NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zapytałam nauczycielki,
czy chce przenieść Maxa rok wyżej, mimo że rok szkolny już się zaczął.
Powiedziała, że Max jest na takim poziomie,
że piąta klasa to strata czasu.
Już nie ma komu się chwalić,
że Max przeskakuje rok i zaczyna gimnazjum?
Tak, doktorze, proszę dokończyć kanałowe.
Co? Matka nie może być dumna?
Cóż, duma to jedno, a to, co robisz, to drugie.
Max cieszy się, że spędza czas ze starszymi dziećmi.
Gdy byłam w jego wieku, ze starszych dzieci miałam tylko was.
Dobrze, że byłyście niedojrzałe.
To nieprawda.
Patrzcie, napisałam „glut” płatkami.
GLUT
Max urodził się jako 40-latek.
Raczej 80-latek.
Ostatnio powiedział: „Ciesz się dniami, tak szybko odchodzą”.
Potem dał mi dolara.
Co się stało, że jesteście na czas?
Wierz mi, nie chciałem. Max wstał o świcie i robił peeling.
Potem przyszedł do mnie pożyczyć krem,
nazywając go „śmieciem z drogerii”.
Dzień dobry cioci, bratu, matce i Gibblerom.
Powiedziane w przypadkowej kolejności.
Jesteś w trzyczęściowym garniturze.
To nowa szkoła i nowe dzieciaki.
Pierwsze wrażenie możesz zrobić tylko raz.
Ja w pierwszym dniu gimnazjum udawałem Baracka Obamę.
Spróbuj to przebić.
Tylne drzwi też są otwarte.
- Dzięki za podwózkę. - Chciałem cię jak najszybciej zobaczyć.
No już, za wcześnie na to.
- Pa, mamo. - Pa!
Pewnie się zastanawiacie, czemu was tu wezwałem.
Nie.
Wezwałeś nas?
Przyszłam po darmową kanapkę.
Mamy problem.
O nie.
W kuchni znowu są oposy?
W kuchni były oposy?
Steve mówi.
Wiecie, że co roku Wujek Monty organizuje konkurs jedzenia kanapek,
gdy rywalizujemy z klientem o darmowe kanapki?
Jestem współwłaścicielem Imperium Kanapek i nigdy nie słyszałem o tym konkursie.
Musicie przeczytać mój blog o wędlinach i podologii:
Mięso i Stopy.
Przez lata Wujek Monty był niepokonany.
Aż pewien klient przyszedł z apetytem
większym niż sam Wujek Monty.
Kto mógł dorównać możliwościom kanapkowym Wujka Monty’ego?
Berkowitz.
Teraz gdy prowadzimy sklep,
ktoś musi mu stawić czoła,
by odzyskać trofeum Złotej Łodzi Podwodnej.
Nawet na zdjęciu je kanapkę.
Nie było takiego, na którym nie je.
Jak twój dzień, kochanie?
Nie jesteś Maxem.
Nie jestem Maxem, ale lubię stare ciastka.
Nie są stare, to są biscotti.
To po włosku „stare ciasteczka”.
Ręce precz, to dla mnie i dla Maxa
na nasze coroczne przyswajanie szkoły.
Gadamy, jemy...
Nazywam to jadu-gadu.
JADU-GADU
Jaki masz roczny budżet na bannery?
Nie chcesz wiedzieć.
Oto i jest.
Czas na jadu-gadu.
Jak było?
Dobrze.
Dokąd idziesz? Mam earl grey, biscotti...
Wydrukowałam zdjęcia nauczycieli, żeby zagrać w „Kto czego uczy?”.
Mały wąsik, wąski krawat: pewnie biologia, co?
Nieważne. Idę odrobić lekcje.
- To było dziwne, nie? - Wiem.
Pierwszy raz miał koszulę na wierzchu.
Nawet jako dziecko miał śpioszki włożone w pieluchę.
Wiem, co się stało.
Jackson miał to samo.
Byłyśmy świadkami typowego zachowania gimnazjalisty.
„Ziom”.
„To był totalny obciach”.
