Wat voorafging: -Haar gave maakt haar kwetsbaar.
En ook aantrekkelijk.
Vanessa, help me. -Wat is er met Mina gebeurd?
Ze raakte betrokken bij een wezen.
Ze is z'n slaaf geworden en zweeft tussen onze wereld...
en de zijne. -Ik ben omsingeld.
En wat hebt u ermee te maken? -Dat is aan mij.
Ik heb in Afrika een zoon verloren. -Vader, neem mij mee.
Ik laat zien dat ik ontdekkingsreiziger ben. Peter houdt van u, vader.
Amunet, meisje? Nee, veel ouder.
Amunet was de gemalin van Amun-Ra, de oorspronkelijke slangenprins.
Hij voedde zich met de zielen van anderen.
Zeg niks tegen Miss Ives. Wie wil weten dat de duivel op haar jaagt?
Wat is er gebeurd? -Het wilde jou.
Maar Mina leidde me naar hem toe.
Misschien is ze je vijand. Kun je haar dat verwijten?
Waar is Vanessa? Ik wil moeder.
Waarom wil je haar? -Waarom wil iedereen haar?
Zou dit zonder mijn misstap zijn gebeurd?
Het verleden staat vast.
Wij zullen met ons schuldgevoel moeten leven.
Liefste Mina, mijn allerbeste vriendin.
Ik begon met deze brieven toen ik herstellende was van m'n ziekte.
Eerst schreef ik er misschien elke maand een.
Toen elke week een, en nu dagelijks een.
Binnenkort zal ik waarschijnlijk niets anders meer doen dan schrijven.
Het einde van de ene brief wordt het begin van de volgende.
Een eindeloze strook woorden.
Ik schrijf in de hoop dat je ooit antwoord geeft...
en dat alles weer kan zijn zoals het was.
Al weet ik dat dat nooit mogelijk zal zijn.
Ik herinner me geen wolken uit onze jeugd.
Waren die er wel, liefste Mina?
Net over de horizon, wellicht?
Of was het een en al strand en zandkastelen?
Dat is een naïeve gedachte, ja.
Maar zijn herinneringen dat niet altijd?
Laten we erin gaan en heel ver weg zwemmen.
Nee, dan krijgen we problemen.
Je bent bang. -Niet waar.
Ga dan met me mee. -Hoe ver kunnen we zwemmen?
Zo ver als we willen. Overal naartoe.
Wat zouden we daar dan doen? -Alles.
Ik vind dat we erin moeten gaan en zo ver mogelijk moeten zwemmen.
Nee, dat moeten we niet doen.
Zul je altijd bang zijn, Mina van me?
Waren ooit twee families hechter dan de onze?
Ik kan me geen dag herinneren dat het hek tussen onze huizen dicht was.
Tot de dag waarop het voor eeuwig sloot.
Hallo, Mrs Murray. Mooie dag voor de thuiskomst.
Ik ben helemaal de kluts kwijt. De kinderen zijn in het solarium.
Goedemorgen, Mr Andrews.
Goedemorgen.
Goedemorgen, Peter.
Ben je nog altijd met die aap bezig?
Wat ik ook doe, het blijft er dood uitzien.
Het is geen 'het' maar een 'hij'. Geef hem een naam.
Hij is maar een stomme dode aap.
Je moet ze een naam geven, anders komen ze nooit tot leven.
Het is net een toverspreuk.
Dit is Ariel uit Shakespeare.
Je bent altijd bezig met dingen die andere dingen eten.
Ik vind je bloeddorstig.
Ik ben bloeddorstig. Zij is gewoon eng.
Ik vind dat Mr Andrews een schitterende snor heeft.
Ja, hij is heel erg knap. -En zo lang.
Ik trouw vast met een lange man.
Ik zou niet van een kleine man kunnen houden, dat is gênant op een bal.
Wat voor man wordt het? -Minstens 1,80 meter lang.
Met een snor die hij dagelijks verzorgt en kleine voeten voor het dansen.
En jij?
Als het maar niet zo'n vreselijke adviseur van vader is.
Maar jij gaat natuurlijk met Peter trouwen.
Dat zegt iedereen. -Ik ga weg en kan dus niet trouwen.
Waar ga je dan heen? -Naar Afrika, met vader.
Wil je echt ontdekkingsreiziger worden?
Ik kan niet m'n hele leven lang apen blijven opzetten.
Pas op met die bagage.
Vader. -Hallo, Peter.
