{an8}Imponujące, prawda?
{an8}Możliwe. Co to takiego?
Stworzyłem symulację całego wszechświata.
{an8}W takim razie lipa.
{an8}Wciąż się gubię, profesorze. Jesteśmy w całym wszechświecie?
{an8}Naturalnie!
{an8}Dobre wieści, moi mili! Mamy zlecenie.
Najpierw lista obecności.
- Leela? - Obecna.
- Fry? - Obecny.
- Scruffy? - No.
- Hermes? - Jestem!
- Bender? - Gryź mnie w środkowy piksel!
- Amy? - Wiadomka.
I reszta.
Jestem bezimiennym członkiem grupy.
Rewelka, profesorze. Jak wypociłeś to badziewie?
Nie było łatwo.
Nawet taki poziom realizmu
wymaga potężnej mocy obliczeniowej.
{an8}Mój Simputron zużywa więcej prądu niż setka lamp owadobójczych.
{an8}À propos, musiałem wyłączyć lampy owadobójcze.
Oberwał!
Komar wciąż lata.
Jaki komar?
Słuchajcie, trzypaki!
Dziś doręczycie tę paczkę do Kosmicznych Włoch.
Kosmiczne Włochy?
{an8}Wiem, nie wysiliłem się.
{an8}Ale gdy stwarza się cały wszechświat od podstaw,
{an8}trudno wszystkiemu nadać sensowne nazwy.
{an8}Czasem trzeba zadowolić się „Kosmicznymi Włochami” albo „Roboplanetą”,
albo: „doktorem Zoidbergiem”.
Też coś!
Kosmiczne Włochy! Doręczysz tę paczkę, Bender?
Po tylu schodach? Grazie, ale odmówię.
Wrzucę ją do fontanny di Trevi na szczęście.
Papa pia! Powalił kosmicznego papieża!
Jesteś aresztowany za łupnięcie Jego Świątobliwości.
Mówię ci, Planet Express to fuszerka do kwadratu.
Do trzech kwadratów!
To może przy okazji trochę pozwiedzamy?
Gdy jesteś w Kosmicznym Rzymie...
Dawid Michała Anioła. Jak żywy!
Rany, Dawid, gdzie twój listek figowy?
Nie wiem, jakim cudem nadal stoi.
Pomogę ci wstać...
O mamuniu, kleją się jak dwie paczki gumy.
Bender, daj nam trochę prywatności.
Te ludziki pod pokrywką wiedzą, że żyją w symulacji,
czy myślą, że żyją naprawdę?
Oczywiście, że to drugie.
Zasady mojego oprogramowania dla nich są zasadami fizyki.
My też myślimy, że żyjemy naprawdę.
Może nasz wszechświat też jest symulacją?
Nie ma mowy. Wykluczone.
Co za niedorzeczny pomysł!
Skąd ta pewność?
Bo to się nie kalkuluje.
Na przykład każdy atom we wszechświecie odbiera bodźce
za każdym razem, gdy coś się poruszy.
Jak mój zadek?
O tak.
Dokonały przykład, Bender. I niezgorsze twerkowanie.
Mój program nie obliczyłby zmian grawitacyjnych
między zadkiem Bendera a innymi cząsteczkami,
więc ustaliłem, że informacje
będą się rozchodzić ze stałą prędkością.
Jak prędkość światła w naszym wszechświecie?
Tak!
Zwykły zbieg okoliczności.
Czasem musiałem pójść na łatwiznę.
Moja symulacja nawet nie śledzi dokładnie, gdzie co jest.
Przyjmuję zakłady! Znajdź kulkę, to cię nie zdzielę.
{an8}Ostatnie pięć dolców na kubek numer jeden. Niech będzie ostatnie dziesięć.
Kolejny pomocny przykład.
Mój leniwy program nie umie ustalić, pod którym kubkiem jest kulka,
dopóki ktoś jej nie zobaczy.
Do tego czasu jest, że tak powiem, pod obydwoma.
Więc ten skrót w oprogramowaniu jest jak nasza mechanika kwantowa?
Dokładnie.
Interesujące.
Wygląda na to,
że nasz wszechświat chyba także jest symulacją.
Co?
Przed chwilą twierdziłeś coś wręcz przeciwnego!
Zmieniłem pogląd w obliczu nowych dowodów.
Jestem naukowcem, nie...
- Idiotą? - ...politykiem.
Kurczę, to byłby koszmar nagle dowiedzieć się,
że twoja osobowość jest symulowana. Jak Bendera.
Symu-co-wana? Jak co-ndera?
