Wij hebben een goeie man de dood in gejaagd terwijl we hem niet verdachten.
Dat was onze schuld.
Wat voorafging:
Ik moet aan Tom denken. En dat briefje. Zie je hem zoiets typen?
Dus je weet niets? Je verdient geld aan hun verdriet.
Deze eenogige man gaf Julie met Halloween een pop, in 1980.
Weet jij wie dat zijn? Die twee spoken?
In 2012 hielden twee oud-agenten een seriemoordenaar aan...
die gelieerd was aan 'n pedofielenbende.
De kinderen Purcell zijn bij zo'n groep beland. Hun ouders hebben ze verkocht.
Viel Hoyt op kinderen?
Nu is alles weg. Hij neemt z'n geheim mee het graf in.
Ik moet alles weten. -Je moet me maar vertrouwen.
Rechercheur Wayne Hays? Met Edward Hoyt.
wat zal er worden van jou en mij
naast de foto en de herinnering?
dit is de school waarop we leren
dat tijd het vuur is waarin we branden
wat is het zelf op deze plek?
wat ben ik nu en was ik toen al wat ik opnieuw zal moeten doorstaan?
de kinderen joelen in het voorbijgaan
dit is de school waarop ze leren
wat ben ik nu en was ik toen?
in de hoop dat herinnering telkens de onbeduidendste dag zal oproepen
de tijd is de school waarop we leren
dat tijd het vuur is waarin we branden
Het zoveelste achterafweggetje.
Ik ken ze allemaal.
Ik wilde wat privacy.
In de hoop dat wij samen dit probleem zouden kunnen oplossen.
Op welk probleem doelt u?
Laat dat.
Je bent ingestapt. Je weet waar ik op doel.
Je hebt in het leger gezeten, toch?
Verkenners.
Aan het front gevochten?
Maar al te vaak.
Ik zat bij het 7de Infanterieregiment, in Korea.
Chosin.
Wij dienden als kanonnenvoer zodat de mariniers zich konden terugtrekken.
Het was er -35. We verloren zo'n 5000 manschappen.
U hebt me vast niet laten meekomen om oorlogsverhalen uit te wisselen.
We zijn allebei soldaten. Je bent bekend met het begrip triage.
Mijn medewerker, Harris James. Ik wil weten wat er met hem gebeurd is.
Is er iets met hem gebeurd?
Ik heb hem onlangs nog gesproken, bij u op kantoor
Begin nou niet met leugens, Mr Hays.
Ik heb alleen met hem gepraat. -Waarover dan wel?
Julie Purcell.
Dat verdwenen meisje. Ze was onlangs weer in het nieuws.
Wat zei hij over haar?
Dat kan ik niet zeggen, het onderzoek loopt nog.
Maar jij denkt dat Harris betrokken is bij dat meisje.
Dat denk ik inderdaad. Samen met een paar anderen.
En je hebt geen idee waar hij uithangt?
Misschien is hij gevlucht. Hebben we hem afgeschrikt.
De hele fabriek hangt vol camera's, en dat geldt ook voor de toegangswegen.
Te zien is hoe Harris de poort uit reed, op de voet gevolgd door jullie auto.
We hadden nog een paar vragen voor hem.
En hij is behoorlijk mededeelzaam.
Ik geef je kans op kans om eerlijk te zijn.
Maar je blijft maar komen met je gelul.
Het is wel zo dat we u en uw gezin altijd met respect hebben behandeld.
M'n gezin, ja.
Dat is het...
We hadden maar één kind.
Toen werd Ellen ziek.
En nu is ons kind er ook niet meer
Wilt u ergens over praten?
We zijn nu toch met z'n tweeën.
Mr Hoyt.
Wilt u iets zeggen over Julie Purcell?
Ik weet niks over Julie Purcell. Ik tast volledig in het duister
En kennelijk heeft Harris toch niet zo heel veel verteld.
We weten dat hun oom erbij betrokken was.
En we weten van de telefoontjes van Lucy
En dat Harris naar Vegas afreisde rond de tijd dat ze stierf.
Wat ik weet, is dat Harris een heel geavanceerde pieper had.
Met een computerchip erin die op ons bedrijfssysteem is aangesloten.
Met gps-signaal.
Dus ik weet precies waar Harris zich bevond voor hij verdween.
