Απόδοση διαλόγων/Συγχρονισμός: [etc]
Πρώτο πράγμα, ξυπνώ, η καφετιέρα χαλασμένη.
Καθόλου καφές. Ναι.
Έτσι οδηγώ στα Starbucks, επειδή δεν μπορώ να λειτουργήσω.
Βγαίνω από το αμάξι,
το κινητό μου πετάγεται από την αγκαλιά μου πάνω στην άσφαλτο...
- και η οθόνη σπάει. - Ω, όχι!
Κοιτάζω το σπάσιμο, τα παίρνω στο κρανίο,
επειδή μόλις αγόρασα το καινούργιο 5S και με νέο συμβόλαιο.
Πήγαινέ το πίσω. Πες τους ότι έτσι σου το 'δωσαν.
Αμέ, μπορεί να το αντικαταστήσουν αν φερθείς έξυπνα.
Φυσικά, ξέρεις τι παρατήρησα; Αυτό δεν είναι καν μέρος της ιστορίας.
Μία από τις εφαρμογές μου λείπει. Το εικονίδιο από την αρχική οθόνη.
- Κάπως το διέγραψα. - Ναι, κατά λάθος.
Μόνο που δεν ξέρω ποιά διεγράφη,
επειδή διαγράφηκε, και θα βρω την απάντηση.
Μέχρι να χρειαστεί να την χρησιμοποιήσης. Το μισώ αυτό.
Το μισώ το γαμημένο!
Τώρα γίνεται καλύτερο.
Παραγγέλνω στα Starbucks, και ρωτούν το όνομά μου.
Κανένας δεν άκουσε το όνομά μου, έτσι.
Πραγματικά. Κανένας δεν το άκουσε.
Τότε λέω "Τζιμ". και γράφει "Τζιμ" στο κύπελλο.
Μόνο που ο καφές μου είναι έτοιμος, και φωνάζουν "Τζιμ".
Ξέχασα ότι είμαι ο Τζιμ.
- Το οποίο δεν ήταν πρόβλημα. - Άσε με να μαντέψω.
Άλλος ένας γαμημένος Τζιμ.
Ο μαλάκας φεύγει με το λάτε μου τσάι με σόγια,
και μένω με τον καφέ με πολύ γάλα ή ό,τι μαλακία είναι.
Αλλά, φυσικά, δεν συνειδητοποιώ...
μέχρι να πάω πίσω στο αυτοκίνητο και κι έχω τελειώσει τα 2/3 του καφέ,
σκέφτοντας ότι αυτή η γεύση είναι κάπως παράξενη.
- Δεν... - Δυσανεξία στη λακτόζη!
Ναι, και τώρα που τέλειωσα τον καφέ με αγελαδινό γάλα.
Τότε παρκάρω στα Walgreens για λίγο Lactaid. (*Προϊόν χωρίς λακτόζη)
για να μην έχω διάρροια.
Επειδή αυτό είναι που μου δίνουν τα γαλακτοκομικά... διάρροια.
Ω, Θεέ μου. Ώστε χέ...
Όχι, ακόμα δεν χέστηκα.
- Γιούπι! - Να 'ναι καλά το Lactaid.
Όμως η μέρα δεν τελείωσε ακόμη, Σίλα.
Κάνε τον σταυρό σου.
Ξέρω, ξέρω. #πρώτα_προβλήματα_του_κόσμου.
Κάποιες κακόμοιρες ψυχές πραγματικά υποφέρουν εκεί έξω.
Μην το κάνεις αυτό. Είναι εντάξει να είσαι ενοχλημένος.
Αλήθεια;
Πραγματικά, έχουμε συνηθίσει τη ζωή όπως την έχουμε συνηθίσει.
Έχουμε το δικαίωμα να ενοχλούμαστε.
Ο Χριστός κι η μάνα Του. - Γεύμα. Εντάξει.
- Εντάξει, Σίλα. - Σ' ευχαριστώ.
- Άσα... - Δικό μου είναι!
Έχω πάρει ηδη από έναν αυτόματο πωλητή.
Στο Lactaid. Σκέφτηκα, γιατί όχι ένα τουίνκι;
Πονηρέ. Το λατρεύω.
Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που είχα ένα τουίνκι.
Πλάκα μου κάνεις. Τουρσί με τόνο;
Δεν θέλεις το τουρσί;
Το τουρσί κάνε όλα τ' άλλα να έχουν γεύση σαν τουρσί.
- Συγκεκριμένα ζήτησα... - Το έκανε.
