Έλα γλυκειά μου...
Ο Κύριος θα είναι ο καθοδηγητής μου...
στα πράσινα λιβάδια του ουρανού...
14 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Λούσι Κρέιλ
ΠΕΝΤΕ ΜΙΚΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ Μετάφραση - Υπότιτλοι Doctor - Zania
Ευχαριστώ.
-Εις υγείαν... -Εις υγείαν.
- Λοιπόν...
δις Λεμαρσάντ...
- Κύριε Πουαρό, δεν είναι αυτό το όνομά μου...
- Με συγχωρείτε,αλλά νόμιζα
πως θα συναντούσα την δις Λεμαρσάντ!
- Έτσι λεγόμουν σαν παιδί.
Το πραγματικό μου όνομα είναι Κρέιλ.
Λούσι Κρέιλ.
- Κρέιλ... Κάτι μου θυμίζει....
- Ναι, ο πατέρας μου ήταν ο Άμιας Κρέιλ, ζωγράφος.
Και η μητέρα μου ήταν η...
Κάρολάιν Κρέιλ.
- Ακριβώς.
- Ναι... ναι....
Τραγική ιστορία.
Συνέβη όμως πριν πολλά χρόνια, έτσι;
- Πρίν 14 χρόνια.
- 14 χρόνια;
Είδα έναν πίνακα του πατέρα σας.
..."Στην ομίχλη".
- "Κορίτσι στη Σκιά".
- "Κορίτσι στη Σκιά", αυτό ήταν!
Είναι μια εντυπωσιακή σύνθεση.
- Ναι, ήταν μεγάλος ζωγράφος.
- Είχε μεγάλη φήμη.
- Δεν ήρθα εδώ να συζητήσουμε περί τέχνης κε Πουαρό.
Θέλω να εξιχνιάσετε τον φόνο του.
Ήμουν 7 ετών τότε.
Ήμουν πολύ μικρή για να καταλάβω τι συνέβη.
Ζούσα στο Ντέβον, σ'ένα σπίτι που λεγόταν Αλντέμπουρι.
Οι γονείς αγαπιόντουσαν πάρα πολύ.
Από πολλές πλευρές είχα μια ιδανική παιδική ηλικία.
Ξαφνικά μια μέρα με πήραν απ΄το σπίτι μου...
και με έστειλαν σε συγγενείς στον Καναδά.
Όταν έγινα 21 αναγκάστηκαν να μου πουν την αλήθεια.
Καταρχήν είχα γίνει οικονομικά ανεξάρτητη.
Και έπειτα,ήταν βλέπετε και εκείνο το γράμμα...
- Το γράμμα;
- ...που μου έγραψε η μητέρα μου λίγο πριν πεθάνει.
Θυμάστε πως η μητέρα μου κρεμάστηκε...
για τον φόνο του πατέρα μου.
- Τι έγραφε;
- Μα πολύ απλά, ότι δεν έφταιγε εκείνη!
Ήταν αθώα και το ξέρω!
Αυτό θέλω να αποδείξετε!
- Γιατί εγώ δεσποινίς μου;
- Έχω ακούσει για εσάς...
...για όσα έχετε κάνει...
...για τον τρόπο που δουλεύετε.
Είναι θέμα ψυχολογίας. Καταλαβαίνετε;
- Ναι, βέβαια.
Η επιτυχία μου βασίζεται στην ψυχολογία ή...
...στα αινίγματα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Αυτό χρησιμοποιώ εγώ.
Έχει όμως περάσει τόσος καιρός δεσποινίς μου απ'το συμβάν...
- Τα μυστικά και τα ψέματα κύριε...
Το παρελθόν με κρατάει δεμένη...
Δεν με αφήνει να ζήσω...
Και μέχρι να αναπαυθούν αυτά τα φαντάσματα
αδυνατώ να προχωρήσω.
- Καλώς.
Με τιμά η εμπιστοσύνη που μου δείχνετε...
Αλλά...
καταλαβαίνεις, δεν μπορώ να δεχθώ τη σιγουριά σου για την αθωότητα της μητέρας
Είχε κριθεί ένοχη τότε, έτσι;
- Πρέπει να μάθω την αλήθεια κύριε...
- Και αν η αλήθεια δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σας;
- Πρέπει να μάθω.
"Δηλητηρίασε τον σύζυγό της;"
...και απο 'κει στον τόπο της εκτέλεσης...
που θα απαγχονιστείς μέχρι θανάτου.
- Πρέπει να αναγνωρίσω πως δεν ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μου.
- Η υπεράσπιση υποστήριζε πως αυτοκτόνησε, έτσι;
- Φοβάμαι πως δεν πήγε και πολύ καλά.
Ο Αμιας Κρέιλ δεν ήταν τέτοιος τύπος.
Κρασί, γυναίκες, μπύρες...
...σαρκικές ηδονές...ξέρετε.
Η ιδέα ότι θα αυτοκτονούσε για λόγους συνειδήσεως....
...ε λοιπόν,ειλικρινά, δεν πιστεύω οτι είχε συνείδηση!
- Οπότε κατά την αποψή σας η κα Κρέιλ ήταν ένοχη;
- Πίστευα οτι από αυτή την ιδέα ξεκινάμε.
- Αυτή το παραδέχθηκε ποτέ;
- Δεν χρειαζόταν κε Πουαρό.
Ήξερα οτι θα χάναμε με το που ανέβηκε στο ειδώλιο.
Σίγουρα είχε κίνητρο.
Ο Άμιας Κρέιλ έμπλεκε πάντα με κάποια γυναίκα...
...όμως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.
Μια κοπέλα...
...η Έλσα Γκριρ...
Μόλις είχε κλείσει τα 18.
Πραγματικά πολύ ομορφούλα.
Ήξερε τι ήθελε και ήθελε τον Άμιας Κρέιλ.
Τον έπεισε να την ζωγραφίσει και αυτός την ερωτεύτηκε.
Η Κάρολάιν Κρέιλ ακούστηκε να λέει ότι...
αν δεν την εγκαταλείψει θα τον σκοτώσει.
-Ποια ήταν τα στοιχεία που την ενοχοποίησαν;
- Έκλεψε δηλητήριο από ένα γείτονα που είχε πάθος με τα βότανα...
το έκρυψε σε ένα μπουκαλάκι με άρωμα...
και όταν η αστυνομία το βρήκε στο δωμάτιό της, είπε ότι ήθελε να αυτοκτονήσει.
Δεν μπόρεσε όμως να εξηγήσει γιατί το μπουκάλι ήταν άδειο...
και πάνω του είχε τα αποτυπώματά της.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ήπιε ο Αμιας Κρέιλ για να αυτοκτονήσει.
Αλλά αν το είχε κάνει...
...θα ήταν τα αποτυπώματά του στο μπουκάλι.
- Και πως τον δηλητηρίασε;
- Του μόλυνε τη μπύρα χρησιμοποιώντας ενα σταγονόμετρο.
- Συγγνώμη κύριε... Τι εννοείτε "μόλυνε";
- ...Δηλητηρίασε.
Του έφερε ένα μπουκάλι την ώρα που ζωγράφιζε.
Η αστυνομία βρήκε το σταγονόμετρο
διαλυμένο κοντά στον τόπο του εγκλήματος.
Η πολιτική αγωγή είχε μια υπέροχη μέρα.
- Οπότε λοιπόν...
Έβαλε το δηλητήριο στο μπουκάλι πριν του το πάει.
- Δεν υπήρχε δηλητήριο στο μπουκάλι, μόνο στο ποτήρι.
- Καταλαβαίνω.
- Έτσι κάνετε εσείς τον μυστήριο κε Πουαρό;
- Όχι, όχι, όχι... με συγχωρείτε!
Αλλά πιστεύω οτι ήταν και άλλα άτομα παρόντα εκείνη τη στιγμή.
- Ναι ήταν... Για να σκεφτώ...
Πέντε άτομα αν δε με απατά η μνήμη μου...
Ο Φίλιπ Μπλέικ...
ένας από τους καλύτερους φίλους του Κρέιλ...
Ο Μέρεντιθ, ο μεγαλύτερος αδερφός του...
μένει στην άλλη όχθη του ποταμού, μπροστά στο σπίτι που έγινε το έγκλημα.
Η Έλσα Γκριρ φυσικά...
η μετέπειτα λαίδη Ντίτισαμ.
Αυτό το καιρό σπαταλάει το χρόνο της στο δικαστήριο για το διαζύγιό της.
Υπήρχε και μια γκουβερνάντα... Γουίλσον...
Α, Γουίλιαμς την έλεγαν!
Πολύ ικανή, αλλά...
όχι και υπόδειγμα τρυφερότητας.
Και φυσικά, ήταν και η Άντζελα...
η ετεροθαλής αδερφή της Κάρολάιν...
την είχαν ήδη στείλει στο σχολείο όταν έγινε η δίκη.
Η καημένη...
- Πιθανόν να είχε και αυτή τα προβληματά της...
- Είχε ένα ατυχές συμβάν όταν υιοθετήθηκε.
Η Κάρολάιν Κρέιλ, αν και μικρή είχε ένα ζωηρό ταμπεραμέντο...
Δεν διαφωνώ οτι ήταν ανώριμη αλλά ήταν...
καταπληκτικό πλάσμα...
Δεν θα ξεχάσω οτι είχε μια ικανότητα να γίνεται αξιοθαύμαστη...
Κατά κάποιο τρόπο ήταν...
Τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι στο όνομα της αγάπης!
- Μπορούν να κάνουν μεγάλες ανοησίες...
Εντάξει... Σας ευχαριστώ κε Μοντάγκ...
με βοηθήσατε πάρα πολύ.
- Ήταν ευχαριστησή μου να σε γνωρίσω Πουαρό.
- Πείτε μου σας παρακαλώ...
εάν, όπως υποστηρίζει η κόρη, η Κάρολάιν δεν σκότωσε τον σύζυγό της...
- Μα το έκανε γέρο μου, έχεις το λόγο μου...
- Ισως είναι πιο λογικό να το έκανε έναν από αυτούς τους πέντε.
- Δεν είχε κανείς από αυτούς κίνητρο.
- Ναι, αλλά παρόλα αυτά, νομίζω πως πρέπει να τους επισκεφτώ.
- Θα πάρεις πέντε διαφορετικές εκδοχές του ίδιου γεγονότος;
- Ευχαριστώ Πίρς.
- Παρακαλώ κε Μπλέικ.
- Με υπηρετεί καλά, παρόλο που είναι λίγο αδέξιος.
- Εβίβα!
- Ποιός θα το πίστευε;
Να γνωρίσω τον διάσημο Ηρακλή Πουαρό!
- Πουαρό κύριε (με προφορά). Ηρακλή Πουαρό.
- Πουαρό.
Πουαρό..
Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τα γαλλικά.
Μπερδεύεται η γλώσσα μου.
- Εγώ είμαι Βέλγος κύριε και όχι Γάλλος.
- Λοιπόν...
Πως μπορώ να βοηθήσω;
- Η υπόθεση Κρέιλ κύριε.
Αυτήν θέλω να συζητήσουμε.
- Για ποιό λόγο, που να πάρει;
- Μου δόθηκε ανάθεση να επανεξετάσω την υπόθεση.
- Από ποιόν;
- Από την Λούσι Κρέιλ.
- Την Λούσι Κρέιλ...
- Μάλιστα κύριε.
- Δεν έχω τίποτα να συζητήσω.
- Ζητάω μόνο πέντε λεπτά από τον χρόνο σας.
- Γιατί χώνει τη μύτη της, διάβολε;
- Επειδή θέλει να ξέρει την αλήθεια.
- Όλοι ξέρουν την αλήθεια.
- Δεν θέλει παρά να επιβεβαιώσει τα γεγονότα.
- Εχει τελειώσει.
Είναι νεκρή, θαμμένη υπόθεση...
