NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
TYDZIEŃ TEMU
Błagam, jestem zwykłym farmerem.
Nic nie zrobiłem.
Jest dobrze spętany?
Tak, pułkowniku.
Sprawdziłeś dwa razy?
Tak, pułkowniku.
Od dawna cię szukałem.
Wyglądasz jak zwykły człowiek.
Proszę, mam rodzinę.
Więc coś nas łączy.
Różnica jest taka, że ty już swojej nie zobaczysz.
Odkaziłeś je?
Żartuję.
Błagam, nie róbcie mi krzywdy.
Obaj wiemy, że ciebie nie da się skrzywdzić.
I co teraz będzie?
Co ze mną zrobisz?
Nie ma krwi.
Znalazłem go!
Nie jestem potworem.
Nie zabijajcie mnie, proszę.
Ani mi się śni cię zabijać.
Razem spędzimy w tym laboratorium wiele lat.
Vlado?
Tak, pułkowniku?
Nie sprawdziłeś pasów, prawda?
Mogę sprawdzić teraz.
Słucham?
Wiem. Od tygodni chciałem zabić Vlado.
Innego Vlado.
Ale…
Znajdę innego nieumarłego.
Przeniesienie?
Nie trzeba mnie przenosić…
Rozumiem.
Gdzie, do kurwy nędzy, jest Santa Clarita?
Dzień dobry, Panie Nóżko.
Wybacz, że prawie wyjechaliśmy bez ciebie.
Zrobił się mały cyrk i totalnie zapomnieliśmy.
Nie patrz tak na mnie.
Przyniosłam ci prezent.
To pająk z cylindrem.
Twoja broadwayowska wersja.
Co się dzieje?
Nawet nie ruszyłeś uszu.
Nie chcesz jeść?
Ja padam z głodu.
Wywieźliście głowę Gary’ego na pustynię i nie zabiliście go?
Tak, wrócił do piwnicy.
I teraz Anne myśli, że mama jest Bogiem?
Nie do końca.
Wierzy, że Bóg wybrał mamę, by wypełniała jego dzieło,
zabijając złoli.
I zjadając ich.
O tym akurat nie wie.
Lepiej cię wtajemniczyć, tak na wszelki wypadek.
O, nagle wtajemniczamy Abby?
Bo gdy pryskaliście i porzuciliście mnie u ciotki,
wtajemniczanie mnie nie wydawało się aż tak ważne.
Wciąż się gniewasz?
To było wczoraj!
Jak widać nie porzuciliśmy cię.
Nie ma za co.
I nikt nie pryska.
Jest dobrze, wszystko po staremu.
Pająk-mutant Ramony zachorował
i mięso z nazistów się zepsuło.
- To ty chciałaś z nami mieszkać. - Martwię się o Pana Nóżkę.
Przestał jeść.
To je?
Tak mi się wydaje.
Tak jakby przeskakuje nad jedzeniem, a ono znika.
Poza tym
ponieważ opróżniłam zamrażarkę, gdy uciekaliśmy,
nie mam jedzenia.
Wystarczy polecieć na targ i…
kogoś zabić.
Wymyślimy coś.
Pamiętacie, jak źle było wczoraj?
Mieliśmy wszystko stracić.
Dzisiaj wystarczy zabić nazistę. Na szczęście jest ich coraz więcej.
Wszystko będzie dobrze.
Musiałeś to powiedzieć?
Nikogo tam nie ma.
STRZEŻCIE SIĘ! RYCERZE NADCHODZĄ!
Kim są Rycerze?
Nie mam zielonego pojęcia.
Ja pierdolę.
Według Tłumacza Google piszą tu, że jacyś średniowieczni faceci,
zwani Rycerzami Serbii, zabijali nieumarłych.
Faceci, no jasne.
Gdyby tylko dało się cofnąć w czasie
i skierować tę toksyczną męskość w innym kierunku…
Tak tylko mówię.
Myślisz, że wciąż są aktywni?
Nie wiem.
Jeśli chcą powstrzymać wirusa, może to oni wysadzili farmę małży.
I mogą mnie szukać.