Θα μπορούσε αυτή η μέρα ενδεχομένως να γίνει χειρότερη;
Ξέρετε τι λένε για τις επιθέσεις ζόμπι. Πάντα θυμάμαι την πρώτη φορά.
Κάποια εικασία για το ποιός θα επιβιώσει από αυτήν;
Διαλέξτε γρήγορα.
Ίσως να επιλέξατε τον τύπο με τα σάντουιτς...
αν ξέρατε που έλαβε χώρα η σκηνή.
Μία μικρή πολιτεία που ονομάζετε Φλόριντα.
Μία μικρή πόλη που ονομάζετε...
Ταλαχάσι.
Καλώς ήρθατε...
στη Χώρα των Ζόμπι!
Η Ζ-χώρα είναι σαν η καλυτερότερη χιτ συλλογή στους εφιάλτες.
Η μόνη που δεν περιλαμβάνεται σε αυτή που είμαι αδιάβαστος στις τελικές εξετάσεις.
Ένας θανατηφόρος ιός φτιάχτηκε με τα μυαλά όλων.
Οι φίλοι μου κι εγώ είμαστε από τους λίγους ζωντανούς που έμειναν,
χάρη σε μια μικρή λίστα.
2 ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΛΟΣ ΑΝΖΕΛΕΣ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
ΚΑΝΟΝΑΣ #1 ΣΕ ΦΟΡΜΑ
Ο πρώτος κανόνας απ' όλους του κανόνες για επιβίωση στη Χώρα των Ζόμπι.
Τα ζόμπι έχουν ένα πολύ δραστήριο τρόπο ζωής.
Το ίδιο κι εσύ.
Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να τρέξεις για τη ζωή σου...
Ή για κάποιος άλλους για σχεδόν έναν ασήμαντο λόγο.
Το να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα.
Καλή Μέρα Ανεξαρτησία. (*4η Ιουλίου, για τις ΗΠΑ)
Ποιός θα του πει ότι είναι μέσα Ιουνίου;
Είμαι ο Κολόμπους. Όχι το πραγματικό μου όνομα.
Στη Χώρα των Ζόμπι, παίρνουμε το όνομα της πόλης που είμαστε.
Ιδέα του Ταλαχάσι.
Μας κρατάει να μείνουμε προσαρτημένοι.
Αυτή είναι η Ουιτσίτα.
Την αγαπώ, αλλά έχει ανεβάσει περισσότερους τοίχους
από συμμορία Βόρειας Κορέας.
Η μικρή της αδελφή Μικρός Βράχος, απ' όλα που έχει δει, προσπαθεί να μείνει παιδί.
Και τέλος, ο από την Φλόριντα,
ένας δολοφόνος ζόμπι, ενοχλητικός θρύλος.
Εντάξει, εδώ έρχεται το μεγάλο φινάλε.
Κοιτάξτε το! Εγώ το 'κανα αυτό!
Τέλειο.
Δεν ξέρω. Λείπει κάτι.
Είναι τα γενέθλια του Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Οι γλώσσες μας είναι κόκκινες, άσπρες και μπλε από το φάγωμα σφαιρών που σκάνε.
Μόλις ανατίναξα ένα ολόκληρο εργοστάσιο πυροτεχνημάτων.
- Τι θα μπορούσε να λείπει; - Ο μετωπιαίος λοβό σου;
Απλά τον αφήσαμε τα "γενέθλια του Ουάσινγκτον" να σταματήσουν;
Ίσως να γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου.
Απαντήστε μου. Τι λείπει;
Δεν μπορείτε να ακούσετε;
Ξαφνικά, ήξερα.
Δεν ήταν τι δεν ακούγαμε.
Ήταν ότι δεν μπορούσαμε.
Τα "ού" και τα "ααα" από το πλήθος,
τα γέλια των φίλων, την φλυαρία των παιδιών.
Άνθρωποι.
Τι είναι διασκεδαστικό αν δεν υπάρχει κάποιος να το μοιραστείς;
Κοίτα, απλά λέω ότι έχει δίκιο.
Θέλω να πω, περιπλανούμαστε στο Λ.Α για ποιό λόγο,
έναν μήνα τώρα, και...
Πρέπει να σκεφτούμε για το μέλλον, εντάξει;
Το μέλλον της ανθρωπότητας.
Θέλω να πω, δεν υπάρχει μέλλον χωρίς ανθρώπους.
Πες του τι πιστεύουμε για τους ανθρώπους.
