Doctor Who Sezon 8 Terror Autonów 2/4
Tłumaczenie: mellin
Zatrzymaj ją! To jest bomba!
Muszę to otworzyć! Muszę!
Muszę to otworzyć!
Cholera! Na pewno będą na to jakieś skargi, Doktorze.
Mój drogi sierżancie, gdyby ta skrzynia nie była
wyrzucona, nie byłoby pana tutaj, żeby odbierać skargi.
Tak jest. To znaczy nie.
Skąd pomysł, że to pułapka, Doktorze?
-Od niej. -Co się z nią dzieje?
Prawie na pewno posthipnotyczny letarg.
Została zahipnotyzowana?
Oczywiście. Z jakiego powodu miałaby próbować rozsadzić nas na kawałki?
Chodź, moja droga. Usiądź tutaj.
Weź krzesło, kapitanie Yates.
Chodź.
Dobrze.
Myślałem, że pod hipnozą nie można...
Myślałeś, że pod hipnozą
nie da się przekonać obiektu
żeby zrobił coś, co jest niezgodne z jego naturą?
-Zgadza się. -Cóż, to błąd, kapitanie.
Mistrz może całkowicie kontrolować ludzki umysł.
Może więc kontrolować każdego, kogo zechce?
Nie do końca.
Niektóre umysły są na tyle uparte, że mogą oprzeć się hipnozie.
W każdym razie, to nie trwa wiecznie.
Z dala od wpływu Mistrza
umysł nieustannie walczy, by się uwolnić.
Jest w pewnego rodzaju transie?
Myślę, że obecną nazwą jest dysocjacja schizoidalna.
To dlatego, że została zmuszona do zrobienia czegoś wbrew swojej woli
a jej świadomy umysł nie chce zaakceptować tego faktu.
Rezultatem jest głęboka trauma.
Jo, gdzie jest Mistrz?
- Ona nie będzie tego pamiętać. - Można spróbować.
Jo! Gdzie jest Mistrz?
Pan Farrel powiedział mi, że zmieniłeś mieszankę.
Kto pozwolił ci się wtrącać?
Czy wiesz, że zrujnowałeś całą dzisiajszą produkcję?
Nazywasz to zrujnowaniem?
To zły kolor i zła tekstura.
Oczywiście, że jest zrujnowana!
Nie doceniasz jego pełnego potencjału.
Słuchaj, nie chcę tego. To nie spełnia naszych norm.
Ten plastik ma wyjątkowe właściwości, panie McDermott.
Pozwól mi zademonstrować.
Wyjątkowy, bez dwóch zdań.
Więc ty też jesteś magikiem, pułkowniku?
Mam wiele talentów.
Cóż, być może.
Ale ty nie jesteś dyrektorem w tej firmie, pułkowniku Masters.
Ja kieruję tutaj produkcją
i odpowiadam tylko przed panem Farrelem i jego ojcem.
Słuchaj, dlaczego tego nie wypróbujesz?
Nigdy tego nie sprzedasz, mowię ci to.
Jasne, wygląda jak... jak kaszanka.
Spróbuj na nim usiąść.
Jest zimny i jakby lepki.
Plastik powinien być ciepły i suchy z...
Usiądź, człowieku!
To się rusza.
Nie będę tolerować takiej bezczelności.
Sylvia, możesz sprawdzić prawa pana McDermotta,
jeśli chodzi o rozwiązanie stosunku pracy?
To bardzo niezdarna operacja.
Teraz widzisz, dlaczego musimy zmienić ten produkt.
Och, nie wiem. Wydaje się bardzo skuteczny.
Kilogramy plastiku, żeby osiągnąć to,
co można zrobić kiloma gramami?
-Kilkoma gramami? -Tak, Farrelu.
Ciało ludzkie ma fundamentalną słabość,
którą wykorzystam
do zniszczenia ludzkości.
Jo, obudź się.
Tu Doktor. Jesteś wśród przyjaciół.
Niedobrze. Tylko tracimy...
Proszę! Bądź cicho!
-Doktor? -Tak.
-Doktor?
-Doktor! -W porządku. Spokojnie, Jo.
Spokojnie. Jesteśmy całkowicie bezpieczni.
Ale była eksplozja!
To było daleko. Uwierz mi, to było daleko.
Teraz wszyscy jesteśmy bezpieczni. Rozejrzyj się. Sama zobacz.
Rozejrzyj się. Spójrz, wszyscy tu jesteśmy.
Skrzynia! Musiałam ją otworzyć! Słyszałam głos.
Tak, no cóż, ten głos.
Gdzie byłaś, kiedy go usłyszałaś?
W pokoju.
