Hier is het, meneer. -Geweldig.
Heel erg bedankt, meneer.
Clark. -Wat?
Campbell Clark. -Durand.
Ga je ook naar Schotland? -Ik ga maar tot Durham.
Kom erbij. Ik zit in een lege coupé. -Met alle genoegen.
Wat een prettig toeval.
Ik verwachtte een metgezel, maar hij heeft helaas de trein gemist.
Zijn deze plaatsen vrij?
Eentje is mogelijk bezet, maar... -Dank u.
Hemeltje, hij is er. Toe, Parfitt. Laat niet iedereen wachten.
Je hebt het gehaald. Het fluitje is nog niet gegaan.
Dit is niet goed voor m'n hart. Hemeltjelief.
Ik moest helemaal van de taxi's hier naartoe rennen.
Waar bleef je? -Ik had een diner dat uitliep.
We voerden een diepgaand gesprek.
Toch gelukt. Durham verwacht me. -Parfitt, ken je Sir Campbell Clark?
Alleen van horen zeggen. -Sir Campbell Clark, kanunnik Parfitt.
Wat een eer. U heeft voor flink wat ophef gezorgd.
Alleen onder de onwetenden.
En daar zitten we dan met z'n allen. -Zo is dat. Heerlijk.
We hebben een quorum. Een jurist, een medicus en een geestelijke.
Samen kunnen we werkelijk elk onderwerp aan, dacht ik zo.
Ik weet het niet. De mening van de gewone man is er ook nog.
De gewone man. -Die zit zoals gewoonlijk weer te dutten.
Gaat u helemaal naar Edinburgh? -Ik ga altijd snel terug naar Schotland.
U was alleen even in het zuiden om ons de les te lezen.
U doelt op m'n lezing. Was u daarbij aanwezig?
Helaas niet. Woolwich en St. Albans wel.
Je had erbij moeten zijn, Durand. Het is jouw vakgebied.
Kerk en wetenschap gaan niet samen. Juristen nemen toch meer aan.
Dat betwijfel ik. Een jurist wil graag weten van de hoed en de rand.
Wij raken van slag van veranderingen. Waarover ging uw lezing?
Gespleten persoonlijkheid. -Je nieuwe stokpaardje.
Nieuw? Het is m'n levenswerk.
Ruwe delen van de geest die botsen, wat leidt tot vreselijke ziektes.
Ik sprak over een arm Frans boerenmeisje.
Felicie Bault. -Ik ken de naam.
Ze is bekend. Een perfect voorbeeld van een gespleten persoonlijkheid.
Ik bofte dat ik haar als arts jarenlang kon bestuderen.
Haar vreemde gedragspatroon was bijzonder verbazingwekkend.
Ik sprak vanavond over de bevindingen. -En die waren?
Daarvoor moet je de hele zaak kennen. -En kende u die?
We dachten dat u sliep.
De gewone man die altijd zit te dutten.
Wie bent u? -Ik ben Raoul Letardeau.
Ik heb u vaker gezien, geloof ik. -Ik was bij uw lezing.
Bent u lid van het Genootschap? -Nee, ik werk voor de pers.
O ja, nu weet ik het weer. U gaf uw mening.
Dat klopt. -Mogen wij weten wat die mening was?
Ik vroeg de eminente geneesheer hoe het allemaal kon gebeuren.
Dat is een vraag. Geen mening. -Die kwam later.
Ik zei dat alle artsen ernaast zaten. -De mening van de gewone man.
En heeft onze vriend gelijk? -Volgens mij niet.
Zo makkelijk kom je er niet af, Campbell. Geef eens wat feiten.
Goed. Felicie Bault was een Bretons boerenmeisje.
Vanaf haar vijfde groeide ze op bij een weldoenster...
die een opvanghuis voor arme kinderen in de buurt van Dinard had.
Zijn dat de dingen die je wilt weten? -Wat is er met haar gebeurd?
Ze heeft zelfmoord gepleegd. -Nee, daarvoor.
Weet u wel heel zeker dat het zelfmoord was?
Daaraan twijfelt niemand. -Ik wel.
Wat kan het nog meer geweest zijn? -Moord.
Nu ik weer. Hoe is die onfortuinlijke vrouw aan haar eind gekomen?
