NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
{an8}Almo, to moja dziewczyna, Ale.
{an8}- Miło mi. - Mnie również.
{an8}Nie wiem, czy to dobry moment, ale jestem ci winna przeprosiny.
{an8}Nic się nie stało.
{an8}Wychodzimy.
{an8}Miłej zabawy.
{an8}- Dziękujemy. - Miło, że przyszłyście.
{an8}Dobrej zabawy.
{an8}- Miło mi. - Mnie również.
Dziękuję!
Przepraszam.
Daj spokój.
{an8}Zapomnijmy o tym.
{an8}Po tym, jak zobaczyłam was w biurze...
{an8}A potem znalazłam tamtą fakturę.
{an8}Co?
{an8}Grzebałaś w moich rzeczach?
{an8}Zaczynało mi odbijać.
{an8}- Myślałam, że mnie zdradzasz. - Almo.
{an8}Zapomnijmy o tym.
{an8}Dobrze?
{an8}Co jest z mamą?
{an8}- A co ma być? - Spójrz na nią.
{an8}Wygląda jak ciastko na patyku.
To znaczy?
Z pozoru radosna, ale z kijem w tyłku.
Nie znałeś tego?
Pewnie chodzi o Brendę.
Minęło za mało czasu.
Racja.
JAK TAM NA IMPREZIE?
Kto to?
Cichy wielbiciel.
Rozmawiasz z nieznajomym?
Nie.
- Żuczku... - Nie! To...
znajomy z uczelni.
Pokażesz?
Nie ma mowy.
NUDY. CO ROBISZ?
ŚLEDZĘ CIĘ. PIĘKNIE WYGLĄDASZ.
GDZIE JESTEŚ?
MAM OCZY WSZĘDZIE
To jak?
Porozmawiasz dziś z Leonardem?
Nie wiem.
Potrzebuję czasu, nie naciskaj.
Czasu na pieprzenie mechanika?
Daj mi spokój, bo skoczę z balkonu.
Wreszcie czujesz się winna?
JESTEŚ W HOTELU?
W JAKIM HOTELU?
WCZORAJ O TOBIE ŚNIŁAM
TAK?
JAK WYGLĄDAŁEM?
TROCHĘ JAK JA, JAK ŻUCZEK
JAK W OPOWIADANIU KAFKI, KOJARZYSZ?
Myślałam, że Leonardo mnie zdradzał.
To coś zupełnie innego.
Więc myślisz, że twoja niewierność była usprawiedliwiona?
Nie sądzisz...
Musisz mnie tak traktować?
Mówisz jedno, a robisz drugie.
Jak mam ci wierzyć?
Co jest?
Rozmawiamy o Brendzie.
Przestańcie. Musicie to robić teraz?
Pomożesz mi zakończyć imprezę?
Chciałbym zostać sam z moją żoną.
Jasne.
Z przyjemnością.
Wasze szczęście jest dla mnie najważniejsze.
Dziękuję.
Gotowa?
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Piękne przyjęcie.
- Podoba ci się? - Tak.
MUSZĘ WRACAĆ
NAPISZ MI COŚ WIĘCEJ. SĄ SZCZĘŚLIWI? KOCHAJĄ SIĘ?
WSZYSTKO W NORMIE
WCIĄŻ SIĘ PIEPRZĄ?
Żuczku!
Co tu robisz?
Nic. Na górze było dla mnie za głośno.
Chodź, już po imprezie.
A rodzice?
Chcą poświętować we dwójkę.
Jak romantycznie.
- Odwiozę cię do domu. - Dobrze.
- Zostaw ten telefon i chodź. - Już.
Myślałam, że ci się spieszy.
Co z tobą?
- Zabrałem trochę tortu. - Cały ty.
Ten tort był najjaśniejszym punktem imprezy.
- Chcesz jeszcze kawy? - Tak.
Żuczku...
Masz już 18 lat, więc wiesz wszystko
na temat życia i miłości.
Tylko nie praw mi kazań.
Wiesz, że handlarze ludźmi często szukają nowych ofiar,
zaczepiając je w mediach społecznościowych?
Wyluzuj. Myślisz, że mój znajomy to porywacz?
Znajomy?
