NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Jest pewien problem z Clayem Jensenem.
Moment, skreślcie to.
Jest wiele problemów z Clayem Jensenem.
Przed chwilą powiedziałeś,
- że poszedłeś z nim pogadać. - Tak było.
- To rozmowa? - To nie tak.
A jak?
Pod przykrywką miłego chłopca kryje się niezły bałagan.
A jeśli to twój przyjaciel,
czasem okazuje się, że jego bałagan cię wciągnął.
Powstrzymałem go i odeszliśmy.
Co by było, gdyby cię tam nie było?
Sądzę, że nic. Clay nie zamierzał...
Prędzej skrzywdziłby siebie. Martwiłem się o niego, a nie o Bryce'a.
Poszedłeś tam, żeby zabić Bryce'a?
- Nie, byłem... wściekły. - O co?
Dowiedzieliśmy się, że Bryce'owi wszystko się upiecze.
Ale nie upiekło mu się.
Owszem.
Chciałeś pomścić Hannah, zabijając jej gwałciciela?
Nie! Nic nie zrobiłem.
Wtedy. Powstrzymano cię. Skąd miałeś broń?
Od kolesia z internetu.
Nie podał imienia.
Miałeś ją kilka tygodni temu,
- gdy groziłeś Bryce'owi? - Nie.
Więc gdzie ta broń?
Co z bronią?
Justin się jej wtedy pozbył. Wyrzucił ją gdzieś w centrum.
Wyrzuciłem ją za restauracją w centrum.
Nie chciałem, żeby Clay... zrobił sobie krzywdę.
- Albo by skrzywdził Bryce'a. - Nie.
- Wtedy to był koniec. - Jednak nie.
Nie ostatni raz starłeś się z Bryce'em.
Clay ci nie powiedział?
- Nie. - Wiedziałaś, że miał broń?
- Widziałaś, żeby był agresywny? - Nie.
Jak dobrze go znasz?
Nie za dobrze.
- Podwozi cię do szkoły. Często. - Jesteśmy w parze na robotyce.
Nie przyjaźnimy się blisko.
Wiesz, że od dawna nienawidził mojego syna?
- Wiem, że coś było na rzeczy. - Wiesz, że się bili?
Brutalnie, gdy Clay przyszedł kupić narkotyki.
Nie wiedziałam.
Ale wiesz o Hannah Baker?
Niewiele.
Clay niezbyt chętnie mówił o Hannah.
Bryce zresztą również.
Czy Bryce i Clay mieli powód, by bić się...
- o ciebie? - Nie.
Raczej nie sądzę.
Policja przesłuchuje teraz Claya i Justina.
Wyjaśnią wszystko.
To pewnie szok odkryć,
że chłopiec, którego lubiłaś, który wydawał się dobry,
mógł być zdolny do takiej przemocy.
- Moja mama... - Nie musi wiedzieć.
Na razie.
Okazało się, że nie wiedziałam wielu rzeczy o Clayu.
Znaleźliśmy twoje odciski na zewnątrz wozu Bryce'a.
Przyjaciółka mieszka w jego domu. Bywałem tam.
- Masz na myśli Ani? - Tak.
- Dziewczyna? - Przyjaciółka.
Nie byłbyś zazdrosny o chłopaka?
Nie miała chłopaka.
Nie, ale lubiłeś ją, chroniłeś?
Każdy chroni przyjaciół.
Tak, ale może myślałeś, że musisz chronić Ani
przed Bryce'em, tak jak wydawało ci się, że chroniłeś Hannah,
- kiedyś. - Nie chroniłem Hannah,
- ona nie żyje! - Bo jej nie ochroniłeś.
Może tym razem nie chciałeś zawieść?
Nie chciałem nikogo chronić!
Ani mieszkała z tym, który skrzywdził Hannah.
To coś zupełnie innego!
Ani zupełnie... nie przypomina Hannah.
Dobrze się bawiłam z Clayem. Na początku.
Miał swoje zdanie, ja też.
Mówisz bzdury.
Mocno się bronisz.
Zniszczyłaś mojego ulubionego bohatera!
Popełniłeś błąd, wybierając Percy'ego.
Okropna decyzja. Masz gust do bani.
- Przykro mi. - Sama masz gust do bani!
Twoim typem są Astrid i Zymorx!
To robot-kretyn, któremu brakuje kawałków mózgu.
- Astrid zasługuje na coś lepszego. - Jest samowystarczalna.