Ze heeft zichzelf gewurgd.
Zichzelf gewurgd. -Is dat mogelijk?
Ze is gevonden met haar handen om haar hals geklemd.
Felicie was een pummelachtig, dom meisje. Traag van begrip.
Toen ze in de twintig was, kreeg ze een zenuwinzinking.
Daarna verscheen de andere Felicie. -Was die heel anders?
Absoluut. Felicie Twee sprak meerdere talen...
speelde redelijk goed piano, zong, danste, had een prachtig handschrift.
Onbegrijpelijk. Die ander wist dingen die Felicie onmogelijk kon weten.
Het lijkt me bedrog. Heeft ze er geld aan verdiend?
Misschien genoot ze van de aandacht. -Wat? Ze wilde helemaal geen aandacht.
Jarenlang hebben de artsen haar bestudeerd en lastiggevallen.
En hoe kunt u zoveel van haar weten? -Ik kende Felicie heel goed.
En Annette ook. -Wie?
Vraagt u wie? Annette Ravel. De mooie Annette.
Toen ik 14 was, kwamen m'n ouders om bij een treinongeluk.
Ik ging naar Dinard. Ik heb in dat tehuis gewoond.
Heeft u daar gewoond? -Jazeker.
Het was een koud huis. Het woei er altijd.
Een pad leidde naar het strand en er liep een weg naar het dorp.
Er waren twintig kinderen. Felicie Bault was de eerste die ik zag.
Mademoiselle had me van de trein in Rennes gehaald.
De hele voogdij was geregeld door de autoriteiten in Rennes.
Verheug je je op je nieuwe thuis? -Ja, mademoiselle.
Je moet hard werken, zodat we trots op je kunnen zijn.
Ben je snel en intelligent? -Dat weet ik niet, mademoiselle.
Kijk, Raoul. Een van je nieuwe zusters.
Felicie, begroet je nieuwe broer eens.
Ze was lelijk, onbeholpen en ongelooflijk sterk.
De dag dat ik aankwam, pakte ze m'n koffer.
Niet doen, Felicie.
Felicie, hij is te zwaar voor je. -Hij is van mij. Het is mijn koffer.
Het was zo'n onbeduidende daad.
Als ik eraan terugdenk, was het heel typisch voor Felicie.
Een deel van haar wilde contact. Een ander deel wees mensen af.
Had ze toen al een gespleten persoonlijkheid?
U begrijpt me niet. Toen waren ze van elkaar gescheiden.
Ze? Wie?
Laat hem z'n verhaal vertellen. -Graag. We zijn een en al oor.
Het is vreemd. -Wat?
Voor u is het maar een verhaal.
We waren zo vaak met z'n drieën, dat ik me de andere kinderen niet herinner.
Alleen Felicie, Annette en ik.
Vang, toe dan.
De meisjes leken door wederzijdse minachting tot elkaar aangetrokken.
En door jaloezie. Annette had alles om jaloers op te zijn.
Maar Felicie had iets waarnaar Annette verlangde. Dat had ik toen niet door.
Ze is ondeugend, Raoul. Ze moet zich aan de regels houden.
Raoul, zorg dat ze me niks doet. Ze is zo groot en sterk.
Net als de ossen in het veld. Zorg dat ze me niks doet.
Ze was inderdaad sterk en gezond. En Annette niet.
Kom hier. Kom hier, dikke, vette pop.
En nu ga je knielen.
Kus m'n voet. M'n prachtige danseressenvoet.
Kus hem, Felicie. Dat wil je zo graag.
Dikke, vette pop. Ik kan haar laten doen wat ik wil.
Zo'n meisje was ze. -Ze lijkt me behoorlijk onaangenaam.
Aan m'n verhaal te oordelen wel. Als je op de feiten afgaat, klopt dat.
Maar Annette was zoveel meer. Om te beginnen, was ze erg mooi.
Naarmate ze ouder werd, werd ze nog mooier. En ze had zoveel energie.
Felicie was niet constant bij haar, maar ze voelde zich tot haar aangetrokken.
Gaat het? -Sir Campbell, is hij ziek?
Monsieur? -U had haar moeten helpen.
We hebben op alle mogelijke manieren geholpen.
Op een dwangbuis na.
U begrijpt het niet.
