Panie Magnussen, proszę podać swoje pełne nazwisko.
Charles Augustus Magnussen.
Panie Magnussen,
jak opisałby pan swój wpływ na premiera Wielkiej Brytanii?
Premiera Wielkiej Brytanii?
Któregokolwiek z premierów Wielkiej Brytanii, jakich pan znał.
Nigdy nie miałem na nich najmniejszego wpływu.
Dlaczego miałbym mieć?
W tym roku odbyli panowie siedem spotkań na Downing Street.
Dlaczego?
Ponieważ zostałem zaproszony.
Czy może pan przywołać omawiane tematy?
Nie przy zachowaniu stosownej dyskrecji.
Czy uważa pan, że właściciel gazety,
osoba prywatna i przede wszystkim cudzoziemiec,
powinien mieć tak regularny dostęp do naszego premiera?
Nie uważam za złe, że osoba prywatna
przyjmuje zaproszenia.
Jednakże, najmocniej pana przepraszam za bycie cudzoziemcem.
Nie to miałem na myśli. Absolutnie nie o to mi…
Panie Magnussen, czy przypomina pan sobie sytuację,
w której pańskie uwagi wpłynęłyby na politykę rządu?
Albo na myślenie premiera, w jakikolwiek sposób?
Nie.
Jest pan pewien?
Mam doskonałą pamięć.
Pański samochód czeka na zewnątrz. Do zobaczenia jutro.
Mogę się dosiąść?
Nie uważam, żeby to było odpowiednie.
- Nie jest. - Panie Magnussen, poza dochodzeniem
nie możemy się kontaktować czy porozumiewać.
Proszę tego nie robić.
W 1982 pani mąż korespondował z Helen Catherine Driscoll.
Zanim go poznałam.
Listy były żywe, namiętne…
niektórzy nazwaliby je dobitnymi.
Znajdują się obecnie w moim posiadaniu.
Czy może pan zabrać dłoń?
“Tak bardzo, kochana, chciałbym poznać dotyk twego… ciała.”
Wiem, co było w listach.
Miała piętnaście lat.
Wyglądała na starszą.
Och, wyglądała przepięknie. Zdjęcia również posiadamy.
Te, które mu wysłała.
Mniam-mniam.
Nie był świadomy jej wieku.
Spotkał ją tylko raz, zanim zaczęły się te listy.
Kiedy odkrył prawdę, natychmiast przestał.
Takie są fakty.
Fakty są dobre dla książek historycznych. Ja pracuję w prasie.
Pana ręka się poci.
Obawiam się, że zawsze. To taka choroba.
Obrzydliwe.
Przyzwyczaiłem się.
Dla mojego dotyku cały świat jest wilgotny.
Zadzwonię po kogoś, Wyprowadzą pana.
Cóż to?
Claire de la Lune?
Trochę młode dla pani, nie uważa pani?
Chce mnie pani uderzyć? Jest pani do tego zdolna?
Staruszko.
Może powinna pani jednak kogoś zawołać.
Cóż, proszę bardzo.
Nie?
Bo teraz są i konsekwencje.
Mam listy, więc mam i panią.
To szantaż.
Oczywiście, że to szantaż.
To…
posiadanie.
Nie posiadasz mnie.
Claire de la Lune.
Nigdy nie smakuje tak, jak pachnie, prawda?
Rachunek Lady Smallwood jest na mnie, zajmij się tym.
Tak, panie Magnussen.
Och, Boże! Och!
Wszystko w porządku, proszę pani?
Tak, w porządku.
Magnussen!
Nikt mu się nie przeciwstawia.
Nikt nie śmie, nikt nawet nie próbuje.
Nikt w Anglii nie jest w stanie powstrzymać
tej odrażającej istoty…
Proszę pani?
Zawróć samochód. Wracamy do miasta. Zawróć.
Dokąd jedziemy, proszę pani?
Na Baker Street.
Napisy z niecierpliwości przygotował spikain www.facebook.com/Spikain
“Więc widziałeś wiele obrażeń, tak? gwałtownych śmierci?”
“Wystarczająco dużo.” “Chcesz zobaczyć więcej?”
“Och, Boże, tak.”
“Gra się rozpoczęła.”
Wiem, że jest wcześnie. Naprawdę, przepraszam.
Czy to Kate? Tak, to Kate.
Zaproś ją do środka?
A, przepraszam, tak. Chcesz wejść, Kate?
Hej!
Jest ciężko.
- Proszę bardzo. - To Isaac. - Och, twój mąż? Syn. Tak, syn.
Znowu się zgubił. Nie wrócił na noc do domu.
Jak zwykle.
To ten od narkotyków, tak?
Eee, tak, ładnie ujęte, John.
Ale chodzi ci o Sherlocka Holmesa? Bo nie widziałem go całe wieki.
- Około miesiąca. - Kto to jest Sherlock Holmes?
Widzisz, jednak się zdarza.
Jest takie miejsce, do którego wszyscy chodzą. On i jego kumple.
W którym robią to wszystko.
Wstrzykują, czy jakkolwiek to nazwać.
- Gdzie on jest? - To dom, ruina. Praktycznie się rozpada.
Nie, chodzi o adres. Gdzie dokładnie?
- Serio? - Czemu nie?
Nie pójdzie przecież na policję, a trzeba go stamtąd wyciągnąć.
- Dlaczego ty? - Jestem dobrym sąsiadem. - Od kiedy?
Ha, od teraz. Dokładnie od tej chwili.
Dlaczego jesteś taki… - Jaki?
Nie wiem, co z tobą nie tak?
NIC nie jest ze mną nie tak.
- Wyobraź sobie, że powiedziałem to bez krzyczenia. - Próbuję.
Nie, nie możesz iść, jesteś w ciąży.
Nie możesz iść, jestem w ciąży!
Co to jest?
Dźwignia do opon. - Po co? - Bo będzie tam pełno ćpunów,
a jeden z nich może potrzebować pomocy z oponą.
Jak coś się dzieje, po prostu idź, dam sobie radę.
John, John, John, John...
To nawet troszkę sexy.
Tak, wiem.
Dzień dobry?
Czego chcesz? - Przepraszam.
Ej, nie, nie możesz tutaj wchodzić!
Szukam znajomego, bardzo konkretnego… znajomego.
To nie tak, że się tylko rozglądam.
Musisz sobie iść. Nikt nie ma tu prawa wchodzić.
Isaac Whitney, widziałeś go?
Pytam cię, czy widziałeś Isaaka Whitney.
A teraz pokazujesz mi nóż.
Czy to jakaś wskazówka? Odgrywasz scenkę?
Idź. Bo cię potnę.
O, na pewno nie stamtąd. Pomogę ci.
Teraz się skup. Isaac… Whitney?
Okej, sam się prosiłeś.
Ała! Uch!
Okej. Już się skupiasz?
Złamałeś mi ramię!
Nie, zwichnąłem.
Jest jakieś miękkie. Ma być takie miękkie?
- Sprawdź! - Tak, to zwichnięcie.
Jestem lekarzem, wiem jak kogoś zwichnąć.
Więc gdzie jest Isaac Whitney?
Nie wiem! Może na górze.
No i proszę. Czy to nie było proste?
Nie, było bardzo bolesne.
Świr z ciebie!
Nie, po prostu przywykłem do przestępców z większą klasą.
Isaac? Isaac Whitney?
Isaac?
Cześć, kolego. Usiądź dla mnie, usiądź.
Dr Watson? Tak.
Gdzie ja jestem?
Na totalnym zadupiu z cholernymi szumowinami. Popatrz na mnie.
Przyszedł pan po mnie?
Myślisz, że znam wielu tutejszych bywalców?
Hej, co tam?
O, cześć John. Ciebie się tu nie spodziewałem.
Po mnie też przyszedłeś?
Cześć, Isaac. Pani Watson, czy ja, czy mogę wejść?
- Tak, jasne, wchodź. Gdzie John? - Kłócą się.
Kto się kłóci?
Na Boga, John, prowadzę sprawę!
Miesiąc. Wystarczył miesiąc.
- Jeden! - Pracuję.
“Sherlock Holmes w gnieździe narkotykowym”. Jak to będzie wyglądało?
- Jestem pod przykrywką. - Wcale nie!
No teraz już nie!
Do środka, obaj, szybko!
Proszę, mogę się zabrać? Chyba mam złamane ramię.
- Nie, idź sobie. - Nie, wpuść go. - Dlaczego? - Tak, wsiadaj. To zwichnięcie.
Ktoś jeszcze? Rozwozimy wszystkich po domach, tak?
Co tam, Shezza?
-“ Shezza"? - Naprawdę byłem pod przykrywką!
No ale “Shezza”?
Nie jedziemy do domu, jedziemy do Bart’s. Dzwonię do Molly. - Dlaczego?
Bo Sherlock Holmes musi nasikać do pojemnika.