„Przechlapane”.
„Miodzio”.
Zwycięzca rodzinnej kolacji będzie miał zaszczyt reprezentować
Wujka Monty’ego.
Od początku czasów wielkie chwile rodziły się z wielkich możliwości...
Może już skończ, to nie Potężne Kaczory.
Skoro Jimmy wyjechał, oczywiście wygra Jackson.
Pamiętacie, ile coleslawa zjadł na urodziny?
Nie wiedziałem, że była dla wszystkich.
Jackson, była w misce z wielką łyżką.
Stephanie ma rację. Któż je więcej niż nastolatek?
Może 40-letni mężczyzna, który właśnie dał czadu na zumbie?
Przepraszam.
Słynę z jedzenia kanapek.
To wszystko, co o mnie wiedzieliście przez 20 lat.
Chwila. A ja?
Co ty?
Mam taką samą szansę na wygraną jak wy.
Urocze.
Załatwimy to w staromodny sposób: jedząc szybko kanapki.
Okej, do startu...
gotowi...
start!
Pięć, cztery,
trzy, dwa...
Kanapki w dół.
To była niezła rozgrzewka.
Kto ściga się na serio?
Ramona, zjadłaś sześć kanapek?
Siedem. I kilka ogórków. Żeby się popisać.
Niech to będzie dla was nauczka.
Wygląda na to...
że nowym Wujkiem Montym jest Ramona Beatrice Gibbler.
Przejście dla wybitnej RBG.
Skończysz je?
Twój lunch.
Nie, dzięki.
Od wczoraj nie mogę patrzeć na kanapki.
Cięgle pełny?
Nie.
Kanapka reprezentuje moje porażki.
Zabawne. Twoja matka reprezentuje moje.
Co tam, banda?
Banda?
To wyszło z ciebie?
To dzień przebierańców?
Jeśli tak, to jesteś świetnym amerykańskim ziomem.
Bez stylowych spodni i kamizelki?
Bardzo śmieszne, idź się przebrać. Spóźnisz się do szkoły.
Wszystko pod kontrolą, kotku.
Nazwałeś mnie „kotkiem”?
Dokładnie, laseczko.
Coś się wczoraj stało w szkole?
Wyluzuj, mamo.
Jestem w gimnazjum.
Kamizelka i krawaty poszły do lamusa. Nie jestem już dzieckiem.
Wyglądasz jak ktoś, kogo znam, tylko nie pamiętam kto...
Cześć wszystkim.
To bliźniaki.
Mój ziom. Super ciuchy.
Stary!
- Gotowa na mały wolontariat w schronisku? - Chwileczkę.
Max, wszystko dobrze?
Świetnie.
Mogłabyś pobiec do sklepu i kupić mi dres?
Zawsze mówisz, że dres to wołanie o pomoc.
To był stary Max.
To nara, wiara.
Podoba mi się ten dzieciak.
Poczekaj w aucie.
Ramona, siadaj.
Czas powiedzieć ci prawdę.
Coś nie tak?
Tak.
Ilość naszych genów w tobie przekracza poziom bezpieczeństwa.
Liczba kanapek, które wczoraj zjadłaś, nie jest anomalią.
Pochodzisz z dwóch długich linii zawodników w jedzeniu.
Jeśli mam tę supermoc,
chcę ją wykorzystać dla większego dobra.
Wygrana w konkursie jedzenia to idealna okazja,
żeby pokazać światu, że kobiety potrafią wszystko.
Nawet pokonać Berkowitza.
Ale musisz dbać o ten dar.
I wierzyć.
Wierzę.
Uczyńcie mnie mistrzynią.
Pięćdziesiąt dwa.
Pięćdziesiąt trzy. Dasz radę.
No dalej! Szybciej!
Pięćdziesiąt cztery!
Gibblerowie się nie poddają!
- Szybciej! - Jeszcze!
Tak!
Dobra robota. Dasz radę!
Niezła frekwencja.
- Gdzie Max? - Jest tam.
Łapka!
To Max? Ma na sobie bojówki.