- To ty? - Jestem głodna.
No dobrze.
Znajdź kolejnego nazistę.
A ja sprawdzę, czy Rycerze Serbii istnieją.
I dowiedz się, kto wbił nam w drzwi ten nóż, bo…
to ciekawe.
Tak.
Zaprosiłam Anne, żeby pogadać o naszym cudzie na pustyni.
Mogę ją poprosić o pomoc.
Lepiej ograniczmy kontakty z Anne.
Gdy odkryje, że zabijamy dla jedzenia, a nie dla Boga,
przestanie nas lubić.
Z drugiej strony
Biblia mówi: „gdy Bóg zsyła pomocnika, użyj go”.
Mówi też: „Proszę, nie mieszaj w to Anne. Przez ciebie zginiemy”.
Wiesz, co by było zabawne?
Gdybyśmy trafili do piekła za przekręcanie Biblii.
Siemka.
- Mam noktowizor, odłóż go na miejsce. - Później.
Mama jest w domu. Widziałaś to?
Wstrzymują szczelinowanie, dopóki sprawa się nie wyjaśni.
Ale super!
Zajebiście, co?
To nasza robota!
- Co? - Nic.
Miło widzieć cię szczęśliwą.
- Ty się nie cieszysz? - Bardzo.
Ta noc była cudowna.
Byłeś rewelacyjny.
Przestań, ty też.
Bałeś się?
Trochę.
Było idealnie, jesteś mistrzem robótek ręcznych.
- Ty też się wykazałaś. - Nie wiedziałam, że może tak wystrzelić.
- Przesadziłem, co? - Prawie mnie wyrwało z butów.
- Miałem iść na całość. - O mój Boże!
Zrobiliście to!
- Co? - Słyszałam was.
Uprawialiście seks!
Chyba coś źle zrozumiałaś.
To o czym gadaliście?
Niech będzie.
- Masz nas, uprawialiśmy seks. - Było cudownie, jestem dumny.
Tak? Dobrze poszło?
Żartujesz? Ten gość jest nieziemski.
Mnie się nie odmawia.
Chyba że moja partnerka chce czegoś innego, wtedy przestanę
i wezwę Ubera albo taką firmę, która szanuje kobiety.
Tak się cieszę!
Moje kochanie.
Mój mały synuś.
Zadbałeś o jej potrzeby? Inaczej jesteś zwykłym zwierzakiem.
W naszej rodzinie nie ma tabu, fajnie, co?
To takie niesamowite.
Dlaczego Bóg wybrał akurat ciebie?
Nie wiem.
To świetny gość, ale nie lubi się tłumaczyć.
Jak sałatka?
Dobra, dziękuję.
Anne, przestań mnie sprawdzać.
Przepraszam.
Porysowałaś stół.
To już tam było.
Wcale nie.
Przepraszam, że w ciebie zwątpiłam.
I kłamałam o stole. Nic dziwnego, że Bóg mnie nie wybrał.
Nie mów tak.
On cię kocha. Tylko mu się nie wpierdalaj.
Nie powiedziałaś nic Lisie?
- Nic a nic. - Dobrze.
Nikomu ani słowa.
Chcę głosić Dobrą Nowinę!
Zmartwychwstałaś, dajesz życie wieczne. Ludzie powinni widzieć.
Nie zgadzam się, ludziom odbije.
Ty wiesz od wczoraj, a do mnie strzelałaś i wbiłaś mi widelec.
Mogę chociaż pomóc w wypełnianiu bożej woli?
Zawsze chciałam służyć Bogu, a teraz,
dzięki tobie, mogę.
Nie, dziękuję.
Proszę, nie odtrącaj mnie.
Jest jedna mała rzecz, którą mogłabyś zrobić.
Chcę spuścić grom na tego naziola.
- Zdobędziesz jego adres? - Robi się.
A odciski palców z tego noża, bez zadawania pytań?
- Spoko. - A przy okazji,
przydałby się płyn do naczyń i ser. Mam listę.
Co tylko zechcesz.
Sheila…
Może nie wiesz, czemu to się stało, ale jest w tym jakiś cel.