Jij vertegenwoordigt de wet en ik heb bepaalde belangen.
Dus moeten wij samen in het bos op zoek naar Harris James?
En vertel eens, hebben we daar dan misschien ook spades bij nodig?
Wilt u bekentenissen ruilen?
Wat denk jij dan dat ik op m'n kerfstok heb?
Moest ik daarom mee? Omdat u wilt weten wat ik weet?
Het schijnt dat jullie onderzoek klaar is. Dus dan zijn wij dat ook.
Ook al sluiten ze dat onderzoek, ik zoek toch wel door
Je hebt haar telefoontje gehoord. Ze wil niet gevonden worden.
Misschien doe je haar juist een plezier door haar met rust te laten, Mr Hays.
Lastig, als ik weet dat mensen haar kwaad willen doen.
Als de politie niet naar haar op zoek is, en jij ook niet...
denk ik eigenlijk dat niemand haar zoekt.
Sterker nog, dat kan ik zowat garanderen.
Anders geef je de mensen over wie je sprak juist aanleiding om haar te zoeken.
Weet je, als jij de zaak niet laat vallen...
kunnen anderen dat ook niet.
Wat is er gebeurd?
Zeg in elk geval wat er gebeurd is. -Ik heb geen idee.
Zie ik eruit alsof ik antwoorden heb?
Misschien kom ik wel een keertje bij u langs.
Om nog een keer te praten.
Probeer je zo je trots te hervinden?
Of moet ik echt bang voor je worden?
Denk aan de gevolgen voor je gezin. Als jij een moord op je geweten hebt.
En wat voor gevolgen heeft dat voor het meisje?
Wil je dat ik me bedreigd voel, Mr Hays?
Zie zelf maar dat je thuiskomt.
verzorgingstehuis
Harris is er echt niet vandoor gegaan. Hij was dol op z'n gezin.
Hij was een geweldige vader. -Het spijt me.
We zijn op zoek naar een compagnon van uw man. Een zwarte man met één oog.
Hebt u uw man ooit met zo iemand gezien? Enig idee wie dat was?
Waarom vraagt u dat?
We zijn op zoek naar iemand in verband met een andere zaak.
Dat signalement kwam steeds ter sprake, maar we hebben geen naam.
Weet u heel zeker dat u nooit zo iemand hebt gezien?
Een man die er zo uitzag, kwam een paar weken na Harris' verdwijning langs.
Ik denk er liever niet aan terug. Ik was destijds nogal van slag.
Hij had een wit oog en een litteken. Hij zei dat hij Harris kende.
Hij bracht me van m'n stuk. -Wilde hij iets van u?
Hij vroeg of ik wist of Harris het meisje had gevonden.
Ik dacht dat hij erop zinspeelde dat Harris misschien ontrouw was geweest.
Ik stuurde hem weg. -Zei hij hoe hij heette?
Hij zei dat hij Junius nog wat heette. Ik was van streek en heb 'm weggestuurd.
Junius.
Wedden dat dat Mr June was?
Misschien heet hij voluit Junius Watts.
We kunnen het proberen.
Ik heb bij het archief informatie over het huis van Hoyt opgevraagd.
Het is in beheer bij de erven, maar er woont niemand meer.
En dus?
Die voormalige huishoudster had het toch over een verboden deel van het huis?
Daar wil ik gaan kijken.
Tja. Ik denk dat u het onderzoek deze keer leidt, inspecteur.
Reken maar.
Je kon het niet laten, hè?
Meneer?
'Foutieve uitkomst onderzoek in de zaak-Purcell.
Zaak verre van opgelost volgens betrokkenen.'
En op welke betrokkenen zou deze krantenkop kunnen zinspelen?
Ik had geen idee... -We willen je vriendinnetje aanklagen.
Ik heb geen krant gelezen.
'Volgens een anonieme bron zouden er aanwijzingen worden genegeerd...
om een snelle veroordeling in de schietpartij bij West Finger te krijgen.'
Je collega denkt dat er misbruik van je is gemaakt.
Dat je als een dwaas je pik achterna liep.
Je bent ons een opiniestuk schuldig.
In die verklaring zeg je dat je zonder je toestemming verkeerd geciteerd bent...
en feiten zijn verdraaid.
En dat de schrijfster je nooit om je medewerking heeft gevraagd.
Ik ben geen goeie schrijver.
