespeare.
Je bent altijd bezig met dingen die andere dingen eten.
Ik denk dat je bloeddorstig bent. - Ik ben bloeddorstig, zij is gewoon demonisch.
Ik vind dat Mr Andrews een weelderige snor heeft.
Ik weet het, hij is prachtig. - En zo groot.
Ik zal zeker met een grote man trouwen.
Ik kan niet van iemand klein houden, het zou te gênant zijn op gala's.
Wat voor soort man zal hij zijn? - Minstens 180cm groot.
Met een snor die hij dagelijks waxt en kleine voeten om te dansen.
En jij?
Alles behalve een van de vreselijke advocaten van men vader.
Maar je zult zeker en vast met Peter trouwen. Iedereen zegt het.
Ik zal hier niet zijn om met je te trouwen, Van. - Waar zul je zijn?
In Afrika met vader.
Ben je zeker dat je een ontdekkingsreiziger wilt worden?
Ik kan niet mijn hele leven opgezette apen maken.
Wees voorzichtig met die tassen.
Vader. - Hallo, Peter.
Vader. - Daar is mijn meid.
Hallo.
Je bent zo dun. - Ik kan deze keer je ribben voelen.
Je hebt je hoed niet gedragen. - Je hebt me betrapt.
Dat was het eerste dat ik verloor. - Wat was het tweede?
Mijn weg.
Hallo, Gladys.
Niets daarvan, lieverd.
Wat heb je mee voor me? - Laten we eens kijken...
Wat hebben we... Nu...
Wat is het? - Het is een wilde kat.
Genus Leptailurus uit de oevers van Lake Tanganyika.
Hoe prachtig. - Bedankt, vader.
Ik heb honger als een paard. Heb je een deftig feestmaal bereid?
Excuseer?
Die feestelijke thuiskomsten is wat ik me het meest herinner.
Ze waren onze ware feestdagen.
Mijn moeder en vader waren altijd welkom aan jullie tafel.
Je vader zou telkens terugkeren met zeldzame geschenken en een zonnebrand.
Wil er iemand horen over mijn ontmoeting met de kannibalen?
Ja? Goed.
Maar het zeldzaamst waren zijn verhalen van avontuur.
Ik ben zeker dat er veel verzwegen werd voor onze oren.
Toen we plotseling een schreeuw hoorde... 'Nyame'.
Je zag de ogen van Peter blinken.
Hij had zich zo'n prachtige toekomst ingebeeld naast zijn vader.
Voor we het wisten waren we verstrikt in touwen en netten en daar kwamen ze aan.
Aan het schreeuwen, zwaaiend met hun speren en ze zongen 'Nyame'...
'Nyame' betekent spijs.
Vlees, voedsel, wij.
Dat is gewoon verschrikkelijk.
Zullen we beginnen?
Maar ondanks al onze verwantschap, Mina, we waren niet helemaal hetzelfde.
De mysteries van mijn katholieke kerk waren vreemd voor jou en je familie.
Indien ik ouder was geweest, dan het ik meer gezien.
Onder het gelach, onder al dat gemakkelijk gepraat...
het was niet echt spanning, toch? Niet onder twee van zulke sympathieke gezinnen.
Nee. Het was meer een trilling van iets.
Zoals woorden die je schreeuwt in een bodemloze put, die afgesloten en complexer terug kwamen.
Misschien volwassenheid.
Op die verschrikkelijke nacht, de nacht dat het gebeurde...
gebeurde er iets belangrijks tijdens het diner?
Nee, niet dat ik me herinner.
Eerlijk gezegd, dacht ik dat ik jou en Peter achter de volgende hoek zou vinden...
terwijl jullie mij voor gek hielden.
Mijn moeder. Jouw vader.
Meer dan de schok, de zondigheid, de verboden handeling...
was er dit. Ik genoot ervan.
Iets fluisterde. Ik luisterde.