- Όπως και οι γονείς της, κύριε.
- Ο Άμιας Κρέιλ...
ήταν ο καλύτερος φίλος για έναν άνθρωπο.
Γνωριζόμασταν από παιδιά.
Εγώ, ο αδερφός μου, η Κάρολάιν...
Ο Άμιας ήταν φοβερός τύπος.
Όλο αυτό το ταλέντο και η όρεξη για ζωή...
καταστράφηκαν εξ' αιτίας της.
- Δεν την συμπαθούσες.
- Είναι και αυτό μια άποψη...
Ο Άμιας δεν το αντιλήφθηκε ποτέ.
- ΄Ηταν μια εξαπάτηση προς αυτόν;
- Εκείνη, αυτό ήθελε να πιστεύει.
Ήθελε να παίζει το ρόλο του θύματος και το κατάφερνε πολύ καλά...
αλλά κατά βάθος ήταν ψυχρή και υπολογίστρια.
Είχε ένα διαβολεμένο ταμπεραμέντο.
Προσπάθησε να σκοτώσει τη μικρή της αδερφή, για όνομα του Θεού!
- Ειλικρινά;
- Απολύτως!
Της πέταξε ένα πρες-παπιέρ και την τύφλωσε απ'το ένα μάτι.
Την παραμόρφωσε για όλη της τη ζωή.
- Ξέρετε ποιός ήταν ο λόγος για αυτή τη συμπεριφορά;
Απλή ζήλια.
Έτσι απλά.
Η ίδια ζήλια την έκανε να σκοτώσει τον Άμιας.
Στο λέω εγώ...
αυτή η γυναίκα μόνο μπελάδες έφερνε!
Ακόμα και όταν ήταν μικρή...
Πως μας έπαιζε εμάς τα αγόρια...
Έδωσε σε όλους από ένα σημάδι αλλά στο τέλος διάλεξε τον Άμιας.
Καθόλου απρόσμενο.
Αυτός θα κληρονομούσε το Αλντέμπουρι, ήταν ο καλλιτέχνης...
Μια πλούσια ιδιοφυΐα! Τι καλύτερο να περίμενε;
- Εκπληκτικό, έτσι δεν είναι;
Πόσο νωρίς ρίχνονται τα ζάρια στη ζωή!
- Ναι, υποθέτω πως είναι!
Εν πάσει περιπτώσει... Μετά το γάμο...
κράτησα αποστάσεις για κάποιο χρόνο.
Αλλά έπεσα θύμα του πειρασμού.
- Τι εννοείτε "πειρασμό";
- Το Αλντέμπουρι...
ένα μέρος που δεν μπορούσα να του αντισταθώ.
Περάσα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια σ'αυτό το σπίτι!
Φιλ! Έφτασε!
Είχε έρθει πια ο Σεπτέμβρης...
Ήλπιζα να περνούσα μερικές ήσυχες εβδομάδες.
Θείε Φιλ!
Αλλά θα έπρεπε να το είχα αντιληφθεί.
- Καλημέρα κε Μπλέικ!
- Καλημέρα κα Σπριγκς!
- Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω!
- Και εγώ!
- Άμιας σε παρακαλώ!
- Αυτό το βιολί κρατάει εδώ και ώρα!
- Γειά σου θείε Φιλ!
- Γειά σου!
Πόσο μεγάλωσες!
Σε προσέχει η Άντζελα, έτσι;
Όχι;!
-Όχι; -Άντε Λούσι! Πιάσε με!
- Να είστε φρόνιμες!
- Γιατί δε με ακούς Άμιας;
- Για όνομα του Θεού, Καρολάιν!
- Το βάζεις στα πόδια όπως πάντα!
- Πάει το σερβίτσιο!
Υπήρχε πάντα κάτι να πλανάται στην ατμόσφαιρα.
Αυτή τη φορά...
...μπορούσες να κόψεις τον πάγο μ'ένα μαχαίρι!
Και κατάλαβα νωρίς το γιατί.
- Άμιας, παλιόπαιδο, τί κάνεις;
- Δεν είναι αξιαγάπητη;
Ωρες-ώρες θα ήθελα να μην την είχα γνωρίσει ποτέ.
Δόξα τω Θεώ που εμφανίστηκες!
Ένα σπίτι γεμάτο γυναίκες μπορεί να τρελλάνει οποιοδήποτε άντρα!
- Φίλιπ! Τι ευχάριστο που σε βλέπω!
- Γειά σου Κάρολάιν!
- Ήρθες ακριβώς στην ώρα για μεσημεριανό.
Θα έρθει και η Έλσι;
- Έλσα την λένε.
- Ο Άμιας της κάνει το πορτραίτο.
Είναι μια κοπελίτσα, πολύ κοκέτα.
Θα έπρεπε να προσέχει με τόσο ήλιο ξέρεις!
Μπορεί να γεράσει πρόωρα.
- Τα πράγματα είναι λίγο... μπερδεμένα τώρα.
- Είναι σοβαρό; Για την Έλσα εννοώ.
- Θα μπορούσε να γίνει ένας πολύ καλός πίνακας.
- Δεν σε ρώτησα αυτό.
- Με ξέρεις Φίλ...
Δεν μπορώ να συγκρατηθώ.
Μετά η κατάσταση χειροτέρεψε.
Ο Άμιας και η ετεροθαλής αδερφή της Κάρολάιν, η Άντζελα, μάλωναν όλο το πρωί.
- Μπορείς να το σταματήσεις αυτό Άντζελα;
- Ποιό;
- Να χτυπάς τη γλώσσα σου.
- Δεν την χτυπάω!
- Μα ναι!
- Άμιας...
- Λέω να δοκιμάσω το άλλο κιμονό... το κίτρινο.
Θα έδειχνε υπέροχο με φόντο το νερό, δεν νομίζεις;
- Κίτρινο... Δελεαστικό!
Φυσικά, φορεμένο από μερικούς ανθρώπους μπορεί να δείχνει λίγο!
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις...
- Μην ανησυχείς Καρολάιν...
Είμαι αρκετά νέα για να μπορώ να το φορέσω!
- Δεν αλλάζουμε τίποτα!
Το άκουσες αυτό; Είναι σαν να ταΐζουμε μια μαϊμουδοφωλιά!
- Γιατί δε με ξεφορτώνεσαι;
- Δεν το έχω ξαναδεί αυτό!
- Το έφτιαξε ο Βόλγκα ΜακΝτάουελ, ένας νεαρός Νορβηγός.
- Ασυνήθιστος,ε; Όλος ο κόσμος μιλάει για αυτόν.
- Έχει την αίσθηση του χιούμορ πάντως...
Δεν συμφωνείτε δις Γουίλλιαμς;
- Ξύλο ροδακινιάς είναι;
- Ευχαριστώ κα Σπριγκς.
- Αυτό το δωμάτιο θα ήταν τόσο όμορφο αν είχε άλλη διακόσμηση...
Όταν θα μένω εγώ εδώ, θα πετάξω όλα τα σκουπίδια...
τα οποία αντιπροσωπεύουν την σπιτονοικοκυρα.
Και ίσως οι πιο απλές κουρτίνες να ήταν αξιοθαύμαστες.
Δεν θα έδειχναν όμορφα την ώρα του δειληνού;
- Σκέφτεσαι να αγοράσεις το σπίτι Έλσα;
- Δε θα χρειαστεί.
- Δεν καταλαβαίνω αγαπητή μου.
- Όλη αυτή η προσποίηση...
Είναι τόσο ανέντιμη!
Ο Άμιας και εγώ αγαπιόμαστε και θα παντρευτούμε.
Συνεπώς θα μετακομίσω εδώ.
- Όπως ακριβώς το υποπτευόμουνα αγαπητή μου:
είσαι εντελώς ηλίθια.
- Αυτή η διαβολεμένη μπριζόλα μου προκάλεσε δυσπεψία.
- Η κα Σπριγκς θα μπορούσε να σου φέρει μια σόδα.
- Καλή ιδέα.
- Α! Επι την ευκαιρία...
Η Έλσα λέει οτι θέλεις να την παντρευτείς.
Είναι αλήθεια;
- Είναι σωστό να ξέρει και αυτή.
- Άμιας.
Είναι αλήθεια;
Τότε...
...έτσι είναι!
- Με συγχωρείτε... Εγώ θα...
Τωρα, κοιτάζοντας πίσω...
δεν θα εκπλαγόμουν αν είχε αποφασίσει τότε να τον σκοτώσει.
- Άμιας ετοιμάσου! Πρέπει να πάμε στον Μέρεντιθ για τσάι, το θυμάσαι;
- Ναι, φυσικά.
- Φίλιπ...
Θα έπρεπε να ψαρεύεις όσο είσαι εδώ. Η θάλασσα είναι γεμάτη ψάρια.
Έτσι πήγαμε όλοι στον Μέρεντιθ.
Δεν ήμασταν χαρούμενοι εκείνο το απόγευμα.
- Δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο Άμιας!
- Μάλλον πως θα το κάνει!
- Δε μπορεί να παρατήσει τη γυναίκα του και το παιδί του για ένα κοριτσόπουλο!<
Είναι πολύ νέα για να ξέρει τι κάνει...
- Ξέρει πολύ καλά.
Καημένε Μέρι...
Όλη αυτή η ευαισθησία...
Δεν είχε κανένα νόημα.
Δύσκολο να πιστέψεις πως προερχόμασταν από την ίδια πάστα.
Μετά το τσάι
μας πήγε στο εργαστήριό του.
- "Κώνιον"!
Δεν έχω ξανακούσει για αυτό.
- Προέρχεται από τα άνθη του Κώνιουμ Μακουλάτουμ.
Πολύ δηλητηριώδες, αλλά μπορεί να θεραπεύσει...
-Συγνώμη για αυτό...
Μετά του ήρθε η ιδέα να μας διαβάσει...
για το θάνατο του Σωκράτη ή του Πλάτωνα ή κάτι τέτοιο.
- "Ο άνθρωπος που του χορήγησε το δηλητήριο τον τσίμπησε στο πέλμα...
και τον ρώτησε αν το ένιωσε.
Ο Σωκράτης απάντησε αρνητικά.
Τότε έκανε το ίδιο στα πόδια του και ανεβαίνοντας σταδιακά κατ'αυτόν τον τρό
μας έδωσε να καταλάβουμε οτι ήταν παγωμένος και μουδιασμένος.
Είπε ότι...
όταν θα φτάσει στην καρδιά...
ο Σωκράτης θα πεθάνει."
Εκείνο το βράδυ, μετά που γυρίσαμε σπίτι...
ο Άμιας και η Άντζελα καυγάδισαν αρκετά για κάτι.
Αλλά δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο.
Μάλιστα έχω την εντύπωση οτι του πέταξε κάτι.
- Μπορείτε να θυμηθείτε τί;
- Μα τω Θεώ, όχι! Πάνε 14 χρόνια από τότε.
- Ω, μα ναι! Φυσικά.
Με βοηθάτε πάρα πολύ κε Μπλέικ.
Το επόμενο πρωί, όταν κατέβαινα τη σκάλα, άκουσα...
τον Άμιας και την Κάρολάιν να τσακώνονται στη βιβλιοθήκη.
Δεν ξέρω που την έβρισκαν τέτοια ενέργεια!
- Εσύ και οι γυναίκες σου!
Θα σε σκοτώσω μια μέρα Άμιας!
Το ορκίζομαι πως θα το κάνω.
- Καλημέρα.
- Όμορφη μέρα.
- Θέλω να αρχίσουμε δουλειά.
-Πάω να αλλάξω. -Μην αργήσεις πολύ.
Αυτές οι γυναίκες!
Και πήγε πίσω στον πίνακά του...
ενώ εγώ ξαναγύρισα μέσα.
- Α, καλημέρα!