- Tak sądzisz? - Jestem pewna.
Masz ważną misję.
Tylko jeszcze nie wiesz jaką.
Kiedyś się dowiesz.
SERBSKI KONSULAT LOS ANGELES
Janko, powiedz mi.
Lepiej dać sobie wyrwać zęby
czy spiłować wszystkie do szpica?
- Spiłować. - Racja.
Wolisz atak dwóch piętnastolatków czy piętnastu dwulatków?
Cześć, jestem Roy Eastman.
Momencik. Dwulatki mają psa.
Pies to nie problem, mam do nich rękę.
Ale dwulatkom doda animuszu.
Janko. Vlado.
Nie widzicie, że ktoś wszedł?
Jak mogę pomóc?
Tak.
Jestem mediewistą z tutejszego uniwersytetu.
Niedawno usłyszałem o zakonie, który wciąż może istnieć,
zwanym Rycerzami Serbii.
Nic o tym nie wiemy.
Założono go setki lat temu
po epidemii śmiertelnego wirusa w miasteczku Pozica.
Słyszeliście o tym miejscu?
- Nie. - Nie wiem.
Nie.
Nazywam się Dobrivoje Poplović.
Nie usłyszałem pańskiego nazwiska.
Roy…
Kodak?
Mówił pan, że Roy Eastman.
Tak.
Roy Eastman…
Kodak.
Przez lata
ludzie z bujną wyobraźnią zmyślali historie o naszym kraju.
Fantazje o epidemiach, oszalałych i mordujących się nawzajem ludziach.
Zapewniam, że to się nigdy nie wydarzyło.
Nie ma żadnych Rycerzy Serbii.
A jeśli ta cała Pozica istnieje, to nikogo nie obchodzi.
Proszę wybaczyć, w tym tygodniu odbywa się
Festiwal Trąbek w Gučy, więc jesteśmy bardzo zajęci.
Nie wiedziałem, że to w tym tygodniu!
Żart, pierwsze słyszę.
Dobra.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Ktoś z was wbił nóż w moje drzwi?
Skąd. Festiwal Trąbek to czas pokoju.
Wybucha farma małży,
ktoś szuka żółci Serba,
a teraz zjawia się ten gość.
- Chyba nie był mediewistą. - Nie.
Takiej buźki nie zamyka się w bibliotece.
Możliwe, że w Santa Clarita jest ktoś nieumarły.
Jeśli tak, musimy go znaleźć, nim zabiją go ci wścibscy Rycerze Serbii.
Potrzebny mi żywy.
Muszę się dowiedzieć więcej o tym…
Royu Eastmanie Kodaku.
Ci ludzie w konsulacie
na pewno coś ukrywają.
Ten Poplović jest jak goniec hotelowy, który nie żyje od 200 lat…
Biegaczka!
Chciałbym zwabić tego nazistę do magazynu, jak Boone’a.
Mówił, że w tym tygodniu jest zajęty.
Nie może być aż tak zajęty.
Wiem, ale pomyślałam, że jeśli używamy stereotypów,
uznając, że naziści zawsze mają czas, to czym się od nich różnimy?
Racja. Ale…
Mamy tyle folii i cały magazyn.
Szkoda, żeby się zmarnowały.
Myślałeś kiedyś, czemu mnie to spotkało?
Kończąc wątek,
może zrezygnujmy z Showtime i kupujmy tańszą srajtaśmę.
A co ty mówiłaś?
Rozmawiałam z Anne i, nie ukrywam, pomogła mi namierzyć tego nazistę.
To nie ty?
Ja, z jej pomocą.
Sprawdzi też odciski z noża.
Uzgodniliśmy, że nie będziesz prosić Anne o pomoc.
To dla niej ważne. Może nam się przydać.
Jest bystra. Nas złapała.
Im więcej osób w naszym życiu,
tym będzie mniej bezpiecznie.
A może w końcu coś się wyjaśni.
Uważa, że Bóg ma dla mnie ważną misję.
Wolałbym, żebyś nie wierzyła, że jesteś darem od Boga.
To źle zabrzmiało.