Nigdy nie widziałem jego kolan.
Powiedział rano, że porzucił zajęcia z polemiki na rzecz stolarki.
I opowiedział kawał o pierdzeniu.
Który?
Jak D.J. sobie z tym radzi?
Jest w centrum handlowym, kupuje mu dres
i wątpi we wszystkie swoje decyzje wychowawcze.
Witajcie na dorocznym jedzeniu kanapek Wujka Monty’ego.
Tu siedzi nasz powracający mistrz: Berkowitz!
Tak! Berk!
A tu nasza pretendentka.
Jest utalentowana, urocza i kocha jeść:
Ramona Gibbler!
Wreszcie się spotykamy, Berkowitz.
Co słychać, maleństwo?
Nie powinnaś jeść przecierów dla dzieci?
Taki jesteś mocny?
A co, nie wyglądam?
Masz rację. Odwołam to pytanie, ale zachowuj się.
- Cześć, Ramona. - Ethan.
Przyszedłeś!
Po co?
Kibicować mojej dziewczynie. Chcę cię wspierać.
Nie musiałeś tego robić. Naprawdę.
Za nic bym tego nie przegapił.
Dobrze, zjadacze.
Kanapki gotowe.
Świetnie.
Przepraszam na chwilę.
Ramona!
Wiedziałem, że się podda.
Berkowitz wygrał!
Nie tak szybko.
Sprawdzę, co z nią.
Tylko szybko. Nie chcę się spóźnić na spinning.
Nie widziałaś znaku? Tylko dla pracowników.
Daj spokój.
Nikt tu nie pracuje.
Co się stało?
Nic wielkiego, tylko...
żołądek, oddech i...
pot. Pocę się? Pocę się.
To trema.
Gdy się zacznie, nerwy znikną.
Ethan musi wyjść.
Więc o to chodzi.
Zobaczy, jak wpycham jedzenie do buzi.
Powinnam być wojowniczką, ale...
Nie chcę, żeby mój chłopak mnie widział...
Mało kobiecą?
Tak.
Nienawidzę siebie za to, że mi to przeszkadza.
Nie uważałam się za kobietę, którą to obchodzi.
Jestem hańbą dla mojej płci.
Nie.
Nieprawda.
Jesteś swoją płcią.
Kobiety dostają mieszane sygnały. Mamy się zachowywać jak chłopcy, ale...
chłopców to onieśmiela.
- To irytujące. - I męczące.
Poczułam się naprawdę wyzwolona,
gdy przestałam dbać o to, co o mnie myślą.
Nawet D.J.?
Nie przesadzajmy.
Więc jeśli...
facet myśli, że walka na jedzenie z 140 kilogramowym mężczyzną jest zła, to...
nie jest tym facetem.
Dokładnie.
Chodź tu.
A teraz idź i jedz jak dziewczyna.
Dalej, Ramona!
Jesteś Gibblerką z darem pożerania,
więc pożeraj!
Leży na łopatkach. Wykończ go, Ro-Ro!
Ro-Ro? Używa teraz głupich ksywek?
Wymiękasz, malutka?
Chciałbyś, Dupkowitz.
Dasz radę, Ramona!
Trzy, dwa, jeden.
Kanapki w dół!
Berkowitz, 12 kanapek.
Tak! Życiowy rekord!
Berkowitz zwycięzcą! Tak!
Ramona Gibbler zjadła 13 kanapek.
Tak! Gibbler zwycięzcą!
GIBBLER ZWYCIĘŻCZYNIĄ!
Ramona Gibbler odzyskuje Złotą Łódź Podwodną dla Wujka Monty’ego!
Dokonała tego!
Twardy jesteś.
Dzięki, dzieciaku.
Tak jak ten indyk.
Opiszę to w internecie.
To najbardziej zdumiewająca rzecz, jaką widziałem.
Naprawdę? Nie pomyślałeś, że to niesmaczne?
Nie możesz mnie zniesmaczyć.
Uwaga!
W kuchni nie ma oposa.
Ale wyjdźcie, nim zostaniecie ugryzieni.