Annette Ravel. Die zomer begon ze me echt op te vallen.
Na een jaar nam het verdriet om m'n ouders af.
Ik was bijna blij om hun plotselinge dood...
omdat ik daardoor m'n geliefde Annette had ontmoet.
Lieve, lieve Raoul.
Droog m'n voeten af, Raoul. Trek me m'n kousen aan.
Daar liggen ze, zie je wel? Toe dan, rennen.
Je bent lief. M'n moeder zou je graag gemogen hebben.
Ze was... Ze kende zoveel jongemannen.
Ze gaven haar cadeautjes. Ga jij me ook cadeautjes geven?
Een olivijn-hanger en een diamanten gesp?
Lieve, knappe Raoul.
Ze was danseres. Heel erg beroemd.
Maar ik word nog beroemder, hè Raoul?
Ik word heel beroemd en de mensen komen van ver om me te zien dansen.
Ik word de grote ster van Parijs.
Wat mis ik Parijs.
Dat is Italiaans. Spreek je Italiaans? Mio caro?
Ik wel. En Duits. Mama had een Duitse minnaar en een Italiaanse prins.
Maar ze is overleden en toen moest ik naar deze rotplek.
Met al die rotkinderen en arme mademoiselle.
Trek me m'n kousen aan. Alsjeblieft, Raoul.
M'n voeten zijn nu mooi droog.
Alsjeblieft, Raoul?
Kus me, Raoul.
Ze was nog maar een kind. -Een kind?
Annette kon helemaal geen kind zijn. Ze had altijd al zichzelf moeten redden.
Annette's moeder was animeermeisje en danseres.
Annette groeide op achter de coulissen van de zalen.
Hoe kwam ze in dat tehuis? -Op zoek naar feiten, meneer de jurist?
Annette's moeder was overleden aan tbc en haar vriend liet het kind in de steek.
Waar is Annette Ravel nu? -Ze is dood.
Hoe is zij overleden? -Dat komt nog.
Wat wist Felicie van dat andere meisje?
Ze keek de hele dag naar haar. Ze voelde zich tot haar aangetrokken.
Als een vogel tot een hermelijn. -Weet u dat zeker?
Uiteraard. Ik kende Felicie erg goed. We waren namelijk allebei slaven.
Hallo, Felicie.
Waar is Annette? Repeteert ze niet? -Nee dus.
Heb je haar gezien? -Ze is toch altijd bij jou?
Nee dus.
Monsieur Raoul...
Je hoeft geen 'monsieur' te zeggen.
Ik heb je met haar samen gezien. Op het strand.
Dat hoef ik toch niet tegen mademoiselle te zeggen?
Je hebt niets gezien. -Ze is mooi, hè?
Maar zwak. Ik ben sterk, monsieur. Ik ben sterk.
Dat weet ik, Felicie. -Nog sterker dan jij. Sterker dan zij.
Wat doe je hier zo in je eentje? -Piano spelen, monsieur.
Toe dan.
Felicie, niet doen. Zo maak je mademoiselle boos.
Wat is dit voor lawaai? Hou op, Felicie. Ophouden.
Maak de piano niet kapot. Foei, Raoul. Jij moedigt haar aan.
Dat is niet waar, mademoiselle. -Hou op met dat lawaai, Felicie.
Bederf de piano nou niet. Zal ik voor je spelen?
Dat is beter. Deze piano mag alleen door Annette gebruikt worden.
Ze wordt zangeres en gaat naar het conservatorium.
Repeteren, Annette. Oefening baart kunst.
Ja, mademoiselle.
Zie je mij al op het conservatorium?
Nee bedankt, dame.
niks voor mij muziekavondjes met van die oudjes
en hun opgedirkte vrouwen terwijl zij naar je loeren
Ik hou van je, Annette. Ik hou van je.
Niet aan me zitten. Hou je handen thuis.
Maar... -Wat nou?
Gisteren, op het strand. -Dat was gisteren.
Ik was haar slaaf. Of haar speeltje.
Net als Felicie. Misschien waren we allebei wel haar pop.
Soms was ze me goedgezind, vaak ook niet.
Meestal voelde ik me ellendig. Maar als ze aardig deed, was ik gelukkig.