Moja droga, jesteś darem od…
Wiem, ty i wszyscy inni też.
Nie mówię, że jestem lepsza od innych albo że wysłał mnie Bóg,
ale może naprawdę mam w życiu ważną misję.
Coś poza zabijaniem ludzi.
O Boże, ale mięśniak.
Jak chodzący szejk białkowy.
Jestem skomplikowana.
Chcę robić coś więcej niż zjadać ludzi,
ale naprawdę lubię zjadać ludzi.
Kurwa.
A jeśli Anne zwróci się przeciwko nam?
Albo w drugą stronę, zacznie chrzcić twoich wyznawców.
Nieźle jak na taką trzpiotkę.
- Cześć! - Cześć!
- Larry Tragger? - Tak.
Jesteśmy Jenny i Karol Darwin.
Dzwoniliśmy w sprawie niemieckich pamiątek?
Rzesza Nazistów!
Tak się nazywa nasza firma.
Wchodźcie, Darwinowie.
Ponieważ to cenne przedmioty, zanim je wyjmiemy,
nasz ubezpieczyciel kazał zapytać,
czy ktoś jeszcze jest w domu?
- Tylko ja. - Fantastycznie.
Masz pokoje z linoleum albo płytkami na podłodze?
- A co? - Mamy tu cenne rzeczy
i nie chcemy ich zgubić w dywanie.
- Nie przesadzacie? - Larry…
Mamy klamrę Reichsluftschutzbundu z oryginalnym wzorem
i opaskę oficera sponsorowanego przez SS regimentu grenadierów Rzeszy.
Nie chcemy się pierdolić z dywanem.
Dobra.
Chciałem mieć linoleum w kuchni, ale właściciel Hindus się nie zgodził.
Oni są jak azjatyccy Żydzi.
A skoro o Żydach mowa…
- Zrobimy to tutaj. - Super.
- Rozłóżcie się, skoczę do kibelka. - Jasne.
O mój Boże!
Ale się na ciebie napaliłam!
To, jak go zdominowałeś, szprechając po niemiecku.
Skąd tak potrafisz?
Skoro gonimy za nazistami, chciałem się poduczyć.
Widzisz?
Anne nam niepotrzebna. Jesteśmy drużyną, damy radę.
To ja, są tutaj.
Ci, którzy zabili Boone’a, młotku.
Przyjdźcie do mnie, zatrzymam ich.
Noktowizor jest świetny.
Z nim łamanie prawa jest prostsze.
Pamiętasz, gdzie leżał?
- Odłóżmy go w to samo miejsce. - Nie.
- Szlag. - Ale mam fotkę.
Geniusz.
Już.
Zrobione.
Podkładanie bomb naprawdę jest takie proste?
Oby nie. Dla nas to lepiej, ale ogólnie to słabe.
Cześć.
- Co robicie? - Szukaliśmy cię.
Co tam?
Nic. A co u ciebie?
Nic.
Podobno wczoraj siedzieliście na pustyni do późna?
Czyli jesteście razem?
- Tak. - Tak.
Widzieliście tam coś dziwnego?
- Nie, a ty? - Nie, a ty?
- Tak.
Wielką eksplozję.
I kulę ognia na całe niebo.
Serio?
Skupialiśmy się raczej na sobie. Prawda, Abby?
Staliśmy tak blisko.
Niewiele widzieliśmy.
Nie.
Skupiałem się na tobie…
Słodziaku.
A ja na tobie… Bąbelku.
Jeszcze nie mamy słodkich ksywek.
Pójdę już. Zobaczymy się później.
Ale głośno. I tak to kocham.
- Ja też już pójdę. - Jasne.
Zapraszamy na brezent.
Stuku-puku i zdążę puknąć ciebie przed Fallonem.
Ale z nas drużyna. Ja ciebie stuknę przed i po Fallonie.
Dobra. Co tam macie?
Same fajne rzeczy, chodź i zobacz.
Tu mi dobrze.
Tu jest lepsze światło.
Dobrze widzę.
Lubisz proteinki?
BATON MOCY
To dla ciebie.
Nie wejdę na wasz jebany brezent.