Widzi we wszystkich najlepsze.
Mam ci przypomnieć, że jedyną cechą Percy'ego
jest ratowanie wszystkich?
Dobra, już rozumiem.
Nienawidzę cię.
Nieprawda. I przestań więzić moją kawę swoimi błędnymi osądami.
- Daj mi ją. - Nie.
Lubisz Percy'ego.
- Nie. - Powiedz to.
- Nie. - Tak dostaniesz kawę.
- Lubisz Percy'ego. To... - Puk, puk, wchodzi rodzic.
Cześć, mamo. To... Ani.
Miło mi, pani Jensen.
Miło mi cię poznać. Dużo o tobie słyszałam.
Tak? Ciekawe.
Mieliśmy sporo wspólnego.
Obydwoje dziwni.
To nie przebranie, to kostium.
Wyjaśnij różnicę.
Daj spokój. Znasz całkiem dobrze
przynajmniej pół tuzina różnych mitów i światów,
i masz obsesję na punkcie kanoniczności serii AKR.
Turtlebot to niekanoniczny dodatek dla dzieci.
I udajesz, że nie wiesz, czym jest kostium.
I że w ogóle nie chciałeś go robić.
Nienawidzę kostiumów.
Nie znoszę nawet Halloween, a uwielbiam słodycze.
Całe życie ukrywasz się przed ludźmi i nie lubisz kostiumów.
Dobra.
Nie udawaj, że jesteś wnikliwa. To wkurzające.
Ale teraz masz na sobie kostium.
Każdy nosi ciągle kostium, próbuje stać się tym, co nosi.
Jeśli to prawda, już dawno stałbym się bluzą z kapturem.
Nie fantazjowałeś o byciu Percym?
O ocaleniu świata?
Dlaczego czytasz AKR?
Dla fabuły i jakości literackiej.
Jasne, dla jakości literackiej.
No dobra.
Pozwala ci uciec do innego świata.
Z dala od rzeczy, które musisz zrobić i kim musisz być tutaj.
Możesz być kimś innym.
I to też kostium.
Ja nie... Źle wyglądam w kostiumach.
Rozumiem.
Już coś przygotowałam dla ciebie.
I dla mnie.
Byliśmy przyjaciółmi. Tylko.
Nie sądziłam, że będzie mieć powód, by być o kogoś zazdrosnym.
Co wiesz na temat stosunków Ani i Bryce'a?
Podobno ledwie gadali.
- Trzymała dystans. - Wierzyłeś jej?
Tak.
Najwyraźniej się myliłam.
Clay już kiedyś kochał dziewczynę,
która nie kochała jego tak, jakby chciał.
- Justin się odzywał? - Nie. A co?
On i Clay są na policji.
Znaleźli nagranie z kamer,
na którym Clay mierzy z broni do Bryce'a, a Justin go powstrzymuje.
Cholera!
No jasne, że tam były kamery.
Chwila, wiedziałaś o tym?
Tak, Justin mi powiedział.
Nie sądzisz, że Clay... Nie sądzisz, że mógł coś zrobić,
- prawda? - Nie! Ja nie...
Nie wiem.
Kochał Hannah?
Nie powiedział ci?
- O Hannah, taśmach, procesie? - Prawie nic.
Jezu!
Tutaj.
Clay dopadł każdego z taśm?
Wiedziałam, że miewa obsesje, ale...
Gdy doszło do procesu było tak, jakby zależało mu na Hannah bardziej,
niż na mnie czy komukolwiek innemu, kto żył.
To niesprawiedliwe, bo wiedział, że cierpiałam, ale...
Nie szanował tego, że nie byłaś gotowa mówić?
Cieszę się, że zeznawałam.
Po tym wszystkim. To dało mi poczucie siły.
Ale po tamtej nocy, po Brysie,
ciągle się bałam.
Musiałam chodzić do szkoły i go oglądać.
Zaczęłam sobie z tym radzić, a Clay...
Boże, sprawił, że poczułam się...
ścigana.
Dokąd Clay poszedł po wiecu?
Do domu z Justinem?
Justin był ze mną.
Ale Tony był z Clayem na meczu. Może będzie wiedział.
- Jasne. - Sądzisz,
że miał coś wspólnego z Bryce'em?
- Nie chcę tego. - Proces był dawno temu.
Minął ponad rok. Dlaczego miałby?
Teraz? To po prostu...
Nie wiem.
Nic już nie wiem.