Misschien is het er altijd geweest, dit ding, deze demon in mij.
Of achter mijn rug, wachtend tot ik me zou omdraaien.
Ik heb je niet verteld wat ik had gezien. Hoe zou ik dat kunnen?
Het was niet nodig voor je om zo snel op te groeien.
Gaan we morgen de stad in? - Ja.
Je zou het niet kunnen doorstaan. Althans, dat maakte ik mezelf wijs.
Misschien koesterde ik de geheimhouding als een verborgen zonde.
Maar binnenin mij, was er een verandering. Ik vormde het uit die avond in het doolhof.
Misschien was het er altijd al.
Kleine daden van goddeloosheid.
Natuurlijk onschadelijk. Iets wat ieder meisje zou doen.
Ik maakte mezelf wijs dat het niets meer dan kattenkwaad was.
Maar ik wist dat het meer was. Natuurlijk wist ik het.
Terwijl we opgroeiden en jij mooier werd...
was het geen wonder dat jij je man eerst ontmoette.
Of dat hij een weelderige snor had. Zo'n dappere jonge officier.
Wat een knap stel waren jullie.
Gevonden.
Bedankt.
Het was de tijd van de ontoereikende baard van Peter.
Ik zag hoe je verkering met kapitein Branson bloeide.
Alle tekenen van aantrekkingskracht en afstoot.
Ik had mezelf altijd gezien als de sterkere. Maar hier was je zo moedig.
Hoe kon hij niet veroverd worden?
Ik denk dat je je toekomst hebt bepaald aan die tafel.
Hij sprak over India en plots zag ik je vertrekken.
Wanneer zal ik je nog eens zien? Is India niet verschrikkelijk ver weg?
Wat moest ik doen? Met Peter trouwen?
God, ik was zo jaloers op je.
Misschien haatte ik je wel.
Hoe was het mogelijk dat jij, die altijd zo zachtmoedig en bereidwillig was...
deze grote avonturen zou beleven voor mij?
Jij zou de liefde en de aanraking van een man kennen...
terwijl ik, de moedige, niets van het leven wist.
Mina, mijn liefste.
Natuurlijk is hij een goede man, daar twijfel ik niet over.
Hij zal een goede echtgenoot zijn.
Maar ik vind het vreselijk dat ze in India zal zijn, met al die warmte en die vuile kleurlingen.
Hoe denk je dat Afrika zal zijn? - Spreek me daar niet over.
Iedere keer dat ik probeer om er met vader over te praten, ontwijkt hij me.
Misschien moet je het niet meer vragen.
Het is waar ik altijd over heb gedroomd. Dat weet jij.
Mijn vader en ik op avontuur, een nieuw gedurfd spoor volgen.
Misschien... - Wat?
Misschien zou ik dan niet zo'n grote teleurstelling zijn voor hem.
Ik was nooit de zoon die hij wou. Altijd ziek, nooit goed in spelletjes.
Een teleurstelling.
Hij had iemand nodig die meer leek op... - Mij?
Je zult helemaal alleen zijn als ik ga. Mina in India, ik bij vader.
Dat zal droevig zijn voor je. Maar ik veronderstel...
De minister komt om zeven uur en moeder wil ons erbij.
Je weet hoe ze zich voelt over te laat komen.
Als ik maar terug kon gaan.
Ik zou achter hem lopen en zeggen... Ga niet, ga niet naar Afrika.
Je zult het nooit overleven, je bent te zwak. Je bent prachtig zwak, Peter.
Ik hou van je vanwege je zwakte.
Op dat moment, Mina, zag ik de toekomst kristalhelder.
Ik probeerde die avond te bidden. God antwoordde niet.
Maar een andere wel.
Binnenkort, kind.
Wat voor leuke tijden zullen we beleven.
Je was nooit gelukkiger, dan in dat weekend. De volgende ochtend zou je getrouwd zijn.