Właściwie to nikt się nigdzie nie ruszy.
Larry!
Zaginęli moi koledzy.
A.J., Boone, Kevin. Wiecie coś o tym?
- Odłóż broń. - Albo wyceluj we mnie.
To seksistowskie, że celujesz tylko w…
Roya.
Nie, to z rana. Ja pierdolę.
Moi kumple zaraz tu będą. Wywieziemy was na pustynię,
potorturujemy i będziecie patrzeć, jak ginie to drugie.
Tylko nie owijaj w bawełnę.
Ani drgnij.
Wpadam w panikę i muszę być blisko Roya.
Nie to imię.
Kotku, może położysz się za kanapą?
- To będzie taki wstyd. - Bez szeptania!
Jeśli do ciebie strzeli, umrzesz. Ja nie.
Ale słabe zagranie.
Co ty robisz? Wracaj.
Cicho! Myślisz, że tego chcę?
Co do kurwy?
Wyłaź stamtąd!
A ty się nie ruszaj. Zastrzelę cię, przysięgam.
Mój mąż nie patrzy,
a ty jesteś taki umięśniony.
Zabawmy się.
Mogę ci polizać broń, by zwizualizować
niezdrową męską fantazję o groźnej, wyuzdanej kobiecie?
Co?
Wynośmy się, zanim przyjdą jego…
Larry!
Idźcie od tyłu.
- Kocham awokado. - Zwłaszcza na kanapkach.
- Takie maślane. - I to jak.
- Jakbyśmy byli na randce! - Wiem. Co się dzieje?
Krępujemy się.
- Nie chcę tak. - Ja też nie.
Udawanie współżycia…
- Jest dziwne. - Bardzo.
- Trudno udawać, że tego chcę… - Że tego nie chcę.
Jest jeszcze dziwniej?
Mam wziąć kanapkę na wynos?
Wiesz, że zależy mi na tobie najbardziej na świecie.
Jakbyśmy zrywali.
- Wiem! - Może udawajmy taką parę,
która nie okazuje uczuć.
Jasne. Lubimy się. Ale nie potrzebujemy się wiecznie dotykać.
Tak.
Cześć, gołąbeczki.
Przyniosłam kilka rzeczy dla Sheili.
Ma mamę za Boga. Wyjaśnię później.
- Spoko. - Anne…
Pytałaś nas o wczoraj,
a my ciebie nie.
Czy biuro szeryfa ma jakieś teorie?
O tym, czemu tak późno się spiknęliście?
Skończyliśmy badać sprawę szczelinowania.
Serio?
Ale szybko.
Czyli im… albo tej jednej osobie, nie było mnie tam,
- ujdzie to na sucho? - Nie ma mowy.
To podpada pod ekoterroryzm. Więc wkroczy FBI.
FBI?
Mają nieograniczone zasoby
i bardzo poważnie traktują ekoterroryzm.
Wierzcie mi, FBI dowie się, kto to zrobił,
i przymknie ich na całe lata.
Tylko by się za rączki trzymali.
Jesteście przeuroczy.
Otwieraj drzwi!
Dupku!
Otwierać!
Trzech z tyłu i dwóch z boku.
- Co mamy… - Dzwoń po Anne!
No nie wiem, miałeś przekonujące argumenty.
Może lepiej jej nie mieszać.
Inaczej będziemy patrzeć, jak strzelają nam w łeb. Dzwoń!
A jeśli kiedyś zwróci się przeciwko nam?
- Zaryzykuję. - Ale za kilka lat może robić problemy.
Bądźmy ostrożni.
Co ty wypra…
Gliny! Spadamy!
Pogrywałaś sobie ze mną. Nieźle.
Napisałam do niej 20 minut temu.
Wiedziałam, że zrozumiesz.
Czyli Anne zostanie twoim apostołem.
Będzie odstraszać złoczyńców
i pomoże ci odnaleźć powołanie,
a ja będę się chował za meblami.
Wcale tak nie będzie.
A nad powołaniem tylko się zastanawiam.
- Nie wiem, czy istnieje. - Kotku.
Jeśli chcesz szukać więcej sensu w życiu, szukaj.