- Είναι πολύ σκληρό! Πολύ σκληρό!
Μόλις που με πρόσεξε.
Και τώρα φυσικά, καταλαβαίνω το γιατί.
- Ναι;
Τι στο διάβολο συμβαίνει;
- Άκουσα κάποιους θορύβους στο εργαστήριο...
και έτσι... πήγα να ρίξω μια ματιά...
και το μπουκάλι με το κώνιο... όχι μόνο δεν ήταν στη θέση του...
αλλά ήταν άδειο... και ορκίζομαι πως χθές ήταν γεμάτο...
- Είσαι σίγουρος;
- Βέβαια και είμαι σίγουρος!
Είμαι πολύ προσεκτικός με αυτά.
Κατάλαβα αμέσως πως ήταν η Κάρολάιν.
Έπρεπε να πάω στον Άμιας και να τον προειδοποιήσω.
- Παράλογο. Η Κάρολάιν ούτε που θα το σκεφτόταν!
- Και τι εξήγηση δίνεις τότε;
- Θα το συζητήσουμε μετά το φαγητό.
- Θα της φτιάξω τις βαλίτσες.
-Τι σκαρώνετε εσείς οι δυό; -Εμείς απλά...
-Τι έκπληξη! -Ναι...
- Είχαμε μια συζήτηση για την Άντζελα και το σχολείο της.
Δεν είμαι καθόλου πεπεισμένη οτι κάνουμε το σωστό.
- Συγνώμη.
Γειά σε όλους σας!
- Θα σκότωνα για μια κρύα μπύρα!
- Θα σου στείλω μία.
Νομίζω οτι όλοι θα θέλαμε από μια μπύρα!
Και τότε συνέβη...
- Άσε να την πάω εγώ.
- Α, όχι. Εσύ κάτσε να χαρείς τον ήλιο.
Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα, ότι ίσως λόγω της ζήλειας της...
δεν άντεχε να τους σκέφτεται μόνους.
Έπρεπε να το είχα καταλάβει αλλά απλά έκανα τον παρατηρητή.
Είχα την ευκαιρία να τον σώσω...
και δεν έκανα τίποτα.
Άδικα κατηγορείς τον εαυτό σου κε Μπλέικ.
Ο Άμιας δεν ήρθε στο τραπέζι το μεσημέρι.
Τότε η Καρολάιν του πήγε καφέ.
Ήταν τόσο ήρεμη παρ'όλα αυτά.
Πρέπει να ήξερε οτι ήδη θα είχε πεθάνει.
Η δις Γουίλιαμς πήγε μαζί της και...
ο Μέρεντιθ πήγε μια βόλτα.
Αλλά δεν πέρασε πολύ ώρα μέχρι να τον ξαναδούμε.
- Φωνάξτε ένα γιατρό γρήγορα.
- Τι συνέβη;
- Ο Άμιας...
- Τι;
- Φοβάμαι πως είναι νεκρός...
- Άμιας!
- Βρες ένα γιατρό.
Πρόσεχέ την.
Όλα έμοιαζαν σαν μια τρέλλα.
Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο.
- Εσύ τον σκότωσες!
Τον σκότωσες!
- Σκότωσες τον πιο αγαπημένο μου φίλο!
- Όχι!
Μόνος του το έκανε!
- Αυτό να το πεις στην αστυνομία!
Ούτε αυτοί την πίστεψαν.
- Καλώς κε Μπλέικ...
η αλήθεια...
έχει την τάση να ξετυλίγεται μόνη της.
- Κε Πουαρό...
- Λαίδη Ντίτισαμ...
- Ας μπούμε στο θέμα, εντάξει;
Ότι είχα να πω για την υπόθεση, το είπα πολλά χρόνια πριν.
Αλλά το γράμμα σας με ξάφνιασε.
Είστε τυχερός που με πλημμύρισε η περιέργεια!
- Πραγματικά κυρία μου!
Πρέπει να είναι πολύ επώδυνο για σας να θυμάστε!
- Επώδυνο; 'Οχι...
Ο πατέρας μου ήταν φιλόδοξος, ανέβηκε στην ιεραρχία...
και έκανε καριέρα.
Δεν μπορείς να το πετύχεις αυτό αν δεν έχεις κότσια κε Πουαρό...
και εγώ είμαι κόρη του πατέρα μου!
Δεν είμαι τόσο ευαίσθητη όσο νομίζετε!
- Α, αυτό κάνει τα πράγματα ευκολότερα τότε!
- Πόσες φορές βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα!
Στο δικαστήριο, για παράδειγμα, οι άνθρωποι πίστεψαν πόσο...
...δύσκολα ήταν τα πράγματα για μένα!
Επιθετικές ερωτήσεις, τρομακτικοί δημοσιογράφοι...
το άμυαλο πλήθος να ουρλιάζει!
- Αλλά οι άγγλοι έχουν αδυναμία στην ηθική, έτσι;
- Μπορείς να το πεις και έτσι.
- Τότε αφού το δικαστήριο δε σας φάνηκε μαρτύριο, πως σας φάνηκε;
- Το διασκέδασα!
Βλέπετε, εγώ απέκτησα ακριβώς αυτό που ήθελα!
- Και τι ήταν αυτό;
- Την Κάρολάιν Κρέιλ να κρέμεται στην άκρη ενός σκοινιού!
Καφέ;
Σ' ευχαριστώ Τίπιν.
Αναφέρατε στο γράμμα σας ότι η δις ....
- Λεμαρσάντ.
- Ακριβώς.
...σας προσέλαβε. Δεν την γνωρίζω.
- Είναι η κόρη του Άμιας και της Κάρολάιν Κρέιλ.
- Α, ασφαλώς! Υπήρχε και ένα παιδί!
Θεέ μου! Πίστεψε πως φταίω εγώ;
- Αυτό είναι μια πιθανή ερμηνεία, ναι!
- Τι ανοησία! Σαντιγί;
- Όχι, όχι! Ευχαριστώ!
Οπότε εσείς δεν αναλαμβάνετε καμία ευθύνη;
- Γιατί να το κάνω αυτό;
Τον αγαπούσα και θα τον έκανα ευτυχισμένο.
Και αυτή η γυναίκα τον σκότωσε για να με εμποδίσει!
Πρέπει να καταλάβετε...
Ο Άμιας Κρέιλ δεν αποπλάνησε κανένα αθώο κορίτσι!
Δεν ήταν καθόλου έτσι τα πράγματα!
- Με λένε Έλσα Γκριρ.
Μόλις τον είδα ήξερα πως έπρεπε να τον έχω.
- Θέλω να με ζωγραφίσεις.
- Δεν κάνω πορτραίτα.
- Είμαι αρκετά πλούσια, να ξέρεις.
Μπορώ να πληρώσω.
- Γιατί να θέλω να ζωγραφίσω εσένα;
- Θέλεις όμως, έτσι δεν είναι;
Και εγώ πάντα παίρνω αυτό που θέλω!
Λοιπόν, πότε αρχίζουμε;
- Εάν σε ζωγραφίσω...
θα κάνω και έρωτα μαζί σου.
Αυτό θα γινόταν και χωρίς να το πεις!
Και έτσι με προσκάλεσε σε αυτό το σπίτι.
Τολμηρή πράξη!
Την Καρολάιν δεν φαινόταν να την ενοχλεί.
Δεν με συμπαθούσε, αλλά... γιατί να με συμπαθεί;
Δεν είπαμε ποτέ κάτι που θα μπορούσε να ακούσει.
Ξέραμε πολύ καλά και οι δύο τι συνέβαινε.
- Τι τρέχει;
- Νομίζω πως πρέπει να επιστρέψεις στο Λονδίνο.
- Και ο πίνακας...
Μόλις ξεκινήσαμε.
- Δεν μπορώ να σε ζωγραφίσω Έλσα.
- Και γιατί;
- Ξέρεις γιατί.
Και έτσι έφυγα.
Δεν του έγραψα, ούτε του τηλεφώνησα...
και μετά από δέκα ημέρες...
...δεν μπόρεσε να μείνει μακριά.
Μείναμε μαζί για δύο εβδομάδες.
Και σύντομα καταλάβαμε οτι έπρεπε να είμαστε μαζί.
Για πάντα.
- Θέλω να έρθεις στο Άλντερμπούρι.
Αποφάσισα να τελειώσω τον πίνακα.
- Και η Κάρολάιν;
- Τι;
- Δεν θα έπρεπε να της το πούμε;
- Για ποιό λόγο;
- Θα το καταλάβει αργά ή γρήγορα.
- Πρώτα θα τελειώσουμε τον πίνακα.
- Αλλά θα της το πεις, έτσι;
- Ναι.
- Υπόσχεσαι;
- Υπόσχομαι.
- Πιστεύεις οτι θα δημιουργήσει φασαρία;
- Πάντα δημιουργεί φασαρία.
Με αγαπάει.
Τότε θα έπρεπε να βάζει την ευτυχία σου πάνω από όλα.
Ζωγράφιζε με μια φρενίτιδα.
Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ έτσι.
- Μείνε ακίνητη, για όνομα του Θεού!
Πίστευα οτι έπρεπε να της το πούμε, αλλά όχι και ο Άμιας.
Και μια μέρα...
...έχασα την υπομονή μου.
- Εγώ και ο Άμιας αγαπιόμαστε...
και πρόκειται να παντρευτούμε.
Οπότε πρόκειται να μετακομίσω εδώ.
Ο Άμιας εξαγριώθηκε.
Αλλά έπρεπε να παραδεχθεί οτι είπα την αλήθεια.
Και ακόμα πιστεύω οτι είχα δίκιο.
Η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη πολιτική, συμφωνείτε κε Πουαρό;
- Σίγουρα είναι επιθυμητή, αλλά δεν συνίσταται πάντα.
- Πάντα υποστήριζα τις ειλικρινείς κουβέντες.
- Χαίρομαι που το ακούω αυτό κυρία.
- Αλλά η Καρολάιν ήταν διπρόσωπη.
Όταν πήγαμε στον Μέρεντιθ για τσάι εκείνο το απόγευμα...
φερόταν σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα.
Νόμιζα πως αντιδρούσε καλά στο γεγονός αυτό.
Πόσο γελάστηκα όμως!
- Πείτε μου, σας παρακαλώ, λαίδη Ντιτισαμ...
...με ειλικρινείς κουβέντες...
αν τότε που ήσασταν όλοι στο εργαστήριο του κου Μπλέικ...
αν είδατε την Καρολάιν να παίρνει το κώνιο.
- Όχι δεν την είδα.
Θυμάμαι οτι μιλούσα με τον Μέρεντιθ δίπλα στην πόρτα....
οπότε δεν μπόρεσα να δω απολύτως τίποτα.
- Κάρολάιν.
- Με συγχωρείς Μέρι, είναι μια φανταστική συλλογή.
Αλλά σίγουρα το είχε πάρει.
Και ξέρουμε όλοι το γιατί.
- Ίσως δεν είναι όλοι σίγουροι όπως είστε εσείς.
- Εγώ η ίδια την είχα ακούσει να τον απειλεί.
Εσύ και οι γυναίκες σου! Μια μέρα θα σε σκοτώσω Άμιας!
-Μην είσαι χαζή. -Ορκίζομαι ότι θα το κάνω!
- Μπορείς να με τρομοκρατείς όσο θες, αλλά μάθε...
ότι θα παντρευτώ την Έλσα και τίποτα δε θα με σταματήσει.
- Καλύτερα να σε σκοτώσω παρά να σε αφήσω να φύγεις.
- Καλημέρα.
- Για όνομα του Θεού!
- Είναι μια υπέροχη μέρα.
- Θέλω να αρχίσουμε δουλειά.
- Πάω να αλλάξω.
- Μην καθυστερήσεις πολύ!
...πράγμα που έκανα.
Μετά πήγα σε αυτόν...