I jak? Jest czysty?
Czysty?
Jak śmiesz odrzucać piękne dary, z którymi się urodziłeś!
I jak śmiesz zdradzać miłość swoich przyjaciół!
Powiedz, że ci przykro.
Przykro mi, że zaręczyny się skończyły. Ale cieszę się, że obyło się bez pierścionka.
Przestań! Po prostu przestań!
Jeśli choćby nawet zbliżyłeś się do tych rzeczy,
mogłeś zadzwonić, mogłeś ze mną pogadać.
Proszę, uspokójcie się. To wszystko dla dobra sprawy.
Jaka sprawa wymagałaby, żebyś to robił?
Równie dobrze mogę spytać, dlaczego zacząłeś jeździć rowerem do pracy.
Nie, nie będziemy w to grać.
Całkiem niedawno, powiedziałbym. Jesteś bardzo zdeterminowany.
Nie jestem zainteresowany. - A ja tak. Ała!
Och, przepraszam, poruszyłeś się. Ale to tylko zwichnięcie.
- Tak, ktoś mnie uderzył. - Hm?
No, taki tam gość.
Tak, prawdopodobnie jakiś ćpun, który potrzebował kolejnej dawki.
Tak, w pewnym sensie tak.
- Chodzi o jego koszulę? - Słucham?
Chodzi o fałdy, nie?
Te dwa fałdy na dole.
Niedawno została złożona, ale nie jest nowa.
Musiałeś ubrać się rano w pośpiechu.
Więc wszystkie twoje koszule muszą być tak trzymane.
Ale dlaczego?
Może dlatego, że codziennie rano jedziesz rowerem, bierzesz prysznic
w pracy, a potem ubierasz to, co ze sobą przyniosłeś.
Trzymasz swoje koszule złożone, gotowe do spakowania.
Nieźle.
Ponadto, dedukuję…
że zacząłeś dopiero niedawno, bo masz małe przetarcie.
Nie, zawsze tak chodził.
Przypomnij mi, jak masz na imię?
- Mówią na mnie Wig. - Nieprawda.
Cóż, mówią… mówią mi Wiggy.
Nie.
Bill. Bill Wiggins.
Niezłe zdolności obserwacyjne, Billy.
Ach nareszcie!
Co nareszcie? Dobre wieści?
Och, doskonałe wieści. Najlepsze.
Możliwe, że moje nawyki narkotykowe wreszcie pojawią się w gazetach.
Gra się rozpoczęła. Przepraszam… na chwilkę.
Oczywiście słyszałeś o Charlesie Augustusie Magnussenie?
Tak, właściciel jakichś gazet. Których nie czytam.
Czekaj, nie było tu też innych ludzi?
Mary zawozi chłopaków do domu, ja biorę ciebie. Omawialiśmy to.
Ludzie gadali, nikt z nich nie był mną, musiałem przefiltrować.
- Zauważyłem. - Muszę filtrować dużo gderania.
Panią Hudson mam wyciszoną prawie na stałe.
Co tu robi mój brat?
To może po prostu ja zapłacę?
Wyprostował kołatkę.
Zawsze ją poprawia, to natręctwo, nawet nie wie, że to robi.
- Czemu ty to robisz? - Co? - Nic.
Więc co, Sherlock, z powrotem na środkach?
- Co ty tu robisz? - Zadzwoniłem po niego.
Syreni śpiew starych nawyków. Jak bardzo w stylu wujka Rudy’ego.
- Chociaż mogłeś wybrać przebieranie się za kobietę. - Zadzwoniłeś po niego.
- Jasne, że zadzwoniłem. - Jasne, że zadzwonił.
Teraz oszczędź mi trochę czasu - gdzie powinniśmy szukać?
Panie Holmes?
No do cholery!
Anderson?! Sorry, Sherlock, to dla twojego własnego dobra.
O, to on, tak? Mówiłeś, że będzie wyższy.
Członkowie twojego fanklubu. Bądź miły.
Są całkowicie godni zaufania i nawet skłonni przeszukiwać
to toksyczne śmietnisko, które z lubością nazywasz mieszkaniem.
Jesteś teraz celebrytą, Sherlock.
Nie możesz sobie pozwolić na narkotyki.
- Nie jestem uzależniony od narkotyków. - Hej, co się stało z moim krzesłem?
Blokowało mi widok na kuchnię.
Cóż, dobrze wiedzieć, że tęsknisz!
- Nie było cię, a ja zobaczyłem okazję. - Nie, zobaczyłeś kuchnię.
Co jak dotąd znaleźliście? Oczywiście nic.
Tu niczego nie ma!
Twoja sypialnia jest zamknięta. Nie było cię całą noc w domu.
Więc, dlaczego człowiek, który nigdy nie zamknął drzwi bez
wyraźnego polecenia niańczącego go brata, zrobił to akurat teraz?
Okej, koniec, skończcie. Macie rację.
Jezu, Sherlock!
Będę musiał zadzwonić do naszych rodziców, rzecz jasna. W Oklahomie.
Nie pierwszy raz twój problem narkotykowy
przerwie im taniec.
To nie tak, jak myślisz. To dla dobra sprawy.
Jaka sprawa miałaby to usprawiedliwić?
Magnussen.
Charles Augustus Magnussen.
Nazwisko, które, jak może wam się zdawać, usłyszliście, nie padło.
Jeżeli kiedykolwiek wspomnicie, że usłyszeliście to imię w tym pokoju,
w tym kontekście, gwarantuję, w imieniu Brytyjskich Służb,
że na waszych dyskach zostaną znalezione materiały dowodowe,
co zaskutkuje natychmiastowym aresztem.
Nie odpowiadajcie, po prostu wyglądajcie na wystraszonych i zmykajcie.
Mam nadzieję, że ciebie nie będę musiał straszyć.
Cóż, wydaje mi się, że obaj uznalibyśmy to za dość żenujące.
Magnussen to nie twoja sprawa.
- Aha, czyli twoja tak? - Możesz uznać, że go chronię.
Uznaję, że ma cię w kieszeni.
Jeżeli wystąpisz przeciwko Magnussenowi,
wystąpisz również przeciwko mnie.
Okej, dam znać, jakbym zauważył.
Hm, co miałem powiedzieć? Ach, tak.
Pa-pa.
Niemądrze, mój braciszku.
Och! Uch!
Braciszku…
nie strasz mnie, jak jestem na haju.
Mycroft, nie mów już nic, po prostu idź.
Mógłby cię złamać na pół i w tej chwili
trochę się boję, że to zrobi.
Nie mów, po prostu wyjdź.
Och.
Eee, Magnussen?
- Która godzina? - Koło ósmej.
Spotykam się z nim za trzy godziny. Muszę się wykąpać.
- To dla sprawy, tak? - Tak. - Jakiej sprawy?
Zbyt dużej i niebezpiecznej, żeby ktokolwiek rozsądny się angażował.
- Próbujesz mnie odwieść? - Och, nie.
Próbuję cię zwerbować.
I z dala od mojej sypialni.
Och, John, cześć. Jak się masz?
Janine?
Sorry, nie ubrałam się. Wszyscy poszli?
- Słyszałam krzyki. - Tak, poszli.
Boże, spójrz na godzinę. Spóźnię się.
Brzmiało jakby się ktoś kłócił. Kto to był? Mike? - Mike?
No, Mike. Jego brat, Mike. Zawsze się kłócą.
Mycroft.
Ludzie naprawdę tak do niego mówią?
Tak. Och!
Och, mógłbyś być tak miły i wstawiłbyś kawę?
Jasne, tak..
Dzięki. I jak tam Mary? Jak życie małżeńskie?
Wszystko z nią w porządku. Z nami też.
Aha, teraz jest tam. Gdzie Sherl?
Sherl!
Eee, tylko się kąpie. Za chwilę pewnie wyjdzie.
Nigdy mu to nie zajmuje chwili. - Ano.
Dzień dobry. Znajdzie się dla mnie miejsce?
Dzień dobry.
Och!
Więc, zgaduję tylko, masz pewnie jakieś pytania?
No, jedno czy dwa. Tak jakby.
Naturalnie.
- Masz dziewczynę? - Tak, mam.
Więc, Magnussen. Magnussen jest jak rekin.
Tylko tak mogę go opisać.
Byłeś kiedyś zobaczyć rekina w Londyńskim Akwarium, John? Podszedłeś do szyby?
Te pływające, płaskie twarze, te martwe oczy. Taki jest.
Miałem do cyznienia z mordercami, psychopatami,
terrorystami, seryjnymi zabójcami.
Nikt z nich tak nie wywraca mi żołądka, jak Charles Augustus Magnussen.
“Tak, mam”?
Że co proszę?
- Masz dziewczynę? - Co? Tak, chodzę z Janine.
- Wydawało mi się to dość oczywiste. - Tak. Cóż, tak.
Ty… ty… jesteś w związku?
Tak, jestem.
- Ty i Janine? - Tak, ja i Janine.
Zechciałbyś wyjaśnić?
Jesteśmy w bardzo fajnej fazie związku. Jest, eee…
- bardzo pobudzająco. - Wyczytałeś to w książce.
Wszyscy wyczytali to w książce.
Okej, rozrabiaki, zachowujcie się.
A ty, Sherl, będziesz musiał powiedzieć mi, gdzie byłeś w nocy.
- Pracowałem. - Pracowałeś? Oczywiście.
Tylko ja wiem, jaki naprawdę jesteś, pamię†asz?
Cóż, nie porozpowiadaj.
Możliwe, że to zrobię.
Nie powiedziałam o tym Mary.
- Chciałam zrobić jej niespodziankę. - Tak, myślę, że nadal będzie zaskoczona.
Ale powinniście wkrótce wpaść na kolację.
- Tak! - Ale u mnie, nie w tym śmietniku.
Świetnie, tak.
Kolacja, tak.
- Muszę spadać, dobrze było cię zobaczyć. - Ciebie też.
Miłego dnia. Zadzwoń później.
Może. Może zadzwonię.
Chyba że spotkam kogoś ładniejszego.
Rozwiąż dla mnie zbrodnię, Sherlocku Holmesie.
Znasz Magnussena jako właściciela gazety,
ale jest czymś znacznie więcej.
Używa swojej władzy i bogactwa do zdobywania informacji.
A im więcej zdobędzie, tym większa jego władza i bogactwo.
I nie przesadzam, kiedy mówię, że zna słabe punkty każdej osoby istotnej
bądź wpływowej na całym zachodzie, a i prawdopodobnie poza nim.
Jest Napoleonem szantażu.
I zbudował niezdobywalną twierdzę zakazanej wiedzy.
Jej nazwa…
to Appledore.
- Kolacja? - Słucham, jaka kolacja?
Ja i Mary mamy przyjść na kolację z…
winem i…
siedzeniem.
Naprawdę? Właśnie powiedziałem ci, że cały świat zachodni jest zarządzany
- z tego domu, a ty chcesz gadać o kolacji? - W porządku. Mów na temat domu.
To największy magazyn delikatnych i niebezpiecznych
informacji na całym świecie,
Biblioteka Aleksandryjska sekretów i skandali.
A żaden z nich nie znajduje się na komputerze.
Jest bystry. Do komputera można się włamać.
Wszystko ma w formie analogowej, w skarbcach pod domem.
I tak długo, jak tak będzie, osobista wolność każdego,
kogo kiedykolwiek spotkałeś to złudzenie.
Dzwonek do drzwi, nie słyszeliście?
- Jest w lodówce. Ciągle dzwonił. - To nie jest wada, Sherlocku!
Kto to?
Pan Holmes powiedział, że może pan wejść.
Och. Proszę bardzo.
Proszę pana?
Może pan poczekać?
Jest w porządku.
Chwilkę, proszę posłuchać, powinienem pewnie powiedzieć o…
Okej, ja…
No właśnie.
Co nie oznacza, że niemiło mi panów widzieć.
Ręczę za tego człowieka, jest lekarzem.
Jeśli wie pan, kim jestem, wie pan też, kim jest on.
Nieprawdaż, panie Magnussen?
Zrozumiałem, że spotkamy się w PAŃSKIM biurze.
To jest moje biuro.
Cóż, teraz jest.
Panie Magnussen, zostałem poproszony o spotkanie z panem
przez panią Elizabeth Smallwood
w sprawie listów jej męża.
Jakiś czas temu wywarł pan na niej presję, posługująć się nimi.
Chciałaby je teraz odzyskać.
Jasnym jest, że teraz listy nie mają już dla pana żadnego pożytku,
więc w związku z tym…
Powiedziałem coś nie tak?
Nie, nie. Czytałem.
To raczej sporo.
Redbeard?
Przepraszam, przepraszam, prawdopodobnie mówił pan.
Ja…
Próbowałem wyjaśnić, że zostałem poproszony przez..
Łazienka? Przez kuchnię, proszę pana.
- OK. - Zostałem poproszony o wynegocjowanie zwrotu listów.
Zdaję sobie sprawę, że nie robi pan kopii delikatnych dokumentów.
- Jest takie jak reszta mieszkania? - Słucham? - Łazienka?
- Tak, proszę pana. - To może jednak nie.
Czy nadaję się jako pośrednik?
Lady Elizabeth Smallwood...
Lubię ją.
Panie Magnussen, czy nadaję się
na pośrednika?
Jest Brytyjką z kręgosłupem.
Najlepsze w Anglikach jest to…
że jesteście tacy udomowieni.
Wszyscy tak stoicie i przepraszacie…
ze spuszczonymi głowami.
Możesz tu robić, co tylko zechcesz. Nikt cię nie powstrzyma.
Naród roślinożerców.
Działam na całym świecie, ale…
wszystko zaczyna się w Anglii.
Jeśli coś działa tutaj,
próbuję to zrobić w prawdziwym kraju.
Zjednoczone Królestwo,
Szalka Petriego dla zachodniego świata.
Powiedz Lady Elizabeth, że mogę potrzebować tych listów, więc…
Zachowam je.
Żegnam.
A poza tym…
są śmieszne.
Jezu!
Zauważyłeś tę jedną, niezwykłą rzecz, którą zrobił?
Był taki moment, który zapadł w pamięć, tak.
Dokładnie. Kiedy pokazał nam listy.
OK. Więc przywiózł listy do Londynu,
więc niezależnie od tego, co mówi, jest gotów dojść do porozumienia.
A Magnussen zawiera umowy tylko wtedy, kiedy już ustali słabości drugiej osoby.
Nazywa je słabymi punktami. Więc wygląda na to, że uwierzył,
że jestem ćpunem nie stanowiącym większego zagrożenia.
I, rzecz jasna, skoro jest dzisiaj w mieście, listy będą w sejfie w jego londyńskim biurze
podczas gdy będzie jadł kolację z grupą marketingową GB od siódmej do dziesiątej.
- Skąd znasz jego plan dnia? - Po prostu znam. Do zobaczenia wieczorem.
- Muszę zrobić zakupy. - Co jest wieczorem?
Prześlę ci instrukcje.
- Tak, ja dam znać TOBIE, jak będę dostępny. - Jesteś, sprawdziłem.
- Nie przynoś spluwy. - Czemu miałbym przynieść spluwę?
Ani noża, ani dźwigni. Lepiej będzie nie zwichnąć nikomu ręki,
- ale zobaczymy, jak sytuacja się potoczy. - Po prostu zakładasz, że przyjdę?
Najwyższy czas wyjść z domu, John. Przytyłeś 3 kilo odkąd wziąłeś ślub, a rower nie pomaga.
- Tak naprawdę to 2 kilo. - Mary i ja sądzimy, że 3. Do zobaczenia!
Wiadomość z ostatniej chwili.
John Garvie MP został dzisiaj aresztowany w oparciu o zarzuty korupcji.
Odbywające się dochodzenie…
Biuro Magnussena jest na najwyższym piętrze, zaraz pod jego prywatnym mieszkaniem.
Pomiedzy nami a nim jest 14 warstw ochrony,
z czego dwie nawet nie są w tym kraju legalne.
- Chcesz wiedzieć, jak się włamiemy? - My się włamiemy? - Oczywiście, że tak.
Prywatna winda Magnussena.
Jedzie prosto do jego mieszkania oraz biura. Tylko on jej używa
i tylko jego karta aktywuje windę.
Jeśli ktoś inny choćby spróbuje, ochrona jest automatycznie informowana.
Standardowa karta do budynku.
Podwędziłem ją wczoraj. Doprowadzi nas tylko do stołówki.
Więc tak: jeśli użyłbym tej karty na tej windzie,
- co się stanie? - Cóż, włączyłby się alarm,
- a ochrona by cię przechwyciła. - Dokładnie.
Zaciągnęłaby cię do małego pokoju i obiła mordę.
- Naprawdę potrzebujemy takich ubarwień? - Zabijam czas.
Ale jeśli zrobię tak…
Jeśli przyciśniesz kartę do telefonu wystarczająco długo,
psuje pasek magnetyczny. Karta przestaje działać.
To powszechny problem. Nigdy nie trzymaj karty z telefonem.
Co stanie się, jeśli teraz użyję karty?
Nadal nie działa.
Ale teraz nie odczyta jej jako niewłaściwą kartę.
Zarejestruje ją jako zepsutą.
A skoro jest zepsuta, skąd wiedzą, że to nie Magnussen?
- Czy zaryzykowaliby napaść na niego? - Racezj nie.
Więc co robią? Co muszą zrobić?
Sprawdzić, czy to on, czy nie.
Na wysokości oczu, po prawej od drzwi, jest kamera.
Obraz posiadacza karty jest nadawany bezpośrednio
do osobistej obsługi Magnussena w jego biurze,
jedynych ludzi, którzy mogą go pozytywnie zidentyfikować.
O tej porze, zapewne jego osobista asystentka.
Więc jak to nam pomaga?
Ludzki błąd.
Zrobiłem zakupy.
No to idziemy.
Zdajesz sobie sprawę, że nie bardzo wyglądasz jak Magnussen?
Co w tym przypadku jest zdecydowaną przewagą.
- Sherlock, głupku, co ty robisz? - Chwila, czy to…
Cześć, Janine.
No dalej, wpuść mnie.
Nie mogę. Wiesz, żę nie mogę. Niemądry.
Nie każ mi tego robić tutaj.
Przy wszystkich ludziach.
Robić czego przy wszystkich?
- Widzisz, tak długo, jak będą ludzie, będą i błędy. - To była Janine.
Oczywiście, że tak. Jest asystentką Magnussena. O to właśnie chodzi.
- Czy ty się właśnie zaręczyłeś, żeby włamać się do biura? - Tak. Przypływ szczęścia, że spotkałem
ją na waszym ślubie. Trochę ci więc zawdzięczam. - Jezu!
- Sherlock, ona cię kocha. - Tak. Jak powiedziałem: ludzki błąd.
- To co zamierzasz zrobić? - Cóż, oczywiście jej nie poślubię.
- Aż tak daleko się nie posunę. - Co jej powiesz?
Cóż, powiem jej, że nasz cały związek był ściemą przygotowaną, żeby
włamać się do biura jej szefa. Domyślam się, że przestanie chcieć
się ze mną spotykać, ale to ty jesteś tutaj ekspertem od kobiet.
Więc gdzie ona poszła?
To trochę niemiłe. Przecież właśnie się jej oświadczyłem.
Sherlock.
Zemdlała?
Naprawdę to robią?!
Uderzenie w głowę.
Oddycha.
Janine?
I jeszcze jeden tutaj.
Ochrona.
Potrzebuje pomocy?
Były przestępca, sądząc po tatuażach rasista, więc kogo to obchodzi?
Zostańmy przy Janine.
Janine, skup się na moim głosie. Słyszysz mnie?
Hej, nadal muszą tam być.
Magnussen też. Jego siedzenie nadal jest ciepłe.
Powinien jeść kolację, ale nadal jest w budynku.
- Na górze. - Powinniśmy zadzwonić na policję. - Podczas własnego włamania?
Nie masz talentu do rabunku.
Nie, czekaj. Ciii.
Perfumy i nie należące do Janine.
Claire de la Lune. Czemu je znam?
- Mary ich używa. - Nie, nie Mary. Ktoś inny.
Sherlock!
Co pomyślałby pani mąż?
Pani kochany mąż, sprawiedliwy i honorowy,
taki angielski. Co by teraz pani powiedział?
Nie, nie!
Robi to pani, żeby uchronić go przed prawdą?
Cóż, czy takiej ochrony potrzebuje?
Poza tym, jeśli zamierza pani dokonać morderstwa,
może lepiej zmienić perfumy, Lady Smallwood.
Przepraszam. Kto?
To… to nie jest pani Smallwood, panie Holmes.
- Czy John jest z tobą? - Jest, eee…
Czy John tu jest?
Jest na dole.
Więc, co teraz zrobisz?
Zabijesz nas obu?
Mary, cokolwiek on na ciebie ma, pozwól mi sobie pomóc.
Och, Sherlock, jeśli zrobisz choć krok, przysięgam, że cię zabiję.
Nie, pani Watson...
nie zabijesz.
Przepraszam, Sherlock.
Naprawdę.
Mary?
Nie jest tak, jak pokazują w filmach.
Nie ma wielkiego rozbryzgu krwi i nie leci się do tyłu.
Uderzenie nie rozchodzi się po dużej powierzchni.
Jest ciasno skupione, więc energia w ogóle albo prawie w ogóle się nie przenosi.
Stoisz w miejscu, a pocisk przez ciebie przechodzi.
Prawie na pewno umrzesz, więc musimy się skupić.
Powiedziałam: “skupić”!
To takie mądre, mieć pałac pamięci.
ale zostały ci tylko trzy sekundy przytomności, aby go użyć.
Więc dalej, co cię zabije?
- Utrata krwi. - Dokładnie, więc teraz jedna rzecz:
do przodu czy do tyłu?
Musimy ustalić, w którą stronę upadniesz.
- Jedna dziura, czy dwie? - Słucham? - Pocisk nadal w tobie jest?
Czy jest rana wyjściowa? To będzie zależało od pistoletu.
Chyba ten.
Albo tamten.
Och, do cholery, Sherlock. Pistolet nie ma znaczenia.
Nie bądź głupi.
Zawsze byłeś taki głupi.
Zawodzisz mnie.
Nie jestem głupi.
Jesteś bardzo głupim chłopcem.
Mamusia i Tatuś są bardzo źli,
bo ten pistolet nie ma żadnego znaczenia.
Dlaczego nie?
Zobaczyłeś cały pokój, kiedy do niego wszedłeś.
Co było dokładnie za tobą, kiedy zostałeś zamordowany?
JESZCZE nie zostałem zamordowany.
Rachunek prawdopodobieństwa, braciszku.
Jeśli pocisk przeszyłby cię, co byś usłyszał?
Tłuczone lustro.
Nie usłyszałeś. Więc?
Pocisk nadal jest we mnie.
Więc musimy upaść do tyłu.
Zgadzam się. Sherlock, musisz upaść na plecy.
W tej chwili pocisk jest korkiem w butelce.
Pocisk sam blokuje większość przepływu krwi.
Ale jakikolwiek nacisk albo wpływ na ranę wejściową mógłby go przesunąć.
Poza tym, na plecach grawitacja pracuje dla nas.
Upadnij…
teraz.
Co do cholery?! Co się dzieje?!
Doznajesz szoku. To kolejna rzecz, która może cię zabić.
- Co mam zrobić? - Nie doznawaj szoku, rzecz jasna.
Musi być coś w tym niedorzecznym pałacu pamięci,
co cię uspokoi.
Znajdź to.
Wschodni Wiatr nadchodzi, Sherlocku.
Leci po ciebie.
Znajdź to.
Cześć, Redbeard. Chodź tu, piesku.
No dalej, chodź do mnie.
Już w porządku. Już dobrze.
Chodź. To ja. To ja.
Chodź.
Dobry pies. Mądry pies.
Dobry pies.
Cześć, Redbeard. Mnie teraz też usypiają.
Niefajne to, nie?
Redbeard.
To był szok. Poczujesz teraz ból.
Zrobiono w tobie dziurę.
Poważne krwawienie wewnętrzne.
Musisz kontrolować ból.
Kontroluj. Kontroluj. Kontroluj.
Ty.
Ty nigdy nie czułeś bólu, prawda?
Dlaczego nigdy nie czułeś bólu?
Zawsze się go czuje, Sherlock.
Tylko nie musisz się go obawiać!
Ból…
złamane serce…
strata…
śmierć…
nie ma się co martwić.
Nie trzeba się martwić.
Sherlock! Sherlock. Słyszysz mnie?
Co się stało?
Został postrzelony.
Jezu!
Sherlock.
O nie!
Kto go postrzelił?!
‘Telefon alarmowy. Której usługi państwo potrzebują?’
♪ Deszcz szary,
♪ Deszcz żmudny,
♪ Sherlock jest nudny
♪ Ja się śmieję,
♪ Lamentuję,
♪ On żywota dokonuje ♪
Sherlock!
Tracimy cię. Sherlock!
No dalej, Sherlock. Po prostu umrzyj. Czemu nie?
Jedno małe pchnięcie
i wykitujesz.
Spodoba ci się bycie martwym. Nikt ci nie zawraca głowy.
Pani Hudson będzie płakać…
Mamusia i Tatuś będą płakać…
i Kobieta będzie płakać, i John będzie płakać, całymi wiadrami.
To o niego martwię się najbardziej. Ta żona!
Zawodzisz go, Sherlock.
John Watson zdecydowanie jest w niebezpieczeństwie.
Nie czujesz się przypadkiem lepiej, prawda?
To przez coś, co powiedziałem?
Sherlock!
Mary. Hej.
Dopiero się obudził.
- Udało mu się. - Naprawdę? - Tak. - Serio?
Ty, pani Watson, masz kłopoty.
Naprawdę, czemu?
Pierwsze słowo po przebudzeniu?
"Mary."
Nie mów mu.
Sherlock?
Nie mów Johnowi.
Złą dziewczynka.
Bardzo zła dziewczynka.
Spójrz na mnie…
i powiedz mi, że mu nie powiesz.
Kupuję domek letniskowy.
Zarobiłam na panu dużo pieniędzy, proszę pana.
Nie ma to jak rewanż i zysk.
Nie dałaś tych historii Magnussenowi, prawda?
Boże, nie. Jednemu z jego rywali. Wściekł się.
Hmm.
Sherlocku Holmes, jesteś dwulicowym, bezdusznym,
manipulującym draniem.
A ty, jak się okazuje, jesteś chwytającą okazję, oportunistyczną,
głodną rozgłosu, tabloidową dziwką.
Więc, kwita?
Tak, jasne.
- Gdzie ta chatka? - Sussex Downs.
- Nieźle. - Jest przepiękna.
Są gniazda pszczół, ale się ich pozbędę.
Och, boli, prawda?
Powinieneś chyba zrestartować morfinę.
Mogłam trochę pobawić się z kranikami.
- Ile zemsty jeszcze będziesz potrzebować? - To tylko okazjonalne podszczypnięcia.
To miejsce to dla ciebie jak marzenie.
Tutaj właściwie przypinają narkotyki do ciebie.
Niezbyt dobre do pracy.
Przez jakiś czas nie będziesz pracować, Sherl.
Okłamywałeś mnie.
Kłamałeś i kłamałeś.
Wykorzystałem fakt, że coś nas połączyło.
Kiedy?
Raz by wystarczyło.
Och.
Zachowałem to na noc poślubną.
Która nigdy nie miała się odbyć.
Muszę iść.
Nie mogę podtrzymywać cię przy rozmowie.
A poza tym mam wywiad z The One Show
i jeszcze go nie zmyśliłam.
Jeszcze jedna rzecz…
nie powinieneś był mnie okłamywać.
wiem, jakim facetem jesteś,
ale mogliśmy być przyjaciółmi.
Pozdrowię Johna i Mary.
Nie mów mu.
Nie mów Johnowi.
Więc…
Mary Watson…
kim jesteś?
Mary Watson.
Nie wiem, czy wyciśniesz z niego wiele sensu.
Jest naszprycowany, więc właściwie to bełkocze.
Och, nie pozwolą ci tu tego używać, wiesz?
Nie, nie chcę używać telefonu. Chcę nagrać wideo.
Och, Jezu.
Więc, gdzie mógł pójść?
Bóg raczy wiedzieć.
Spróbuj znaleźć Sherlocka w Londynie.
Ma trzy znane kryjówki.
Parliament Hill, Camden Lock oraz Dagmar Court.
Pięć znanych kryjówek.
Jest ta opuszczona szklarnia w Kew Gardens
i pochylony grobowiec w Hampstead Cemetery.
Tylko zapasowa sypialnia.
Cóż, moja sypialnia.
Zgodziliśmy się, że potrzebuje przestrzeni.
Za tarczą Big Bena.
Myślę, że on żartował.
Nie, raczej nie.
Leinster Gardens. To jego kryjówka numer jeden. Bardzo, bardzo tajna.
Wie o niej tylko dlatego, że raz go śledził.
- Szedłem za nim! - Szedł.
Wie, kto go postrzelił.
Dziura po kuli była tutaj, więc patrzył w jego stronę.
- Więc czemu nam nie mówi? - Bo śledzi go osobiście.
- Albo chroni. - Chroni zabójcę, czemu?
Well, protecting someone then. But why would he care?
To Sherlock. Kogo chciałby ochraniać?
Zadzwoń, jeśli się czegoś dowiesz, nie trzymaj mnie z dala od tej sprawy, John.
- Zadzwoń, okej? - Tak. Tak, dobrze.
- To dobranoc. - Do zobaczenia.
John, chcesz filiżaneczkę?
Pani Hudson, dlaczego Sherlock myśli, że się tu z powrotem wprowadzę?
Och, tak, postawił tu z powrotem twoje krzesło, prawda?
To miłe. Wygląda znacznie lepiej.
John, co się stało? Powiedz mi. John?
To twój telefon, prawda?
To Sherlock, John. Sherlock.
John, musisz to odebrać.
- Kierowniczka poratuje groszem? - Nie. - Na chlebek, kierowniczko!
Nie bądź taka, jak wszyscy.
Pierwsza zasada szukania Sherlocka Holmesa, on znajduje ciebie.
Pracujesz teraz dla Sherlocka?
- Trzyma mnie to z dala od ulicy, no nie? - Cóż… nie.
- Gdzie jesteś? - Nie widzisz mnie?
Cóż, czego szukam?
Kłamstwa, kłamstwa Leinster Gardens, ukrytego na widoku.
Mało kto zauważa. Ludzie żyją tu latami i tego nie widzą.
Ale, jeśli jesteś tym, czym myślę, zajmie ci to mniej niż minutę.
Domy, Mary. Patrz na domy.
Skąd wiedziałeś, że tu przyjdę?
Wiedziałem, że spytasz ludzi, którymi nikt inny by się nie interesował.
Ech, a ja myślałam, że jestem sprytna.
Zawsze jesteś sprytna, Mary, na tym polegałem.
Podłożyłem informację tak, byś ją znalazła.
Och!
30 sekund.
Ale na co patrzę?
Bez klamek, bez skrzynek na listy, pomalowane okna.
23 i 24 Leinster Gardens.
Puste domy.
Zostały wyburzone lata temu, by zrobić miejsce na londyńskie metro.
wywietrznik dla starych pociągów parowych.
Tylko przednia część domów pozostała.
To tylko przebranie.
Kogoś ci to przypomina, Mary?
Przebranie?
Przepraszam, nigdy nie mogłem oprzeć się nutce dramatu.
Wejdź, proszę, jest trochę ciasno.
Jesteś właścicielem tego miejsca?
Hmm, wygrałem je w karty z Kanibalem z Clarence House.
Prawie kosztowało mnie to nerki, ale na szczęście miałem fulla.
Niezła z niej była hazardzistka.
Czego chcesz, Sherlock?
Mary Morstan urodziła się martwa w październiku 1972.
Jej nagrobek jest na cmentarzu w Chiswick, gdzie pięć lat temu
pozyskałaś jej imię i datę urodzenia, a więc jej tożsamość.
To dlatego nie masz znajomych sprzed tej daty.
Trzeba popracować nad twoją połową kościoła, Mary. Kiepsko to wygląda.
Taka rola sieroty. Przyjaciele to jedyne, co mam.
To stara technika, znana takim ludziom, którzy
z miejsca poznaliby szyfr…
Najpierw myślałam, że to jakiś spam z Biblii, ale nie.
To szyfr.
Mają wyjątkowo trwałą pamięć…
Jak możesz nie pamiętać, który pokój? Pamiętasz wszystko!
- Coś muszę usuwać! - 207!
Byłeś bardzo powolny.
Jak dobrze strzelasz?
Jak bardzo chcesz się dowiedzieć?
Jeśli tu zginę, moje ciało zostałoby znalezione w budynku,
na którym wyświetla się twoja twarz.
Nawet Scotland Yard poradziłby sobie z taką podpowiedzią.
Chcę wiedzieć, jak dobra jesteś.
Dalej, pokaż mi.
Żona lekarza musi być teraz bardzo znudzona.
Mogę zobaczyć?
Aha, to kukła.
Cóż, to był chyba dość oczywisty trik.
A jednak, z odległości sześciu stóp,
nie udało ci się oddać śmiertelnego strzału.
Wystarczająco, żebym trafił do szpitala, Niewystarczająco, żeby mnie zabić.
To nie było chybienie, to był zabieg.
- Wezmę tę sprawę. - Jaką sprawę?
Twoją. Dlaczego od razu do mnie nie przyszłaś?
Bo John nie może nigdy się dowiedzieć, że go okłamałam.
To by go złamało i straciłabym go na zawsze.
A na to, Sherlocku, nie pozwolę nigdy.
Prosze, zrozum,
zrobiłabym wszystko, żeby do tego nie dopuścić.
Przepraszam.
Jednak nie tak oczywisty trik.
Teraz mów i to naprostuj, i lepiej szybko.
“Słuchaj! Brzmi aniołów pieśń”
Och, dobry Boże. Jest dopiero druga.
Dzień Bożego Narodzenia trwa już co najmniej od tygodnia.
Jak może być dopiero druga? Jestem w agonii.
Mikuś, to twój laptop?
W którym spoczywa bezpieczeństwo wolnego świata, tak,
a ty postawiłaś na nim ziemniaki!
Nie powinieneś go tak tutaj trzymać, skoro jest tak ważny.
Dlaczego to robimy? Nigdy tego nie robimy.
Jesteśmy tutaj, bo Sherlock wrócił do domu ze szpitala
i wszyscy się bardzo cieszymy.
Ja też się cieszę? Nie sprawdzałem.
Zachowuj się, Mike.
Mycroft to imię, które mi nadałaś.
- Gdybyś mogła wytrzymać do jego końca. - Pani Holmes…
Och, dziękuję, kochany. Nie do końca wiem, dlaczego tu jesteś.
Zaprosiłem go.
Jestem jego podopiecznym, pani Holmes.
Jak umrze, dostanę wszystkie jego rzeczy i pracę.
- Nie. - No, cóż, trochę pomagam.
Już bliżej.
Ale jak zostanie zamordowany, albo coś…
- Lepiej już nic nie mów. - Okej.
To urocze, jak przyprowadzasz swoich przyjaciół!
Przestań już. Ktoś postrzelił mojego chłopca.
Jeśli się kiedykolwiek dowiem, kto, stanę się potworna.
To było dla Mary. Zaraz wracam.
Ach, Mary, tu jesteś.
Filiżanka herbaty. Jak ojciec zacznie robić takie mruczące odgłosy,
to go lekko trąć, to zazwyczaj pomaga.
Napisała to pani?
Och, te głupoty, nie czytaj tego.
Matematyka musi się teraz wydawać wyjątkowo głupkowata.
Nie mrucz.
Straszna jędza z tej mojej żony, ale przy okazji jest też geniuszem.
Była matematyczką?
Zarzuciła to dla dzieci, a ja nigdy nie mogłem się z nią kłócić.
Jestem trochę kretynem.
Ale jest… naprawdę niezłą laską.
O mój Boże, pan jest tym zdrowym na umyśle, prawda?
A ty nie?
Och. Przepraszam, ja tylko, eee…
Aha, potrzebujecie prywatności?
Jeśli to nie problem?
Nie, jasne, że nie. Pójdę sprawdzić, czy nie mogę pomóc z…
tym czy tamtym.
Tamta dwójka. Wszystko z nimi w porządku?
Cóż, wiesz, mieli wzloty i upadki.
Baker Street, teraz.
John, Mary...
Och, Sherlock, dobry Boże, wyglądasz okropnie.
Daj trochę morfiny z kuchni, skończyła mi się.
- Nie mam morfiny. - Więc jaki masz sens?!
Co się dzieje?
Cholernie dobre pytanie.
Państwo Watson będą się teraz kłócić i oby szybko, bo mamy dużo roboty.
Nie, mam lepsze pytanie:
czy każdy, kogo w życiu spotkałem to psychopata?
Tak.
- Dobrze, że to ustaliliśmy. A terz… - ZAMKNIJ SIĘ!
I pozostań zamknięty, bo to nie jest zabawne.
Tym razem nie.
- Nie mówiłem, że to śmieszne. - Ty.
Co ja kiedykolwiek zrobiłem? Hm?
Przez całe życie, żeby na ciebie zasłużyć?
Wszystko.
Sherlock, powiedziałem już, zamilcz.
Nie, mówię serio: Wszystko, naprawdę.
Zrobiłeś wszystko to, co zrobiłeś.
Sherlock, jeszcze jedno słowo i nie będziesz potrzebować morfiny.
Byłeś doktorem, który poszedł na wojnę.
Jesteś człowiekiem, który nie mógł pozostać na peryferiach dłużej niż miesiąc
bez wtargnięcia do gniazda narkotykowego i pobicia ćpuna.
jako alternatywa dla bycia na haju. To ja, tak przy okazji. Cześć.
Nawet twoja gospodyni miała kiedyś kartel narkotykowy.
To był kartel mojego męża. Ja tylko pisałam.
I tańczyłaś tańce egzotyczne.
Sherlocku Holmes, jeśli YouTubowałeś…
John, jesteś uzależniony od pewnego stylu życia.
Niezwykle przyciągają cię niebezpieczne sytuacje i ludzie,
więc czy takim zaskoczeniem jest, że osoba, w której się zakochałeś,
pasuje do tej układanki?
Ale ona nie miała taka być!
Dlaczego ONA taka jest?!
Bo ją wybrałeś.
Dlaczego wszystko zawsze
musi być MOJĄ winą?
Och, sąsiedzi!
John, posłuchaj. Bądź spokojny i odpowiedz mi.
Czym ona jest?
- Moją zakłamaną żoną? - Nie, czym jest?
I kobietą, która nosi moje dziecko, która kłamała do mnie od samego początku.
Nie, nie w tym mieszkaniu, nie w tym pokoju.
Tu i teraz, czym jest?
OK.
Na twój sposób.
Zawsze tak, jak ty wolisz.
Siadaj.
Dlaczego?
Bo tam siadają.
Ludzie, którzy przychodzą tu ze swoimi historiami.
Są klientami. Tym teraz jesteś, Mary.
Jesteś klientem..
Tutaj siadasz ty i opowiadasz, a tutaj siadamy my i słuchamy.
A potem decydujemy, czy cię chcemy, czy nie.
To co, wszystko okej?
O, dzisiaj rozmawiamy? Naprawdę jest święto!
Teraz?
Serio, miesiące milczenia, i teraz to zrobimy?
A.G.R.A., co to jest?
Eee… moje inicjały.
Wszystko to, czym byłam, jest tutaj.
Jeśli mnie kochasz, nie czytaj tego przy mnie.
Dlaczego?
Bo nie będziesz mnie kochał, gdy już skończysz,
a ja nie chcę widzieć, jak to się dzieje.
Jak wiele już wiesz?
Patrząc na twoje umiejętności, jesteś, albo byłaś agentką wywiadu.
Twój obecny akcent to brytyjski, ale podejrzewam, że nie jesteś Brytyjką.
Przed czymś uciekasz.
Użyłaś swoich zdolności, by zniknąć.
Magnussen zna twój sekret, dlatego chciałaś go zabić.
I zakładam, że zaprzyjaźniłaś się z Janine, by do niego dotrzeć.
I kto to mówi!
Spójrzcie na was tylko, powinniście się pobrać.
Za rzeczy, które ma na mnie Magnussen,
poszłabym do więzienia na resztę mojego życia.
- Więc postanowiłaś go zabić? - Ludzie jak Magnussen powinni zostać zabici,
- Dlatego są ludzie tacy, jak ja - Świetnie!
Więc tym byłaś? Zabójcą? Dlaczego tego nie zauważyłem?
Zauważyłeś.
I poślubiłeś.
Bo on ma rację.
To właśnie lubisz.
Więc, Mary, dokumenty, które ma na ciebie Magnussen,
chcesz wydobyć i odzyskać.
Dlaczego miałbyś mi pomóc?
Bo uratowałaś mi życie.
Prze-przepraszam, co?
Kiedy trafiłem na ciebie i Magnussena,
miałaś problem.
A konkretniej mówiąc, miałaś świadka.
Co teraz zrobisz?
Zabijesz nas obydwu?
Rozwiązanie, oczywiście, było proste: zabić nas obu i wyjść.
Jednakże sentymentalność wygrała.
Jeden precyzyjnie wykalkulowany strzał, by wyłączyć mnie z gry,
w nadziei, że zapewni ci to więcej czasu na wynegocjowanie mojego milczenia.
Oczywiście, nie mogłaś zastrzelić Magnussena.
W nocy, której obaj włamaliśmy się do budynku,
twój własny mąż zostałby podejrzanym. Więc…
Obliczyłaś, że Magnussen użyłby faktu twojego zamiesznia w sprawę,
a nie podzielił się tą informacją z policją, bo on tak działa.
I wtedy wyszłaś drogą, którą weszłaś.
Czy cokolwiek pominąłem?
Jak uratowała ci życie?
- Zadzwoniła na pogotowie. - Ja zadzwoniłem na pogotowie.
Ona zadzwoniła pierwsza.
‘Telefon alarmowy. Której usługi państwo potrzebują?’
Nie znalazłeś mnie przez kolejne pięć minut.
Gdyby zostawić to tobie, umarłbym.
Przeciętny czas oczekiwania na ambulans w Londynie to…
Czy ktoś wzywał karetkę?
Osiem minut. Przywieźliście morfinę? Poprosiłem przez telefon.
Powiedziano nam, że była strzelanina.
Była, w tamtym tygodniu.
Ale chyba mam krwotok wewnętrzny,
mój puls jest bardzo niestabilny, może zajść potrzeba zrestartowania mnie po drodze…
Jezu, Sherlock. Dalej, Sherlock. Uch!
John, John, Magnussen to jedyne, co się teraz liczy.
Możesz zaufać Mary - ocaliła mi życie.
Postrzeliła cię.
Mieszane sygnały, przyznaję… Uch!
Sherlock! Sherlock! Weźcie go.
- Masz go? - Tak.
Więc, czytałeś?
- Przyjdziesz tu na chwilę? - Nie, powiedz mi: czytałeś?
Po prostu… chodź tu.
Nie, tu mi dobrze.
Długo i intensywnie myślałem nad tym, co chcę ci powiedzieć.
To są przygotowane słowa, Mary.
- Ostrożnie przygotowałem te słowa. - OK.