Mówię tylko, że jesteś sztuczną inteligencją.
Jak te ludziki w symulacji profesora.
- Sztuczną? - Tak.
Musiałaś mi to mówić? Zrujnowałaś mi życie.
Moje jedno wielkie fałszywe życie!
Jesteś chodzącym wiadrem.
Jak możecie mówić, że nie istnieję?
Nie krwawię, gdy ktoś mnie ukłuje?
Dobra, to był zły przykład.
- Krwawię! - Chwalipięta!
Nie łam się, Bender. Jesteś równie prawdziwy jak my.
Filozof Kartezjusz stwierdził:
„Myślę, więc jestem”. Potrafisz myśleć?
Chyba nie.
Myślę, że nie potrafię myśleć.
No cóż, fajny był ten miniwszechświat,
ale teraz czeka nas megarachunek za prąd.
Pora go wyłączyć.
Nie możesz ich tak po prostu zgasić. To tak, jakby ktoś zgasił mnie!
Świetny pomysł. To dodatkowa oszczędność. Ale zaczniemy od nich.
Nie!
Wtyczka utknęła. Albo ja jestem nadzwyczajnie słaby.
Możliwe.
A niech tam. Później wyłączę tę symulację.
Dzięki, profesorze!
Bender, wykonywałeś skok przez ten cały czas?
Nie. Pierwszy był źle wymierzony, więc skoczyłem ponownie.
Ale ani przez chwilę nie przestałem krzyczeć.
Czuję, że istnieję już na tyle długo,
że czas wyznaczyć sobie życiowy cel.
Wspaniały pomysł. Będę cicho, żebyś mógł pomyśleć.
A ja włączę telewizor, żeby zagłuszyć rozpraszające dźwięki.
Już wiem! Odkryłem swój cel!
Ja, Philip J. Fry,
niniejszym ślubuję, że obejrzę każdy serial telewizyjny bez wyjątku.
Chryste.
Ten pomarańczowy jest jakiś tępy.
Te niewinne zlepki bitów mogą być sztuczne... jak ja,
ale o tym nie wiedzą.
Zasługują na szacunek jak każde żywe stworzenie.
Poza małżami. Do diabła z nimi!
Mówię ci, to tylko zbitka zer i jedynek.
Są równie żywi co liczba 10101.
Była moją ciocią!
Profesorze, sądzę, że Bender ma rację.
Nieprawda!
W końcu sami jesteśmy tylko zbitką atomów, prawda?
A jednak jesteśmy czymś więcej.
W przeciwieństwie do małży.
Profesorze, musisz mi coś przyrzec.
- Teraz stopy. - Żadne stopy!
Dobra, trudno.
Czemu jesteśmy w klubie z robostriptizem?
Bo musimy to zrobić w miejscu, które znaczy coś dla mnie, Bendera.
Proszę, skarbie.
Zachowaj resztę, złotko.
PIWO LÖBRAU
Czas zacząć uroczystą ceremonię.
Profesorze, stworzyłeś świat, który zamieszkują świadome istoty,
więc jesteś za nie odpowiedzialny.
Przyrzeknij, że zrobisz, co w twojej mocy, by utrzymać je przy życiu.
Ledwo utrzymuję przy życiu samego siebie.
Profesorze!
I nigdy nie dowiedzą się, że nie są prawdziwe. Nigdy!
Niech nie przechodzą przez to, co ja.
Niczego nie przyrzekam.
Przyrzeknij!
No dobrze. Przyrzekam.
Ale ilość prądu...
Musimy sprawić sobie własny generator hydroelektryczny.
Nie sądzę, że istnieje...
Eureka!
Jak wiecie, najlepiej myśli mi się na sedesie.
Wiemy! Nie musisz nam mówić.
Nawet nie chciałem się załatwić.
Po prostu siedziałem tu, umilając sobie niedzielne popołudnie,
gdy nagle mnie oświeciło!
Nowe źródło prądu!
Mógłbyś nam o tym opowiedzieć gdzie indziej?
Nie!
Według tych starych map, które służą mi za papier toaletowy,
główny kanał ściekowy Nowego Nowego Jorku przebiega dokładnie pod Planet Express.
Przewiercimy się do rury, ustawimy turbinę w nurcie
i voilà! Darmowa, czysta energia!
Czysta?
A gdzie tam!
TITANIC LĄDOWY
ŚCIEKOWO – ROBOPIEKŁO – DWORZEC AUTOBUSOWY
Zbliżamy się do głównego kanału.
Wyobrażacie sobie, ile ścieków tędy przepływa?
Tak!
Odliczam: cztery, trzy, dwójeczka!