Muszę iść.
- Daj znać, jak się odezwą. - Jasne.
Ten chłoptaś jest uroczy, gdy chodzi o roboty,
ale gdy chodzi o prawdziwą dziewczynę, jego urok znika.
Odciski Ani były wszędzie w samochodzie Bryce'a.
To cię nie dziwi?
Podobno trzymała dystans.
Może podwiózł ją do sklepu. Ani czasem pomaga mamie z zakupami.
Jasne, mogło tak być.
A może Ani i Bryce się spotykali?
- Może się przyjaźnili. - Nie.
Mieszkali razem, ciągle byli obok siebie.
Musieli się poznać.
Myślę, że trochę się znali, ale to wszystko.
Nie sądzisz, że byli ze sobą blisko?
Nie.
Znaleźliśmy je u Bryce'a.
Zbadaliśmy je. Znaleźliśmy nasienie Bryce'a
i trochę krwi. Nie była jego.
Pomyśleliśmy, że mogą należeć do jego byłej.
Sprawdziliśmy Chloe Rice.
Grupa krwi się nie zgadzała.
Skąd ta krew?
Tylko ślady. Standard. Może z okresu.
Może z ostrego seksu.
Nie uprawiali seksu. Nie są Ani.
Weźmiemy próbkę DNA. Będziemy mieć pewność.
Sądzę, że ta bielizna należy do Ani.
I że była z Bryce'em blisko.
Może się zgodziła, może nie.
Sądzę, że się dowiedziałeś
i nie mogłeś tego znieść.
Musisz oddychać, żeby pomiar się zgadzał.
- Oddycham. - Nie. W ogóle.
Jestem drażliwy w kwestii klatki piersiowej.
Nie masz powodu.
Częściowa nagość zawsze drażni.
Faceci ciągle chodzą bez koszuli.
Nie jestem i nigdy nie twierdziłem, że jestem facetem.
Jasne.
Moja kolej. Musisz dobrze mnie zmierzyć.
Do legginsów.
Możemy zmierzyć twoje ubrania
- i odjąć... - Uspokój się
i mierz.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Musi być jakieś wyjaśnienie. Nie uprawiała seksu z Bryce'em.
Myśl, że byli razem
na pewno jest denerwująca.
Bo ją kochałeś, prawda? Kochałeś Ani.
Tak, jak kochałeś Hannah. A Bryce zniszczył je obie.
- A to co? - Koniec. Clay, idziemy.
Rozmawiamy sobie.
Nie, przesłuchujesz go. I dręczysz. To koniec.
- Zgodził się. - A Justin? Ma 17 lat.
- Wiadomość... - W starej firmie. Miałam ją otrzymać?
- To sprawa zabójstwa! - Aresztujesz go?
Zabieram obu do domu. Już!
Nawet przyjaciele mieli różne zdanie o tym,
- kim jest. - To popieprzone.
Clay był wtedy w rozsypce.
- Ale czy było aż tak źle? - Wszystkim było ciężko.
- Tobie też. - Tak, ale...
Wiecie, dokąd Clay poszedł po wiecu?
Miał się zająć Tylerem i odjechali razem po meczu.
- Priusem? - Tak.
- Dokąd? - Spytaj Claya.
- Albo Justina. - Według Jess Justin był po wiecu z nią.
Tak ci powiedziała?
Clay nic nie zrobił.
Groził Bryce'owi.
- Dawno temu. - Skąd wziął broń?
Była Tylera. Clay i Justin pozbyli się jej później.
Clay nie ma tego czegoś, by zrobić coś takiego.
Za dużo myśli. Nie rzuca się na ludzi.
Rzucił się na Bryce'a. O Hannah. Wszyscy słyszeli.
Masz na myśli bójkę u Bryce'a?
To był jeden raz.
Odbiło mu na punkcie Hannah.
Gdy się okazało, że Zach z nią spał, albo że pocałowałem ją jak przyjaciel.
Był zazdrosny. O co miałby być teraz zazdrosny?
Więc ty nie... Chodzi mi o to całe wyobrażanie sobie,
że zanurzasz się w świecie AKR,
uważasz, że Percy nie jest w ogóle
atrakcyjny?
Nie w moim typie.
Jaki masz typ?
Nie wiem.
Chyba nie mam jednego typu.
Nie masz swojego typu, ale Percy nie jest w twoim typie?
To dla ciebie bardzo ważne.
Nie. To...
Zupełnie nie.