Vader. -En daar is m'n meisje.
Hallo.
Wat ben je dun. -Ik kan je ribben voelen.
En je hebt je hoed niet gedragen. -Die was ik als eerste kwijt.
En wat was het tweede? -De weg.
Hallo, Gladys.
Niet doen, lieverd.
Wat heb je voor me meegenomen?
Eens even zien.
Wat hebben we hier?
Goed...
Wat is het? -Een serval.
Genus Leptailurus van de oever van het Tanganyika-meer.
Wat mooi. -Bedankt, vader.
Ik heb honger als een krokodil.
Heb je een echt feestmaal bereid?
Hoor je dat, Gladys? -Zeg dat tegen Peter.
Ja. Pardon.
Ik herinner me vooral de feestelijke thuiskomsten.
Dat waren onze echte feestdagen.
Mijn moeder en vader waren bij jullie altijd welkome gasten.
Je vader keerde dan verbrand terug met bijzondere cadeaus.
Wil iemand horen over m'n treffen met de kannibalen?
Ja. -Ja? Mooi.
Maar het meest bijzonder waren z'n verhalen.
Die waren vast voor ons aangepast. -Opeens hoorden we een kreet.
Peters ogen straalden dan.
Hij beeldde zich een geweldige toekomst naast z'n vader in.
Voor we het wisten, zaten we vast in netten en daar waren ze.
Ze joelden, zwaaiden met speren en riepen: Nyame. Nyame. Nyame.
Nyame betekent 'vlees'.
Vlees. Eten. Wij.
Wat vreselijk.
Zullen we beginnen?
Maar al was er een sterke band, we waren niet geheel hetzelfde.
De mysteries van mijn katholieke kerk waren jou en je familie vreemd.
Als ik ouder was geweest, had ik meer gezien.
Onder het gelach...
onder die geweldige, vlotte gesprekken.
Het waren niet echt spanningen, hè?
Niet tussen twee zo gelijkgestemde families.
Nee. Het was eerder een soort trilling.
Net in een bodemloze put geschreeuwde woorden...
die ondoordringbaarder en complexer weerklinken.
De volwassenheid, wellicht.
En op die vreselijke avond, de avond waarop het gebeurde...
is er toen iets belangrijks gebeurd tijdens het eten?
Nee, niet dat ik weet.
Ik dacht eerlijk gezegd dat ik jou en Peter...
om de hoek zou aantreffen en dat jullie een grap uithaalden.
Mijn moeder.
Jouw vader.
Meer nog dan de schok, de zonde, het verbodene, was er dit:
ik genoot ervan.
Er fluisterde iets. Ik luisterde.
Misschien zat het er altijd al, dat ding, die demon in me.
Of wachtte hij achter me tot ik me omdraaide.
Ik vertelde je niet wat ik had gezien. Hoe zou ik dat kunnen?
Het was onnodig dat jij zo snel zou opgroeien.
Morgen moeten we de stad in gaan. -Ja.
Dat had je niet kunnen verdragen, zo hield ik mezelf voor.
Of misschien koesterde ik het geheim als een verborgen zonde.
Maar in mij was iets veranderd.
Dat merkte ik vanaf die avond in het doolhof.
Maar misschien was het er altijd al geweest.
Kleine gemenigheden. Niets ernstigs.
Dingen die ieder meisje zou doen.
Ik zei tegen mezelf dat het niet meer dan ondeugd was.
Maar ik wist dat het meer was.
Natuurlijk wist ik dat.
En toen we opgroeiden en jij mooier werd...
vond ik het niet vreemd dat jij jouw man het eerst vond.
Of dat hij een weelderige snor had.
Wat een galante jonge officier.
Wat waren jullie een mooi stel.
Ik heb jullie gevonden.
Neem maar wat thee. Dank je. -Dank je.
Dat was het seizoen van Peters mislukte baard.
Ik zag hoe jouw relatie met kapitein Branson opbloeide.
Al die krijgslisten met oprukken en terugtrekken.
Ik had mezelf altijd als de sterkere gezien.
Maar jij was hierbij zo dapper.
Hoe kon hij nu niet veroverd worden?
Ik denk dat jij aan die tafel je toekomst bepaalde.
Hij sprak over India en opeens zag ik jou vertrekken.
Wanneer zou ik je terugzien?
Was India niet heel ver weg?
Wat zou ik doen? Met Peter trouwen?
God, wat was ik jaloers op je.
Misschien haatte ik je zelfs.