Άντε, πες του.
- Οι άνθρωποι είναι για τον πέοντα. - Οι άνθρωποι είναι για τον πέοντα!
Τι είναι τόσο ωραίο για τους ανθρώπους;
Είναι υπεύθυνοι για όλα τα κακά που έχουν συμβεί στον καθέναν.
- Εντάξει, αυτό δεν είναι αλήθεια, όμως. - Έχει δίκιο.
- Επιθέσεις καρχαρία. - Τσουνάμι.
Δουλεία, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Ιερά Εξέταση.
- Οι ψείρες. - Ω! Μια φορά είχα ψείρες.
Αν και τις κόλλησα από μία κοπέλα. Ήταν κυριολεκτικό άτομο.
- Συγνώμη. - Δεν πειράζει.
Προτιμούμε την δική της πλευρά του επιχειρήματος.
Κοίτα, ξέρω ότι είσαι δύσπιστη αλλά...
Εντάξει, δεν άκουσες ποτέ να λένε, "χρειάζεται ένα χωριό";
"Χρειάζεται ένα χωριό".
Μπα, δεν νομίζω ότι το 'χω ξανακούσει.
Και πού θα το βρούμε αυτό το χωριό;
Όνοσταρ. Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;
Τάλι, γλυκό μου μπιζέλι. Ευτυχισμένο χαστούκι.
Μου λείπετε παιδιά!
Δεν γράφετε. Δεν παίρνετε ένα τηλέφωνο.
- Πώς είσαι, μωρό μου; - Καλύτερα τώρα.
Σταμάτα!
Εσύ επιπλέεις το σκάφος μου, όμορφη.
Σου λέω, όταν ακούω την φωνή σου, μμμ!
Και βάζεις την ομορφιά στο άνθος μου.
Ρνωρίστε την Ντιτρόιντ, την γαμάτη πρώην-όνσταρ φορέα
που τώρα είναι ο φύλακας άγγελος της Χώρας των Ζόμπι,
- το μάτι μας στον ουρανό. - Τι χρειάζεσαι, κεικοαγκαλιά;
Ελπίζαμε ίσως να είσαι σε θέση να μας οδηγήσεις
με άλλους επιζώντες.
Τότε ήρθατε στο σωστό καθ' οδό βοηθό.
Κάθεστε; Ανόητη ερώτηση.
Μόλις βρήκα μία μεγάλη ασφαλή κοινότητα
στην ανατολική ακτή.
Νησί ψαράδων, Νέα Υόρκη, για να είμαστε ακριβείς... χωρίς ζόμπι.
Βλέπετε;
Θεέ μου, θα ήταν ωραίο να ριζώσουμε κάπου και να πούμε ένα μέρος...
- ... σπίτι. - Μαγική λέξη.
Από τότε που βρήκα οικογένεια, ήθελα πολύ, κάπου να αισθάνομαι σπίτι.
Από 'κει που προερχόμαστε, το σπίτι έχει πέντε γράμματα.
Θέλετε να γυρίσουμε όλη τη χώρα για να βρού- με μία κοινότητα που δεν ξέρουμε τίποτα;
Αυτό είναι κάπως ηλίθιο για τους κανόνες που έχετε.
Για μια φορά, η μεγάλη αδελφή ίσως έχει δίκιο.
Και η ανατολική ακτή είναι 80.500 χιλιόμετρα μακριά.
Γκαμώτο.
Με πολλούς απρόσεχτους λάτρεις του κρέατος στο μεταξύ.
Εντάξει, ίσως να μην πρέπει να βρούμε ένα χωριό.
Ίσως μπορούμε να βρούμε ένα. Ξέρετε, να το ξεκινήσουμε από την αρχή.
Μπορούμε να συγκεντρώσουμε τους δικούς μας ανθρώπους.
Γιατί να μην αρχίζαμε μία συνοικία;
Οι επιζώντες είναι λίγοι, αλλά βρίσκονται εκεί έξω.
Για να δούμε. Μπίγνκο!
Γωνιά Βενετίας και Γκράντ.
Κανόνας νούμερο 33... ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΖΩΝΤΑΝΗ
Καλή τύχη, ο Θεός μαζί σας, και ευχα- ριστούμε που χρησιμοποιήσατε την Όνσταρ.
Εντάξει, κανονίστηκε. Άνθρωποι.
- Τρεις εναντίων ενός. - Ό,τι πείτε.
Καλώς ήρθατε στο ΛοςΤ Άντζελες
- Σκότωμα ζόμπι της εβδομάδας; - Η εβδομάδα δεν τελείωσε ακόμα.
- 'Μέρα! - ΄Μέρα!
Θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις λίγη παρέα.
- Έρχεσαι; - Θαυμάσια.
- Είναι θαυμάσια. - Ναι.
Η ιδιοσυγκρασία του φαίνεται ηλιόλουστη, όπως και τα παράθυρά του.
Θυμηθείτε την μέρα...
ως η έναρξη μίας ολοκαίνουργιας Μπάντα των Αδελφών.
Θεέ μου, επιτέλους καινούργιο αίμα.
Γάμησέ με!
Ξέρω τι σκέφτεστε.
Αυά τα δύο πιτσουνάκια θα πρέπει να είναι απασχολημένα
για τον επαναπολλαπλασιασμό της Γης.
όπως ο Αδάμ και η Εύα. Ή όπως η Σάρα Κόνορ και ο Κάιλ Ρις.
Θα σου πω εγώ για την μετά-αποκάλυψη.
Ξέρεις, θα βάλω όλη τη σκέψη μου...
με το παντελόνι μου γύρω από τους αστραγάλους μου...
Μην το λες.
Και όπως συνέβη και σε 'μένα...
γιατί φοράς αυτό το θλιμμένο πρόσωπο του λαγού.
Θα μπορούσε να μ' έχει καταλάβει;
Η αλήθεια είναι ότι η Ουιτσίτα κι εγώ χωρίσαμε...
Κανά δυο βδομάδες πριν, όχι πολύ μετά το πρώτο μας φιλί.
- Ακριβώς ευθεία! - Ναι! Πιο γρήγορα!
- Ναι, γλιστράει! - Πιο γρήγορα!
- Τα λάστιχα καίνε! - Γιούχου!
1, 2, 3!
Ναι!
"Καινούργιος πατέρας: Πορεία σύγκρουσης με την πατρότητα"
Ναι, αυτό είναι...
Δεν θέλω να γίνω πραγματικός πατέρας. Ας είμαστε ξεκάθαροι σε αυτό.
Απλά... Απλά το διαβάζω αυτό για...
Σχετικά με τον Μικρό Βράχο.
Εντάξει. Δεν είναι κόρη σου.
Όχι, είναι σαν αδελφή μου, κατάλαβες;
Δε θα το' λεγα αυτό.
Είναι περισσότερο σαν η αδελφή της κοπέλας μου, τότε.
Πραγματικά δεν είπες την "κ" λέξη.
- Ναι, τα 'χουμε, σωστά; - Τα 'χουμε.
- Σωστά. - Ναι.
Ξέρεις, προκύπτει για 'μένα ότι ξέρουμε ο ένας τον άλλο,
αλλά δεν γνωρίζουμε πραγματικά ο ένας τον άλλον.
Δηλαδή, ποιό θα ήταν το αγαπημένο σου μέρος για μήνα του μέλιτος;
Εντάξει. Συγνώμη. Ίσως αυτό ήταν...
Ποιό ήταν το όνομα του καθηγητής σου στην πρώτη τάξη;
Ποιό είναι το αγαπημένο σου εμφιαλωμένο νερό;
Κολόμπους, είσαι... Είσαι πολύ καλός.
Και πραγματικά...
λυπάμαι.
Θέλω να πω, να επιβραδύνουμε λίγο. - Ω, φίλε.
Πολύ επιβράδυνση.
Εντάξει, αλλά, Κρίστα...
Μπορείς σε παρακαλώ να πας πίσω στο Ουιτσίτα;
Ανακαλείς τα προνόμια Κρίστα;
Απ...
Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς. Υπάρχει κάποιος άλλος;
Όπως βλέπετε, η Ουιτσίτα κι εγώ το 'χουμε επιβραδύνει.
Πολύ.
Ίσως ένα ήταν για καλό.
Η αφθονία αυτής της οικογένειας είναι δυσλειτουργική.
Είσαι αναστατωμένος επειδή θες να σπρώξεις την μπαμπαντάκατα.
β™
Τι; Καλά.
Καλά, περίμενε. Κοίτα, κοία, κοίτα.
Σε κανέναν δεν του αρέσει να τον πετάξουν έξω από το σπίτι.
Κάνε υπομονή, θλιμμένο λαγουδάκι. Της αρέσεις.
Δεν έχω ιδέα γιατί, αλλά της αρέσεις.