Chodź tutaj.
Mówiłaś, że to cichy wielbiciel.
Nie jesteś głupia.
Zrozum, że tacy ludzie są...
Tak, wiem.
Też czytam wiadomości.
Mówię poważnie.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Nie lubię, gdy rozmawiasz z obcymi.
- Wiesz, jak mi na tobie zależy. - Jestem córką, której nie miałeś.
Czasem czuję, że kochasz mnie bardziej niż tata.
Dasz zerknąć?
Nie!
Wścibski żuczek.
- Proszę. - Nie!
Musimy porozmawiać.
Nie.
Chcę się z tobą kochać.
Jak dawniej.
Gdy nie potrzebowaliśmy rozmowy.
Niech będzie jak kiedyś.
Nie wychodziliśmy z sypialni.
Trzy dni miłosnego maratonu.
Pamiętasz?
Leonardo...
Gdy myślałam, że zdradzasz mnie z Edith...
Coś się ze mną stało.
Na pewno tego chcesz?
Musisz coś o mnie wiedzieć.
Nie chcę.
Proszę, posłuchaj.
To ty mnie wysłuchaj.
Nic, co powiesz,
nie zepsuje tej chwili.
Wybacz mi.
Nie.
To ty mi wybacz.
To, że zostawiłem cię samą.
Porzuciłem cię na tak długo.
Wybacz mi.
Dobry wieczór. Mogę jakoś pomóc?
Tak. Zostawiłem w pokoju klucz.
Pana godność?
Solares.
Leonardo Solares.
Chwileczkę.
Recepcja?
Wszystko się zgadza.
ZABÓJCA LESLIE DELGADO POPEŁNIA SAMOBÓJSTWO W WIĘZIENIU
Guerra Valladares, Antonio.
„Miłość,
to słowo...
W tym mieście miłość kryje się w nazwie każdej ulicy,
w każdym domu,
mieszkaniu,
w każdym pokoju
i łóżku.
We wszystkich snach”.
Co to?
Ktoś z agencji dostarczył kwiaty.
O co chodzi?
Nie podoba ci się wiersz?
Nie, po prostu nigdy nie czytałeś mi wierszy.
Zaskoczyłeś mnie.
Gdybym wiedział, że lubisz poezję...
Biuro federalne.
Vallejo.
Popełniłem straszny błąd, prosząc cię o zamknięcie sprawy.
Już jadę.
Dlatego myślę o dłuższej przerwie od pracy.
Rocznej?
Chyba oszalałeś. Za dobrze cię znam.
Po miesiącu miałbyś dość.
Chciałbym spróbować.
Moglibyśmy podróżować, razem.
Zoe mogłaby pojechać z nami. Może do Kapadocji?
Chętnie pojechałabym tam z Brendą.
Pójdę po trochę owoców, chcesz?
Jasne.
To, co zwykle.
Uważaj.
- Panie sędzio. - Dzień dobry.
Nie przeszkadzam? Darío, studiuję prawo.
- Miło mi. - Chodzę na seminarium pańskiej żony.
- Naprawdę? - Podziwiam pana, więc zagadałem.
Co za zbieg okoliczności! Usiądź.
- Nie. - Nalegam.
- Bardzo dziękuję. - Zapraszam.
Student mojej żony!
To się nazywa traf.
Spójrz, kto tu jest!
Pani doktor.
Pomogę.
Tutaj.
- Dziękuję. - Wezmę to.
Kochanie...
Nic.
Od wczoraj nie odpisuje.
Może jest zły?
Wydaje mi się, że trochę przesadzasz.
Po prostu lubię z nim gadać.
Nie podoba mi się to.
- Te sekrety... - Wiesz co?
Żałuję, że ci powiedziałam o wujku Estebanie.
Masz paranoję. Gadasz jak moja mama.
- Wiesz co? - Co?
Znam kolesia, który mógłby go namierzyć.
Mówiłem panu sędzi, jak bardzo panią podziwiam.
Wiele się od pani nauczyłem.
Dziękuję.
To jeden z najlepszych studentów.
Panu również gratuluję.
Oglądałem w sieci pana mowę w Guadalajarze,
była genialna. Chociaż...
szczerze mówiąc, nie do końca się zgadzam
z pana pojęciem norm i zwyczajów.
No proszę!
Miło się rozmawiało. Widzimy się w poniedziałek.
- Do zobaczenia. - Nie, zostań.
Chętnie z tobą podyskutuję.
- Nie chcę przeszkadzać. - Ależ skąd!
Poza tym zwolniliśmy ostatnio stażystę.
Nie radził sobie.
Jeśli cię to interesuje, mógłbyś go zastąpić.
Poważnie?
- Jasne. - Byłoby wspaniale.
No to ustalone.
Moja asystentka to Edith Ballesteros.
Zadzwoń do niej, umówi nas.
Bardzo panu dziękuję.
- Nie wie pan, ile to dla mnie znaczy. - Jeszcze cię nie przyjąłem.
- Czeka cię rozmowa kwalifikacyjna. - Mimo to dziękuję.
Przepraszam, że zakłóciłem państwu śniadanie.
Miłego dnia.
Jaki miły chłopak. Już go polubiłem.
Coś nie tak?
Jesteś zła, że go zaprosiłem?
Nie.
To mój student, czułam się niezręcznie.
Zresztą mieliśmy świętować.
Masz rację.
Przepraszam, więcej tego nie zrobię.
Co będziemy dziś robić? Może zaprosimy gdzieś Zoe?
- Prawdę mówiąc, muszę... - Panie sędzio.
Ja stawiam.
Wykluczone. Dziękujemy.
Opłaciłem już rachunek.
Zasada pierwsza:
nigdy nie sprzeciwiaj się sędziemu.
- Dziękujemy. - Miłego dnia.
Pani doktor...
Smacznego.
Proszę.
Co ta dziewczynka ma wspólnego ze sprawą Brendy Castillo?
Sam tego jeszcze nie wiem.
Masz nagranie z domu Brendy?
- García ci je przekaże. - Dobrze.
Czego dokładnie szukasz?
Muszę się skupić i sprawdzić plik.
Zostawisz mnie?
„Boski i sprawiedliwy sędzio, ty opiekujesz się bogatymi i biednymi.
Przedwieczny Ojcze przebaczenia i miłosierdzia.
Boska światłości, rozjaśniająca mroczne ścieżki.
Poddałeś się straszliwym cierpieniom i upokorzeniom.
Ty, święty i czysty, wziąłeś na siebie najcięższą karę.
Jesteś królem królów, zwyciężającym zło i żyjącym
w każdym z nas”.
Lucindo!
Co ci jest?
Siostro!
Pomocy!
Darío!
Co to miało być?
Co to za pieprzona gra?
Jaka gra?
Mówię o kwiatach, wierszu i porannym wygłupie.
Co ci odbiło? Czego chcesz?
Forsy?
- Daj spokój. - Szantażujesz mnie?
To twoje ostrzeżenie?
- A może chcesz mnie ukarać? - Miałaś z nim porozmawiać.
Zakończyć to wasze durne małżeństwo.
- Nie mówiłam tak. - I co?
Pieprzysz go jak zdzira.
Zamknij się.
„Kocham cię, Leo”.
- „Kocham”. - Zamknij się.
„Potrzebowałam cię”.
„Pieprz mnie”.
„Pieprz jak...”
Wiesz, jak się czułem, wyobrażając sobie was razem?
Nie mogłem spać.
Marzyłem o tobie.
Myślałem o tym, jak się pieprzycie.
Dotykał cię, a ty dochodziłaś.
Dość tego!
Kocham cię.
- Nikogo tak nie kochałem. - Mylisz się.
Kocham cię, a ty mnie.
Nie kocham cię!
- Kochana. - Nie!
Kocham cię, do cholery!
Zostaw mnie!
Puszczaj!
To chyba nie ten dom.
Zoe, chodź tutaj!
No chodź!
- Chodź! - Hej, Cristi...
Widziałaś gdzieś mojego tatę?
Oj, Zoe...
Dobrze się czujesz?
Ty?
Sędzia?
Jako pani domu?
Porwali cię kosmici?
Powiedzmy.
Wiedz jedno: od tej chwili wszystko w tym domu
- zmieni się na lepsze. - Nie!