Może twoje powołanie będzie fantastyczne.
Może będę jego częścią, może nie.
Tak uważasz?
Może nie będę.
Ale kto wie?
Może jest w tym jakiś cel.
I nie będę cię odwodził od poszukiwań tylko dlatego, że boję się porzucenia.
Nic nie jest ważniejsze od nas.
I nigdy cię nie porzucę.
Jesteś moim Wuffenloaf.
To zmyślone niemieckie słowo
i oznacza „cudownego, niezastąpionego męża”.
Tu Anne! Jesteście cali?
Spławmy ją i zapakujmy tego pana do zamrażarki.
Starczy na dwa tygodnie.
I nieważne, że używał go do mowy nienawiści,
dzisiaj skuszę się na jego język.
Rety.
Scena jak ze Starego Testamentu.
Praca dla sam-wiesz-kogo wymaga pasji.
Larry Tragger był złym facetem.
Historia przemocy. Rozumiem, czemu Bóg chciał, żebyś…
Gdzie jego ręka?
Musi tu gdzieś być…
Dzięki. Sprawdź, czy droga wolna, wrzucamy go do auta i jedziemy.
Ja go wezmę.
- Co? - Nie ma mowy!
Pojadę na pustynię i spalę ciało, żaden problem.
Nie musisz.
- Weźmiemy go. - Nie.
Bóg przywiódł mnie do was nie bez powodu.
Jestem policjantką. Tuszowanie takich akcji pójdzie mi lepiej.
Weźmiemy go.
Naprawdę nie trzeba.
My się nim zajmiemy.
Czy jest ku temu jakiś konkretny powód?
W żadnym razie.
To szczodry gest, jesteś darem z niebios.
Pomaganie Sheili w bożym dziele to mój dar.
Nadaje życiu sens.
Przyniosę coś do sprzątania, zaraz wracam.
I mam odciski z waszego noża.
Facet ma sporą kartotekę. Prześlę wam ją.
Nagle wszyscy szukają sensu w życiu. Już nie wystarczy go po prostu przeżyć?
Dawaj sprzęt, odkroję sobie kilka kąsków z tej piniaty.
Rano byłem tak pozytywnie nastawiony.
Potem ktoś nam wbił nóż w drzwi.
Anne zabrała żarcie, szukają nas naziści i trzeba znaleźć nowe akwarium!
Wciąż jest lepiej niż wczoraj.
Nie uciekamy i znajdziemy nowych złoli. Wiesz, że wciąż istnieją piraci?
Nie kupię łodzi, żeby łapać piratów.
Opiekunowie prawni.
Kochanie, tylko spójrz.
Abby zmywa. A ty myślałeś, że to zły dzień.
Jak leci, słonko?
Świetnie.
Najlepszy moment tego dnia.
Wszystko gra?
Tak, jestem tylko zmęczona.
Położę się.
- Kocham cię, tato. - Ja ciebie też.
Kocham cię, Boże.
No dobra. Dzisiaj było lepiej niż wczoraj.
Chodźmy na górę, weźmy kąpiel
i poocierajmy się o siebie.
I obiecuję, jutro będzie jeszcze lepiej.
To od Anne.
Kartoteka tego gościa od noża.
To on? Ja pierdolę.
Przynajmniej Anne nie zawiodła.
Może jest dla niej nadzieja.
Dobra, ludzie.
Po porannym spotkaniu rozmawiałam z Sheilą i wychodzi na to,
że nikt ma nie wiedzieć o jej bożym posłannictwie.
Więc trzeba to utrzymać w tajemnicy.
George?
Już powiedziałem żonie.
Nie mów nikomu innemu.
Dobrze.
George?
Mogła powiedzieć siostrze.
Dobrze.
- Lauren? - Kiedy poznamy Sheilę?
Nie jestem pewna.
Nie szybko.
Jak mamy uwierzyć, jeśli nie doświadczymy jej chwały?
Na razie zostaje wam wiara.
Ale bez obaw.
W odpowiednim czasie…
wszyscy poznają cud Sheili.
Tłumaczenie napisów: Magdalena Adamus