Żartowałem.
Czasami się martwię, że Percy bierze wszystko zbyt poważnie,
a niektóre rzeczy to tylko zabawa.
Jasne. Rozumiem.
Clay mógł być zazdrosny.
Nie wiedziałam tego wcześniej.
Jeśli chcesz się zdrzemnąć, kopniemy cię po dzwonku.
Nie spałem do północy.
Robiłem pranie.
Mama mi każe.
Moja też.
Ale o północy?
Nie mogło zaczekać?
Musisz się nauczyć pracować. Nic nie dostaniesz na tacy.
Jasne, ona się poświęca, żebym ja miał możliwości.
Mama kazała mi sprzątać, ale udawałem, że jestem w tym kiepski i...
Nie mam takiej możliwości.
A potem poprosiłem mamę o listę,
kiedy mam co robić,
ale mi jej nie pokazała.
Nic nie pokazała.
Codziennie jest nowa lista bez końca.
Nie zostawia ci czasu na kłopoty.
Wiem.
Gdybym miał wolny czas i chciałbym coś zrobić,
musiałbym mieć dobrą ściemę.
Znam to.
Należę do co najmniej sześciu nieistniejących kółek szkolnych.
Sześciu?
- Mogę dołączyć? - Jasne.
- Dlaczego nie zadzwoniłeś? - Nie chciałem cię martwić.
A jednak się martwimy.
- Tydzień temu też cię zabrali. - Rozmawiali z wieloma osobami.
Dlaczego rozmawiałeś z nimi bez prawnika, skoro myślą, że maczałeś w tym palce?
Bo jestem niewinny.
- Znajdziemy prawnika. - Clay nic nie zrobił.
- Moment. - Miał w rękach broń.
- To nic takiego. - Nic?
Broń to nic?
Skąd ją miałeś?
Gdzie jest teraz?
Co ty sobie myślałeś?
Nieważne. Byłem zły i pożyczyłem broń od kolegi,
- i oddałem. - Kto to?
- Justin, wiesz? - Nie mieszaj go.
Nie rozumiesz, co się dzieje.
- Nic nie zrobiłem. - Policja myśli inaczej.
Nic nie zrobiłem!
System sądowy nie jest idealny. Niewinność to słaba linia obrony.
Nie wierzysz mi? Myślisz, że coś zrobiłem?
- Kurwa, nie do wiary! - Uspokójmy się.
- Tato, wierzysz mi? - Oczywiście.
Clay, zajmiemy się tym. Zrobimy wszystko, by cię chronić.
Ale musisz wszystko powiedzieć. Dość kłamstw.
- Nie kłamałem! - Coś ukrywałeś.
Myślisz, że mógłbym zabić?
- Nieważne, co myślę. - Ważne!
Kurwa!
Trochę wtedy ześwirował, ale to była jedna noc.
Odwiozłem go do domu. Powstrzymałem go. Było w porządku.
- A broń? - Oddał ją.
Komu?
Co masz na myśli, mówiąc, że ześwirował?
To było wtedy.
Wszystko, co Bryce powiedział w sądzie... Ciągle miał Hannah w głowie.
Nie mógł przestać o niej myśleć czy...
słyszał jej głos w głowie?
Chodzi o to, że...
dużo o niej myślał,
- chyba. - Znowu ma koszmary?
Wiemy, że się o niego troszczysz i chcesz dochować jego tajemnic,
- ale ten czas już minął. - Wiem, ja tylko...
Byłem jedną z jego tajemnic.
Podrzucił mnie koło 23.00, potem znowu wyszedł.
Mówił, dokąd idzie?
Nie, ale sądziłem, że do domu.
Clay nic nie zrobił Bryce'owi. Nie mógłby.
- Nienawidził go. - Jak wszyscy.
Ale Clay to dobry człowiek. Nie skrzywdziłby nikogo.
Jessica mówiła, że ciebie skrzywdził.
Rozesłał twoje zdjęcie.
Tak.
Zgadza się.
Nienawidziłem go za to.
Wtedy.
Zrobiłem coś gorszego.
Hannah.
I Courtney.
To i tak nie w porządku.
Już nie wiem, co jest w porządku.
Oni wszyscy mnie skrzywdzili.
I ja skrzywdziłem niektórych. Nie wiem, czy to w porządku.
Wiem tylko, że jedyną osobą, która coś zrobiła,
którą cokolwiek obchodziłem, jest Clay.