Tot de dag dat ik uit dat huis vertrok...
wist ik van dag tot dag niet of ik in de gunst was of niet.
Naar Felicie toe was ze veel minder subtiel.
Ze minachtte haar om haar uiterlijk en haar onbeholpenheid.
Haar saaiheid. En toch voelde Annette zich ook tot Felicie aangetrokken.
Waarom? -Felicie's kracht fascineerde haar.
Haar gezondheid ook. Annette's hoest werd erger. Ze wist het.
Ze had haar moeders tbc geërfd. -Ik had het zelf niet door.
Ik had andere dingen aan m'n hoofd. Ik zou naar de militaire academie gaan.
Enerzijds was ik bang, anderzijds had ik er zin in. Ik wilde dolgraag weg.
Ik moest weg. M'n liefde voor Annette werd een kwelling.
Zij leek minder belangstelling voor mij te hebben.
Misschien hield ze van me, maar was ze te jong...
Het was de dag van m'n vertrek en ik wilde alleen zijn met Annette.
Ik wilde zoveel tegen haar zeggen, maar ze deed steeds afstandelijker tegen me.
Ze wilde wel m'n gezelschap, maar ze wees m'n avances af.
Ga slapen. Je gaat slapen.
De truc had ze in haar jeugd in de clubs gezien.
Ze zei dat het makkelijk was. Ik dacht dat het niet zou werken.
Ze doet alsof. -Denk je?
Kom mee naar buiten. Ik moet zo weg. -Jij boft. Ik wou dat ik weg kon.
Maar dat komt nog wel. Maak je geen zorgen. Zodra...
Ik ga iets in je oor fluisteren en dan doe je precies wat ik zeg.
Ja, Felicie. Precies wat ik zeg.
Felicie, popje. Wat doe je?
Wat doe je, Felicie? -Waar lijkt het op?
Is het lekker? -Jazeker.
Ik heb nog nooit zulk lekker brood gehad.
Hou op, Annette. Hou op. Dit is onmenselijk.
Felicie. Felicie, word wakker. Wakker worden.
Wat doe ik hier? -Wat denk je?
Je at een kaars. En dat liet ik je doen. Ik kan je alles laten doen.
Je bent m'n grote, dikke pop. -Heb jij me dat laten doen?
Nu weet ik het weer.
Je hebt me voor gek gezet.
Daar hoefde ik weinig moeite voor te doen.
Je bent van mij. Ik kan je alles laten doen.
Op een dag vermoord ik je. Wacht maar af.
Het was maar een grapje. -Ik vermoord je. Op een dag. Echt.
De hele struktuur van de bijbel steunt erop.
Parfitt, dat is onzin. Jij hebt geen kinderen, ik wel. Het zijn donderstenen.
Dat meisje kwam uit de goot. En dat raakt zo'n kind nooit meer kwijt.
Ik kan het weten. De helft van m'n cliënten is bekend met de goot.
Maar jonge kinderen? In een tehuis van de kerk was zoiets niet gebeurd.
Kinderen zijn onschuldig.
Bespaar ons je preek. Het waren geen kinderen.
Wel toen ze begonnen. Voor zover ik het zie, gedroeg die Annette zich...
als een flirterig type. Als een slet, al vanaf haar puberteit.
Sorry, maar dat is mijn indruk.
Ze kwam uit de goot. Wat voor voorbeeld had ze?
Ze was haar moeders dochter.
Dat is in Gods ogen geen excuus. Iedereen wordt op de proef gesteld.
Vindt u het amusant? -Ja. Sorry dat ik het laat merken.
Wat een onzin allemaal. -Vindt u?
Voor u moet het leven vaste patronen volgen. Maar dat doet het niet.
Ik moet uw zelfvoldaanheid verstoren.
In werkelijkheid zijn er oneindig veel onzekere factoren.
Er is meer dan je meteen ziet. -Begint u het te snappen?
Misschien. -Komt wel. Daarom ben ik u gevolgd.
Het moet. -Hem gevolgd?
U moet het begrijpen. U moet weten hoe het echt zat.
Is dat echt mogelijk?
Na de oorlog zag ik Annette pas weer.
Ik was in Parijs. In uniform, maar ik ging uit het leger.
Zwijnen. Smerige, oude, geile zwijnen.