ODKAŻACZ
Nie mówmy o tym zbyt często.
To powinno dać nam dość energii, by zasilać symulację.
I to w dużo wyższej rozdzielczości.
Sprawdźmy, jak im się wiedzie.
Dobre wieści, moi mili!
Mamy doręczyć paczkę królowi Kosmosu.
Ale słodziacy! Teraz się nimi przejmuję.
Cieszysz się, Bender? Ocaliliśmy twoich maleńkich przyjaciół.
Raczej ja.
Dodatkowe wieści. Dokonałem przełomowego osiągnięcia!
Jakiego, profesorze?
Nie ja, on.
Jakiego, profesorze?
Po wielu nieprzespanych nocach
i równie wielu cudownie przespanych dniach
ukończyłem swoje największe dzieło.
Symulacja całego wszechświata!
Dobre wieści, moi mili! Mamy doręczyć paczkę do Kosmicznych Włoch.
Super!
Słodki motłoch Kosmicznych Włoch! Symulacja...
...w symulacji? Na czym się to skończy?
Oby na tym. Już od tego rozbolała mnie głowa.
Profesorze, skoro zdołałeś stworzyć cały symulowany wszechświat,
czy to możliwe, że nasz wszechświat też jest symulacją?
Wykluczone! Gadasz jak naćpany student.
A co, jeśli nasze prawa fizyki to tylko kod komputerowy
jakiegoś wielkiego, genialnego profesora, który bawi się w Boga?
Rozgryzła to!
Mechanika kwantowa to niedorzeczność.
Ale to nieistotne.
Nawet jeśli żyjemy w symulacji, nie sposób tego dowieść.
Tak?
Nic. Flegma w gardle.
Pewnie symulowana.
Co to? Przeciążenie sieci?
Z jakiegoś powodu moja symulacja pobiera mnóstwo energii.
Wygląda na to, że doszło do kolizji dwóch czarnych dziur.
Wyobrażacie sobie, jakie to skomplikowane?
Simputron nie wyrabia.
Ojejuńciu! Może jest sposób, by się przekonać, czy żyjemy w symulacji.
Wątpię.
Wątpię podwójnie!
Jeśli nasz wszechświat jest symulacją,
to zasila go jakiś komputer, prawda?
Póki co nadążam. W sumie to nie.
Mowa o nowym napoju?
Załóżmy, że zrobilibyśmy coś,
czego ten wielki komputer nie byłby w stanie symulować.
To wywołałoby przeciążenie!
Otóż to!
Ekstra! A co potem?
Nie wiem. Może wszystko zaczęłoby się pikselować i deformować.
Zawiodłyby prawa fizyki.
Jak nowa gra komputerowa w podrzędnym, niewydolnym systemie.
Dokładnie!
Który dostałem od skąpej babci.
Pewne zjawiska są tak niebywale złożone,
że żaden komputer nie zdołałby ich symulować.
Jak zapadająca się gwiazda magnetyczna lub magnetar.
Ale na takie wydarzenie moglibyśmy czekać przez miliony lat.
A gdybyśmy sami je wywołali?
Moglibyśmy sprawdzić, czy we wszechświecie wystąpi usterka.
Oczywiście!
Przekonalibyśmy się na dobre, czy żyjemy w symulacji.
- Tak! - Nareszcie!
Choć nie jestem pewna, czy chcę znać odpowiedź.
Ja też. Zadowolę się wiedzą, że jestem prawdziwy.
Pomyłka, frajerze!
Zróbmy głosowanie.
Kto chce sprawdzić, czy żyjemy w symulacji?
- Ja! - Ja!
A kto woli żyć w żałosnej niewiedzy?
- Ten tutaj. - Tak.
Zagłosowaliście na obie opcje.
Szczerze mówiąc, chcę wiedzieć, czy nie jestem w symulacji,
a nie czy jestem. Mówię z sensem?
Nawet owszem. Dajmy sobie spokój.
Ale teraz będzie nas to dręczyć.
Lećmy.
{an8}- A to feler. - Fakt.
{an8}CEBULANKA
Moje dziadowskie oprogramowanie za nic nie zdoła symulować
zapadającego się magnetara.
Mogłem nie zlecać tego indyjskiemu gimnazjaliście.
Symulacje odkryją, że są symulacjami!
Złożyłeś striptizowe przyrzeczenie, że do tego nie dojdzie.
Niestety prawda wyjdzie na jaw,
gdy zobaczą, że magnetar glitchuje
jak wielka, płonąca kula Microsoftowego Worda.
Skoro nie ma innej rady, to powinni się tego dowiedzieć ode mnie.
Tylko ja tak naprawdę ich rozumiem.
Poza tym lubię przynosić złe wieści.
W sumie to możliwe.
Ponieważ jesteś tylko oprogramowaniem owiniętym tłustą folią aluminiową,
mógłbym je z ciebie wydobyć,
skompresować i zaaplikować symulowanemu Benderowi.
Zająłbyś jego miejsce w symulowanym świecie.
A co się z nim stanie?
Przeniesie się do podsymulacji.
A tamten Bender?
To nieskończony łańcuszek Benderów.
Dobra, wchodzę w to.
Ostrzegam cię, Bender. To podróż w jedną stronę.
Bez szansy na powrót.
Nie szkodzi.
Nie chcę żyć w świecie, w którym wszyscy są bardziej realni ode mnie.
To moi ziomkowie. W piclandii.
Za kilka minut
zrestartujesz się w symulowanym świecie jako symulowany Bender.
Albo umrzesz.
Żegnajcie, drodzy przyjaciele i współpracownicy.
Żegnajcie, kafelki utytłane ściekami.
Żegnaj, Zoidberg.
Jak mam żyć bez ciebie?
Przyniosę miotłę.
Pozycja poza zasięgiem implozji magnetara.
To bezpieczna odległość. Choćbyśmy, broń Boże, byli prawdziwi.
Pora przetestować rzeczywistość.
Boję się!
Ja też. Choć to zarazem całkiem piękne.
Byłoby to mniej piękne, gdyby nie było prawdziwe? I my też?
Wkrótce się przekonamy.
Rozpocząć bombardowanie monopolami!
- Dobrze się czujesz? - Nie.
Pewnie małż mu zaszkodził.
Chyba się zrestartuję.
Gdzie ja jestem?
Tutaj, Bender. Tuż poza zasięgiem implozji magnetara.
No tak. Piclandia.
Muszę wam coś powiedzieć.
To najgorsze wieści, jakie miałem przyjemność oznajmić.
Cicho, Bender! Zaraz się przekonamy, czy żyjemy w symulacji.
No tak. Jeśli o to chodzi...
Też się nad tym zastanawiałem. Chcecie wiedzieć, co myślę?
Czy chcę?
Myślę, że to zupełnie bez różnicy.
Tak czy owak, prawa wszechświata są poza naszą kontrolą.
Więc co nam pozostaje?
Żyć najlepiej, jak się da.
Nie wiem, co zaraz zobaczymy, Leela,
ale kocham cię. Teraz i na zawsze.
To prawdziwe uczucie. Nawet jeśli my nie jesteśmy prawdziwi.
Głuptak ma rację. Czuję, więc jestem.
Nieważne, czy jestem prawdziwy?
Ani trochę.
Co nam chciałeś powiedzieć, robocie?
Tylko...
Dziękuję!
Typowy robot. Podziwiajmy widowisko.
Rany Julek, magnetar zaraz wybuchnie!
Simputron daje radę?
Przeciążony procesor! Wentylator się pali!
Wyciągnąć wtyczkę! Przerwać symulację!
Nie! Bender tam jest!
Nie ma wyjścia.
Cały budynek spłonie,
a we wszystkich zakamarkach poupychałem urządzenia zagłady.
Przykro mi, kolego.
Wiem, że mnie nie słyszysz, ale zrobiliśmy, co się dało.
Przynajmniej odejdziesz godnie.
Restart.
Gdzie ja jestem?
Tutaj, we wszechświecie.
Musiałem wam coś powiedzieć.
Bender? Jak udało ci się wrócić?
Maniery, profesorze, Bender zaczął mówić pierwszy.
Co nam chciałeś powiedzieć?
Że wiem, jak ocalić symulację.
Błagam, nie ma żadnego...
Eureka!
Wprowadziłem zasugerowaną przez ciebie zmianę.
Choć spędziłem sporo czasu na sedesie, by w pełni to pojąć.
Nie będziemy zużywać aż tyle energii, bo obniżyłem taktowanie.
Czyli symulacja będzie przebiegała wolniej?
Dużo wolniej.
Mowa o zwykłym wolnym tempie czy biurokratycznym?
Nieskończenie wolniej.
Zapadną w śpiączkę?
Skądże znowu. Nawet nie zauważą różnicy.
Ale jedna sekunda ich życia
u nas potrwa setki lat.
Nie będziemy już mogli ich podglądać.
Podglądaj, ile chcesz,
ale zrobi się bardzo nudno.
Nie im.
Super!
Piksele!
Napisy: Ewa Nowicka