Πίστεψέ με. Μπορείς να πάρεις άλλη χοντρούλα.
Κοίτα, τα αθάνατα λόγια της Ουιτσίτα που λέει, "ό,τι πεις".
Δεν νομίζω ότι θα συμβεί αυτό.
Εντάξει, δεν μπορώ να σταθώ να σε βλέπω έτσι.
Αυτός είναι ο λόγος που θα σε διδάξω...
πώς να κάνεις κάτι κάθε φορά που νοιώθεις στα κάτω σου, εντάξει;
Αρχίσαμε.
Θέλω απλά να φανταστείς...
ότι είσαι νεκρός εδώ και πολύ καιρό.
Και ο Θεός έρχεται σε 'σένα και λέει,
"γιε μου, θα σε αφήσω να πας πίσω στη γη και να ζήσεις
"για 5 λεπτά. Αλλά μόνο για 5."
- Εντάξει. - Με καταλαβαίνεις;
- Ναι. Σε καταλαβαίνω. - Ωραία.
Τώρα, θέλω να φανταστείς...
ότι αυτά τα 5 λεπτά ξεκινούν από...
Τώρα.
Είναι δύσκολο να ακούσω συμβουλή απ' έναν τύπο που ζητά για έλεγχο τιμών
στο κατάστημα "99 λεπτών του ευρώ".
Αλλά ίσως να έχει δίκιο σε κάτι.
Ακριβώς ευθεία μπροστά σου. Γέφυρα 6ης λεωφόρου.
Εύχομαι το στομάχι σας να γουργουρίζει. Η αδελφή μπορεί να το μαγειρέψει.
Είχαμε το τελευταίο στην τσέπη μας.
Προσπάθησε να μην την σκοτώσεις αυτή τη φορά.
Κορίτσι ανίχνευσης μπισκότων!
Είμαι κορόιδο, "σ' ευχαριστώ Μπέρυ Μαντσις".
- Ρετζίνα. - Όχι. Ρετζάινα.
Σαν να λες βετζάινα, αλλά με "ερ". (*Μεταφράζετε ως κόλπος)
Συγνώμη. Αλήθεια; Βετζάινα;
Πόσες φορές είπε την λέξη "κόλπος";
Αυτό υπολογίζεται ως ένα.
Αυτοί από 'σας στο σπίτι, που νοιώθουν ελεύθεροι να παίξουν μαζί.
Πραγματικά δεν μπορώ να σας πω πόσο χαρούμενοι είμαστε που είσαι μαζί μας.
- Θα γίνετε πιο χαρούμενοι. - Γιατί;
- Δοκιμάστε την μουρόπιτά μου. - Ω, Θεέ μου.
- Τι; - Σίγουρα μας κάνεις πλάκα.
Ω, Θεέ μου.
Αποκλείεται να συμβαίνει αυτό.
- Ρετζάινα, σ' ευχαριστούμε. - Ω, Θεέ μου.
- Έλα τώρα! - Δεν είναι τίποτα που ν αξίζει το φαγητό
που δεν κάνει τα δόντια σου διαφορετικό χρώμα.
Καλώς ήρθες στην οικογένεια, κόλπε με "ρ".
- Σ' αγαπάω. - Αυτή είναι καλή πίτα.
- Σ' αγαπάω. - Είσαι μία απ' αυτή.
Και τα μέλη έχουν προνόμια.
Ο Κολόμπους έχει τους δικούς του κανόνες για την επιβίωση στη Χώρα των Ζόμπι.
Εκείνος έχει κόλπο.
Αλλά είναι απόλυτα αλάνθατοι.
Ήμουν τόσο κοντά να χάσω κάθε τελευταίο κομμάτι μου.
Τόσο γαμημένα άδικο...
Για να αφήσετε να φανταστώ μία ζωή χωρίς ζεστές τσέπες.
Τι θα λέγατε για έναν γύρο θυμού;
Αγώνα;
Ξέρεις, δεν μπορείς να βοηθήσεις αλλά να σκεφτείς...
πόσο γρήγορα μπορούν όλα να τελειώσουν...
Με εκκρεμότητες.
Αλήθεια;
Τι έκανες με την πίτα;
Τι; Μήνυσέ με. Πήρε έναν αριθμό. Ο Θεός κάλεσε.
Δεν υπήρχε τίποτα που θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Κανόνας επ' αριθμό 19 για επιβίωση στη Χώρα των Ζόμπι:
- Σακούλες που ανοιγοκλείνουν. - Σ' ευχαριστώ Μπέρυ μάτσις.
Παρακαλώ.
Έχεις κάτι στο πρόσωπό σου, παρεμπιπτόντως
Ξέρεις, δεν είμαι πατέρας σου,
αλλά πρέπει να το σταματήσεις αυτό.
Τα βιντεοπαιχνίδια;
Θα σου φάνε το μυαλό πιο γρήγορα από ένα δάγκωμα από ζόμπι.
Εκτός αυτού, δεν υπήρξε καλύτερο βιντεοπαιχνίδι από το "Ms. Pac-Man".
- Ms. Pac-Man. - Ναι.
Υπήρχε αυτό το πράγμα που ονομαζόταν "Εικοστός Αιώνας".
Αρχίσαμε.
Το "Ms. Pac-Man" ήταν κάπως σαν το "Pac-Man",
αλλά με μπελάδες.
Είχε κόκκινο κραγιόν, μάσκαρα,
και έναν φιόγκο στα μαλλιά της.
- Είχε μαλλιά; - Βασικά, ξέρεις κάτι;
Έχεις δίκιο, ήταν φαλακρή. Και οι δύο ήταν φαλακροί.
- Και είχε μια μεγάλη ελιά στο μούρη της. - Ναι, μία μεγάλη ελιά ακριβώς εδώ.
Κι αυτή και ο Pac-Man απλά τριγύριζαν και τρώνε.
Απλά πρέπει να τρώνε τα πάντα που βρίσκουν μπροστά τους και κάνουν...
- ... Μέχρι που γνωρίστηκαν. - Και μετά φιλήθηκαν.
Φαντάσου λοιπόν έναν κίτρινο καραφλό τύπο...
που τριγυρίζει γεμίζοντας τα μάγουλά του,
και μετά φιλιέται με έναν άλλο καραφλό κίτρινο τύπο.
- Με μια μεγάλη ελιά στο πρόσωπό της. - Σε μπελάδες.
Συγνώμη, σε έχασα.
Ξέρεις, αν ο Ντιτρόιτ έχει δίκιο,
αυτός ο τύπος υποτίθεται ότι είναι πολύ καλός μηχανικός.
Τέλεια. Δεν μπορώ να περιμένω.
Ίσως να είναι πραγματικό καλό παιδί.
Και μπορεί να κάνει μια μεγάλη προσθήκη.
Αν τα καταφέρει μέχρι το μεσημέρι.
Ποιός μένει σε μια παράγκα σαν αυτή;
Είμαι ο Ταλαχάσι.
Αυτός είναι ο Κολόμπους, ο Μικρός Βράχος, και Ουιτσίτα.
Γιουτζίν! Όρεγκον! Κατεβαίνω!
Όχι, όχι, όχι, όχι. Σταμάτα! Σταμάτα!
Μείνε εκεί που είσαι. Ερχόμαστε εμείς.
Εντάξει, ακούστε.
Ο Γιουτζίν είναι ο Πρόεδρος. Εμείς είμαστε η μυστική υπηρεσία.
Θα δεχτώ και σφαίρα αν χρειαστεί.
Θα δοκιμάσω το φαγητό του, θα δώσω τη ζωή μου.
Αλλά αυτός δεν θα πεθάνει στην σκοπιά μας, καταλάβατε;
Καταλάβαμε.
Τι; Καταλάβαμε.
Το κατάλαβες;
Ας το κάνουμε.
Είμαι έτοιμος.
Επιτέλους κάποιοι άνθρωποι να παίξω Μπογκλ μαζί τους.
Είναι μοναχικά.
Σε κάνει να σκέφτεσαι, αν συμβεί κάτι σε μένα...
Κανένας δε θα το μάθει.
Εντάξει, Ζάγκεμπεργκ, μη γίνεσαι...
Βατζίνα σε 'μας.
Τίποτα δεν θα σου συμβεί, εμπιστέψου μας.
Είσαι ένας από μας τώρα, Γιουτζίν. Και τα μέλη έχουν προνόμια.
Πες του τι κερδίζει, Κολόμπους.
Ναι, έχω αυτούς τους κανόνες για επιβίωση στη Χώρα των Ζόμπι.
Το ακούσατε αυτό;
Σ' έπιασα. Μην ανησυχείς. Πού είναι εμπιστοσύνη;
Γαμώ την...
Γαμώτο! Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο, γαμωωωωώτο!
Είμαστε καταραμένοι!
Είμαστε... καταραμένοι!
Είμαστε καταραμεεεεεεένοι!
Είναι σαν πήραμε το είδωλο του κώλου του Μπόμπυ Μπράντυ...
και να μας γρονθοχτυπά, και μπροστά στην μούρη μας...
Σας παρακαλώ μη με ρωτάτε ποιός είναι ο Μπόμπυ Μπράντυ τώρα
ή θα χάσω το μυαλό μου
περισσότερο απ' ό,τι το έχασα ένα δευτερόλεπτο πριν, εντάξει;
Δεν είναι αστείο.
Είναι κάπως αστείο.
Δεν έχει τελειώσει ακόμα.
Ο προορισμός βρίσκεται στα αριστερά. Το πιο γέρικο ζευγάρι.
Ίσως να είναι οι πιο μεγάλοι της πόλης σας.
Αλλά, Χριστέ μου, προσέξτε!
Είναι οι τελευταίοι άνθρωποι στο Λ.Α.
Σας ευχαριστούμε που χρησιμοποιήσατε το Όνσταρ.
Ήρθαν οι πίτσες!
Μπορεί να έπεσαν και δεν μπορούν να σηκωθούν.
- Πού είστε; - Είναι κανείς;
- Είναι κανείς εδώ; - Μυρίζει σαν μπένγκεϊ.
Είναι κανείς!
"Μπάμπι".
Νομίζω ότι είναι εβραία γιαγιά, βασικά.
Και παππούς!
Είναι τόσο γλυκούλια.
Πρέπει να παραδεχτείς ότι είναι συγκινητικό.
Ο Θεός να ευλογεί τη μεγαλύτερη γενιά.
Μου θυμίζουν τη Νάνα και τη Τζέιντι λίγο.
Τη γιαγιούλα και τον παππούλη.
- Και γκριγκρι και μάφερ. - Γκριγκρι και μάφερ;
Γιαγιούλα και παππούλη;
- Κλαις; - Μπα.
Αλλεργίες.
Ξέρετε, θύελλες σκόνης του Λ.Α., Σαν Γκάμπριελ.
Εντάξει, το θέμα είναι, ότι όλοι είχαμε τις γιαγιάδες μας και τους παππούδες μας,
- και τώρα έχουν "φύγει". - Κάπως μειώνοντας το δωμάτιο.
Απλά... Νομίζω ότι θα 'πρεπε...
Θέλω να πω, θα 'πρεπε πιθανώς να συνεχίσουμε την αναζήτηση, σωστά;
Δεν μπορώ να περιμένω να γνωρίσω την γιγιάκα και τον πιππούλη.
Είναι γιαγιάκα και παππούλης.
Τέλεια.
Είναι κανείς;
Ωραία.
Ένα πράγμα για τη Χώρα των Ζόμπι,
δεν μπορείς ποτά να νοιώσεις αρκετά ασφαλής.
Εεε... ντάξει!
Ωραία.
Γιγιάκα.
Σωστά. Πιππούλη. Λυπάμαι.
Γιγιάκα και τον πιππούλη.
Γιαγιάκα! Γαμώτο.
Μπορείτε ακόμα να με ακούσετε;
Αν ναι, τότε έπρεπε να ξέρετε,
ότι η Νάνα μια φορά κατά λάθος μου έγραψε στα γενέθλια επιταγή 10.000 ευρώ,
και δεν την εξαργύρωσα, το υπόσχομαι.
Γαμώτο!
Ω, Θεέ μου!
Βοηθήστε με, σας παρακαλώ!
Δεν υπάρχει τόσο χαριτωμένο όπως η γκρι-γκρι και μάφερ.
Έλα.
Όχι!
- Ω, Θεέ! - Γιγιάκα! Πιππούλη!
- Γιαγιάκα! - Σωστά.
Κοιτάξτε!
Αγαπώ τους μεγάλους. Αλλά μη με αναγκάσετε να το κάνω αυτό.
Καλά. Παίρνετε τα κέρατα.
Θα μπορούσα να το εξασφαλίσω πραγματικά τώρα.
Υπάρχουν 2 άγγελοι στον ουρανό.
Ήταν πολύ καλοί γι' αυτόν τον κόσμο.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ρομαντικό
από ένα γέρικο ζευγάρι πεθαίνει μέσα σε λίγα λεπτά από ένα άλλο.
Ναι, επειδή τους έσπασες τα κεφάλια
με την μασιά του τζακιού.
Αυτό είναι πραγματικά, πραγματικά γάμησέ τα.