Hoe was het mogelijk dat jij, die altijd zo tam en inschikkelijk was...
eerder dan ik dit grote avontuur zou aangaan?
Jij zou de liefde kennen, de aanraking van een man...
terwijl ik, de dappere, niets van het leven zou kennen.
Mina, lieverd.
Hij is een prima man, daar twijfel ik niet aan.
Hij zal een goede echtgenoot zijn.
Maar ik wil niet dat ze naar India gaat, met al die hitte en die bruinjoekels.
Hoe denk je dan dat Afrika zal zijn?
O, god. Begin daar niet over.
Telkens als ik er met vader over wil praten, ontwijkt hij me.
Misschien moet je er niet meer naar vragen.
Het is het enige waar ik ooit over gedroomd heb, dat weet je.
M'n vader en ik op avontuur, samen nieuwe paden banen.
Misschien...
Nou?
Misschien zou ik dan niet zo'n teleurstelling voor hem zijn.
Ik was nooit de zoon die hij wilde.
Altijd ziek, nooit goed in sport.
Een teleurstelling.
Hij had eerder iemand nodig als...
Ik?
Jij zult helemaal alleen zijn als ik wegga.
Mina in India, ik bij vader.
Dat zal naar voor je zijn.
Maar ik denk...
De predikant komt om zeven uur en moeder wil ons erbij hebben.
Je weet hoe ze op stiptheid staat.
Kon ik maar terug, dan zou ik achter hem aan rennen en zeggen:
'Ga niet. Ga niet naar Afrika.
Dat overleef je nooit. Je bent te zwak.
Je bent mooi in je zwakte. Ik hou van je omdat je zwak bent.'
Maar op dat moment was de toekomst glashelder voor me.
Ik probeerde die avond te bidden.
God gaf geen antwoord.
Maar een ander wel.
Binnenkort, kind.
Wat gaan wij een plezier hebben.
Jij bent nooit zo gelukkig geweest als dat weekend.
De volgende ochtend zou je gaan trouwen.
Nog één avond als Miss Mina Murray...
voor je Mrs Charles Branson zou worden.
Je leek dat identiteitsverlies niet erg te vinden.
Misschien vond ik het wel erg namens jou.
Je hebt me betrapt.
Een laatste avond van vrijheid, hè?
Wil je iets interessants zien?
Nee.
Mijn Mina?
Jouw Mina.
Het zal een opluchting voor je zijn dat ze alleen met tamme dieren werkte.
Dit is haar eekhoorn.
Welke zijn van jou?
Niet de tamme. -Dat verbaast me niks.
Ik vind dat je iets een naam moet geven, zodat het tot leven komt.
Als een toverspreuk.
Zijn naam is Ariel.
De ogen zijn het moeilijkst.
Die zijn natuurlijk van glas, dus van nature dood en dof.
Maar dat was niet goed genoeg voor m'n roofdier.
Daarom plaatste ik spiegels achter de ogen, zodat ze zouden stralen.
Zie je?
Het lijkt wel alsof ze leven.
Dat doen ze ook.
Ik zou achter de hele wereld spiegels plaatsen, als ik dat kon.
Rustig maar.
Vanessa.
Vanessa, kom terug.
Dit is obsceen. Doe dit niet. -Ik moet wel.
Ken je dan geen schaamte?
Ga nu meteen naar boven.
Hoe durf jij tegen mij te spreken over schaamte?
Ga zelf naar boven en maak het goed met m'n vader.
Ik moet haar spreken.
Waarvoor?
Om dit goed te maken.
Ik dacht dat m'n reizen en afwezigheid dit gezin kapot zouden maken.
Mijn zelfzuchtigheid.
Ik had nooit verwacht dat een wreed klein meisje dat zou doen.
Toen de ziekte kwam, nam die me volledig over.
Ik was me bijna nergens van bewust.
De dokters hadden er geen verklaring voor.
Het was namelijk onverklaarbaar.
Dank je. Ik heb haar.
Je moet eten.
Ze denken niet meer dat het epilepsie is.
Had ik je dat al verteld?
Dr. Kingston weet niet wat hij moet denken.
Belachelijk mannetje.
Ze zijn bang...
Ze zijn bang dat het misschien je hersenen zijn.
Iets in je.
Wat nog meer?
Mina is weg.
Ze wilde hier niet blijven.
Moeten we niet over Mina praten?
Ik weet het niet.
We praten niet met de Murrays, en zij niet met ons.
Ik wilde erheen gaan, maar ik was er niet welkom.
Sir Malcolm...
Ze weten niet wat er mis met je is, lieverd.
De toevallen.
De toevallen zijn zo vreselijk.
We gaan een specialist in Londen raadplegen.
Je was altijd dol op Londen.
Wellicht zal de verandering...
We hebben kamers geboekt vlak bij The Strand.
Daar is een kliniek in de buurt...
die bekend staat om het behandelen van vrouwenkwalen.
Een inrichting.
Ik ben niet gek, moeder.
Ik ben niet ongelukkig.
Laat me liever sterven.
Vanessa.
Begrijp je wat ik heb gezegd?
U kunt beter even naar buiten gaan, Mrs Ives.
Ik blijf hier. -Ik moet eerlijk met uw man spreken.
Ik wil blijven.
Deze vorm van catatonie is mij niet onbekend.
De ongebruikelijke fysieke inspanningen zijn...
Het waren geen inspanningen.
Ze werd gekweld.
Ik heb epilepsieaanvallen gezien waardoor er botten braken.
Dit is niet onmogelijk, alleen zeldzaam.
Hysterie van psychoseksuele aard kan behandeld worden.
De behandeling omvat narcotica en escalerende hydrotherapie.
Door koud water vertragen de hersenen...
en dus ook het metabolisme en de motoriek.
De onrust en het mentale trauma zullen vertragen en dan ophouden.
Ik heb het al zien werken. U hoeft niet te twijfelen.
En als het niet werkt?
Als we geen verbetering zien, zijn er nog chirurgische opties.
Ja.
Laten we dat doen.
Mr en Mrs Ives, verlaat de kamer onmiddellijk, graag.
Het is fijn om je stem te horen, Vanessa.
Ik ben dr. Christopher Banning en ik hoop je te helpen.
Je ouders... -Ik wil naar buiten.
Dat zal ook gebeuren.
We hebben een mooie tuin... -Ik heb liever de oceaan.
Heeft u ooit iemand gezien die verdronken is?
Ik wel.
Geen hond of kat. Daar zit niet genoeg ziel in.
Ik bedoel een man.
100 mannen.
Een slavenschip.
Ja. Dat was wat.
Ten onder gegaan met de mannen nog in ketens.
Gekwelde zielen die nu nog meer gekweld worden.
Heeft u dat gezien, dr. Christopher Matthew Banning?
Vanessa, ik vind het heel belangrijk dat je nu meteen gaat zitten.
Wie is Vanessa?
Mrs Ives. Mag ik binnenkomen?
Natuurlijk.
Mr Ives. -Peter.
Ik kom afscheid nemen.
Ik ga naar Afrika met m'n vader.
Mag ik haar zien?
Ja. -Ik denk niet...
Blijf hier.
Je moet niet schrikken.
Ze is zeer veranderd.
Van.
O, Van.
Zal ze sterven?
Als er een God is wel.
Is ze altijd zo?
Nee. Er zijn periodes waarin ze actief is.
Mag ik bij haar gaan zitten? -Natuurlijk.
Herkent ze me?
Dat weten we niet.
Praat met haar. Dat zou moeten helpen.
Hallo, Van.
Ik ben het, Peter.
Dichterbij, ben ik bang.
Ik ben het, Peter.
Ik ga naar Afrika.
Kun je dat geloven?
Eindelijk het avontuur waar we het altijd over hadden.
Ik vind het erg spannend.
Ik liep gisteren langs de kust waar we altijd gingen zwemmen.
Hé. Je had me moeten kussen.
Wil je me nu kussen?
Je zult daar sterven.
Peter.
Veel succes op je reis.
En bedankt voor je komst.
Natuurlijk.
Peter, wat zei ze tegen je?
Ik kon haar niet verstaan.
Ken je Keats?
De dichter, bedoel ik. Keats, de dichter.
Ik kan niet praten.
Ik ben te zwak.
Nee, dat ben je niet.
Jij bent hier niet.
En toch...
Wie ben jij?
Jij bent niet sir Malcolm.
Iets moet een naam hebben voor het leven krijgt.
Zal ik je een naam geven, dan?
Alleen als je wilt dat ik leef.
Serpent. Bedoel je dat?
Tovenaar, bedrieger, Prins der Duisternis, duivel?
Heb je zo veel minachting voor je oude vriend?
Maar Keats, dus. Vier regels uit 'Ode aan een Nachtegaal'...
hebben bij mij altijd weerklank gevonden.
Keats was stervende toen hij ze schreef, en hij wist dat ook.
Dat maakt het scherper, vind je ook niet?
Wil je ze horen?
Heb ik een keuze?
Vanessa, alsjeblieft, je hebt altijd een keuze gehad.
Jij hebt dit allemaal laten gebeuren.
Je hebt het zelfs zelf opgezocht en geneukt.
Je had de deur op elk moment kunnen sluiten. Dat kun je nog.
Nu meteen. Doe je dat?
Ja.
Geef je alles op wat we samen kunnen hebben?
Ware kennis van de deugden en de zonden van de mens.
De macht.
Het bovennatuurlijke zicht.
Ik wil niks bovennatuurlijks.
Lieg niet tegen me.
Je voelde je altijd al aangetrokken tot de diepe oceaan...
tot de duistere fluistering...
de spiegel achter de glazen ogen.
Tot het leven op z'n volst.
Wil je die deur nu sluiten?
Keats, dus.
De regels van Keats.
Ja.
in het duister luister ik
en ik heb vaak de Dood, die kalm maakt, half verliefd gekust
liefkoosde hem ook vaak met dichtersspraak
om lucht te geven aan mijn ademrust
De duisternis sprak dus.
Ja.
Maar jij luisterde.
Moge de ziel van Claire Ives en de zielen van alle overledenen...
door de genade Gods in vrede rusten. Amen.
Amen.
Zuster.
Ik verwijt jou niks.
Welke zonde er ook was, die is vergeven in jouw lijden.
Zo veel lijden.
Dat is meer dan ik verdien.
Maar ik kan mezelf niet vergeven.
Er valt zo veel te zeggen. -Of zo weinig.
Ik ben nu getrouwd.
Kun je je dat voorstellen?
Hij werkt als advocaat voor Mr Hawkins uit Essex.
Hij heeft geen snor, zoals m'n galante kapitein Branson.
Maar Mr Harker is een goede man en hij houdt van me.
Ik ben blij voor je.
En onze arme Peter.
Het spijt me zo.
Was je in dat doolhof maar achter hem aangerend.
Had je hem maar vastgehouden en laten blijven.
Had gezegd dat je van hem hield om z'n zwakte.
Hoe weet jij daarvan?
Ik weet nu vele dingen, Vanessa.
De meester heeft mij veel geleerd.
Dingen die niemand hoort te weten.
Help me.
Red me van hem. Alsjeblieft.
Mina heeft onze hulp nodig.
Laat u me binnen?
En er is verder niets meer?
Nee.
Geloof je dat je weer contact kunt maken?
Of zij met mij.
Ik weet dat u hier niet in gelooft. -Jij weet niets over mij.
Weet je hoeveel mensen ik al heb vermoord?
In Afrika waadden we met elke stap door het bloed.
Er was een tijd waarin ik je met plezier had vermoord.
Misschien komt er nog een tijd waarin ik dat met plezier zal doen.
Maar voorlopig kan ik je gebruiken.
Is dat alles? -Wat wil je nog meer?
Vergiffenis?
Ga daarvoor naar je kerk, die zul je hier niet vinden.
Heeft u zich ooit voorgesteld hoe dit voor mij is geweest?
Een onvergeeflijke zonde die me voor het leven heeft getekend.
U denkt dat u heeft geleden.
U denkt dat u bloed kent.
U denkt dat u over lijken heeft gelopen.
Leg ze van hier tot de horizon, en nog heb ik verder gelopen.
Zwakke, walgelijke, wellustige, ijdele man.
Hoe durft u tegen mij over de dood te spreken?
Dan zullen we er samen over spreken.
Ja. -We volgen hem naar Mina toe.
Ja.
En dan?
Dan bent u klaar.
Dan zal ik weer verder gaan.
Ik laat Sembene een kamer gereedmaken.
Dit is nu je thuis.
Ik verwacht geen vrijspraak van je.
De schuld is van mijzelf en die draag ik met me mee.
Die is mijn verleden en mijn toekomst.
Die heeft me vervloekt tot lang na dit korte leven.
Maar ik zal niet rusten tot jij veilig bent.
Ik heb geen ander doel meer in mijn leven.
Ik zal voor altijd van je houden.
Je beste vriendin, Vanessa.
Postscriptum.
Je vader houdt heel veel van je en zou alles doen om je te redden.
Maar ik hou op een andere manier van je.
Ik hou genoeg van je om je te doden.