Wiedziałam, że Clay nie lubił Bryce'a.
Nie wiedziałam jak bardzo.
Przepraszam, że przeszkadzam. Szukam mojej mamy.
Kąpie dziadka.
To pieprzona święta, wiesz?
- To jej praca. - Nie.
Troszczy się o ludzi.
Jest łagodna.
- Przestał przeklinać. - Nie zawsze jest łagodna.
Dla jasności: cholernie się jej boję.
Ja też.
Ale mam tylko ją.
Kocha cię.
Dość mocno.
Ładny zegarek.
Ojciec jest w Genewie.
Przysłał na przeprosiny.
Nie było liściku ale...
poznaję po cenie.
Tęsknisz?
Obym go więcej nie widział.
Umawiasz się z Clayem Jensenem?
Przyjaźnimy się.
Pewnie sporo o mnie gada.
Nie lubi cię.
Właśnie.
Łagodnie ujęte.
A ty?
Lubisz mnie?
Nie rozumiałam głębi jego uczuć.
Wszystkich.
Cholera jasna!
Twoja część wygląda jak moja.
Gadaliście o mnie?
Nic nie powiedziałem.
- Jakie to uczucie? - Co?
- Być tym dobrym. - Stary... daj spokój.
- Trzymam twoją stronę. - Jasne.
Co powiedziała policja?
Myślą, że Bryce i Ani...
byli w związku. Uprawiali seks.
Że ją zgwałcił
- czy że coś ich łączyło? - Obojętne,
- chyba. - A ty co myślisz?
Powiedziała mi, że nie.
- Wierzysz jej? - Nie wiem.
Powinnam była widzieć, że Clay... wiązał przyszłość z naszą przyjaźnią
inaczej niż ja.
Potrafisz szyć. Jestem pod wrażeniem.
Tata mnie nauczył.
To chyba powinno zawstydzić
mnie i ojca.
Ale tak nie jest.
Dlaczego zawsze robimy to tutaj?
Co masz na myśli?
Pracujemy tylko tu, zostawiasz tu swoje rzeczy.
Skoro nie powinienem się tego wstydzić to...
ty się wstydzisz?
Tak jest łatwiej. Masz tu swoje miejsce.
Moja mama wpada tu co najmniej dwa razy, gdy jesteś.
I jest jeszcze ryzyko Justina.
Twoja mama wie, że robimy to razem?
Twoja wie o wszystkim, co robisz?
Ostatnio tak.
To coś mojego.
Wiesz? Mama nie musi wiedzieć.
Ma swoje wyobrażenie o tym, kim jestem, i niech tak zostanie.
Oddzielne światy.
Nie wie o tym, co kochasz? O kostiumach i innych rzeczach?
Tak jest łatwiej.
- Chyba trudniej. - Uwierz,
jest dużo łatwiej dla wszystkich,
jeśli jestem, kim ludzie chcą bym była, wtedy, gdy chcą.
To chyba duża presja.
Niezupełnie. Lubię to.
Powinnam była widzieć, że ma problem z granicami.
Zaznaczę, że Zymorx niegrzecznie wparowałby na wzgórze,
przedstawił się twojej matce i ewentualnie ją zniszczył.
- A Percy... - Jest dobrze wyszkolony.
Zaczynam dostrzegać zalety Percy'ego.
Tak tylko...
Nie musisz przy mnie nikogo udawać.
Możesz być sobą.
Mnie to wystarczy.
Nie żebyś musiała być dla mnie... Choć doceniam, że jesteś.
Ze mną.
Obok mnie.
Cholera. Przepraszam. Nie powinnam była.
Zdecydowanie się nie zgadzam.
Hej, co tam, Jensen?
- Ani, podwieźć cię? - Nie trzeba. Lubi spacerować.
Kto to lubi? Ani, podwieźć cię?
Nie, dzięki.
- Wszystko gra? - Tak. Do zobaczenia.
Między mną i Clayem niczego nie było.
Nie całowaliśmy się ani nic takiego.
Ale teraz wiem, że i tak był zazdrosny.
Jak mam tam wejść?
Wszyscy mają mnie za zabójcę.
Idziemy na wagary?
To chyba kiepski pomysł.
Musisz tam wejść i pokazać, że...
znasz prawdę, a wszyscy niech się walą.
To jedyny sposób, by tam wrócić.
Co jest?
Trzymali cię cały dzień.
Próbowałem pobić twój rekord i zostać na noc, ale...
Przepraszam, to nie było śmieszne.
Ani wypytuje.
O wiec.
O to, dokąd poszedłeś po meczu.
Tak?
Jeśli trzeba, będę cię kryć.
- Kryć? - Przed wszystkim.
Po co mi to, jeśli nic nie zrobiłem?
- Daj spokój. - Gdzie wtedy byłeś?
Masz alibi co do minuty?
Zaczekaj...
Jaja sobie robisz?
Kłamiesz dla Justina?
Jezu. Uspokój się.
Mówiłaś Ani, że byłaś z Justinem po wiecu?
- Co to ma znaczyć? - Uspokój się.
Do czego się posuniesz?
- On nic nie zrobił. - Co ty, kurwa, robisz?
- Boję się ciebie teraz. - Dlaczego?
Dlaczego się boisz?
Justin powiedział, że bierzesz. Od dawna.
Jasne, Justin ci tak powiedział. To nie ma nic do rzeczy.
To, twoje zachowanie, to wszystko.
Nie jesteś taki.
Dobra. Kłam dalej.
Kłam dalej, żebyś dalej mogła pieprzyć Justina!
Wrócił do domu koło 1.30.
Gdzie był wcześniej? Wiesz?
- Nie zabijał Bryce'a. - Skąd wiesz?
Bo on taki nie jest.
Ale przyniósł broń do domu Bryce'a. Musiałeś go powstrzymać.
Jedną noc.
Był taki jedną noc.
Poza tym jest osobą, która cię uratuje.
Skoro był taki jedną noc, mógł być taki częściej.
Myślisz, że mógł to zrobić?
Wierzysz w to?
Czy próbujesz ukryć, że pieprzyłaś się z Bryce'em?
Co?
Przepraszam, skąd pomysł,
- że ja... - Nie ukrywam nic przed Clayem. A ty?
Jeśli nie był wtedy z tobą, gdzie byłeś?
Wiesz co?
Odpierdol się.
Uzgodniłyśmy, że nie na pogrzebie.
Nie, ty tak powiedziałaś. Nie zgodziłyśmy się.
Ludzie opłakiwali śmierć! Cierpieli!
Pieprzyć ich cierpienie. Co z twoim?
I każdej, którą zgwałcił?
I każdej, która została zaatakowana w tej pieprzonej szatnialbo na imprezie?
Co z dziewczyną, która wyszła z przyjaciółmi
i została zgwałcona w piwnicy?
- Rozumiem. - Nie. Nie obchodzi cię to.
Inaczej nie byłabyś z Justinem.
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Moje życie osobiste nie ma tu nic do rzeczy.
Właśnie, że ma. Jaja sobie, kurwa, robisz?
To wojna i to ty ją zaczęłaś! Nie możesz jej zakończyć i dobrze.
Dobrze! Ale nie możesz stawać na drodze tym,
które naprawdę chcą coś zmienić!
Ale nic nie zmieniacie, robicie tylko dużo hałasu!
Sprawiam, że źle się czują!
Przypominam im, że ich czyny mają konsekwencje.
Gdy krzyczę, patrzą na mnie
i widzą ból, który czuję cały czas!
Zmuszę ich, by zrozumieli, że się nie ugnę i że nie wszystko gra!
A to, że wróciłaś do kolesia,
który pozwolił cię zgwałcić, nie jest w porządku!
To zawsze bardziej skomplikowane, niż ci się wydaje.
Nie tym razem. To wydaje się kurewsko proste.
Co się dzieje?
Muszę powiedzieć,
że jesteś moim bohaterem.
Jessica Davis jest straszna, ale... niezła z niej laska.
- O czym ty mówisz? - Nie mówiłeś wszystkiego!
Okazało się, że chciała zlikwidować sport,
byś miał czas na pieprzenie jej.
Idziemy! Na boisko!
- Nie chcę tego słuchać. - Kochasz ją?
Nie słuchaj, co mówią.
Zajmij się nią.
Tak zrobię.
Policja. Chyba nie myślą, że miałeś coś wspólnego z Bryce'em?
- Myślą, że to Clay. - Co? Dlaczego? Co myślą?
Nienawidził Bryce'a.
Skąd wszyscy się dowiedzieli?
- O mnie i Jess. - Kto wie?
Sekrety nie są już bezpieczne.
Wiem, że Justin myślał, że Clay go ocalił,
ale przynajmniej na początku, Clay zrobił to dla siebie.