και του έβαλα μια μπύρα.
- Μου κάνει ένα φοβερό καυγά...
- ...ότι σου είχα πει!
Για την Μόνα-Λίζα μου!
- Αγαπημένε μου Άμιας!
- Θεέ μου, είναι ζεστή!
- Μπορώ να σου φέρω μια κρύα!
- Στο κάθισμά σου! Κάτσε κάτω τώρα!
Ζωγράφιζε λες και εξαρτιόταν η ζωή του από αυτό!
Ο αγαπημένος μου Άμιας!
Τον αγάπησα τόσο πολύ!
Συνέβη λίγη ώρα μετά από αυτό.
Έτρεξα μέχρι το σπίτι για να πάρω ένα σάλι...
και όταν γύρισα αυτή ήταν εκεί.
- Συγνώμη.
Γειά σε όλους σας!
- Θα σκότωνα για μια κρύα μπύρα!
- Θα σου στείλω μία.
Πιθανόν να αποφάσισε εκείνη την ώρα τι ήθελε να κάνει.
Την έφερε μετά από δέκα λεπτά περίπου.
- Τι απαίσια γεύση που έχει!
Όλα έχουν απαίσια γεύση σήμερα!
Δεν υποπτεύθηκα τίποτα!
Μετά από 40 περίπου λεπτά...
άρχισε να διαμαρτύρεται για μουδιάσματα και πόνους.
- Καταραμένοι ρευματισμοί!
Μετά χτύπησε το κουδούνι για το μεσημεριανό...
και ο Μέρεντιθ ήρθε να με πάρει.
Ο Άμιας αποφάσισε να μη φάει για μεσημέρι...
όπως έκανε συχνά.
- Ω, να πάρει... Δεν θέλει να φάει!
Και έτσι τον αφήσαμε εκεί.
Να πεθάνει μόνος...
-Άμιας...
Άμιας!
Ήμουν σίγουρη ότι ήταν η Καρολάιν.
Πως μπόρεσε να το κάνει αυτό;
Πως μπόρεσε;
- Είναι μια ιστορία...
πολύ τραγική, έτσι δεν είναι;
- Η κρεμάλα της έπεσε λίγη!
- Κε Μπλέικ!
- Η μικρούλα Λούσι...
μεγάλωσε!
Δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
- Περνάει γρήγορα ο καιρός, ε;
- Καημένο παιδί...
Ήταν ένα φοβερό σοκ.
Καλύτερα να τα αφήνεις όλα να περνούν...
Βλέπετε, ο Άμιας ήταν ένας καλλιτέχνης...
και η τέχνη ήταν το πάθος του.
Όταν ζωγράφιζε ήταν ένας άνθρωπος...
...κυριευμένος!
Ήθελε να τελειώσει εκείνο το πορτραίτο με κάθε τίμημα.
Η Έλσα ήταν υπερβολικά ενθουσιασμένη με τον πίνακα και...
...η Κάρολάιν...
- Ναι;
- Εγώ ήμουν πάντα...
πολύ κοντά σε αυτήν.
- Άντε Μέρι, άντε!
Κάποτε ήλπιζα να την παντρευτώ.
Αλλά μου πέρασε γρήγορα.
Παρόλα αυτά, έμεινα, αν μπορώ να το πω έτσι...
εξυπηρετικός στις επιθυμίες της.
Θεέ μου!
Όταν σκέφτομαι όλα όσα της έκαναν...
...την στραγγάλισαν σαν ένα ζώο...
...μια ύπαρξη τόσο λεπτεπίλεπτη....
Θυμάμαι μια συζήτηση που είχαμε...
λίγο καιρό μετά που άρχισαν όλα.
- Νομίζεις ότι ενδιαφέρεται για αυτήν;
- Εμ... έχει αφοσιωθεί στον πίνακα.
- Είναι ερωτευμένος μαζί της,ε;
- Ισως...λιγάκι...
- Εγώ νομίζω πάρα πολύ.
- Ένα μόνο πρόσωπο ενδιαφέρεται για αυτόν.
Και αυτό το πρόσωπο είσαι εσύ.
Αυτά τα καπρίτσια έρχονται και φεύγουν.
- Έτσι πίστευα και εγώ.
Αλλά αυτή τη φορά, νομίζω πως είναι κάτι σοβαρό.
- Μα είναι πολύ μικρή.
- Αυτό είναι το πρόβλημα.
Ο τρόπος που τον κοιτάζει...
...τόσο έντονα...
Φοβάμαι Μέρεντιθ...
- Δεν είναι τίποτα σοβαρό.
- Ελπίζω να έχεις δίκιο.
Αλλά θα πρέπει να παραδεχθώ, πως θα ήθελα να της δώσω μια με το τσεκουράκι.
- Το τσεκουράκι;
- Ναι, είναι το μικρό τσεκούρι.
- Ξέρω τι είναι κύριε, απλά σχολίαζα τη φράση της.
- Ήθελε μόνο να δώσει έμφαση.
- Και με την Άντζελα την ίδια "έμφαση" έδωσε;
- Το πρες παπιέ. - Ναι.
- 'Ηταν μια στιγμή ζήλιας ανάμεσα στις δύο αδερφές...
που ποτέ δεν συγχώρησε στον εαυτό της.
- Παραμόρφωσε την κοπέλα για όλη της τη ζωή!
- Αυτό ήταν το πρόβλημα.
Το τραύμα της θύμιζε τι είχε κάνει και προσπαθούσε να εξιλεωθεί...
πράγμα που έκανε τον Άμιας να ζηλεύει.
- Τον γνωρίζατε πολλά χρόνια;
- Από παιδί.
Αλλά αυτός ήταν περισσότερο φίλος του Φίλιπ ...
..παρά δικός μου.
- Δεν τον συμπαθούσατε;
- Ειλικρινά, η συμπεριφορά του μου φαινόταν αηδιαστική.
- Δεν καταλαβαίνεις;
Αυτός ο πίνακας είναι ότι καλύτερο έχω κάνει...
και είμαι αποφασισμένος να τον τελειώσω.
- Οχι, διάβολε, είναι ντροπή...
ο τρόπος που φέρεσαι στην Κάρολάιν...
...ο τρόπος που της φερόσουν πάντα.
Τι θα γίνει η Λούσι για όνομα του θεού;
Δεν μπορείς να τα κλωτσήσεις όλα.
- Είσαι καλός άνθρωπος Μέρι, αλλά μην γίνεσαι τόσο πονόψυχος.
Περίμενε να τελειώσω τον πίνακα και θα δεις πως είχα δίκιο.
Αυτό μου είπε...
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ήταν η Καρολάιν εκείνο το απόγευμα.
Εκανε τεράστιες προσπάθειες να μην φανεί η διάθεσή της.
- Κάτι δεν πάει καλά αγαπητή μου;
-Τα πάντα.
Όλα χάθηκαν...
...τέλειωσαν!
Όταν είπε στο δικαστήριο οτι πήρε το δηλητήριο για να αυτοκτονήσει...
ορκίζομαι οτι έλεγε την αλήθεια.
- Γιατί πήγατε τους καλεσμένους σας στο εργαστήριό σας;
- Κάποιος από αυτούς το πρότεινε.
- Η Κάρολάιν Κρέιλ υποθέτω.
- Πήγαινα συχνά τους επισκέπτες μου στο εργαστήριο.
Δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο.
- Αυτό είναι βαλεριάνα.
- Από αυτό που αρέσει στις γάτες;
- Ναι, δεν το χορταίνουν!
Χρησιμοποιείται και σαν υπνωτικό.
- Έλσα... Μύρισε και εσύ.
Ήμουν ευχαριστημένος από τα παρασκευάσματά μου.
Να μαζεύω φυτά όλη νύχτα, να τα αλέθω και λοιπά...
Είναι συγκλονιστικό πόσο απλά μπορείς να δημιουργήσεις θαύματα.
- Κώνιο.
Δεν το έχω ξανακούσει.
- Βγαίνει από τα άνθη του Κώνιουμ Μακουλάτουμ.
- Αυτό δεν πήρε ο Σωκράτης;
- Ναι.
Υπάρχει μια συγκλονιστική περιγραφή του θανάτου του...
στο "Φαέθων" του Πλάτωνα.
Θα μπορούσα να σας τη διαβάσω αν θέλετε.
- Με συγχωρείτε, είναι εξαιτίας της ζέστης.
- "Ο άνθρωπος που του χορήγησε το δηλητήριο, τον τσίμπησε στο πέλμα...
και τον ρώτησε αν το αισθάνθηκε.
Ο Σωκράτης αποκρίθηκε αρνητικά.
Έκανε το ίδιο στα πόδια και ανεβαίνοντας σταδιακά με αυτόν τον τρόπο...
μας έδωσε να καταλάβουμε πως ήταν παγωμένος και μουδιασμένος.
Είπε ότι όταν θα φτάσει στην καρδιά...
ο Σωκράτης θα πεθάνει."
Αυτό το τέλος βρήκε και ο Άμιας...
την επόμενη κιόλας ημέρα.
- Πότε πήρε η κα Κρέιλ το κώνιο από το μπουκαλάκι;
- Πριν μπει στο γραφείο.
Νομίζω πως ο Φίλιπ και η Άντζελα έφυγαν πρώτοι, ακολουθούμενοι από τον Άμιας.
Εγώ στεκόμουν στην πόρτα και περίμενα να κλειδώσω συζητώντας με την Έλσα...
τότε πρέπει να το πήρε.
- Κάρολάιν!
- Με συγχωρείς Μέρι, είναι τόσο εντυπωσιακή η συλλογή σου!
- Φιλ, ο Μέρεντιθ είμαι.
Συνέβη κάτι φοβερό.
Υποψιάστηκε αμέσως την Κάρολάιν.
Αδίκως, κατά τη γνώμη μου.
- Ποιός άλλος να το έκανε; Πρέπει να ήταν η Κάρολάιν.
Την ώρα που πλησιάζαμε τον κήπο, ακούσαμε να τσακώνονται ο Άμιας και η Κάρολάιν
Νομίζω σχετικά με την αναχώρηση της Άντζελα για το σχολείο.
Βρισκόμουν σε τέτοια κατάσταση που δεν πρόσεχα πολύ.
- Πάω να της φτιάξω τις βαλίτσες.
Ο Φίλιπ κατηγόρησε τον εαυτό του...
που δεν έδρασε νωρίτερα.
Αλλά ποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι κάποιος σκεφτόταν το έγκλημα;
Ήθελα χρόνο για να σκεφτώ.
Πριν το μεσημεριανό...
στάθηκα πάνω από τον κήπο, στον οποίο ο Άμιας ζωγράφιζε την 'Ελσα.
...και θα μπορώ να στέκομαι εκεί σαν μια ρωμαία αυτοκράτειρα σ'ένα Κολοσαίο...</
Τόσο λαμπερή...
...γεμάτη φως...
...πιο ζωντανή από οτιδήποτε έχω γνωρίσει.
- Μείνε ακίνητη!
Η τυφλή εμπιστοσύνη στη νιότη!
- Καταραμένοι ρευματισμοί!
- Ω, να πάρει, δεν θέλει μεσημεριανό.
Το πρόβλημα ήταν οτι συχνά φερόταν έτσι όταν δούλευε.
Οπότε, δεν το σπουδαιολόγησα.
- Έλσα...
- Πεινάω τόσο που θα έτρωγα ένα άλογο!
- Ξέρεις θα ήθελα τόσο πολύ...
- Τι πράγμα;
- Εσύ και ο Άμιας να σταματήσετε.
Απλά να σταματήσετε.
Έχει γυναίκα και παιδί.
Η θέση του είναι δίπλα τους.
- Ω Μέρεντιθ!
Μετά το γεύμα, ήπιαν καφέ στη βεράντα.
Η Καρολάιν πήγε ένα φλυτζάνι στον Άμιας και η κα Γουίλιαμς πήγε μαζί της.
Τις ακολούθησα και εγώ μετά από λίγο...
για να χωνέψω.
- Κύριε Μπλέικ, κύριε Μπλέικ!
- Τι τρέχει;
- Κάτι φοβερό!
- Τι πράγμα;
- Ο κος Κρέιλ! Είναι νεκρός!
- Σας παρακαλώ, φωνάξτε ένα γιατρό!
- Φέρτε ένα γιατρό, γρήγορα!
- Τι συνέβη; - Ο Άμιας...
- Τι;
- Φοβάμαι πως είναι νεκρός.
- Ο Άμιας...
Καημένο παιδί...
Δεν πίστευε οτι η ζωή μπορούσε να παίξει τόσο σκληρό παιχνίδι.
Η Καρολάιν στεκόταν εκεί ήρεμη, λες και είχε αυτοκτονήσει.
- Είστε πεπεισμένος ότι ήταν ένοχη;
- Την προκάλεσε...
ως τα άκρα!
- Άρα δεν πιστεύετε οτι αυτοκτόνησε.
- Η Καρολάιν το έκανε, είμαι σίγουρος.
Αλλά και τι έγινε τώρα πια...
ακόμα και αν δεν το έκανε αυτή;
- Είμαι ο Ηρακλής Πουαρό δεσποινίς.
- Η Λούσι Κρέιλ...
- Πρέπει να ήσασταν πολύ νεά όταν την είδατε τελευταία φορά.
- Ήταν 7 1/2 χρονών.
Ήταν χαριτωμένη.
Κάπως σιωπηλή. Ζούσε σε έναν δικό της κόσμο.
- Σας παρακαλώ, πείτε μου δεσποινίς...
Οι γονείς της την αγαπούσαν,ε;
- Περιστασιακά βρίσκει κανείς κε Πουαρό...
ένα τόσο αγαπημένο αντρόγυνο,ώστε μόλις να χωράει ένα παιδί ανάμεσα.
- Ήταν λοιπόν περισσότερο εραστές παρά σύζυγοι;
- Αν θέλετε, μπορείτε να το πείτε και έτσι.
- Συμπαθούσατε την κα Κρέιλ;
- Ναι, την αγαπούσα πολύ.
- Και τα κορίτσια;
- Η Άντζελα ήταν ένα ενδιαφέρον κορίτσι, αλλά δύσκολο όμως.
Πιστεύω οτι έπαιξα και εγω ένα ταπεινό ρόλο στην επιτυχία της.
Διαβάσατε το βιβλίο της για τα μνημεία του Φαραώ;
- Δυστυχώς, όχι.
- Είναι πολύ ενδιαφέρον! Να το διαβάσετε.
- Ναι... ασφαλώς! Θα το διαβάσω!
Πρέπει να στεναχωρηθήκατε όταν την έστειλαν σχολείο.
- Όχι, όχι.. καθόλου!
Δύσκολα θα έλεγες οτι είχε ιδανική ζωή.
Η Καρολάιν της έκανε τα χατήρια...
ο Άμιας ζήλευε αυτό το πράγμα και τσακώνονταν.
Και πάντα έκανε κάποιο κόλπο.
Και φυσικά άλλα "πράγματα" θριάμβευαν.
- Αναφέρεστε στην Έλσα Γκριρ;
Ακριβώς.
- Τι γνώμη έχετε για αυτήν;
- Δεν είχε καθόλου αρχές.
- Ήταν πολύ ερωτευμένη. Ο θάνατός του ήταν ένα σοκ για αυτήν.
-Ήταν μόνο δική της ευθύνη! - Της δις Γκριρ;
- Ο τρόπος που κατεύθυνε την κατάσταση.
Είχε και την ξεδιαντροπιά να πει οτι θα παντρεύονταν.
- Είναι πιο σωστό να ξέρει και αυτή.
- Άμιας! Είναι αλήθεια;
Τότε είναι!
Η ματιά που της έριξε... Ήταν φοβερή.
Και μετά έφυγε. Με το κεφάλι ψηλά, με χάρη και αξιοπρέπεια!
- Ήξερε πόσο πολύ τη θαυμάζατε;
- Έτσι νομίζω.
Νομίζω οτι εξέφρασα την αρμόζουσα ευπρέπεια...
αλλά και την συμπαράστασή μου προς αυτήν.
- Κυρία Κρέιλ... - Όχι τώρα δις Γουίλιαμς!
- Ήθελα μόνο να.... - Μια άλλη φορά σε παρακαλώ.
- Ναι, βεβαίως! Με συγχωρείτε!
Σας θεωρώ μια θαυμάσια ύπαρξη.
-Μα ούτε που ξέρετε....
- Και μετά;
...δεσποινίς;
Μετάν πήγαν για τσάι στον Μέρεντιθ Μπλέικ.
Και εκείνο το βράδυ, μετά το δείπνο...
άρχισαν πάλι οι συνηθισμένες διαφωνίες για την Άντζελα και το σχολείο της.
- Άκουσέ με, τα δίδακτρα πληρώθηκαν, οι στολές αγοράστηκαν...
- Δεν πάω!
- Είναι υπέροχο σχολείο αγαπητή μου!
Είναι ακριβώς στο κέντρο της πόλης και θα κάνεις πολλούς φίλους...
- Δεν θέλω κανένα φίλο!
- Και ούτε θα έχεις ποτέ κανένα έτσι που το πας!
- Γιατί θέλεις να με ξεφορτωθείς;
- Κανείς δεν θέλει να σε ξεφορτωθεί! Ξέρεις πως όλοι σε αγαπάμε!
- Αυτός όμως όχι! Δεν τον νοιάζει αν δεν με ξαναδει ποτέ!
- Σωστά! Με αυτή τη συμπεριφορά αλήτισσας που έχεις!
- Ξέρεις εσύ από αυτές ,έτσι;
- Πρόσεξέ με κοριτσάκι...
- Θα ήθελα να πεθάνεις! - Άντζελα!
Ακολούθησα την Άντζελα στο δωμάτιό της και τη μάλωσα αυστηρά.
Το επόμενο πρωί ήταν τόσο ευχάριστο που νόμιζα πως θα μας συμφιλιώσει.
Ούτε που υποψιάστηκα πως θα γινόταν ένας φόνος!
- Άντζελα!
Είχε εξαφανιστεί. Νόμιζα πως θα πήγαινε για κολύμπι...
αλλά δεν υπήρχε κανένα ίχνος της.
Και έτσι επέστρεψα σπίτι.
Η κα Κρέιλ σέρβιρε μπύρα πριν το φαγητό και προσφέρθηκα να βοηθήσω.
Πήγαμε στο υπόγειο που χρησιμοποιούσαν για δροσιά...
και όταν φτάσαμε βρήκαμε την Άντζελα να συμπεριφέρεται με περίεργο τρόπο.
- Προς Θεού, τι κάνεις με αυτό;
- Ήθελα μόνο να...
- Ελπίζω να μη σκεφτόσουν να το πιεις!
Θα το πάρω αν δε σε πειράζει.
- Θα σας πείραζε να σερβίρετε τους άλλους;
Εγώ θα ανοίξω αυτή για τον Άμιας.
-Και όλη αυτή την ώρα η δις Γκριρ πόζαρε για τον κο Κρέιλ;
- Ναι.
Όπως έστρωσε κοιμήθηκε!
- Ναι, φέρθηκε πολύ άσχημα, συμφωνώ....
... αλλά ήταν σπουδαίος καλλιτέχνης, ε;
- Σπουδαίος;
Δεν ήξερε ούτε να βάφει!
Είχε απαίσια τεχνική και δεν ήξερε τίποτα από τέχνη.
Ξέρω τι σας λέω.
Στα νιάτα μου σπούδαζα στη Φλωρεντία.
- Πείτε μου δεσποινίς...
Ήσασταν με την κα Κρέιλ όταν βρήκε το πτώμα;
- Όχι, όχι ακριβώς!
Μετά το γεύμα, βγήκαμε μαζί από το σπίτι.
Αυτή πήγαινε τον καφέ στον κο Κρέιλ και εγω στην παραλία για την Άντζελα.
- Άμιας;
Άμιας!
- Κυρία Κρέιλ;
- Ο Άμιας...
Είναι νεκρός.
- Κύριε Μπλέικ...
Συνάντησα...
τον κο Μέρεντιθ Μπλέικ, του είπα το φοβερό νέο και...
του ζήτησα να τηλεφωνήσει στον γιατρό.
Ανησυχούσα για την κα Κρέιλ, δεν ήθελα να μείνει μόνη.
- Μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να σκεφτόταν η κα Κρέιλ εκείνη την ώρα;
- Αδύνατον να πω.
Είχε ξυλιάσει.
Επίσημα, τι άποψη είχε εκείνη για τον θάνατό του;
- Αυτοκτονία.
- Και μπροστά σε εσάς;
- Δεν είχε καμιά αμφιβολία.
- Και εσείς τι της είπατε;
- Δεν είναι άνετη η καρέκλα σας δεσποινίς;
- Απολύτως άνετη, ευχαριστώ!
- Επρόκειτο να μου πείτε...
- Νομίζω οτι είπα...
"Ασφαλώς κα Κρέιλ, σίγουρα ήταν αυτοκτονία!"
- Και το πιστεύατε αυτό;
- Όχι βέβαια, αλλά ήμουν απολύτως παραταγμένη στο πλευρό της.
- Άρα θα θέλατε να είχε αθωωθεί.
- Ασφαλώς και θα ήθελα.
Μια γυναίκα με τιμή και αξιοπρέπεια, κρεμάστηκε σαν ζώο στο σφαγείο.
Καημένη Λούσι!
Πέρασε όλα αυτά!
Πάντως είναι καλύτερα να αντιμετωπίσει την αλήθεια.
-Κάτι παραπάνω από αυτό.
Θέλει να αποδείξει την αθωώτητα της μητέρας της.
- Τότε η επιθυμία της δεν θα εκπληρωθεί.
Πριν απαγχονιστεί η Κάρολάιν, έγραψε ένα γράμμα στην κόρη της...
στο οποίο ορκίζεται πως είναι αθώα.
- Ίσως να ήταν καλύτερα ...
να πει στην κόρη της να μην την κρίνει.
- Δείχνετε πεπεισμένη για την ενοχή της.
- Δύσκολο να πιστέψω κάτι άλλο.
- Και υποστηρίζετε ακόμα ότι την αγαπούσατε;
- Πραγματικά την αγαπούσα.
Την αγαπούσα.
- Εάν αυτό είναι όλο...
- Ναι, ναι... φυσικά.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας δεσποινίς.
Με βοηθήσατε πολύ.
- Ξέρω ότι ήταν ένοχη κύριε.
Χωρίς σκιές αμφιβολίας.
- Μπορώ να σας ρωτήσω πως;
- Μετά που συνάντησα τον Μέρεντιθ Μπλέικ...
και τον πληροφόρησα για τον θάνατο του κου Κρέιλ...
επέστρεψα στον κήπο.
Η κα Κρέιλ δεν διατήρησε την ψυχραιμία της όπως σας είπα.
Ο φόβος στο πρόσωπό της μαρτύρησε την αλήθεια.
Ήξερα εκείνη τη στιγμή οτι αυτή δηλητηρίασε τον άντρα της.
Και δεν την κατηγορώ.
Δεν ήξερε τι είχα δει.
Και εγώ δεν της είπα ποτέ.
Ποτέ δεν είπα σε κανέναν.
Στο δικαστήριο δεν μου τέθηκε καμία ερώτηση...
στην οποία να απάντησα ψέματα.
Αλλά ήμουν ένοχη που απέκρυψα κάποια στοιχεία.
Και δεν μετανιώνω κε Πουαρό.
Θα ξανάκανα το ίδιο πράγμα και τώρα.
...τέτοια κοινωνία όπως και την σημερινή.
Από τότε έχουν γίνει σημαντικές ανασκαφές...
αλλά όχι τόσο σημαντικές όσο στο Τσακ-αλ-μπαζάρ.
Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθατε.
- Είμαι ο Ηρακλής Πουαρό δεσποινίς μου.
- Οι ανασκαφές στο Τσακ-αλ-μπαζάρ ήταν συναρπαστικές.
Διαβάσατε το ρεπορτάζ μου στο Νάσιοναλ Γκεογκράφικ;
- Οχι δυστυχώς, ακόμα δεν είχα...
- Ήταν απολύτως αποφασιστικό...
Λοιπόν, η Λούσι... Θα ήθελα να την ξαναδώ.
- Δεν επικοινωνήσατε ξανά;
- Όχι, ούτε από μακριά, αν και θα έπρεπε.
Είναι αξιοθαύμαστο να θέλει να αποκαταστήσει το όνομα της μητέρας της.
- Το εγκρίνετε δηλαδή;
- Βεβαίως!
Δεν το έκανε η Κάρολάιν, πάντα το ήξερα αυτό.
- Με εκπλήσετε δεσποινίς.
Με όποιον και αν μίλησα...
- Ξέρω, ξέρω!
Τα στοιχεία ήταν ατράνταχτα.
Ειλικρινά, αυτή ήταν η αιτία που δεν επιχείρησα τίποτα.
Γνώριζα την αδερφή μου πολύ καλά.
Απλά δεν θα μπορούσε να σκοτώσει κανένα.
- Ναι αλλά η ανθρώπινη φύση έχει την τάση να εκπλήσσει...
- Όχι και σε αυτή την περίπτωση.
- Πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη;
- Γιατί είμαι σίγουρη!
- Φοβάμαι δεσποινίς, οτι το επιχείρημα αυτό δεν θα άντεχε στο δικαστήριο.
- Όπως και εγώ δεν κλήθηκα να καταθέσω.
- Και αν είχατε κληθεί;
- Αυτό είναι η αιτία που ξέρω.
- Για πολλούς όμως αυτό είναι η αιτία να πιστέψουν το αντίθετο.
- Όπως είπαν και στη δίκη.
Όμως αυτό ήταν ένας στιγμιαίος θυμός.
Που την στοίχειωνε σε όλη της τη ζωή.
Δεν το συγχώρησε ποτέ στον εαυτό της.
Και σαν επίπτωση ήταν συνέχεια σε εγρήγορση.
Δεν λέω πως δεν ήταν νευρική ή παράξενη, αλλά...
εγκληματίας;
Ποτέ! Ποτέ!
Ήταν ένα υπέροχο καλοκαίρι...
από πολλές απόψεις...
όσο θυμάμαι από αυτό.
- Άντε Λούσι! Πυροβόλα με! Δεν είναι αυτό το θέμα!
Εάν δεν είχε εμφανιστεί αυτή η γυναίκα στη ζωή μας...
- Όλη αυτή η υποκρισία...
Είναι τόσο ανέντιμο!
Εγώ και ο Άμιας αγαπιόμαστε και θα παντρευτούμε.
Συνεπώς πρόκειται να μετακομίσω εδώ.
Έπειτα βγήκε ο Άμιας έξω.
- Γιατί είπε η Έλσα ότι πρόκειται να σε παντρευτεί;
- Πως διάβολο το άκουσες αυτό;
- Το παράθυρο ήταν ανοικτό.
- Είναι τρομερή αγένεια να στήνεις αυτί.
- Ναι, αλλά γιατί το είπε;
- Πλάκα έκανε.
- Εμένα δε μου φάνηκε πολύ διασκεδαστικό.
- Αρκετά!
Όταν πηγαίναμε στον Μέρεντιθ ρώτησα την Καρολάιν αν αλήθευε.
- Ποιό πράγμα αγαπητή μου;
- Ότι η Έλσα θα παντρευτεί τον Άμιας.
- Μόνο όταν πεθάνω εγώ.
Την υπόλοιπη μέρα ήταν ψυχρό το κλίμα.
Θυμάμαι ότι ο Μέρεντιθ διάβαζε κάτι όμορφο για τον Σωκράτη.
"Είπε οτι όταν θα φτάσει στην καρδιά...
...ο Σωκράτης θα πεθάνει."
Μετά το δείπνο, ο Άμιας και εγώ τσακωθήκαμε άγρια.
- Άκουσέ με κοριτσάκι!
Νομίζω μάλιστα ότι του πέταξα κάτι.
Την επόμενη μέρα από αυτό...
την θυμάμαι πολύ αχνά, μέχρι που ο Μέρεντιθ ήρθε τρέχοντας στην αλέα.
Έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου ότι ο Άμιας ήταν νεκρός...
αλλά δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Μετά ήρθε ο γιατρός, η αστυνομία, τον έφεραν στο σπίτι...
- Θέλω να πας στη γιαγιά με τη Λούσι.
- Δε θέλω να φύγω, θέλω να μείνω με εσένα.
- Το ξέρω γλυκειά μου...
αλλά είναι καλύτερα να πας εκεί, θα είναι πιο εύκολο, πίστεψέ με.
- Σε παρακαλώ, δε θέλω να σε αφήσω.
- Για μένα γλυκειά μου, κάν'το για μένα.
Και πρέπει να προσπαθήσεις να μην το σκέφτεσαι.
Δεν υπάρχει τίποτα που θα πρέπει να ανησυχείς...
στο υπόσχομαι!
Αυτό ήταν το τελευταίο καλοκαίρι που την είδα.
Το τέλος του καλοκαιριού...
ήταν το τέλος της παιδικής μου ηλικίας.
Μερικές μέρες αργότερα τη συνέλαβαν.
Εμένα με στείλανε σε σχολείο στη Γερμανία...
και τη Λούσι τη στείλανε σε συγγενείς στον Καναδά.
Λίγο πριν απαγχονιστεί μου έγραψε ένα γράμμα.
Δεν το έδειξα σε κανένα.
Νομίζω ότι θα έπρεπε να το διαβάσετε.
- Ευχαριστώ δεσποινίς.
"Αγαπητή μου Άντζελα,
θέλω να ξέρεις ότι όλα είναι εντάξει.
Δε σου είπα ποτέ ψέματα και δεν το κάνω ούτε τώρα,
όταν σου λέω ότι είμαι ευτυχισμένη...
που νιώθω μια γαλήνη την οποία δεν είχα νιώσει ποτέ."
- Αξιοσημείωτο!
- Ήταν αξιόλογο άτομο και αθώα.
- Ναι, αλλά το γράμμα δεν το λέει αυτό καθαρά.
- Διότι δεν ήταν ανάγκη να το πει.
- Τότε πως πιστεύεις ότι πέθανε ο Άμιας Κρέιλ;
- Αυτοκτονία.
- Δεν είναι λίγο αταίριαστο με τη φύση του;
- Όπως είπατε προηγουμένως, η φύση έχει την ικανότητα να μας εκπλήσσει.
- Οπότε λοιπόν δεν δίνετε άλλη εξήγηση.
- Δηλαδή να τον σκότωσε άλλος; - Ναι.
- Δε μου φαίνεται πιθανό.
- Αν όμως το υποθέσουμε για λίγο;
- Θα έλεγα οτι ο Φίλιπ Μπλέικ θα ήταν ο άνθρωπός σας.
- Πολύ ενδιαφέρον δεσποινίς! Μπορώ να σας ρωτήσω το γιατί;
Δεν καταλαβαίνω το κίνητρό του. Ήταν ο καλύτερός του φίλος, έτσι;
Μήπως τσακώθηκαν για την Έλσα;
- Όχι για την Έλσα.
Μια νύχτα εκείνο το καλοκαίρι..
ξύπνησα να πάω στο μπάνιο και όταν άνοιξα την πόρτα...
είδα την Κάρολάιν να βγαίνει από το δωμάτιο του Φιλίπ.
Είχε μια έκφραση στο πρόσωπό της...
την οποία δεν κατάλαβα τότε, αλλά όταν τη θυμάμαι τώρα...
- Μα εγώ είχα την εντύπωση οτι ο κος Μπλέικ αντιπαθούσε την αδερφή σας.
Ομολογώ ότι έχω μικρή πείρα στα αισθηματικά ζητήματα...
Αλλά... τι άλλη εξήγηση θα μπορούσε να υπάρχει;
-Θα μπορούσε να γίνει καταστροφικό αυτό.
- Εμπιστευθείτε με δεσποινίς.
- Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω όλους μαζί.
- Θα έρθει και η Λούσι;
- Πολύ όμορφο εκ μέρους σου κα Σπριγκς.
- Ευχαρίστησή μου κύριε! Πραγματικά.
- Είμαι πολύ περήφανη για σένα αγαπητή μου.
- Θα ήθελα να μας πει κάποιος τι νόημα έχουν όλα αυτά.
- Συγχωρέστε με παρακαλώ!
Λαίδη Ντίτισαμ, χαίρομαι που μπορέσατε να έρθετε.
- Ελπίζω να αξίζει τον κόπο.
- Αυτό το μέρος δείχνει να καταρρέει!
- Σκέφτηκα, πριν να συναντήσουμε τους άλλους...
- Θα σκότωνα για ένα μαρτίνι!
- ...να κάναμε μια μικρή συζήτηση.
- Δεν το βάζετε κάτω, έτσι;
- Μπήκατε αμέσως στο θέμα. - Χαίρομαι που το ακούω.
- Μετά τη δίκη έδειξε ο Μέρεντιθ Μπλέικ κάποιο ενδιαφέρον για εσάς;
- Ζώα! Ηλίθια ανεγκέφαλα ζώα που δεν μπορούν να σκεφτούν...
Τι τρομερό μαρτύριο πρέπει να είναι για εσένα αγαπητή μου!
Τι γενναίο κορίτσι που είσαι!
Έλσα, τρέφω πολλά αισθήματα για σένα από τότε που γνωριστήκαμε...
και τώρα είσαι μόνη στον κόσμο.
- Βούλωσέ το!
- Σας εξέπληξε;
- Απλά με αηδίασε.
Μπορώ να πιω το μαρτίνι μου τώρα;
- Φυσικά!
- Τι κωμικό!
- Μπορώ να έχω μια στιγμή ησυχίας;
- Νομίζω πως δεν ήσασταν ειλικρινής μαζί μου, όταν κουβεντιάσαμε στο Λονδίνο.
- Έτσι νομίζετε; - Ναι, κύριε Μπλέικ.
Μια τουλάχιστον νύχτα, εκείνο το καλοκαίρι,
η κα Κρέιλ εθεάθη να βγαίνει από το δωμάτιό σας σε ύποπτη ώρα.
- Ποιός στο είπε αυτό;
Δεν σε αφορά αυτό.
- Φοβάμαι οτι με αφορά κύριε, αν θέλουμε να λυθεί αυτό το θέμα.
Σκέφτηκε οτι θα μπορούσε να προσπαθήσει να...
- Θα με εγκαταλείψει, το ξέρω.
Δεν αντέχω στη σκέψη οτι θα ζήσω χωρίς αυτόν.
Ω, Φιλίπ... Φιλίπ...
Κάποιες στιγμές νιώθω τόσο μόνη, που έχω την εντύπωση ότι θα χάσω τα λογικά μο
Πάντα πίστευε οτι μπορούσε να αποκτήσει ότι ήθελε.
Αλλά με μένα δεν έπιασε.
- Νομίζω οτι πρέπει να γυρίσεις στο δωμάτιό σου.
Όταν έλεγα οτι δεν την συμπαθώ, δεν έλεγα βλακείες.
- Όχι. Ευχαριστώ κύριε.
- Στην πραγματικότητα...
δεν είναι απολύτως αλήθεια.
- Κε Μπλέικ, είστε καλά;
- Ήταν ένα μπέρδεμα...
Πάντα ήταν. Από τότε που ήμασταν ακόμα παιδιά.
Είχε πάντα να πει ένα καυστικό σχόλιο.
Εγώ και ο Άμιας...
...ήμασταν αληθινοί φίλοι.
Αυτή δεν το άντεχε.
Και αυτός σήμαινε τα πάντα για μένα.
Τα πάντα...
Ο Μέρεντιθ ήξερε, πιστεύω.
Η Κάρολάιν υποψιαζόταν.
Δεν μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση ότι και να έλεγε.
- Ο Άμιας, ε; Πάντα ο Άμιας!
Απλά δεν μπορείς να τον βγάλεις από το μυαλό σου.
Αντιλαμβάνεσαι πόσο παθητικός γίνεσαι;
- Μ'έκανε να τη μισήσω ακόμα περισσότερο.
Εγώ...
ελπίζω να τα κρατήσεις για σένα αυτά.
- Ασφαλώς.
- Όχι ότι με νοιάζει ποιός ξέρει έτσι και αλλιώς.
- Τι ωραίο εκ μέρους σας που ήρθατε!
- Μπορούμε να περάσουμε στο θέμα;
- Πραγματικά κύριε, ήθελα να προτείνω το ίδιο και εγώ.
- Λοιπόν με τι να αρχίσουμε;
Όπως ξέρετε, ο σκοπός μου ήταν να μάθω την αλήθεια για τον φόνο του Άμιας Κρέιλ.
- Ξέρουμε όλοι μας την αλήθεια.
- Ναι, πράγματι κε Μπλέικ.
Αλλά μερικές φορές, αυτό που αποδεχόμαστε σαν αλήθεια...
μπορεί να μην είναι ολόκληρη η αλήθεια.
Και άλλες φορές, μπορεί να μην είναι καθόλου αλήθεια.
Ωραία. Ας δούμε τι εννοώ.
Η Κάρολάιν Κρέιλ, υποστήριξε την αθωώτητά της μόνο σε μια επιστολή που έστειλε
Στην εκτέλεση δεν έδειξε καθόλου φόβο,
στο γράμμα προς την αδερφή της έδειξε εμπιστοσύνη στη μοίρα,
ενώ κατά τη γνώμη όλων... α, συγνώμη, με μια μοναδική εξαίρεση,
η Κάρολάιν Κρέιλ ήταν ένοχη.
- Ασφαλώς ήταν!
- Αλλά εγώ δεν μπορώ να δεχθώ την ετυμηγορία των άλλων.
Όχι. Για μένα είναι απαραίτητο να εξετάσω τα γεγονότα.
Και να σιγουρευτώ οτι η ψυχολογία της υπόθεσης ταιριάζει με αυτή των εμπλεκομέ
Δε χωράει αμφιβολία οτι είχε σοβαρό κίνητρο και τα στοιχεία την ενοχοποιούσαν.
Το μπουκαλάκι του αρώματος που βρέθηκε στο δωμάτιό της,
το δηλητήριο που παραδέχθηκε οτι έκλεψε,
ο καυγάς με το σύζυγό της και η απειλή της οτι θα τον σκοτώσει...
Τιπότα δεν είναι λάθος από αυτά σε ψυχολογικό επίπεδο.
Αλλά φτάνουμε σε κάτι που δεν ακούγεται αλήθεια.
Μετά που ο Μέρεντιθ Μπλέικ ανακαλύπτει την εξαφάνιση του δηλητηρίου...
έρχεται εδώ γρήγορα να μιλήσει με τον αδερφό του.
Καθ'οδόν προς το σπίτι ακούνε την Κάρολάιν με τον σύζυγό της,
να μιλούν για το αιώνιο ζήτημα του να στείλουν την Άντζελα στο σχολείο.
- Είναι ντροπή Άμιας. Είσαι πολύ σκληρός μαζί της.
- Για όνομα του Θεού! - Το συζητάμε μετά το τραπέζι.
- Πάω να ετοιμάσω τις βαλίτσες.
Αυτό μου φαίνεται πραγματικά περίεργο.
Πριν λίγο εκείνη τον είχε απειλήσει πως θα τον σκοτώσει....
και τώρα είχαν μια διαφωνία κάπως ...πολιτισμένη,
κατά την οποία ο κος Κρέιλ λέει πως θα ετοιμάσει τις βαλίτσες της Άντζελα.
Αυτό δε σας φαίνεται περίεργο;
Γιατί να της φτιάξει αυτός τις βαλίτσες ενώ υπάρχει μια αδερφή, μια νταντά και
Εγώ δεν γνώρισα τον κο Κρέιλ.
Αλλά δεν μπορώ να τον φανταστώ να διπλώνει προσεκτικά φούστες, μπλούζες και εσ
Και κάτι ακόμα που μου τράβηξε την προσοχή.
Μετά που απείλησε οτι θα τον σκοτώσει...
η Κάρολάιν Κρέιλ προσφέρθηκε να φέρει στο σύζυγό της μια κρύα μπύρα.
- Για να θολώσει τα νερά!
- Έτσι πιστεύετε;
Αν ήθελε να τον δηλητηριάσει, δεν θα ήταν πιο εύκολο να του... ε...
...πως ήταν η λέξη...
..."μολύνει" την μπύρα που είχε στον κήπο όταν δεν θα ήταν κανείς εκεί;
Όμως η Κάρολάιν του φέρνει τη μπύρα από το σπίτι...
εκείνος λέει: "όλα έχουν απαίσια γεύση σήμερα"...
και μετά το γεύμα, εκείνη τον βρίσκει νεκρό.
- Τα ξέρουμε όλα αυτά! - Ναι, ασφαλώς, αλλά...
τώρα σας προσφέρω μια νέα πληροφορία.
Μετά που παρακάλεσε τον Μέρεντιθ να φωνάξει γιατρό, η δις Γουίλλιαμς
επιστρέφει στον κήπο...
- Την είδατε όντως να το κάνει; - Ε, με αυτό λύνεται το θέμα.
- Όχι απαραίτητα. - Αυτό είναι οτι είδα.
- Αυτά είναι μόνο λόγια!
- Δεν έχω συνηθίσει να αμφιβάλλουν για τα λόγια μου.
- Εγώ δεν αμφιβάλλω δις Γουίλιαμς. Πιστεύω οτι αυτό που είδατε...
έγινε ακριβώς όπως μας είπατε και χάρη σ'αυτό που είδατε...
εγώ ξέρω πως η Κάρολάιν Κρέιλ δεν ήταν ένοχη.
- Και πως διάβολο το κατάλαβες; - Ηρέμησε!
- Θα σας πω πως.
Η δις Γουίλιαμς είδε την Κάρολάιν να σκουπίζει τα αποτυπώματα από το μπουκάλι
και να βάζει τα αποτυπώματα του συζύγου της πάνω ...
...στο μπουκάλι, προσέξτε...
Αλλά το κόνιο ήταν στο ποτήρι και όχι στο μπουκάλι...
η αστυνομία δεν βρήκε ίχνη από κόνιο στο μπουκάλι.
Ποτέ δεν υπήρξε κόνιο σε αυτό το μπουκάλι!
Η Κάρολάιν Κρέιλ δεν το ήξερε αυτό.
Αυτή που δηλητηρίασε τον σύζυγό της δεν ήξερε πως είχε δηλητηριαστεί;
- Τότε γιατί να το κάνει να φανεί σαν αυτοκτονία;
- Γιατί γνώριζε ποιός ήταν ο ένοχος.
Και θα έκανε τα πάντα ώστε να μην υποπτευθεί κανείς αυτό το άτομο.
Ποιός όμως μπορεί να ήταν;
Υπήρχε ένα και μοναδικό πρόσωπο...
το οποίο θα ήταν διατεθημένη να προστατεύσει με το όποιο τίμημα.
Δις Γουάρεν θα ήθελα να διαβάσω το γράμμα της αδερφής σου.
- Όχι! - Μα, δεσποινίς...
-Πως μπορείτε και προτείνετε κάτι τέτοιο;
Αυτό το γράμμα είναι μόνο για τα μάτια μου.
- Ω, Άντζελα, σε παρακαλώ! - Όχι!
- Για χάρη της μητέρας μου...
...σε παρακαλώ!
- Ευχαριστώ δεσποινίς.
"Αγαπημένη μου Άντζελα,
Θέλω να ξέρεις οτι όλα είναι εντάξει.
Δεν σου είπα ποτέ ψέμματα και δεν το κάνω ούτε τώρα
όταν σου λέω οτι είμαι ευτυχισμένη που έχω τη γαλήνη
που δεν είχα ποτέ.
Μη κοιτάζεις πίσω και μην κλαις για μένα.
Ζήσε τη ζωή σου και μεγαλούργησε.
Όλα είναι καλά γλυκειά μου. Όλα είναι καλά.
Εγώ πηγαίνω στον Άμιας και είμαι ευτυχισμένη. Έτσι πρέπει να είσαι και εσύ.
Όλοι πρέπει να πληρώσουμε τα χρέη μας.
Η αγαπημένη σου αδερφή Κάρολάιν".
Όμορφο γράμμα, έτσι;
Και αξιόλογο επίσης διότι έχει μια παράξενη παράλειψη.
Δεν υποστηρίζει την αθωώτητά της.
- Επειδή δεν ήταν απαραίτητο!
- Σίγουρα, γιατί πίστευε πως η αδερφή της είναι αθώα για προφανή λόγο...
και η μοναδική της έννοια ήταν να της προσφέρει ασφάλεια
και να εμποδίσει να καταθέσεις εσύ: "Όλα είναι εντάξει, γλυκειά μου...
όλα είναι εντάξει..."
- Ήθελε να είμαι ευτυχισμένη, αυτό είναι όλο!
- Ναι, πράγματι!
Και για να μην είναι μεγάλο το βάρος της ενοχής σου, σου λέει οτι πρέπει
να πληρώνουμε τα χρέη μας.
Και τώρα, στο τέλος έχει την ευκαιρία να πληρώσει που σε πλήγωσε πριν χρόνια.
Η δίκη, η ετυμηγορία... τίποτα δεν την κλονίζει.
Διότι τελικά, νιώθει πως εξιλεώνεται!
Έτσι ένιωθε και συμφιλιώνεται με τον εαυτό της.
Και έτσι, υπό το φως όλων αυτών...
όλα παίρνουν τον δρόμο τους.
- Άκουσέ με κοριτσάκι! - Θα ήθελα να πεθάνεις!
Όταν η Άντζελα θέλησε να χτυπήσει τον Άμιας Κρέιλ
ξύπνησαν αναμνήσεις στην Κάρολάιν.
Το επόμενο πρωί βλέπει την Άντζελα με την μπύρα...
- Θα την πάρω εγώ αν δε σε πειράζει.
...την οποία εκείνη πηγαίνει στον Άμιας.
- Τι απάισια γεύση που έχει!
Όλα έχουν απαίσια γεύση σήμερα!
Και μετά το γεύμα...
τον βρίσκει νεκρό.
Είναι πεπεισμένη οτι δηλητηριάστηκε αλλά ποιός θα μπορούσε να το κάνει;
Ξαφνικά καταλαβαίνει...
Η απογοήτευση της Άντζελα για το σχολείο, η απεχθειά της για την Έλσα...
ο πρωινός θυμός, η μπύρα ... Και θυμάται καλά...
...τα βίαια ξεσπάσματά της εκείνη τη μέρα.
Οπότε, ναι! Η Άντζελα! Εκείνη πρέπει να ήταν!
Και η μόνη σκέψη που της έρχεται στο μυαλό...
είναι να την προστατέψει.
Σβήνει λοιπόν τα αποτυπώματα από το μπουκάλι...
βάζει πάνω του του συζύγου για να φανεί σαν αυτοκτονία
και στέλνει εξωτερικό την Άντζελα πολύ γρήγορα ελπίζοντας
να μην κληθεί να ομολογήσει.
- Ναι αλλά αν το είχα κάνει εγώ θα το ομολογούσα
δεν θα είχα αφήσει την Κάρολάιν να υποφέρει για δικές μου πράξεις.
- Ναι, αλλά πείραξες την μπύρα!
- Δεν μπορώ να θυμηθώ!
- Κε Μπλέικ, είπατε οτι ακούσατε ένα θόρυβο στο εργαστήριο
το πρωί του φόνου;
- Ναι, πιθανόν να ήταν κάποια γάτα. - Πιθανόν, όχι.
Εγώ λέω πως κάποιος μπήκε από το παράθυρο και πήρε
κάτι από το ράφι.
- Τη βαλεριάνα! Ήθελα να τη βάλω στο ποτό του Άμιας!
Θυμάμαι ότι την πήρα!
- Ω, Άντζελα!
- Είναι όντως θανατηφόρα; - Ναι, δεσποινίς!
- Αυτό είναι βαλεριάνα! - Αυτό που αρέσει στις γάτες;
- Δεν την χορταίνουν!
- Η περιγραφή του κυρίου Μπλέικ σου έβαλε την ιδέα.
- Ναι...
Θυμάμαι οτι έβγαλα λίγη μπύρα και η Καρολάιν
με έπιασε προτού να βάλω το δηλητήριο μέσα.
Δεν το συνέδεσα ποτέ με εκείνη τη συγκεκριμένη μέρα.
Και νόμισε ότι εγώ το έκανα...
Δεν τον σκότωσα εγώ! Δεν τον σκότωσα!
- Φυσικά και όχι αγαπητή μου! Δε βλέπετε οτι λέει την αλήθεια;
- Το βλέπω ξεκάθαρα... Γιατί ξέρω ποιός τον σκότωσε!
- Δε νομίζεις ότι το παρατράβηξες γέρο;
Η πιο παλιά ιστορία του κόσμου! Δυό γυναίκες και ένας άντρας.
Είναι ξεκάθαρο ότι ένας άντρας θα άφηνε τη γυναίκα του για μιαν άλλη.
Αλλά θα ήθελα να σας πω, οτι αυτός δεν είχε ούτε κατά διάνοια τέτοια πρόθεση.
Τελικά οι γυναίκες που πήγαιναν μαζί του δεν είχαν τέτοιες προσδοκίες
αλλά τώρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Αυτή ήταν ένα κορίτσι
που έβλεπε τον κόσμο άσπρο και μαύρο.
Είχε ένα πάθος για αυτόν...
και πίστευε οτι αυτός την αγαπάει. Δεν είχε καμιά αμφιβολία...
οτι θα ζούσε μαζί του μια ζωή
και φυσικά οτι θα άφηνε τη γυναίκα του.
- Έτσι είχε πει.
- Ένα μικρό ψέμα ίσως.
Το μόνο που ήθελε ήταν να τελειώσει τον πίνακα. Τίποτα δεν θα τον εμπόδιζε.
Και όταν η Έλσα Γκριρ ανήγγειλε το νέο, αυτός εξοργίστηκε
αλλά δεν ανησύχησε και πολύ.
Στο κάτω - κάτω, η Καρολάιν έπρεπε να υπομείνει
μερικές μέρες και έπειτα θα της έλεγε την όλη αλήθεια.
Και αυτή θα τον πίστευε, όπως τόσες φορές πριν...
Η Έλσα Γκριρ έπρεπε να το ξεπεράσει γρήγορα.
Αλλά εκείνο το βράδυ,
φοβήθηκε οτι η Κάρολάιν πήρε την κατάσταση πιο σοβαρά απ'ότι συνήθως.
Και το επόμενο πρωί, πιστεύω οτι αποφάσισε να ομολογήσει.
- Είσαι η μοναδική γυναίκα στη ζωή μου Καρολάιν.
Πάντα ήσουν και θα είσαι. Να το ξέρεις αυτό.
Αυτή δε σημαίνει τίποτα για μένα.
Τίποτα!
Υπήρξε κάτι στην αρχή, αλλά τώρα δεν υπάρχει τίποτα.
Στο ορκίζομαι στο Θεό.
Είναι απλά μια πιτσιρίκα.
Ενα περαστικό καπρίτσιο.
- Εσύ και οι γυναίκες σου! Θα σε σκοτώσω μια μέρα Άμιας!
- Μην είσαι χαζή! - Ορκίζομαι ότι θα σε σκοτώσω!
Αυτό που δεν ήξερε ο Άμιας...
ήταν οτι η Έλσα Γκριρ είχε ακούσει κάθε λέξη.
Η αναφορά που μου έκανε στη συζήτηση δεν ήταν ειλικρινής.
- Είσαι πολύ σίγουρος για τον εαυτό σου κε Πουαρό;
- Σε ότι αφορά αυτό κα Ντίτισαμ, ναι είμαι.
Όταν ο Άμιας βγήκε έξω και είπε οτι θέλει να αρχίσετε δουλειά
εσείς του είπατε οτι θα αλλάξετε.
- Μην αργήσεις πολύ!
Και τότε ήρθε η ώρα για δράση.
Αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιήσατε πόσο θυμωμένη ήταν η κα Κρέιλ
από τη συμπεριφορά του απεναντί σας.
- Τι συγκινητικό!
Όταν ο Φίλιπ Μπλέικ τη συνάντησε καθώς έβγαινε από τη βιβλιοθήκη...
- Α, καλημέρα! - Είναι πολύ σκληρό! Πολύ σκληρό!
...εσάς είχε στο μυαλό της.
Αναρωτιέμαι τι θα σκεφτόταν
αν ήξερε οτι εκείνη τη στιγμή ήσασταν στο δωμάτιό της σχεδιάζοντας
το φόνο του συζύγου της
ώστε να την ενοχοποιήσετε!
Βλέπετε κάτι άλλο για το οποίο είμαι σίγουρος λαίδη Ντίτισαμ
είναι αν την είδατε στο εργαστήριο να κλέβει το δηλητήριο.
Ο κος Μπλέικ είχε γυρισμένη την πλάτη καθώς σας μιλούσε.
Οπότε είναι απολύτως δυνατόν να τη δείτε.
Ήσασταν η μοναδική που θα μπορούσε να τη δει.
- Συγνώμη Μέρι, έχεις μια εκπληκτική συλλογή.
Και πήρατε το δηλητήριο.
Πήγατε να δείτε τον Άμιας στον κήπο
τον ποτίσατε μπύρα...
- Για τη Μόνα-Λίζα μου!
..και αυτός την ήπιε μονορούφι όπως έκανε συνήθως.
- Αγαπημένε μου Άμιας...
Την ώρα που ζωγράφιζε, τον παρατηρούσατε συνέχεια
περιμένοντας το δηλητήριο να αρχίσει να δρα.
Λίγο αργότερα πήγατε να πάρετε ένα σάλι
και η Κάρολάιν βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει ξανά στο σύζυγό της για εσάς.
- Δεν είναι συμπεριφορά αυτή Άμιας! Είσαι σκληρός μαζί της!
- Για όνομα του Θεού!
- Όλα είναι εντάξει! Θα τη βάλω να φτιάξει τα μπαγκάζια της!
Και αυτό ήταν που κατάλαβαν λάθος οι αδελφοί Μπλέικ όταν επέστρεψαν.
Εύκολα θα μπορούσε να παρανοήσει κανείς!
Και εσείς γυρίσατε μετά με το σάλι.
Και η Καρολάιν σας διευκόλυνε...
διότι είχε φέρει ένα μπουκάλι μπύρα στο σύζυγό της.
- Τι απαίσια γεύση που έχει! Όλα έχουν απαίσια γεύση σήμερα!
" Όλα έχουν απαίσια γεύση σήμερα"!
Αυτό σημαίνει οτι κάτι δυσάρεστο είχε δοκιμάσει πριν την μπύρα της Κάρολάιν.
Και έτσι καθήσατε και ποζάρατε και μιλήσατε
και χαιρετήσατε και τον κο Μέρεντιθ Μπλέικ.
Παίξατε θαυμάσια τον ρόλο σας!
- Καταραμένοι ρευματισμοί!
Ο Άμιας Κρέιλ ζωγράφιζε ασταμάτητα
μέχρι που τα μέλη του ξύλιασαν και η φωνή του αδυνάτισε
και σωριάστηκε στο παγκάκι αβοήθητος, αλλά με καθαρό μυαλό.
Όταν ο Μέρεντιθ Μπλέικ ήρθε από τη σκιά της αλέας στον δυνατό ήλιο
δεν μπορούσε να δει ξεκάθαρα...
μόνο τον φίλο του να γυρνά προς αυτόν.
Στο δρόμο προς το σπίτι κάνατε κομμάτια το σταγονόμετρο
με το πόδι σας, του οποίου τα ίχνη βρήκε αργότερα η αστυνομία.
Μετά πήγατε στο τραπέζι
αφήνοντας τον Άμιας Κρέιλ στα χέρια του Θεού.
- Ευχαριστώ κε Πουαρό.
- Δεσποινίς...
- Ο Άμιας είναι νεκρός...
Η Καρολάιν κρεμάστηκε...
Μετά από τόσα ...
Μετά από τόσα χρόνια...
- Είστε πολύ έξυπνος, έτσι;
Ελπίζω οτι δεν περιμένετε να ομολογήσω...
Λοιπόν τι έχεις σκοπό να κάνεις;
- Θα κάνω ότι μπορώ για να πείσω τις αρχές
να δώσουν στην Καρολάιν Κρέιλ μεταθανάτια αμνηστία.
- Και εγώ;
- Τι έχεις σκοπό να κάνεις με εμένα;
- Θα εκθέσω τα συμπεράσματά μου ενώπιων αρμόδιων προσώπων.
Αν αποφασίσουν οτι υπάρχουν στοιχεία εναντίον σου ας ενεργήσουν ανάλογα.
Αλλά η γνώμη μου είναι
οτι οι αποδείξεις δεν είναι ικανοποιητικές.
Μονάχα υποθέσεις
και οχι γεγονότα.
Επιπλέον δε νομίζω πως θα βιαστούν να ενεργήσουν ενάντια σε μια ...
προσωπικότητα σαν εσάς.
- Όταν είδα την Κάρολάιν να παίρνει το δηλητήριο νόμιζα πως ήθελε
να αυτοκτονήσει.
Αλλά το επόμενο πρωι, οταν τους άκουσα να μιλούν για μένα...
Τον αγαπούσα!
Και αυτός με κοροΐδευε.
Και αυτή με λυπόταν.
Τον κοίταζα να πεθαίνει κε Πουαρό.
Και ποτέ δεν ένιωσα πιο ζωντανή.
Αλλά αυτό που δεν κατάλαβα ήταν ότι σκότωσα εμένα.
Ήταν σαν να μην είχαν πεθάνει ποτέ αυτοί...
..αλλά εγώ.
Εγώ είχα πεθάνει κε Πουαρό.
- Έλσα!
- Έλα Λούσι!
Πυροβόλησέ με!
Ξέρεις οτι θέλεις να το κάνεις.
- Μην την ακούτε δεσποινίς!
- Σωστά!
Τράβα την σκανδάλη.
- Αν το κάνετε, θα έχει κερδίσει.
- Άντε, κάνε το!
Δεν πιστεύω να φοβάσαι, ε;
- Αν την σκοτώσεις, είναι σαν να αυτοκτονείς!
- Μονάχα ένα απαλό τράβηγμα. Τόσο χρειάζεται.
- Άφησέ την δεσποινίς και μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη!
- Λούσι, πυροβόλησέ με!
Υπότιτλοι - Μετάφραση Zania - Doctor
www.tvsubtitles.net