Nog één nacht als juffrouw Mina Murray voor je mevrouw Charles Branson werd.
Goed. - Doei.
Het leek je niet te deren, dit verlies van jezelf.
Misschien zat ik er over in voor je.
Je hebt me gevonden. Laatste avond van vrijheid.
Wil je iets interessants zien?
Nee.
Mijn Mina? - Jouw Mina.
Hoewel je opgelucht zult zijn als je weet dat ze alleen werkte met de vreedzaamste dieren.
Dit is haar eekhoorn.
Welke zijn van jou? - Niet de volgzame.
Dat verrast me niet.
Ik heb altijd gevonden dat je dingen een naam moest geven, voor het tot leven komt.
Zoals een spreuk van een heks. Zijn naam is Ariel.
Het meest uitdagende is de ogen.
Ze zijn natuurlijk van glas, dus bij nature zijn ze dood en saai.
Maar dat zou niet werken voor mijn groot roofdier.
Dus plaatste ik spiegels achter hun glazen ogen, zodat ze zouden sprankelen.
Kun je het zien?
Het is alsof ze leven. - Dat zijn ze.
Ik zou achter de hele wereld spiegels plaatsen als ik kon.
Rustig maar...
Vanessa, kom terug.
Dit is onkuis. Je mag niet. - Hoe kan ik het niet?
Heb je geen schaamte? Ga nu onmiddellijk naar boven.
Hoe durf jij me te spreken over schaamte?
Ga zelf naar boven en maak het goed met mijn vader.
Ik moet haar zien. - Om wat te doen?
Om dit goed te maken.
Ik dacht altijd dat mijn reizen mijn familie zou verscheuren.
Zo lang weg zijn... mijn onbezonnenheid.
Ik had nooit gedacht dat het een wreed klein meisje ging zijn.
Toen de ziekte kwam, was het volstrekt. Ik was me bewust van bijna niets.
De artsen konden het niet uitleggen. Want het was onverklaarbaar.
Bedankt... Ik heb haar...
Je moet eten.
Ze denken niet meer aan epilepsie. Heb ik je dat al verteld?
Dr. Kingston weet niet wat te denken. Belachelijke man.
Ze vrezen...
Ze vrezen dat het misschien je hersenen zijn...
Iets in je...
Wat nog meer... Wat nog meer? Mina is weg.
Ze wou hier niet meer blijven. Of zwijgen we beter over Mina?
Ik weet het niet.
We praten niet tegen de Murrays of zij tegen ons.
Ik probeerde om langs te gaan. Ik was niet welkom.
Heer Malcolm...
Ze weten niet wat er met je is, lieverd.
De aanvallen... zijn zo verschrikkelijk.
We zullen een specialist in Londen raadplegen.
Je hebt altijd gehouden van Londen. Dus, misschien de verandering...
We hebben kamers gereserveerd vlakbij de oever. Er is een...
Er is een nabijgelegen kliniek die bekend zijn met het behandelen van vrouwelijke aandoeningen.
Een gesticht.
Ik ben niet dolzinnig, moeder.
Ik ben niet ongelukkig.
Je moet me laten sterven.
Vanessa...
heb je begrepen wat ik zei?
Ik denk dat het beter is als u even naar buiten gaat, mevrouw Ives.
Ik zal blijven. - Ik moet eerlijk tegen uw echtgenoot praten.
Ik wil blijven. - Deze vorm van catatonie is mij niet onbekend.
De ongewone inspanningen zijn manifestaties van... - Het waren geen inspanningen.
Ze werd gekweld.
Ik heb epileptische aanvallen gezien die botten hebben gebroken, mevrouw Ives.
Niet van dit alles is onmogelijk, alleen zeldzaam.
Hysterie van een psychoseksuele natuur kan behandeld worden.
De behandelingen omvatten verdovende middelen en escalerende hydrotherapie.
Koud water vermindert de circulatie naar de hersenen...
waardoor de metabolisme en motorische activiteit vermindert.
De onrust en de psychische trauma's zullen afnemen en dan stoppen.
Ik heb het zien werken, Mr Ives, u hoeft niet te twijfelen.
Wat als het niet werkt?
Als we geen verbetering zien, dan zijn er nog chirurgische opties.
Ja.
Laten we dat doen.
Meneer en mevrouw Ives, verlaat alsjeblieft onmiddellijk de kamer.
Het is aangenaam om je stem te horen, Vanessa.
Ik ben Dr. Christopher Banning en ik hoop je te kunnen helpen.
Je ouders hebben.. - Ik wil buiten zijn.
Dat komt nog.
We hebben een mooie tuin... - Ik heb liever de oceaan.
Heb je al iemand gezien die verdronken was? Ik wel.
Niet een hond of een kat. Niet genoeg ziel om een hond of kat te zijn.
Ik bedoel een man. Honderd mannen.
Een slavenschip. Ja, boven alles.
Ze werden naar beneden getrokken, terwijl de mannen nog geketend waren.
Gekwelde zielen die zich nu in een nog grotere kwelling bevonden.
Heb je dat al gezien, Dr. Christopher Matthew Banning?
Vanessa, het is heel belangrijk voor mij dat je nu terug gaat zitten.
Wie is Vanessa?
Mevrouw Ives, mag ik binnen komen? - Natuurlijk.
Meneer Ives. - Peter.
Ik ben gekomen om afscheid te nemen. - Ik... ga naar Afrika met mijn vader.
Mag ik haar zien? - Ik...
Ja. - ...denk niet...
Blijf hier.
Wees niet al te geschokt. Ze is veel veranderd.
Zal ze sterven? - Als er een God is.
Is ze altijd zo? - Nee.
Er zijn vlagen van activiteit.
Mag ik bij haar zitten? - Ja, natuurlijk.
Herkent ze me?
We weten het niet. Maar praat tegen haar, het kan misschien helpen.
Hallo, Van. Het is Peter.
Ik vrees dat je dichterbij moet gaan.
Het is Peter.
Ik ga naar Afrika.
Kun je het geloven?
Eindelijk dat avontuur beleven waar we het over hadden.
Het is zeer opwindend.
Ik liep gisteren voorbij de oever waar we vroeger zwommen.
Je had me moeten kussen.
Wil je me nu kussen?
Je gaat daar sterven.
Peter. Succes met je reis.
En bedankt om te komen.
Natuurlijk.
Peter, wat heeft ze tegen je gezegd?
Ik verstond haar niet.
Ken je Keats?
De dichter bedoel ik, Keats de dichter.
Ik kan niet spreken.
Ik ben te zwak. - Nee, dat ben je niet.
Jij bent hier niet. - En toch...
Wie ben jij? Je bent heer Malcolm niet.
Je moet een ding een naam geven voor het leeft, toch?
Zal ik je een naam geven? - Alleen als je wilt dat ik leef.
Serpent. Is dat wat je bedoelt?
Tovenaar, bedrieger, prins van het duister, duivel van de put.
Heb je zo'n dergelijke minachting voor je oude vriend?
Dus, van Keats...
Vier lijnen van 'ode aan een nachtegaal' zijn me altijd bijgebleven.
Keats was stervende toen hij ze schreef en hij wist dat hij stervende was.
Wat het opmerkelijker maakte, niet?
Wil je ze horen? - Heb ik een keuze?
Vanessa, alsjeblieft. Je hebt altijd een keuze gehad.
Jij hebt toegelaten dat dit allemaal gebeurde. Je zocht het en je hebt het geneukt.
Je had op ieder moment de deur kunnen sluiten. Dat kun je nog steeds.
Nu. Wil je dat?
Ja. - En alles opgeven dat we samen kunnen hebben?
De ware kennis van de deugd van de mens, evenals zijn zonde.
De macht.
De aanblik van buiten deze wereld.