Problemy twojej przeszłości to twoja sprawa.
Problemy twojej przyszłości…
to mój przywilej.
To wszystko, co mam do powiedzenia, to wszystko, co muszę wiedzieć.
Nie, nie czytałem.
Nawet nie znasz mojego imienia.
A “Mary Watson” może być?
Tak. O mój Boże, tak.
Więc mi też pasuje.
To wszystko nie oznacza, że nadal nie jestem na ciebie wkurzony.
Mhm, wiem, wiem.
Jestem bardzo wkurzony i czasem będzie to widać.
Wiem, wiem, wiem.
Możesz teraz zacząć kosić ten cholerny trawnik.
Koszę trawnik. Bardzo często.
Wcale nie.
- I ja wybiorę imię dziecku. - Nie ma szans. - Okej.
- Cieszę się, że dałeś sobie spokój z tym Magnussenem. - Tak?
Ale nadal jestem ciekaw. On raczej nie jest twoim typem zagadki.
Dlaczego go nienawidzisz?
Bo atakuje ludzi, którzy są inni
i żywi się ich sekretami. A ty dlaczego nie?
Nigdy nie sprawia problemu nikomu zbyt ważnemu.
Jest na to zbyt inteligentny.
Jest tylko biznesmenem, to wszystko. I bywa pomocny.
Zło konieczne, a nie smok, którego trzeba zabić.
Pogromca smoków, tak o mnie myślisz?
Nie. Ty tak o sobie myślisz.
Czy wy dwaj palicie?
Nie. To był Mycroft.
Mam, tak przy okazji, propozycję pracy, którą chciałbym, żebyś odrzucił.
Odrzucam twoją propozycję.
Przekażę twoje ubolewanie.
- Czego dotyczyła? - MI6. Chcą cię umieścić w Europie Wschodniej.
Zadanie pod przykrywką, które uśmierciłoby cię po,
myślę, sześciu miesiącach.
To dlaczego nie chcesz, żebym przyjął tę robotę?
To kuszące, ale z drugiej strony, bliżej domu bardziej się przydasz.
Przydam! Niby w czym się przydam?
Tu mieszkają smoki.
Nie smakuje mi to.
Wracam do środka.
Potrzebujesz niskosmolistych, nadal palisz jak początkujący.
A poza tym…
utrata ciebie złamałaby mi serce.
I co ja mam na to odpowiedzieć?!
- Wesołych świąt? - Nie znosisz świą†.
Tak. Może coś było w ponczu.
Najwyraźniej. Idź wypij więcej.
Zdajesz sobie sprawę, że Sherlock wziął nas tu, żebyśmy zobaczyli jego rodziców, nie bez przyczyny?
Jego kochający mama i tato, piękny przykład małżeństwa, rozumiem.
I tak właśnie jest z Sherlockiem, jest nieprzewidywalny.
Ej. Ej? Mary?
Jezu Chryste! Mary? Usiądź.
Mary, słyszysz mnie?
Nie pij herbaty Mary.
Ani ponczu.
Sherlock...
Czy ty właśnie naszprycowałeś moją ciężarną żonę?!
Nie przejmuj się, Wiggins jest doskonałym chemikiem.
Sam wyliczyłem dozę dla twojej żony. Nie wpłynie na dziecko.
Będę nad nią czuwał.
Będzie obserwował ich poprawę. To mniej więcej jego robota.
Co ty, do cholery, zrobiłeś?!
Zawarłem umowę z diabłem.
Nie powinieneś być w szpitalu?
Jestem w szpitalu. To jest stołówka.
- Tak? - Według mnie, tak. Usiądź, proszę.
Dziękuję.
Myślałem o tobie.
Naprawdę?
Chcę zobaczyć Appledore.
Miejsce, gdzie trzymasz wszystkie sekrety, wszystkie pliki.
Wszystko, co masz na wszystkich.
Chcę, byś mnie zaprosił.
Dlaczego myślisz, że byłbym tak beztroski?
Och, myślę, że jesteś bardziej beztroski, niż dajesz po sobie poznać.
Naprawdę?
Wydaje cię to martwe spojrzenie.
Tylko że wcale nie jest martwe, prawda?
Ty czytasz.
Przenośne Appledore. Jak to działa?
Wbudowana pamięć flash? Bezprzewodowe 4G?
To tylko zwykłe okulary…
Tak.
Nie doceniasz mnie, panie Holmes.
Zadziw mnie, więc, pokaż mi swoje Appledore.
Wszystko jest dostępne za odpowiednią cenę.
Czy składasz mi ofertę?
Prezent świąteczny.
A co dajesz mi na święta, panei Holmes?
Mojego brata.
O Jezu!
Sherlock, proszę, powiedz mi, że nie postradałeś zmysłów.
Wolę utrzymać cię w niepewności.
O, jest nasza podwózka.
Idziesz?
Doką∂?
- Chcesz bezpieczeństwa swojej żony? - Oczywiście, że tak.
To dobrze, bo to będzie bardzo niebezpieczne.
Jeden fałszywy krok i zdradzimy bezpieczeństwo Zjednoczonego Królestwa i wylądujemy w więzieniu
za zdradę stanu. Magnussen to najbardziej niebezpieczny człowiek, na którego trafiliśmy,
A okoliczności nam bardzo nie sprzyjają.
- Ale są święta! - Też się tak czuję!
Aha, chodzi ci o takie prawdziwe święta. Przyniosłeś broń, jak sugerowałem?
- Czemu miałbym przynieść broń na kolację świąteczną?! - Jest w twoim płaszczu? - Tak.
- Idziemy więc. - Dokąd? - Do Appledore.
Zaoferowałbym wam drinka, ale jest bardzo rzadki i drogi.
Och, więc to BYŁEŚ ty.
Tak, oczywiście.
Ciężko znaleźć twój słaby punkt, panie Holmes.
Ani przez chwilę nie uwierzyłem w to o narkotykach.
W każdym razie nie przejmowałbyś się, gdyby to ujawnić, prawda?
Ale spójrz tylko, jak zależy ci na Johnie Watsonie.
Twojej damie w opałach.
Wsadziłeś mnie w ognisko, żeby coś sprawdzić?!
Och, nie pozwoliłbym panu spłonąć, panie Watson.
Miałem dookoła ludzi. Nie jestem mordercą.
W przeciwieństwie do pana żony.
Proszę mi pozwolić, jak działa ten efekt dźwigni, panie Watson.
Dla tych, którzy znają się na rzeczy,
Mycroft Holmes to najpotężniejszy człowiek w tym kraju.
Cóż, poza mną.
Słaby punkt Mycrofta to jego brat, ćpun-detektyw, Sherlock.
Słaby punkt Sherlocka to jego najlepszy przyjaciel, John Watson.
Słaby punkt Johna Watsona to jego żona.
Posiadam żonę Johna Watsona, posiadam Mycrofta.
To jego dostaję pod choinkę.
To wymiana, nie prezent.
Proszę mi wybaczyć, ale…
zdaje się, że już go mam.
Jest na hasło.
W zamian za hasło, oddasz mi wszystkie materiały
w twoim posiadaniu, które dotyczą kobiety znanej mi jako Mary Watson.
Och, jest bardzo zła. Tyle martwych ludzi.
- Powinniście zobaczyć to, co ja. - Nie muszę tego widzieć.
Ale mogłoby ci się spodobać. Mi się podoba.
To może nam pokażesz?
Pokazać wam Appledore? Tajne skarbce.
Tego chcesz?
Chcę wszystkiego, co masz na Mary.
Wiesz, naprawdę oczekiwałem czegoś dobrego.
- Och, myślę, że znajdziesz na tym laptopie… - Detektor GPS.
Do tej pory twój brat zauważy kradzież,
a siły bezpieczeństwa otoczą budynek.
Gdy tu trafią, zobaczą ściśle tajne informacje w moich rękach,
i będą mieli pełne prawo przeszukać mój skarbiec.
Odkryją dalsze informacje tego typu
i zostanę zamknięty.
Ty zostałbyś uniewinniony i przeniesiony do swojego śmierdzącego mieszkanka,
by dalej rozwiązywać zbrodnie z Panem i Panią Psychopatami.
Mycroft czekał na taką okazję od bardzo dawna.
Będzie bardzo, bardzo dumnym starszym bratem.
To, że o tym wiesz, nie sprawi, że się to nie wydarzy.
Więc dlaczego się uśmiecham? Zapytaj mnie.
Dlaczego się uśmiechasz?
Bo Sherlock Holmes popełnił straszny błąd,
który zniszczy życia wszystkich, których kocha
i wszystkiego, na czym mu zależy.
Pokażę wam skarbce Appledore.
Wejście do moich skarbców.
Tutaj trzymam was wszystkich.
OK, to gdzie te skarbce?
Skarbce? Jakie skarbce? Pod tym budynkiem nie ma żadnych skarbców.