-Nie wiem gdzie. -Jaki to był pokój?
-Było biurko. -Tak.
-Telefon. -Biuro? Czy to było biuro w fabryce?
Tak! Tak, biuro.
Tak, dobrze, gdzie była ta fabryka? Czy znasz nazwę fabryki?
-Nie. -Cóż, spróbuj sobie przypomnieć.
Nie pamiętam.
Nie pamiętam!
-Nie żyje? Niemożliwe. -Obawiam się, że tak, ojcze.
Tak, usiadł na tym krześle, a potem po prostu wyzionął ducha.
-Nie mogę w to uwierzyć. -Tak, to bardzo smutne.
Co powiedział lekarz?
Nie jestem pewien. To działo sie tak szybko.
Widzisz...
No cóż, w każdym razie
pewnie w tych okolicznościach nie jest to na miejscu,
ale przebyłem długą drogę, żeby z tobą porozmawiać, Rex.
Tak, ojcze? O czym?
O tym, jak zdecydowałeś się wyrzucić lata pracy
jakie włożyłem w tę fabrykę.
Co się tutaj dzieje?
Zmieniamy naszą politykę, ojcze. Wprowadzamy nowe metody, nowe produkty...
Nic takiego nie będziesz robił.
Będziesz kontynuował drogą, którą wyznaczyłem
albo wrócę z emerytury i sam to zrobię.
Nie jestem jeszcze niedołężny.
Pozwól mi wyjaśnić, panie Farrel.
Będę wdzięczny.
Zaproponowane przeze mnie zmiany są dla dobra fabryki.
Musisz mi zaufać, nie ma czym się martwić.
Nie ma czym się martwić.
Ufam Ci. Nie ma czym się martwić.
Jest wiele powodów do zmartwień, sir!
I szczerze mówiąc, najbardziej martwi mnie twoja obecność.
-Dlaczego ty... -Nie!
Gratulacje, panie Farrel.
Zwykle potrafię przezwyciężyć opór, ale twoja wola jest wyjątkowo silna.
Można powiedzieć, że niebezpiecznie silna.
Przeklęta zuchwałość. Rex.
Rex, może lepiej idź do domu? Zajmę się sprawami fabryki.
Nie. Proszę, dam radę.
W porządku. Dam ci czas do jutra.
A do tego czasu chcę, żeby ten facet Masters
wyniósł się stąd, a produkcja wróciła do normy.
-Panie Farrel? -Nie mam panu nic do powiedzenia, sir.
Pomyślałem, że powinieneś zobaczyć jednen z naszych nowych produktów.
Obrzydliwa rzecz. Nikt by nie chciał czegoś takiego.
Myślę, że jesteś w błędzie, panie Farrel.
Cóż, skoro już żadnego z nich nie zrobisz,
nie będziemy mieli szansy się przekonać.
Może zatrzymasz go przez jakiś czas? Pomyśl o tym.
-Nie chcę tego! -Nalegam!
Tracisz czas.
Wcale nie. Po prostu wypróbowuję nowy produkt.
-Cześć, Jo. Czujesz się lepiej? -Tak, lepiej, dziękuję.
To dobrze.
Chciałam tylko powiedzieć, że przepraszam za to.
-Za co do diaska? -Bomba! Mogłam was wszystkich zabić.
To nie twoja wina.
To był Mistrz.
Powinnaś być na zwolnieniu lekarskim, panno Grant.
Czuję się już dobrze, sir.
Odzyskałaś pamięć?
Obawiam się, że nie. Próbowałam i próbowałam sobie przypomnieć.
Lepiej tak nie rób. To tylko pogorszy sprawę.
Zostaw swój umysł w spokoju. Coś może wyskoczyć z samo z siebie.
Cóż, nie możemy tak po prostu siedzieć
i czekać, aż coś wyskoczy z umysłu panny Grant.
Jeśli moi agenci szybko czegoś nie znajdą,
to otoczę i przeszukam każdą fabrykę z tej listy.
Wiesz, Brygadierze, twoje metody są subtelne
jak słoń w składzie porcelany.
-Coś nowego? -To może nie być nic istotnego, sir.
Cóż, przekonajmy się.
Pamietasz pole, na którym znaleźliśmy samochód profesora Philipsa?
Tak?
Cóż, sierżant Benton zauważył, że cały trawnik był zniszczony.
Więc sprawdził to
i dowiedział się, że dopiero co był tam cyrk.
-Gdzie jest teraz ten cyrk? -W Tarminster.
Wyślę tam kilku moich ludzi ze zdjęciem Philipsa.
Ktoś w cyrku mógł go widzieć.
Od lat nie byłem w cyrku. Myślę, że pojadę tam osobiście.
W porządku. Załatwię ci eskortę.
Nie, dziękuję, Brygadierze.
Nie, pojadę sam, jeśli nie masz nic przeciwko.
Nie chcemy chyba, żeby kręciło się tam za dużo żołnierzy?
-Mogę jechać? -Nie, panno Grant, nie sądzę.
-Jeszcze nie teraz. -Ale czuję się już dobrze.
Panno Grant.
Potrzebuję zdjęcia tego człowieka, Philipsa.
Są w moim biurze. Tylko nie rozumiem,
dlaczego nie chcesz zabrać ze sobą kilku wojskowych.
-Co teraz? -Och, nic. Życie jest po prostu cudowne.
Spokojnie.
Naprawdę świetnie zacząłam, co nie?
Znajduję mężczyznę, którego wszyscy szukają,
nie pamiętam, gdzie jest, a na koniec próbuję wysadzić was w powietrze!
Nikt cię nie obwinia.
O nie! Wszyscy po prostu mówicie mi, żebym się nie wtrącała.
Wiesz, nie jestem dzieckiem.
Cóż, zachowujesz się jakbyś była.
Przepraszam.
Ale gdybym tylko mogła im udowodnić.
Nie próbuj. Po prostu rób, to co mówi Brygadier.
Tak, oczywiście masz rację.
Zgodnie z rozkazem wysłałem pracowników do domu.
Doskonale. Rozpocznij produkcję nowego produktu z maksymalną mocą.
Bez pracowników?
Autony Nestene będą prowadzić fabrykę.
Och!
Obawiam się nadal, że mój ojciec będzie sprawiał kłopoty.
On tego nie rozumie.
Nie martw się o swojego ojca. Przekonałem go, by zmienił zdanie.
Dlaczego wysłałeś Philipsa do cyrku?
Ludzie z UNIT'u mogą go znaleźć.
Wysłałem go tam właśnie po to, żeby UNIT go odnalazł.
Albo lepiej - by Doktor go odnalazł.
Przepraszam, nie rozumiem.
Widzisz, bomba była taką kartką z życzeniami.
Drobna kurtuazja w przededniu bitwy.
Samochód zwabi Doktora do cyrku,
gdzie zamierzam go zniszczyć.
Philips. Profesor Philips.
Przepraszam, kolego, nie widziałem go.
Och, biedny pan McDermott.
To musiał być straszny szok dla Rexa.
Wręcz przeciwnie, kiedy tam wszedłem
po prostu pracował, jakby nic się nie stało.
Och, John, nie!
A ten pułkownik Masters był równie obojętny.
Szczerze mówiąc, obaj wydawali mi się jacyś nieludzcy.
Będziesz przekonywał Rexa, żeby pozbył się tego człowieka?
Z pewnością będę.
Szczerze mówiąc, nie podobał mi się ten facet,
ani jego odrażająca zabawka.
Spójrz na to!
To wygląda okropnie.
Jest w tym coś złego.
Do mojego wozu, szybko!
To oburzające. Puść mnie natychmiast!
Możesz pomarzyć. W porządku, Tony, to nie słoń.
-Jak się nazywasz? -Smith.
Smith? Wymyśl coś lepszego, panie Smith.
Właściwie to Doktor.
Może doktor od koni?
Ale z ciebie bezczelny łotr.
Dlaczego interesujesz się wozem dla koni mojego przyjaciela?
-Jak się nazywa twój przyjaciel? -Jego imię to nie twoja sprawa.
To dziwne imię. Jak długo ten wóz tu stoi?
Zamknij się! To ja zadaję tu pytania! Tony.
Złamie ci rękę jak gałązkę, kolego. Tony niewiele mówi, ale jest silny.
W porządku, drogi chłopcze, nie ma takiej potrzeby.
Jestem doskonale przygotowany, aby odpowiedzieć na twoje pytania.
A jakie było pytanie?
Wóz mojego przyjaciela. Co cię tak zainteresowało?
-Słuchałem. -Czego?
Pewnych wibracji.
Nie sądzę, że mój przyjaciel cię polubi.
Jestem pewny, że nie. Gdzie on jest?
Daleko.
Ile ci płaci?
Daj spokój, Doktorze. Dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach.
Nonsens, dżentelmeni nie rozmawiają o niczym innym.
Posłuchaj mnie. Jeśli jesteś gotów zapomnieć, że mnie kiedykolwiek
widziałeś i pozwolić mi odejść, bardzo sowicie cię wynagrodzę.
Doprawdy? Spójrzmy, Tony.
Och, szkoda.
Dość łatwo mogę zdobyć pieniądze.
Ekscentryczny milioner, co? Witam.
-Rozpoznajesz tego człowieka? -Może.
To zdjęcie zaginionego rządowego naukowca.
Jeśli miałeś coś wspólnego z jego zaginięciem
to jesteś w bardzo poważnych tarapatach.
Ktoś na pewno ma kłopoty, Doktorze,
ale to nie jestem ja.
Przetrzymują go w jednej z karawan.
Co do diałba tam robisz, panno Grant?
Przepraszam, ale to nie czas na kłótnie.
Zobaczę czy mogę pomóc Doktorowi.
Nic takiego nie zrobisz.
Czekasz, aż nie przyjadę. Czy to jasne?
To profesor Philips.
To musiał być atak serca.
Postaraj się tym nie martwić, kochanie.
Co ta rzecz tutaj robi?
Nie rozumiem zachowania chłopaka.
Nie brzmi to jak mój Rex.
No cóż, pójdę zrobić kawę.
To ponad moje siły.
John, wszystko w porządku? John?
Nie dajesz zbyt dobrych odpowiedzi, przyjacielu.
Może nie zadajesz właściwych pytań.
Nie, Tony, nie łam mu rąk. Jeszcze.
Powiem mojemu przyjacielowi, że już dotarłeś.
Będzie wiedział, co z tobą zrobić.
Wiesz, Doktorze, koszt mięsa jest wygórowany.
Może mój przyjaciel pozwoli mi nakarmić tobą tygrysy.
Masz bardzo skrzywione poczucie humoru.
Dobra, Tony, pilnuj go.
Silny, cichy człowiek.
Nie masz prawa mnie tu trzymać.
Chyba mam ochotę, żeby wezwać pomoc.
Pomocy! Pomocy!
Pomocy!
Doktorze!
Co ty tu robisz, do cholery? Miałaś zostać w kwaterze głównej.
Dla ciebie chyba dobrze, że tam nie zostałam.
-Doktorze, widziałam profesora Philipsa. -Gdzie?
Wchodził do wozu dla koni, tamtego.
Opisz tę dziewczynę, która cię śledziła.
Niska, blondynka, krótkie włosy.
Brzmi jak mała przyjaciółka Doktora. Czyżby?
Włącz skanery, Philips.
Bardzo dobrze, Philips. Wiesz, co musisz zrobić.
Tak Mistrzu.
Co on u licha robi w tym wozie na konie?
Właściwie to nie jest wóz. Tylko wygląda jak on.
Masz na myśli, że w środku nie ma konia?
Tak jak nie ma policjanta w mojej budce policyjnej.
-Więc co teraz zrobimy? -Cóż...
Czekaj! Philips, czekaj! Nie ruszaj się, Jo.
-Co on trzyma? -Coś w rodzaju granatu.
Posłuchaj, Philips. Masz zamiar popełnić morderstwo.
Muszę. Powiedział, że muszę!
Poczekaj.
Po prostu słuchaj. Mistrz kontroluje twój umysł.
Musisz mu się oprzeć. Możesz mu się oprzeć.
Jesteś profesorem Georgem Philipsem z Centrum Badawczego Radioteleskopów.
Musisz mu się oprzeć!
Jo, padnij!
Co się stało?
Próbował się go pozbyć.
Biedny facet.
Co ty robisz?
Za chwilę wrócę.
Dobra! Rozdzielic się! Nie mogli uciec daleko!
Szybciej, Doktorze!
-To chyba nie trwało długo. -Obawiam się, że jednak za długo.
Czekajcie, posłuchajcie mnie. Posłuchajcie mnie wszyscy!
Próbował obrabować moją karawanę i zabił jednego z moich ludzi! Spróbuj tego!
Puście mnie!
Ty tam, czekaj!
Są z tyłu. Doktor i Jo.
Lepiej jedźmy wykupić ich kaucję.
Wszystko w porządku, Doktorze?
Dzięki Bogu. Nic się nie uszkodziło.
Mów za siebie. Cała jestem posiniaczona.
To dobrze, że sie tam pojawiliście,
inaczej moglibyśmy zostać zlinczowani.
Lethbridge Stewart musiał ich wysłać.
Dobrze wiedzieć, że od czasu do czasu może użyć głowy.
Tak jest. Sprawdziłem w Komendzie Hrabstwa. Miałeś rację.
Więc to w ogóle nie jest samochód policyjny.
Nie, na pewno nie.
-Doktorze! -Ostrożnie.
Dokąd nas zabierają?
-Cóż, to na pewno nie jest Tarminster. -To jakiś kamieniołom.
Przepraszam, oficerze, czy mogę zobaczyć pana odznakę?