Ik wil niets buiten deze wereld. - Lieg niet tegen mij.
Je bent altijd al aangetrokken geweest tot de diepe oceaan...
naar het donker gefluister.
Een spiegel achter de glazen ogen.
Om ten volle van het leven te genieten. Wil je die deur nu sluiten?
Dus, Keats. De lijnen van Keats.
Ja.
'Duistere, ik luister...'
'en voor een lange tijd was ik half verliefd op een rustgevende dood.'
'Ik noemde hem zachte namen in menige rijmen...'
'om de lucht in te nemen, mijn stille adem'
Dus, het duistere sprak. - Ja.
Maar jij luisterde.
Moge de ziel van Claire Ives en de zielen van alle gelovigen...
vertrekken in genade van God en in vrede rusten.
Amen. - Amen.
Zuster.
Ik neem het je niet kwalijk.
Welke zonde dan ook, het is vergeven tijdens je lijden.
Zoveel lijden.
Het is meer dan ik verdien, maar ik kan mezelf niet vergeven.
Er is zoveel te zeggen. - Of zo weinig.
Ik ben nu getrouwd. Kun je je dat voorstellen?
Hij is een advocaat, in dienst van Mr Hawkins van Essex.
Hij heeft geen snor, zoals mijn galante kapitein Branson.
Maar Mr Harker is een goede man en hij houdt van me.
Ik ben gelukkig voor je.
En onze arme Peter. - Het spijt me zo.
Had je maar die dag achter hem aangelopen in het doolhof...
hem stevig vastpakken en vragen om niet te gaan, dat je van hem hield vanwege zijn zwakte.
Hoe weet je dat?
Ik weet nu veel dingen, Vanessa. De meester heeft me veel geleerd.
Dingen die niemand zou moeten weten. Help me.
Red me van hem. Alsjeblieft.
Mina heeft onze hulp nodig. Wil je me binnen laten?
Er is niets meer? - Nee.
Denk je dat je haar nog eens kunt bereiken? - Of zij mij.
Ik weet dat je het niet gelooft. - Je weet niets over mij.
Weet je hoeveel mannen ik heb vermoord? In Afrika liepen we bij iedere stap in het bloed.
Er was een tijd dat ik je met plezier had vermoord.
Er komt misschien een tijd wanneer ik het kan.
Maar nu, kan ik gebruik maken van je.
Niets meer? - Wat anders? Vergeving?
Ga naar je Romeinse kerk daarvoor, hier zul je er geen vinden.
Heb je er ooit aan gedacht hoe het voor mij is geweest?
Een onvergeeflijke overtreding die me voor het leven heeft getekend.
Je denkt dat jij hebt geleden. Je denkt dat jij bloed kent.
Je denkt dat je over lijken hebt gewandeld.
Spreid ze van hier tot aan de horizon en ik heb verder gelopen.
Jij zwak, foute, wellustige ijdele man.
Hoe durf jij mij over de dood te spreken?
Dan zullen we er samen over spreken.
Ja. - We zullen het volgen tot bij Mina.
Ja. - En dan?
Ben je klaar. Ik zal verder wandelen.
Ik laat Sembene een kamer klaar maken. Dit is nu je thuis.
Ik verwacht geen verontschuldiging van je.
Mijn schuld is van mezelf en dat draag ik met mij mee.
Het is mijn heden en mijn toekomst.
Het heeft me langer verdoemd dan dit kort leven van mij.
Maar ik zal niet rusten tot je veilig bent. Er is geen ander doel in mijn leven.
Ik zal altijd van je houden. Je beste vriendin, Vanessa.
Postscriptum:
Je vader houdt erg veel van je en hij zou alles doen om je te redden.
Maar ik hou van je op een andere manier.
Ik hou genoeg van je...
om je te vermoorden.
Quality over Quantity (QoQ) Releases Vertaling: Skip ~ Controle: Xandecs