I to nie przez oposa.
Spójrz.
Max kazał mi kupić spodnie z elastycznym paskiem.
Nie chciałam ci mówić, ale słyszałam,
jak wybekał cały alfabet.
P do Z było trudne, ale dał radę.
Co ja zrobiłam?
Za bardzo na niego naciskałam.
Miałam wysokie oczekiwania wobec Maxa,
myśląc, że jest w stanie jest spełnić.
Jestem okropną matką.
Nieprawda.
Robiłaś, co uważałaś za słuszne.
Tylko uważałaś źle.
Dzięki, Kimmy.
Nikt nie mógł przewidzieć, że pójdzie w tym kierunku.
Tak naprawdę... chyba mogłam to przewidzieć.
Ty?
Chyba wiem, o co chodzi.
To powtórka wycieczki do Zatoki Rybaka.
Oczywiście.
Zdecydowanie ta wycieczka.
Chodź.
Długo mnie zwodziłeś, Calvinie Kleinie.
To koniec.
Hej, Max.
Kupiłam ci spodnie od dresu i koszulkę ze sportowym logo.
Świetnie, pozbywam się ubrań, żeby zrobić miejsce.
Mówiłam ci kiedyś o wycieczce
do Zatoki Rybaka z Kimmy?
To była trzecia klasa.
Kimmy siedziała w autobusie sama
w swoim szaliku w jajka na bekonie.
Dlatego byłam sama. Dzieci zawsze się z niego śmiały.
Nikt nie chciał ze mną siedzieć, bo uważali mnie za dziwaczkę.
Ale wtedy ktoś usiadł obok mnie.
Wiesz kto?
Mama.
Skąd wiedziałeś?
To głęboka rozmowa, więc gdyby to nie była mama,
nie miałaby sensu.
Przez ten szalik wiedziałam,
że muszę się z nią zaprzyjaźnić.
Ktoś w czymś takim musiał być zabawny i ekscytujący.
Jestem bardzo dynamiczną osobą.
Uwielbiałam wyjątkowość Kimmy.
Gdyby starała się dopasować, nigdy bym jej nie zauważyła.
Nie mam takiej D.J.
Podczas lunchu usłyszałem,
że w tym ubraniu wyglądam jak statysta z Młodego Sheldona.
Statysta, nawet nie aktor!
Jadłem lunch sam. Dzieciaki się ze mnie śmiały.
Słyszałem je cały czas.
Max, tak mi przykro.
Wiem, że zawsze byłem inny,
ale się tym nie przejmowałem.
Ale gimnazjum jest inne.
Pomyślałem, że bezpieczniej będzie wtopić się w tłum.
Żeby dali mi spokój.
Chcę imiona tych dzieciaków i ich telefony,
bo zamierzam je rozszarpać.
Cofnij się, Niedźwiedzico.
Słuchaj.
Wydaje się, że lepiej jest się wtopić.
Uwierz mi, Max,
dzieciaki jak my mają się wyróżniać.
Życie może być bardziej skomplikowane i...
może trochę potrwać, nim znajdziemy swoje miejsce,
ale gdy to zrobimy,
jest pełne prawdziwego wsparcia i miłości.
Jesteś wyjątkowy i kochamy cię takim, jakim jesteś.
Spotkasz ludzi w szkole i w życiu,
którzy docenią prawdziwego Maxa.
Jak twoja mama doceniła mnie.
Naprawdę?
Obiecuję.
Co za ulga.
Przepraszam, Calvinie Kleinie. Już nigdy cię nie opuszczę.
Mój syn wrócił.
- Proszę, mamuśko. Zasłużyłaś na to. - Wszystkie zasłużyłyśmy.
Ty pomogłaś Ramonie, a ty mnie i Maxowi.
Tak, jesteśmy świetne.
Za nas.
I za nasze dzieci.
Obyśmy rozwijały wszelkie ich talenty.
I niech się ubierają, jak chcą, i będą sobą.
Tak. Niech robią kupę raz dziennie i śpią w nocy.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
To by było na tyle.
Dziękuję!
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska