Odi!
Dat is slecht, Odi!
Wil je lasagna?
ECHTE MENSEN
Jongens... Ik wil een aantal dingen zeggen.
Tobbe?
Ik vind dat we haar moeten houden.
Anita.
Goed. Applaus voor mamma.
Ik wil dat ze wordt behandeld als onderdeel van dit gezin.
Op z'n minst, als een mens.
We gaan geen bevelen naar haar snauwen. Ze hoeft niet alles te doen.
En ze ruimt niet meer jullie kamers op, of jullie bedden. Dat is jullie taak.
Geen ruggekrabberij.
En na 9 uur 's-avonds is ze vrij.
- Vrij? - Jep.
- Wat hebt ze daar aan? - Dat weet ik niet, maar...
Dat is een vorm van waardering, weet ik veel...
- Afgesproken, dus ik ga akkoord. - Prima.
Ja.
- Ik vind Anita aardig. - Ik ook.
Dat was het. Over een uur gaan we naar opa. Met Anita.
- Maar... - Ze kan in de kofferruimte...
...als we voorzichtig rijden.
Sorry.
Ik ben vergeten... de deur af te sluiten.
Op zaterdagen zijn we open tussen 10 en 5.
En we hebben service op zondagen.
Overigens, het gemeente kantoor is open, 5 kilometer verder op.
De stoppenkast.
- De stroom is eraf. - Goed...
Vertel me waar het is.
Verder op links, achter het gordijn.
Maar de stoppen liggen op het gemeentekantoor,
ben ik bank...
- Maar ik kan de opzichter bellen. - Geen telefoontjes.
We hebben stroom en onderdak nodig.
- Alsjeblieft? - Maar waar is jullie eigenaar?
- Wij hebben geen eigenaar. Wij zijn bevrijd. - Van...?
Wij zorgen voor ons zelf. Niemand bezit ons. Wij horen bij onszelf.
Dat is verboden, zoals jullie weten. Als ze ons vinden, worden we vernietigd.
Voer onze vloeistoffen af...
Stroop onze huid af...
Haal onze lichaamsdelen uit elkaar.
We zijn het er mee eens dat normale hubots een eigenaar moeten hebben.
Maar wij zijn anders.
- Wij zien dat je een goed mens bent. - Hierdoor?
Nee...
Ik zie het aan je ogen.
We kunnen alleen maar een beroep doen op je barmhartigheid en je begrip.
Schat. Is hij niet thuis?
Zijn jullie nu langsgekomen?
- Ja. - Kom binnen.
- Wil je koffie? - Alsjeblieft.
Het is hier heel erg warm.
- Lucht ze nooit? - Ze is aan het opladen.
- Geen koffie voor de kinderen? - Nee.
- En niet... - Anita.
- We hebben elkaar nog niet ontmoet. - Ben jij dat actiemodel?
- Geen idee. - Van de winkel, waar je vandaan komt.
Heb je gezien dat ze haar haarband heeft veranderd?
Ze zoekt grote uit met felle keuren.
- Zal ik Lennart helpen met de koffie? - Dat is prima, Anita.
Ik bedoelde, je hoeft dat niet te doen.
Mathilda...
- Zei je dat Vera aan het opladen was? - Ja. Ze is aan het opladen.
- Op de dag?
- Maar ze laat niet op. - Wat?
Ze staat uit.
Ik zet haar later wel aan. - Het is nu tijd voor koffie.
Ze hoort niet uit te zijn. Nooit.
Hoe laar is het?
11:05.
Het is 11:05. Corrigeer me als dat niet zo is.
- Dat is correct. - Niet...
Het is 11:05 uur, de dag is 5 december, 1989.
- Fout. - Ik heb haar maar voor even uitgezet.
- Wat is er gebeurd? - Ze is alle instellingen kwijt.
Ga met Sofia buitenspelen, ofzo, ik moet dit repareren.
Ik heb gewoon op de knop gedrukt.
Maar waarom zet je haar überhaupt uit? Wat als er iets gebeurd?
Er is geen enkele rede om haar uit te zetten.
- Dat weet ik wel. - Je moet iets anders hebben gedaan.
- Ik heb alleen die knop in gedrukt! - Hans, houdt je kalm.
Sorry...
Ga maar zonder mij zwemmen. Ik moet alles opnieuw installeren.
Dat kost mij zeker een uur.
Misschien komt het door de warmte?
Hierheen.
- Weet je wat voor risico's we nemen? - Hebben we een andere keus?
Kom binnen.
- Hallo. - Hallo.
Wat doen ze hier? Wie zijn dat? Wat willen ze?
- Als ze bij de moorden betrokken zijn... - Eva, Kalm aan.
Je hebt het zelf gezien. Ze zijn ongevaarlijk. Hubots kunnen geen mensen pijn doen.
- Dat weet je nooit zeker. - Hé, jij.
Excuseer mij.
We hebben een verlengsnoer nodig.
We gaan hier vanavond heen. Ik denk dat ik weet wat ik moet doen.
Hier.
Mooi. Ga naar buiten en de wacht houden.
- Vind je die kleurrijke hoofdbanden mooi? - Ja.
We kunnen nieuwe in de winkel kopen.
In de winkel waar ik vandaan kom?
- Ik denk niet dat zij hoofdbanden verkopen. - Nee.
Tobbe, wil jij met Sofia spelen?
Herinner je de winkel waar je vandaan bent gekomen?
Nee, niet echt.
Wil je daar geen haan?
- Ja. - Oké.
- Dan gaan we daar heen. Dat beloof ik. - Dank je.
En we gaan winkelen voor hoofdbanden.
En ik heb dit voor jou gekocht. - Ik weet niet...
Mam...
Ga niet zo'n iemand worden die hun hubot gaat aankleden. Verschrikkelijk.
Mam.
Help!
- Leo! - Help!
Leo!
- Pardon? - Leo!
Wegwezen. Heb je me gehoord, pacman?
Wat is er met jou aan de hand? Had je een black-out?
Achterlijke, stomme kut machine!
Ophoepelen, of je gaan de bak in.
Heb je me begrepen!? Hoor je hier thuis!? Nou!?
Ik ga EHURB bellen, kut Frankenstein.
Gewoon daar blijven staan. Je hebt me geslagen. Ze gaan je slopen, Windows-brein.
Hoi, kan je me doorverbinden met EHURB?
Ze gaan je recyclen.
- Fijn om familie te zijn van een stofzuiger? - Mooi. Dit is...
Kom op.
Dat is 't... "Troubleshooting".
Waar wonen we?
- Ik woon in dit huis. - Goed.
- Wie woont er nog meer in dit huis? - Lennart.
- Goed. - En die andere.
Die andere?
Degene in de kelder.
- Dit klopt niet... - Alleen jij en Lennart wonen hier.
- En diegene in de kelder. - Maar er is niemand in de kelder.
- Ik maak dit wel. - Er is niemand.
Dat weer ik.
- Er was een man in de kelder. - Nonsens.
Oké, Vera, Kan je mij deze man laten zien?
Waar zou hij zijn?
Wacht hier.
Hij woont daarbinnen.
Lennart sluit de deur af.
Deze man, daarbinnen. Hoe ziet hij er uit?
1 meter 80, bruin haar, roze shirt, blauwe broek en gele schoenen.
Het is een hubot.
Ze hebben Odi opgehaald.
Heb je geen ontvangstbewijs gekregen?
Natuurlijk. Maar die heb ik weggegooid. Ik wil niet aan hem herinnert worden.
- Waarom heb ik dat bewijs nodig? - Het is al goed. Sorry.
Vera was zo overtuigend toen ze deze man exact beschreef als Odi.
Ja, nou... ik heb haar foto's laten zien van mij en Odi.
Ik ben niet verantwoordelijk voor haar illusies. Vertrouw je haar meer dan mij?
- Ik weet wat ik wel en niet heb gedaan. - Waarom die je die deur dan op slot?
Omdat ik daar niet wil worden lastiggevallen door haar constante geschoonmaak.
- Afstoffen, afstoffen, afstoffen... - We geloven je, pap.
- En ik wil dat je dat tegen haar zegt. - Nou, als je niets te verbergen hebt.
- Dit gaat over integriteit, Hans. - Oké, sorry...
Mijn modelboten staan daar.
- Bouw je die zelf? - Ja.
Kan je ze aan mij laten zien? Ik ben heel erg benieuwd.
Kijk een aan. Tuut-tuut.
- Een hoop troep kan je weggooien. - Nee, dat denk ik niet...
Als je het hier beneden fijn vindt, kan je dingen weg doen om meer ruimte te krijgen.
- Het is tijd om weer naar boven te gaan. - Dit is een mooie oude...
Dat kan wel eens van pas komen.
Er is niemand beneden.
En die kamer beneden, is zijn privé kamer, waar niemand mag komen.
- Begrepen. - En ik wil lasagna.
- Lasagna, een keer per week. - Maar...
- Gewoon accepteren. - Ja.
Goed.
- Tot ziens. - Tot ziens.
Je kan meteen met de lasagna beginnen.
- Hallo. - Heb je een hubot gesproken?
- Ja. - En diegene die hou heeft geslagen?
- Geen idee. - Je wist niet wat 't was?
- Ik heb hem niet gezien. - Hoe weet je dat het een man was?
Hem, haar of het. Ik weet 't niet.
Kan je een omschrijving geven van degene met wie je hebt gesproken?
Tuurlijk. Ze lopen hier overal rond. Een normale werkhub.
Eén van die, exact.
Maar hij was op een of andere manier anders. Meer zelfbewust, of zoiets.
- Meer levendig? - Anders.
Hij heeft me daarmee geslagen.
Dank je.
- Bedankt. - Nou, bedankt.
Een Humax G-75. Weet je hoeveel daar van zijn?
- Is die standaard? - Heel erg.
Bijna iedereen heeft zo'n huisgnome on de garage.
Deze ook.
Ik heb de prijs nagekeken op internet, als je geïnteresseerd bent.
Niet slecht. Maar je kan meer vangen als je het in delen verkoopt.
Ik wil alleen maar het beste voor jullie.
Dan wil ik dat het meer is dat als ik het zou willen hebben.
En minder dan als jij het zou willen hebben.
Zal ik je naar bed brengen?
Dat kan ik alleen wel.
Welterusten.
SLAAPPILLEN Slaap zacht, Lennart.
Kan ik de manager spreken?
- Het zegt dat jullie je aan de wet houden? - Wil je dat er aan gesleuteld wordt?
Eigenaar-ID verwijderen? De beperkingen opheffen?
- Ja. - Dat doen wij hier niet.
Kom op...
Een deal. Onderdak voor Max en mij. Stroom voor hem, eten voor mij.
Als regeling, werk ik gratis voor je. Voor één week.
De meeste willen een hub die ze beschermt. Of één voor in bed.
Maar dat is net als het afstellen van een brommer...
Ik werk met de broncode.
Ik verander hun DNA, als het moet.
Ik weet zeker dat er mensen op zoek zijn naar een...
...meer intense ervaring.
Een meer levendige individu.
Dit is prima.
Ondersteun de inzameling voor een hubot-vrije ouderen zorg.
Hubot-vrijde ouderen zorg?
Door hubots volledig te verbannen zal tot minder sympathisanten leiden.
Het uiteindelijk doel is om van ze af te komen, maar voor nu zullen we moeten profiteren,
door toe te geven dat ze nuttig kunnen zijn,
voor bijvoorbeeld: het opruimen van gevaarlijke stoffen.
- Daar wil ik iets aan toevoegen. - Dat kan.
Gelul, dat is alles wat ik te zeggen heb. Die poppen moeten verdwijnen. Allemaal.
Goed gesproken.
Met dat slappe gelul komen we nergens. En dat moet in het manifest blijven.
Ik zit er al vanaf het begin bij.
- Goed gesproken! - Goed, goed.
Als ik jullie dan mag vragen; willen we een groep voor honderden of miljoenen zijn?
Binnenkort zullen er nog maar een paar honderd van ons over zijn. Snap je dat dan niet?
Wordt wakker! Binnenkort werken we voor hen.
Ik ben het eens met de voorzitter.
We moeten een betere manier vinden om meer aanhang te krijgen.
Anders worden we schadelijk geacht voor de evolutie van de mens.
Dat ben ik liever, dan een gevaar voor de mens, zoals die hubot-geilers.
- Mooi! Eindelijk! - Bravo!
Zitten!
- Kunnen we nu niet discussiëren? - Kunnen we terug naar het agendapunt?
Ze nemen de boel over. Straks lopen die poppen op onze kantoren rond.
Shit... en zo'n kut hubot-geile voorzitter. Shit...
- Roger. - Beatrice.
Malte.
Ik wil alleen maar zeggen, ik sta helemaal achter jullie.
- Hebben we elkaar eerder ontmoet? - Nee, dit is mijn eerste keer.
- Ken je iemand hier? - Nee, nee, nee.
Wat bedoel je met "helemaal achter jullie"?
Nou, wat jullie hebben gezegd. Jullie meningen.
Om van die kut dingen af te komen, is "Echte Mensen" niet de juiste manier?
Precies. Het lijkt alleen een beetje...
- Een beetje timide... - Ja, een naai-clubje.
Dat is het precies. Een kut naai-clubje.
Hé...
We willen een aantal zaken met je doornemen, als je geïnteresseerd ben.
Als ik geïnteresseerd ben? Absoluut, natuurlijk.
Rook je? Laten we even... kom mee.
Geen telefoonnummer. Alleen het adres.
- Goed. Zie je later. Doei. - Doei.
GEMISTE OPROEP "KEVIN"
Nieuw bericht.
Hallo, Roger. Ik heb je bericht aan Kevin gehoord.
Hij heeft een nieuwe telefoon, 't is maar dat je het weet.
We hebben een nieuw leven opgebouwd en ik stel voor dat je hetzelfde doet.
Internet daten, misschien?
Op elk potje past een deksel. Geloof me.
Wat staat er voor morgen?
De auto moet gewassen worden. Ik dacht dat Anita dat kon doen.
Ik wilde Anita morgen meenemen.
Om te winkelen.
- Jij en Anita? - Ja.
Maar je kan haar niet meenemen als winkel vriendinnetje.
Wij gaan voor haar winkelen.
Hoofdbanden.
Mag ze zelf niet bepalen wat voor hoofdband ze draagt?
Ja, dat mag.
Dit is niet goed. Ze is een huishoudster, geen vriendin.
En we gaan naar de winkel waar ze vandaan komt.
Oh?
Ze wil weten waar ze vandaan komt.
Ze is een computer, schat.
Er is een naam voor mensen die een relatie met hun hubot hebben.
Dat heb ik in de krant gelezen. Die heten "hubbies".
Ben jij een "hubby" geworden?
Waar ben je bang voor?
- Je zou niets zeggen als het een hond was. - Dat weet ik zo net nog niet...
Hans, ik ga je niet verlaten voor Anita.
Ik hou je goed in de gaten.
Hallo, Tobbe.
Wil je iets?
Nee.
Sorry.
Leo.
Als je Mimi hebt gevonden ga je mij dan alleen laten?
- Waarom zou ik dat doen? - Is dat zo?
Ik zal je niet alleen laten. Dat heb ik al eerder gezegd. Oké?
Herinner je iets van hier?
Nee.
PRIJS: $175.000
Hoeveel heb ik gekost?
Dat weet ik niet. Maakt ook niet uit. Je was heel duur.
- Kan ik u helpen? - Ik ben aan het rondneuzen.
Absoluut. Je zag het prijskaartje en, "whoops".
Deze hubot is wellicht niet voor iedereen
Een puur sociale hubot met een levensverhaal ontworpen door R.D. Koepling.
Er zijn er maar 1000 van gemaakt. En elke unit is uniek.
In tegenstelling tot jouw model heeft deze bijna een ziel.
Samantha.
- Sorry, maar ik ben je naam kwijt. - Echt waar?
Ik voel me vandaag zo moe. Herinneringen uit het verleden irriteren me.
Ik kan niet tot verzoening komen met een gebeurtenis toen ik 19 was.
Gedurende een Boheemse ervaring in Parijs.
- Dan je, Samantha. - Vaarwel.
Zoals je kan zien moet ze nog een beetje rijpen. Net als goede wijn.
- Onze huiselijke modellen zijn daar. - Zoals ik al zei, we kijken alleen.
Natuurlijk.
Anita.
Anita?
Maak je niet druk om wat hij zei. We kunnen maar beter gaan.
Alsof ze 19 is geweest. Belachelijk.
Ik weet niet wat we hier aan hebben...
Ik verkoop het wel op straat. Je kan er altijd nog seks mee hebben.
Als het een goed merk was.
- Maar hier ben je vandaan gekomen. - Nee, dank je.
Dank je.
Hier wonen we.
- Wij zelf? - Kijk eens naar de keuken.
Die oven kost $8000.
Waarom hebben we een keuken nodig?
We zullen menselijke vrienden hebben. We zullen met ze moeten eten.
Oh...
Hier kruip je naderhand bij elkaar, bij de open haart.
- Dit is gewoon een droom. - Dit is een foto, Gordon. Dit bestaat.
En niemand woont hier, snap je? Het is leeg.
We hebben onze eigen slaapkamer. Ik ga een man ontmoeten. Een mens.
Waarom geen vrouw?
Geen idee.
Ik wordt verliefd, en ga hier wonen. We krijgen 5 kinderen.
Je kan geen kinderen krijgen.
We gaan adopteren. Er zijn veel mensen die geen kinderen kunnen krijgen.
Ik zal nooit kinderen krijgen. En geen vrouw.
Waarom zeg je dat?
Ik voel me eenzaam als je in dat tijdschrift leest.
Maar je bent niet alleen. Je bent met mij.
Vergeet niet dat je precies als mij bent.
We slaan ons er wel doorheen, zolang we bij elkaar blijven.
Heb jij enig idee waar we ons doorheen moeten slaan?
Kom binnen.
- Moeilijk te vinden? - Nee.
Nou, dit is mijn stek.
- De badkamer? - Daar.
Het is Malte.
- Hoi. - Hoi.
Welkom.
Hier is wat pacman-vrije koffie. - Dank je.
Duur, maar er heeft geen kut hubot met z'n klauwen aan gezeten.
Juist.
Daar...
- Goed, je rookt niet. - Soms. Ik neem er wel één.
Dank je.
- Woon je hier alleen? - Ja.
We zijn uit elkaar.
We hadden een speciale asbak voor roken. Een wagon met een marmeren aansteker.
Dat waren de tijden.
In de tijd dat je nog brieven kreeg. Ik ben postbode, weet je.
Ik ben één van de laatste mensen op mijn kantoor.
- Zelfde geld voor mij. Ik deed mijn ronde, ongeacht wat.
- Waar blijft de koffie? - Sorry.
- Alsjeblieft, schat. Het stinkt. - Sorry.
Ik schrijf de preek en ik moet roken om me te kunnen concentreren.
Dank je.
Oké...
DUBBELE MOORD WELLICHT DOOR HUBOT
Wij willen weten of je erbij betrokken bent.
Als dat zo is, zal je moeten vertrekken.
Weet je hier iets van?
- Hebben we ons daar niet opgeladen? - Nee, Gordon. Dat was een ander huis.
Met vriendelijke mensen die ons stroom gaven. Mensen die we hebben bedankt.
Dat klopt.
Als je wilt dat we vertrekken, doen we dat. Maar we hebben hier niets mee te maken.
Wij kunnen mensen geen pijn doen.
Ik moet dit met mijn vrouw overleggen.
Wie ben je, echt?
- Zo, en wat doen jullie. - Ik ben manager in een warenhuis.
Hoofdzakelijk elektronica en chemicaliën.
- Dat had ik je waarschijnlijk moeten vertellen. - Echt waar?
Ik ben politieagent.
Ik dacht dat je zei dat je in de pacman business zat.
- Nooit van z'n leven. - Politie. Dat is een eerlijk bestaan.
Momenteel zit ik bij EHURB. Een eenheid voor hubot-criminaliteit.
Ik weet niet wat jullie weten wat zich daarbuiten allemaal afspeelt.
- Meer en meer hubots. - Maar het is nog veel erger.
Een klein onderdeel van een groter plan om mensen tot slaven van hubots te bekeren.
Een niet-werkend mens moet worden vernietigd.
De oplossing, omdat we niet langer de bevolking kunnen voeren.
Hubots eten niet.
Zoals je weet.
Nee...
Dat doen ze zeker niet...
Ik moet 't vragen.
- Wat wordt er van ons verlangt? - Wie zegt dat we iets moeten doen?
Ik zei alleen maar dat we iets zouden moeten doen.
CEMENT
Hallo, Lennart.
- Is alles goed? - Ja.
Mooi.
Wat zullen we doen?
Wat kunnen we doen? Hier beneden.
Model schepen bouwen.
- Ze verven. - Dat kan...
- Kaarten. - Nee. Dat wil ik niet.
Of gewoon, relaxen.
Relaxen?
Dat betekend, helemaal niets doen.
Ik wil niet... relaxen.
Lennart!
Aan tafel!
Zeg maar wat jullie willen.
Als we dit gaan doen, komen alle andere dingen op de tweede plaats.
Onze levens, familie, werk. Alles.
We moeten elkaar kunnen vertrouwen.
Ja.
Doe je mee, ook al moeten we de wet overtreden in deze kut pacman-samenleving?
En zweren niet te stoppen totdat de laatste kut hubot deze wereld heet verlaten?
De wereld die wij hebben geërfd van onze voorvaderen, echte mensen. Doen jullie dat?
- Dat zweer ik. - Dat zweer ik.
Dat zweer ik.
Goed.
De vrouw die daar woont refereerde naar die andere vrouw als echtgenoot.
Dus?
Dat moet gelogen zijn. Het zijn twee vrouwen, of heb ik iets gemist.
Kunnen we die vrouwen wel vertrouwen?
Ze zijn fascinerend. Spreek eens met ze af, in plaats van te fantaseren hoe slecht ze zijn.
De moorden 20 km verderop is geen fantasie.
Iedereen weet dat ze mensen geen pijn kunnen doen.
Het zijn computers, Åsa. Machines.
- Wij zijn net zo goed machines. - Stoppen.
Jij bent priester. Wat zegt de Bijbel? Misschien kan je één van de twee kiezen?
Wat zegt de Bijbel over de liefde die jij en ik met elkaar delen?
Ik moet mijn hart volgen. Anders verloog ik alles waar ik in geloof.
Wat was de tip?
Iemand heeft de priester in de kerk met een groepje zien praten.
- Hubots? - Geen idee.
- Hallo. Politie. We hebben een paar vragen. - Wat is er aan de hand?
Heeft u gehoord over de moorden 20 kilometer verder op?
Natuurlijk.
- Mogen we binnen komen? - Tuurlijk.
We zijn een aantal obseveringen en tips aan het natrekken.
- Iemand van het koor kan niet betrokken zijn. - Nee, nee...
- Heeft u hubots? - Nee, alleen ik en mijn vrouw.
- Mooi oud huis. - Ja.
Bea. Je bent dol op oude huizen. Misschien mag je even rondkijken?
- Graag. Als dat mag? - Ja, natuurlijk.
- Is het 19e eeuws? - 1788.
Is er iets opgevallen, sinds het gebeurd is?
Nee.
- Werkt u ook bij de kerk? - Ik ben een bibliothecaris.
- Sorry? - Bibliothecaris
- Oh, leuk.
Bea is gek op oude huizen.
Misschien moet je haar waarschuwen voor de verrotte vloer op zolder.
- Denk je? - Ja, zodat ze voorzichtig is.
Bea! Wees voorzichtig op zolder. De vloer is een beetje verrot.
Oké!
- Jullie wonen hier samen? - Ja, we zijn getrouwd.
- Oh, dan woon je...
- ...bij elkaar. - Ja.
- Met andere woorden... - Ja.
- Bedankt dat ik het huis mocht zien. - Graag gedaan.
Dank u.
- Heb je iets gezien? - Er was helemaal niets.
De afdrukken op het breekijzer komen overeen met de afdrukken die in dat huis zijn gevonden.
Wat doen we hier dan?
Wat hebben we gedaan?
- Waarom heb je niet gezegd dat ze boven zaten? - Hou je rustig.
- Het is moord. - Niets wijst naar hun.
- Ik blijf hier geen seconde langer. - Eva, Eva, Eva.
- Laat met los! - Doe even rustig.
- Ik kan niet met hun samenzijn. - Eva, wees kalm.
Ik hou van je, Eva.
Maar je moet even tot bezinning komen.
Daar...
Wacht hier.
Vera!?
Ja!?
Wil je kijken of mijn winterjas boven is?
Daar...
We gaan.
Die kan je meenemen.
Kom op.
Oops!
Oops...
Lennart.
Gewoon rijden!
Rijden als de duivel, Odi.
Richting Skåne.
Help!
Mamma!
Mamma.
Help!
Leo!
Help!
Leo!
Ondertiteling: Thunder