I ratunek to kwestia sporna.
Przepraszam, że cię pocałowałem.
To ja ciebie pocałowałam.
Tak.
Przykro mi, że żałujesz.
Nie żałuję.
Nigdy niczego nie żałuję, ale...
nie powinnam była.
Mówisz, jakbyś żałowała.
Możemy o tym nie rozmawiać?
Jasne.
Dlaczego nie powiedziałaś?
Nie wiesz wszystkiego.
Cały czas kłamałaś.
- Odkąd się znamy. - Nie!
Kłamiesz! Sama mi to powiedziałaś.
Byłem taki głupi.
Ludzie zawsze mówią, kim są.
- Kłamczucha! - To niesprawiedliwe.
Wszystko to, co dotyczyło Bryce'a...
Stale miałem wątpliwości.
Ciągle myślałem, że robię coś źle.
Nie chciałaś mnie całować, bo całowałaś jego.
Nie wiesz wszystkiego!
Więc powiedz to wszystko.
Bo siedziałem tam, a glina pokazywał mi twoje majtki z wytryskiem Bryce'a!
- Musisz się uspokoić. - Zawsze jesteś tym, kim musisz.
Kim byłaś z nim, kim nie mogłaś być ze mną?
Myślałeś, że jestem samotną dziewczyną,
która czeka na księcia
i ratunek przed sobą samą.
Przed Bryce'em!
Bryce'em! Kolesiem, który...
W którym widziałeś tylko potwora,
nie człowieka, który chce się zmienić.
- Gówno prawda! - Chciałbyś, by stale
oceniali cię po tym, co zrobiłeś?
Był gwałcicielem!
Tyler prawie was wszystkich zabił i zrobiłeś wszystko, by mu pomóc.
To nie to samo. Bryce nie zasługiwał...
Tylko Clay Jensen decyduje, kogo warto ocalić?
Dlatego się z nim pieprzyłaś?
- By go ocalić? - Nie bądź dziecinny.
- Kochałaś go? - To nie takie proste!
To bardzo proste. Tak czy nie?
Tak czy nie?
Nigdy by się nie zmienił.
Nieważne, co byś zrobiła. Zawsze byłby tym, kim był.
Świat bez niego jest o wiele lepszy.
Dokąd poszedłeś po wiecu?
Po bójce?
Co zrobiłeś?
Moja mama. Muszę iść.
Jasne.
Clay widzi świat na swój sposób.
Robi to, co uważa za słuszne.
I nie potrafi zobaczyć tego inaczej.
To twoja bielizna?
Nie.
Czy Bryce kiedyś zrobił lub próbował zrobić coś,
czego nie chciałaś?
Nie.
Przyjaźnisz się z Clayem Jensenem?
To kolega z klasy.
Czy Clay mówił ci coś o Brysie?
Gdy się poznaliśmy, ostrzegł mnie o tym, co Bryce zrobił.
Mówiłaś kiedyś Clayowi o swoim życiu w domu Bryce'a?
Clay wiedział, że tam mieszkam.
Ale nie łączyłam życia domowego ze szkolnym.
Przyjaźniłaś się z Bryce'em?
Niezupełnie.
Blisko było!
Myślałam, że mama ma dziś wolne. Mam przejebane!
Wszystko gra. Wymkniemy się oknem.
Nie. Jesteśmy na trzecim piętrze.
Cholera, racja. Nie pomyślałem o tym. Przepraszam.
Może cię nie pozna w tym kapeluszu.
Dlaczego w ogóle się na to zgodziłam?
Na strychu można znaleźć świetne rzeczy.
Już nigdy się nie umówimy.
Jesteś zły.
Wiem. Przepraszam.
Nie myślę tak.
Nie, wiem, ale...
Nie powinienem był narażać cię na kłopoty.
Byłaś dla mnie miła.
Gdy szeryf Diaz wezwał mnie na pierwsze przesłuchanie,
skłamałam.
Myślisz, że to możliwe,
że Clay sądził, że Bryce coś ci zrobił
i chciał się za ciebie zemścić?
Nie mógł tak pomyśleć.
Dobrze. Więc możemy pobrać próbkę DNA?
Amorowat jest grzeczna.
Nie ma z tym nic wspólnego.
Jest za mądra, by wplątać się w dramaty szkolne.
Skłamałam o Brysie.
A gdyby Clay znał prawdę,
to byłby wystarczający motyw zabójstwa.
Roznosisz mnie.
To cię dziwi?
Nie.
Wszystko gra?
Wydajesz się dziś nieobecna.
Musimy rozmawiać?
Możemy robić, co chcesz.
Świetnie.
Bryce i ja...
byliśmy tylko dzieciakami, sami w tym dużym, pustym domu.
Po prostu stało się.
Czekaj, wolniej. Powoli.
Już prawie.
Wolniej.
Kurwa!
Kurwa.
Przepraszam.
W porządku.
Nie, chciałaś wolniej. A ja...
Sam nie wiem.
- W porządku. - Nie.
Nie powinniśmy tego robić.
Niedobrze.
Wydawało się, że było ci dobrze.
Przed chwilą.
Chodzi o ciebie.
Dlaczego...
Dlaczego chciałaś?
Chyba cię lubię.
Dlaczego?
Sam się nie lubię.
Daj spokój...
Jest ze mną coś nie tak.
Coś naprawdę nie tak.
Nie powinno cię tu być.
Jestem popierdolony.
Może nie na zawsze.
- Zajmę się tobą. - Wiesz jak?
Wiem.
Chyba. Ale wiesz? Nie jestem pewien.
- Ale na pewno mnie pokierujesz. - Jasne.
Nie, nie kochałam go.
Nie myślałam.
Czasem, nie wiedzieć czemu, chcemy tego, czego nie powinniśmy.
Twoja mama zaraz wstanie. Powinnaś iść.
Nie. Jeszcze pięć minut!
Jesteś...
Z nikim się tak nie czułem...
nigdy.
Nie wiem, co to znaczy, ale chciałem ci to powiedzieć.
Nie potrafię wyjaśnić tego,
co zaszło między nami.
I na pewno nie mogłam o tym mówić przy mamie.
Hej, stary.
Wiedziałeś, że do tego dojdzie.
Martwi nie pozostają martwi w twoim życiu. Nie na długo.
- Nie ma cię tu. - Tak myślisz?
Że się mnie pozbyłeś?
Jestem nieśmiertelny. Będę żyć, póki ty żyjesz.
Zawsze gdy spojrzysz na Jessicę,
pomyślisz o Hannah
lub spojrzysz na Ani,
- będę tam. - Pieprz się.
Myślisz, że stąd wyjedziesz,
pójdziesz na studia... Będę tam.
Skończysz studia, znajdziesz pracę,
będę tam.
Może uda ci się w finansach,
może będziesz prawnikiem jak twoja mama,
a ja będę wszędzie.
Wszędzie, gdzie spojrzysz, póki żyjesz.
Pieprząc Jessicę.
Pieprząc Hannah.
- Pieprząc Ani. - Nie!
Nie możesz mnie ukarać,
ale możesz ukarać ją.
Nie żyjesz.
Nie ma cię na tym świecie. Nadęte ciało z dziurą w głowie!
Może i nie ma mnie,
ale odrodzę się w ciele miliona mężczyzn.
I nic nie możesz zrobić,
nic nie zrobisz, by mnie powstrzymać.
Niedobrze z tobą.
Potrzebujesz pomocy.
Prawnik wskazuje na to, że coś ukrywasz.
Nie ukrywam. Przygotowuję się.
Rozmawiałam z Dennisem o ugodzie.
Może stan psychiczny pomoże.
Czy ty się słyszysz?
Według Justina Clay miał Hannah w głowie,
nie tylko o niej myślał, ale miał ją w głowie.
Pamiętasz, jaki był zły?
Jeśli okaże się, że miał coś,
- cokolwiek... - Nie miał.
Miał broń. Poszedł do domu tego chłopca. Wycelował w niego.
W niego, a potem w siebie.
Tak, widziałam nagranie.
- Stracił rozum. - Właśnie!
Chyba nie wierzysz, że Clay mógł odebrać życie?
Czy przez ostanie dwa lata
nie zaskoczyło cię, do czego zdolny jest Clay?
Mieliście rację w wielu sprawach.
Clay Jensen jest niebezpieczny.
Zadufany w sobie, uprzywilejowany i obsesyjny.
Jesteś tu?
Ale czy mógł kogoś zabić?
Czy mógł odebrać życie?
Przyznam, że zaczęłam się zastanawiać.
Co robisz?
- Co ci się stało? - Szedłem ze szkoły.
Co robisz w moim pokoju?
Czy ty...
się mnie boisz?
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy.info.
Napisy: Liliana Reguła