Przyznaj się, kosmito!
Mów, kim jesteś i co zrobiłeś z sędzią! Oddawaj go!
Kosmici zabrali sędziego, a w zamian przysłali...
lepszego ojca.
Rety!
Jak długo to potrwa?
Mam nadzieję, że wiele lat.
Pomóż mi.
Łap za warzywa.
- Dobra. - Szybko!
Halo?
- Już jest! - Wiem.
A to co?
Chciałem cię trochę porozpieszczać.
Was obie, moje skarby.
- Wyjaśnię ci to. - Słucham.
Pan sędzia ogłosił, że od dziś
będziemy szczęśliwą rodziną.
- Czyżby? - Siadaj.
Też tak zareagowałam.
Na razie musimy mu uwierzyć na słowo.
No dobra.
Zróbmy selfie.
Czekaj.
- Proszę. - Okej.
Na trzy. Raz,
dwa... Szczęśliwa rodzina!
Selfie!
Zaraz cię dorwę!
- Dla mnie dobrze wypieczony. - Robi się.
Daj mi to.
Gotowe. Wznieśmy toast.
- Chcecie zobaczyć? - Pokaż.
Patrzcie.
To przez ciebie!
Na zdrowie.
Mogłabym dziś z wami...
wypić?
Co na to mama?
Jasne.
Super, dzięki.
To mi smakowało.
Gotowa?
- Zdrówko! - Zdrówko, kosmito.
Zdrówko, mamo.
ODPISZ
LUCINDA: DOM
Tak, Rosalbo?
SZOKUJĄCE DZIECIOBÓJSTWO
{an8}ŚWIADEK: BRENDA CASTILLO
Morderca ma 79 lat.
To najstraszliwszy seryjny zabójca w historii USA.
Gdy opuszczał więzienie, szybko do niego wracał.
W ciągu 40 lat zabił co najmniej 93 kobiety.
Ofiary...
Trochę mi zimno, włożę sweter. Przynieść wam coś?
Nie, dzięki.
Mnie jest gorąco.
Zatrzymaj.
...żadnych ran kłutych ani postrzałowych,
sińców ani innych śladów.
Miejsce zbrodni wyglądało tak,
jakby ofiara popełniła samobójstwo,
przedawkowała narkotyki albo zmarła z przyczyn naturalnych.
„Kocham cię, bo nie jesteś moja. Bo jesteś po drugiej stronie.
Namawiasz mnie do skoku, ale nie mogę skoczyć.
W chwili najgłębszego posiadania nie jesteś we mnie.
Nie dosięgnę cię”.
- Mamo! - Już idę!
Halo?
Nie mów, że to ja.
Musimy pilnie porozmawiać, przyjeżdżaj.
Pijesz wino?
Nancy? Tak, już jadę.
Widzimy się w biurze.
Kto dzwonił?
Ktoś z uczelni.
Muszę podpisać kilka dokumentów.
Kierownictwo o nie wypytuje, to pilne.
- W sobotę? O tej porze? - Tak.
- Niedługo wrócę. - Żartujesz?
To zajmie chwilę.
Oglądamy dalej.
Tak, nie czekajcie.
- Mówiłem, żeby nie przerywać. - Dobra.
Little’a skazano na potrójne dożywocie.
„Sprawiedliwy sędzia?”
Co to za gówno?
Nie bluźnij.
Dostałam to od twojej mamy.
- Prosiła o modlitwę. - Pojebało cię?
Zapomnij o tym.
Już mówiłem.
Nic nie ma jej przypominać o ojcu.
Przepraszam. To się już nie powtórzy.
Nie zrobiłem tego.
Przyznałeś się.
Nie.
Zmusili mnie.
Torturowali mnie, żebym się przyznał.
Wierzysz mi, synu?
Proszę.
Powiedz, że mi wierzysz.
Synu.
Nie.
Co to za pilna sprawa?
Co wiesz o Daríu Guerrze?
Skończyłam z nim raz na zawsze.
Nie o to pytałem.
Chcę wiedzieć, co o nim wiesz.
Wasz romans nie był przypadkowy.
On odszukał cię celowo.
Chce załatwić Leonarda.
Napisy: Aleksandra Basińska