Wszystkie są tutaj.
Skarbce Appledore to mój pałac pamięci.
Wiesz coś o pałacach pamięci, prawda, Sherlock?
Jak przechowywać informacje tak, by nigdy ich nie zapomnieć, poprzez obrazy.
Po prostu tu siadam, zamykam oczy i schodzę na dół do moich skarbców.
W moich skarbcach mogę pójść wszędzie.
Moje wspomnienia.
Spojrzę na pliki na temat pani Watson.
Hmm.
O, to jedno z moich ulubionych.
Takie podniecające.
Te wszystkie śliskie roboty dla CIA.
O, a teraz przeszła na wolne strzelectwo. Niedobra dziewczynka.
Och, jest taka grzeszna.
Naprawdę rozumiem, dlaczego ją lubisz.
Rozumiecie?
Więc nie ma żadnych dokumentów, naprawdę nic tu nie masz?
Och, czasami po coś posyłam,
jeśli naprawdę tego potrzebuję, ale głównie wszystko pamiętam.
Nie rozumiem.
- Powinieneś to mieć na koszulce. - Po prostu to wszystko pamiętasz?
Wszystko obraca się wokół wiedzy. Wiedza to posiadanie.
Ale jeśli to tylko wiesz, to nie masz dowodów.
Dowody? Po co mi dowody?
Robię w prasie, kretynie.
Nie muszę niczego udowadniać, wystarczy, że to opublikuję.
Skoro mowa o prasie…
Obaj będziecie jutro na pierwszej stronie.
Próbujący sprzedać mi sekrety kraju.
(cmokanie)
Wyjdźmy na zewnątrz. Wkrótce tu będą.
Nie mogę się doczekać waszego aresztu.
Sherlock, mamy plan?
Sherlock?
Nie spieszą się, nie?
Nadal nie rozumiem.
A to na odwrót koszulki.
Po prostu wiesz rzeczy - jak to działa?
Uwielbiam twoją małą twarz żołnierzyka. Chciałbym ją uderzyć.
Podaj mi ją na chwilę.
No dalej. Dla Mary. Podaj mi swoją twarz.
Pochyl się trochę i wystaw swoją twarz.
Proszę.
Mogę ją popstrykać?
Spójrz na mnie. Mogę popstrykać twoją twarz?
Uwielbiam to. Mógłbym to robić cały dzień.
Cóż, to działa w ten sposób, John.
Wiem, kogo Mary zraniła i zabiła.
Wiem, gdzie znaleźć ludzi, którzy jej nienawidzą.
Wiem, gdzie mieszkają, znam numery ich telefonów.
Wszystko w moim pałacu pamięci, wszystko.
Mógłbym do nich teraz zadzwonić i zrujnować ci życie,
i zrobię to,
chyba że pozwolisz mi pstrykać twoją twarz.
To właśnie robię ludziom.
To robię całym krajom.
Tylko dlatego, że wiem.
Mogę teraz w oko?
Sprawdźmy, czy uda ci się je utrzymać otwartym, hmm?
No dalej, dla Mary. Trzymaj otwarte.
Sherlock?
Pozwól mu. Przepraszam… po prostu pozwól.
Hmm? Dalej, otwarte oczy.
Trudno, nie?
Janine raz się udało. Wydaje śmieszne odgłosy.
Sherlock Holmes i John Watson, oddalcie się od tego człowieka.
Proszę bardzo, panie Holmes.
Dla jasności, skarbce Appledore istnieją tylko w twoim umyśle,
nigdzie indziej, tylko tam?
Nie są prawdziwe, nigdy nie były.
Sherlock Holmes i John Watson, odsuńcie się!
W porządku, są nieszkodliwi.
Cel nie jest uzbrojony, powtarzam, cel nie jest uzbrojony.
Sherlock, co robimy?
Nic. Nie da się nic zrobić.
Och, nie jestem złym człowiekiem, nie mam złego planu.
Jestem biznesmenem, zbierającym kapitał. Jesteście jego częścią.
Przykro mi, tym razem nie zostanie pan bohaterem, panie Holmes.
Sherlock Holmes i John Watson, odsuńcie się od tego człowieka. Natychmiast!
Och, doedukuj się.
Nie jestem bohaterem, jestem wysokofunkcyjnym socjopatą.
Wesołych świąt!
Mamy rannego, mamy rannego
Odsuń się ode mnie, John, stój daleko!
Chryste, Sherlock!
Nie strzelać! Nie strzelać do Sherlocka Holmesa!
Nie strzelać!
Och Chryste, Sherlock!
Pozdrów Mary. Powiedz jej, że jest już bezpieczna.
Och, Sherlock.
Coś ty narobił?
Jak lubi mawiać mój znajomy,
ten kraj czasami potrzebuje tępego narzędzia.
Czasami potrzebuje też sztyletu,
skalpela trzymanego z precyzją i bez pohamowań.
Zawsze będzie okazja, kiedy będziemy potrzebować Sherlocka Holmesa.
Jeśli w ten sposób wyrażasz rodzinne sentymenty…
Nie bądźmy niedorzeczni.
Nie jestem znany z wybuchów braterskiej miłości.
Wiecie, co stało się z tym drugim.
W każdym razie, nie ma takiego więzienia, w którym moglibyśmy osadzić Sherlocka,
bez codziennego wzbudzania buntów.
Alternatywa, jednakowoż, wymagałaby waszej zgody.
Niezbyt litośiwe, panie Holmes.
Niestety, Lady Smallwood, mój brat to morderca.
Zajmiesz się nim dla mnie, prawda?
Mhm. Nie martw się. Zapewnię mu kłopoty.
Moja krew.
Jako że to prawdopodobnie ostatnia moja rozmowa z Johnem Watsonem,
mógłbyś dać nam chwilę?
No i proszę.
William Sherlock Scott Holmes.
Słucham?
To całe nazwisko. Gdybyś szukał imienia dla dziecka.
Nie, robiliśmy prześwietlenie, to prawie na pewno dziewczynka.
Aha. OK.
No.
Wiesz, tak naprawdę to nie przychodzi mi nic do powiedzenia.
Nie, mi też nie.
Gra się skończyła.
Gra się nigdy nie kończy, John.
Ale mogą teraz być jacyś inni gracze.
- W porządku, Wschodni Wiatr wszystkich nas zabiera. - Słucham?
To historyjka, którą w dzieciństwie opowiadał mi brat.
Wschodni Wiatr to straszna siła, która obraca w pył wszystko na swojej drodze.
Wyszukuje niegodnych i wyrywa ich z ziemi.
Głównie chodziło o mnie.
- Nieźle! - Jest tragicznym starszym bratem.
Więc co z tobą? Dokąd tak właściwie lecisz?
Och, jakaś sprawa w Europie Wschodniej, pod przykrywką.
Na jak długo?
Mój brat szacuje, że sześć miesięcy. Nigdy się nie myli.
A potem co?
Kto wie?
John, jest coś, co powinienem powiedzieć, zawsze chciałem to powiedzieć
i nigdy tego nie zrobiłem.
Jako że raczej nigdy się już nie spotkamy, mogę to powiedzieć teraz.
Sherlock to tak naprawdę kobiece imię.
Wcale nie.
Warto było spróbować.
Nie nazwiemy po tobie naszej córki.
Aj, myślę, że by pasowało.
Za najlepsze czasy, John.
‘Smith podaje na środek pola, Wygląda to nieźle.
'Cassandra przymierza się do strzału. Oooch, nie trafił!’
Ej, coś jest nie tak z telewizją. Gościu, coś jest nie tak z telewizją.
Kto to?
Tęskniliście?
Tęskniliście? Tęskniliście? Tęskniliście? Tęskniliście?
Jak to możliwe?
Nie wiem, ale jest na wszystkich ekranach w kraju.
Na każdym ekranie jednocześnie.
Czy premier został poinformowany?
A Mycroft?
Ale to niemożliwe. To po prostu niemożliwe.
- Co się stało? - Proszę pana? To pana brat.
Mycroft?
Cześć, braciszku. Jak tam wygnanie?
Nie było mnie dopiero cztery minuty.
Cóż, mam nadzieję, że to ci dało nauczkę.
Wygląda na to, że jesteś potrzebny.
Oj, do cholery, zdecydujcie się!
Kto mnie tym razem potrzebuje?
Tęskniliście? Tęskniliście? Tęskniliście? Tęskniliście?
Anglia.
Ale jest martwy. To znaczy, powiedziałeś, że jest martwy. Moriarty?
Zdecydowanie. Wysadził sobie głowę.
Więc jak to możliwe, że powrócił?
Cóż, jeśli powrócił, niech lepiej się ciepło ubierze.
Nadchodzi Wschodni Wiatr.
[jeśli macie dobrą wersję, po napisach znajduje się jeszcze jedna scena]