Weten ze niet hoe goed ik ben? Ik ga weg. Dan zijn ze me hier kwijt.
De graaf zit in je kleedkamer. -Dat zal ze leren.
Ik trouw wel met de graaf.
Hallo, Annette. -Geen publiek achter het toneel.
Herken je me niet? Ik ben het. Raoul.
Eerst dacht ik dat ze me niet wilde zien. En ik wist heel goed waarom niet.
Dit theater was niet het amusements- paleis dat ze voor ogen had gehad.
Hier telde de vorm van haar lichaam meer dan haar stem.
Maar toen... -Raoul, je mag binnenkomen.
Raoul, ik had je niet herkend.
Wat ben je knap in dat uniform. Heb je voor ons gevochten, dappere Raoul?
Ik was niet erg dapper. Het was geen goed moment om soldaat te worden.
Blijf je in de deuropening staan? Straks vat ik kou door de tocht.
Neem me niet kwalijk.
Brobov, dit is een jongen uit dat afschuwelijke tehuis.
Verbaast het je me hier te zien? Ik werk hier maar tijdelijk.
Het Olympia wil me, maar we worden het niet eens. Had ik dat al gezegd?
Ja, liefste. Dat zeg je bijna elke dag. Stel je ons niet aan elkaar voor?
Raoul, dit is graaf Brovoski.
Een Rus. Zegt hij. En dit is Raoul.
Misschien was ze m'n achternaam vergeten.
Ik complimenteerde haar met haar succes, maar hield verder m'n mond.
Als die man wegging, kon ik met haar praten.
En zij kletste maar door.
Op een zeker moment ging ze even weg en was ik alleen met de graaf.
Een goddelijk wezen. -Wat zegt u?
Anya, goddelijk. In elk opzicht.
Schiet op. Ik heb honger. -Ik kom al. Geef me een kans.
Dat doe ik. Ik geef je kansen genoeg.
Ga heen, soldaatje. Je hebt hier niets te zoeken.
Voilà. Is dat mooi genoeg? -Bravo. Uitstekend.
Zo is hij nou altijd. Vol hartstocht.
Die Russen.
Annette, ik had gehoopt dat we samen konden eten.
Dat zou leuk zijn. Maar niet vanavond. -Ga weg, soldaatje.
Ik zei toch dat ik beroemd zou worden? -Ben je nog bij mademoiselle geweest?
Die oude heks? Nee, dank je.
Ik zet nooit meer een voet in dat afschuwelijke Bretagne. Hè, Boris?
Wat is dat? -Een kleinood.
Laat zien.
Ik heb het gemaakt, zie je wel? Ik had het toch gezegd?
De hele wereld ligt voor me open.
Je hebt een kou. We moeten zorgen dat je warm wordt.
Hoe ver gaat u? -Zo ver als nodig is.
Waarvoor? -Om het u duidelijk te maken.
Het is slechts uw versie.
Wacht. Twee jaar later werkte ik bij een krant in Lille. Als loopjongen.
Ik kreeg een brief van mademoiselle dat ik meteen naar Dinard moest komen.
Annette was daar ook.
Wat zeggen de artsen? -Dat ze haar niet kunnen redden.
De tbc heeft de longen verwoest.
Raoul, ze was onze grote hoop.
Ze ging naar Parijs om aan het conservatorium te studeren.
Alle grote werken.
Hoe lang gaat het duren? -Dat weten we niet.
Niet lang meer. Daarom heb ik jou laten komen.
Ik had altijd het gevoel dat jullie tweeën...
Raoul.
Waar is Felicie? -Die verzorgt haar dag en nacht.
Dat arme, domme schaap aanbidt Annette.
Annette is alles wat die arme Felicie altijd had willen zijn.
Raar dat mensen alleen maar zien wat ze willen zien.
Ik ben blij dat je bent gekomen. Je weet wat ze zeggen.
Dat ik niet meer beter word. Dat zeggen ze achter m'n rug om.
Maar verder troosten ze me. Alsof ze tegen een baby praten.
Ik zal ze leren.
Ik zal mezelf niet toestaan dat ik doodga.
Dat deed mama wel. Zij was zwak.
Ik doe het niet. Begrijp je wat ik zeg?
Het prachtige leven dat voor me open ligt.