Την γλώσσα σου!
Αλλά έχεις δίκιο. Είναι.
Σκότωμα χόμπι της εβδομάδας;
Σχεδόν δεύτερο, στην πραγματικότητα, με το...
Χόρχε Λόρτεζ του Φορτ Γουόρθ, Τέξας.
Αυτό ήταν πολύ γαμάτο όταν εγώ...
έσπασα αυτό...
Ναι.
Ευχαριστώ.
Κι εγώ.
- Ήταν... - Εεε...
Ω, Θεέ μου.
Είναι... είναι μέσα.
- Αυτό είναι πραγματικά αηδιαστικό. - Ναι.
Φίτζι.
Αγαπημένο μέρος για μήνα του μέλιτος.
Εμφιαλωμένο νερό.
Θα το δεχτώ αυτό.
ΚΑΝΟΝΑΣ #33 ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΖΩΝΤΑΝΗ
Μην το πεις. Άλλος έναν άνθρωπος εκτός;
Ακόμα δεν γνωρίσαμε το σπέσιαλ.
Αλλά εμείς απλά σκάψαμε τις "βα-χάινας" πίσω στο Μπουρμπακ.
Οπότε είμαστε έτοιμοι να στοχεύσουμε γι' αυτόν τον παράδεισο...
στην ανατολική ακτή.
Ένα μέρος που μπορείς να το αποκαλέσεις σπίτι.
Είναι μόνο 80.500 μίλια μακριά.
Γκαμώτο.
Θα σας πω κάτι. Θα κατευθυνθείτε ανατολικά.
Το ονομάζω νησί των ψαράδων, με κόκκινο χαλί.
Να προσέχετε τους όμορφους εαυτούς σας.
Καλή τύχη, ο Θεός μαζί σας, και ευχα- ριστούμε που χρησιμοποιήσατε την Όνσταρ.
Δεν σας ακούγετε καυτή σε 'σας; Θεέ μου.
Οι άνθρωποι στον κλάδος των τηλεπικοινωνιών
συνήθως είναι, οπότε...
Αν όμως έχεις μια αδερφή...
Παιδιά σκέφτεστε αυτό που σκέφτομαι;
Κάπου μεταξύ στο νησί των ψαράδων...
βρίσκεται η μότορ πόλη.
Ντιτρόιντ ή αποτυχία;
Άκουσα ότι είναι ωραία αυτή την εποχή του χρόνου.
Γι' αυτό μιλάω.
- Ντι-τρόιτ! - Παιδιά;
Θέλετε λίγη πίτα;
- Ναι! - Ναι, θέλουμε.
Περιμένετε, μπορώ να φάω πρώτη;
- Ναι, δως της το. - Ναι, όχι...
Επειδή είμαι παιδί.
- Καλά, εντάξει, εντάξει. - Όχι! Εγώ πρώτη.
Ένας ημί-σοφός είπε κάποτε,
"φαντάσου ότι είσαι νεκρός εδώ και πολύ καιρό...
"Και ο Θεός έρχεται σε 'σένα και λέει,
"'θα σε αφήσω να πας πίσω στη γη και να ζήσεις...
"'για 5 λεπτά.
Αλλά μόνο για 5."
Ποιά 5 θα διαλέξετε;
Ορίστε μια βοήθεια.
Μην σκεφτείτε το πού και το πότε.
Σκεφτείτε για το που.
Εν τω μεταξύ, η περιπέτεια περιμένει,
και το ίδιο 5 δις ζόμπι.
Απλά καθίστε αναπαυτικά. Αυτοί ήταν οι 5 "κόλποι".
Ναι, το "μαφερ" μετράει.
Μέχρι την επόμενη φορά, Βέγκας, κάποιος;
Ήμουν ο Κολόμπους, του Οχάιο, και λέω "καληνύχτα".
Απόδοση Διαλόγων/Συγχρονισμός: [etc]
Αυτό είναι υγρός... κόλπος.
Μην μας λες για κόλπους σε 'μας.
Μόλις εγκαταλείψαμε τους "κίλπους" μας.
Μπορώ να φάω αυτόν τον κόλπο...
Αυτός είναι νόστιμος... κόλπος.
Μπορώ να έχω κι άλλο; Είναι πολύ καλή.
Αυτό βγήκε λάθος.
Υπάρχει ένα κόμμα ανάμεσα.
Αυτό είναι πραγματικά, πραγματικά γάμησέ τα.
~ PoweR SubTitlEs ~