De wil om te leven, daar gaat het om. Dat zeggen alle goede artsen.
Ik ben niet een van de zwakken die het erbij laat zitten.
Ik voel me nu al beter. Oneindig veel beter.
Ik blijf leven. Echt.
Rotmeid.
Zie je, Raoul? Zo doet ze nou altijd.
Ze is blij dat ik doodga. Ze is gezond en sterk.
Ze is nog nooit ziek geweest. Rotmeid.
En wat heeft het voor zin? Wat heeft ze aan dat dikke lijf van haar?
Wat kan ze ermee?
Luister maar niet naar haar. Ze is binnenkort dood.
En dan leven wij nog. U en ik, monsieur Raoul.
Dan is zij dood en maakt ze kennis met het vagevuur.
Ik gedraag me wel. Ik ben eerzaam.
Ik ben christen. Zij is straks dood.
Maar ik ben gezond en sterk. -Je haat me.
Je hebt me altijd al gehaat, omdat ik mooi ben.
Je haat me.
Maar ik kan je desondanks betoveren.
Ik kan je bezitten, Felicie Bault.
Herinner je je die kaars nog, Raoul?
Als ik het je vroeg...
zou je hier voor me op je knieën gaan.
Karkas.
Grote, dikke pop.
Je praat onzin. Je bent stervende. -Maar je doet het wel.
Om mij een plezier te doen.
Ga op je knieën voor Annette.
Alsjeblieft, Felicie. Ik vraag het je.
Je moet...
knielen.
Zie je haar, Raoul? Met haar domme gezicht. Wat belachelijk.
Je mag nu wel weer gaan staan, Felicie.
Je hoeft niet zo chagrijnig te kijken.
Ik ben je meesteres.
Je bent mijn bezit.
Jij gaat dood. Ik blijf leven.
Dat zullen we nog wel zien.
Ik was er niet bij toen ze stierf. Het was kennelijk een vreselijke dood.
Ze verzette zich als een krankzinnige.
'Ik ga niet dood, hoor je me? Ik blijf leven.'
Maar zelfs zij kon de dood niet te slim af zijn.
En toen was het voorbij. Annette Ravel was niet langer onder ons.
Zo leek het.
Een half jaar later werd ik naar het tehuis geroepen.
Felicie Bault is enorm veranderd.
Nadat Annette was overleden, is Felicie helemaal ingestort.
Misschien van verdriet. Ze lag in bed. Rusteloos. 's Nachts huilde ze.
Bijna alsof ze koorts had. -Is ze nu beter?
Beter? Soms is ze net zoals ze vroeger was.
En dan is ze ineens heel anders. -Hoe dan?
Dan lijkt ze wel een ander.
Ze speelt zelfs piano. -Felicie?
Soms. Alleen als ze anders is. Ze zingt zelfs, Raoul.
Beste Raoul, kijk niet zo verbaasd.
Ik luister niet meer naar deze onzin. Dit gaat tegen de kern van m'n geloof in.
Of u heeft dit zelf bedacht of u bent in een boosaardige grap getrapt.
Dit is wel wat wij artsen zelf hebben gezien.
Dan zijn de artsen ook dom. Wat weet u nou?
Het was bedrog. Felicie had Annette jarenlang bestudeerd.
Nu Annette weg was, kon Felicie eindelijk aandacht krijgen.
Nu stond zij in het middelpunt. Alle aandacht ging altijd uit naar Annette.
Had er een advocaat bij gehaald. We hadden het bedrog zo ontdekt.
We hebben mr. Quimbellier erbij gehaald, een eminente jurist.
Ik geloof er niets van. -Wat denkt u dan dat u moet geloven?
Dat de geest van dat meisje Felicie's lichaam kon delen.
Belachelijke onzin. Sir Campbell, u kunt dit niet geloven.
Geloof. Dat heb ik altijd al een lastige kwestie gevonden.
Ik geloof niet klakkeloos hetgeen de gewone man zegt.
Na de dood gaat de geest naar God. -Wat bedoelt u precies met 'geest'?
Ik vind dat geestelijken altijd wat vaag doen over de geest.
God is een geest. Wie Hem aanbidt, doet dat in geest en in waarheid.
Geklets. -Ik protesteer, Sir Campbell.
Lees Johannes 4:24 maar. -Ja, maar wat betekent het?
Wat is de geest? Wat is het leven? Ik weet het niet.
Ik heb als arts geen idee wat leven is of waar het heen gaat na de dood.
De kerk is er duidelijk over. -Helemaal niet.
De kerk wil z'n kudde bezitten. Net als Annette. 'Op je knieën.'
'Geloof wat we je vertellen.' Parfitt, ik vraag je wat leven is.
Wat is het? Waar gaat het heen?
Zie je hoe wij deskundigen kibbelen? Terwijl we zouden moeten luisteren.
U was nog niet klaar met uw verhaal. -Nee.
Ik liep weg. Ik kon er niets aan doen.
Maar ik bleef niet weg. Ik ging dat jaar meerdere keren terug.
En ik zag dat Felicie geleidelijk...
Speel wat voor me, Felicie.
Niet met me spotten. Ik kan niet spelen. -Wel. Ik heb het zelf gehoord.
Spot alsjeblieft niet met me. De mensen...
De mensen nemen me hier in de maling. -Hoe dan?
Ze zetten de klokken vooruit. Er verdwijnen hele dagen.
Zij doet het, hè?
Die rotmeid. Ze is nog steeds...
Help me, monsieur Raoul.
Help me.
Beste Raoul, wat is het heerlijk om gezond te zijn. Sterk.
Kus me, Raoul.
Felicie... -Wat?
Je spreekt Italiaans. -Ik ben niet zo stom als ik eruitzie.
Hoe zie je eruit, Felicie? Kom mee.
Kom. Hoe zie je eruit?
Hoezo? Wat zegt uiterlijk nou? Ik ben sterk.
En ik ben een goede actrice. Ik kan veel rollen spelen.
En die speel ik goed ook.
Kus me, Raoul.
Je weet dat je dat wilt. Dat weet je heel goed.
We moeten iets doen. -Dat weet ik.
Het heeft niets met Annette te maken. Zij was zo beschaafd. Lief, zachtaardig.
Arme Annette. -Felicie heeft uw hulp nodig.
Gaat het? -Natuurlijk wel.
Raoul gaat weg. Neem even afscheid.
Ik geef je eten mee voor onderweg.
Geen zorgen. Ik pas goed op haar.
Zal ik contact opnemen met de dokter? -Dat moet u zeker doen.
Tot ziens, Felicie.
Monsieur Raoul... -Ja, Felicie?
Zij doet het. -Wie?
Die rotmeid. Toen ze nog leefde, kwelde ze me altijd.
En nu ze dood is...
is ze slecht. Ze is slecht, geloof me.
Ze steelt het brood uit je mond, de kleren van je lijf...
en de ziel uit je lichaam. -O god.
Soms hoor ik haar stem. Niet in m'n oor.
Niet in m'n oor. In m'n hoofd.
Ze jaagt mij weg. Ze jaagt mij straks helemaal weg.
En wat moet ik dan? Hoe gaat het dan verder met mij?
Waar blijf ik dan?
Als het zover komt, monsieur Raoul...
Ik ben erg sterk.
Met m'n handen. Veel sterker dan zij ooit zal zijn.
Heel erg sterk.
Ze overleeft mij niet.
Dat was de laatste keer dat ik Felicie Bault heb gezien.
Ik ging in Londen werken en probeerde het hele verhaal te vergeten.
En vanavond, al die jaren later...
bezocht ik een lezing van de beroemde dokter Sir Campbell Clark.
En hij sprak over de zaak van Felicie Bault.
En ik moest hem dit vertellen, voor ons aller bestwil.
Ik geloof het niet. -De kleren van m'n lijf...
de ziel uit m'n lichaam.
Ik wil en mag het niet geloven.
Heeft Felicie zichzelf gewurgd of...
Ik zeg het u: De geschiedenis van Felicie Bault...
is de geschiedenis van Annette Ravel. U heeft haar niet gekend. Ik wel.
Ze was bijzonder op het leven gesteld, dat verzeker ik u. Dat weet ik.
Waar gaat het leven heen, vraagt u.
Als het lichaam slechts een huis biedt aan het leven...
Wat doet u als er een inbreker in uw huis is?
U wilt hem kwijt, toch? Misschien doodt u hem zelfs wel.
Mijn god.