Dan schrijven wij het wel op. Jij hoeft alleen te tekenen.
Denk na, Purple. -Bedank ons maar, Wayne.
Je kunt het nog rechtzetten. Je hebt je gewoon mee laten slepen.
En zo niet?
Ze hebben nog iemand nodig bij Informatievoorziening. Bureauwerk.
Dan kom je nooit meer terug bij Zware Misdrijven.
Of je neemt gewoon ontslag.
Daar kom je goed mee weg.
Ik heb hemel en aarde moeten bewegen om je een herkansing te geven.
Bedankt.
Luister eens even goed. Dit soort dingen flik je me nooit meer.
God mag weten wat je bezielde.
Waar ben jij nou mee bezig? -Ze sturen me de laan uit.
Wat? Ik krijg ze zover dat ze je nog een kans geven, en jij stopt ermee?
Ik stop er echt niet mee.
Dit kun je niet maken. Je eigen trots kost je de kop, Wayne.
Haal diep adem, tel tot tien en teken dat stomme papiertje.
Nee.
Informatievoorziening? Dat is helemaal niks voor jou.
Je bent rechercheur. Dat soort dingen doe jij niet.
Wat ze ook over je zeiden... -Wat zeiden ze dan?
Dat je je vak verstaat.
Tenminste, dat zeiden ze tot voor kort.
Ik heb me laten meeslepen. Ik was ook zo kwaad.
Ik dacht er niet bij na. En het klopt, dat is niks voor mij.
Goed zo. Teken nou maar, dan vergeten we het verder.
Maar dan krijgt zij er misschien last mee.
Als ik zeg dat ze liegt terwijl ze niets verkeerds heeft gedaan.
Ze heeft niet gelogen, en dat ga ik ook niet zeggen.
Nou en? Het gaat om je werk. Ons werk.
Je bent mijn collega.
Was dat het? Ga je nou verslagjes uittikken?
Dat geeft vast minder gezeur.
Over een paar jaar waait het wel over. Ik heb meer geduld dan zij.
En wij samen dan? -Waar heb je het over?
Een biertje pakken, naar het stadion...
We verliezen elkaar echt niet uit het oog.
Stel dat we betrapt worden?
We zijn oud en verward.
Hier hielden ze haar vast. Hiervandaan is ze weggelopen.
25 jaar.
En wij maar...
Al die...
Al die tijd, verdomme.
Wat heb ik al die tijd...
En wat voerde jij al die tijd uit?
Ik dacht dat ik er goed aan deed. Ik had een gezin.
Dat lijkt me leuk.
Vannacht betrapte ik je toen je je kleren verbrandde.
En vanochtend verdween je na een telefoontje.
Heb je een ander? Zeg het maar, daar kan ik wel tegen.
De zaak. Het had allemaal alleen met de zaak te maken.
En het is nu voorbij.
Wat is er met die zaak dat jou ertoe brengt 's nachts je pak te verbranden?
Iets heel ergs.
Wil je iets drinken? -Ik heb liever gewoon antwoord.
Dat weet ik. Maar stel nou dat je daardoor gevaar zou lopen.
Ik heb liever de naakte waarheid dan een aardig leugentje.
We hebben hier nooit afspraken over gemaakt.
Want toen ik je net leerde kennen, heb ik je te veel verteld.
En daarna was ik geen diender meer. Maar er zitten kanten aan m'n werk...
Dingen die ik gezien heb. Dingen die ik weet.
Die kan ik niet delen.
En deze kwestie kan je alleen maar ellende bezorgen.
Misschien ga jij daar niet over. -M'n besluit staat al vast.
Hier moeten we samen over beslissen. -Nee.
Daar gaat het nou juist om.
Dat vind ik niet goed. Vanochtend zei je dat je me alles zou vertellen.
Dat was fout van me.
Ik besef nu dat ik soms op jouw goedkeuring zit te wachten.
En soms doe ik het verkeerde omdat jij dat graag wilt.
Dat wil ik in de toekomst graag anders zien.
Hebben wij een toekomst?
Hoe kan dat, als er zo'n groot geheim tussen ons in staat?
Misschien gaat het daar dus over.
Dat geheim heeft altijd al tussen ons in gestaan.
Namelijk dat wij tweeën, wie we samen zijn, dit huwelijk, onze kinderen...
allemaal verweven zijn met een dood jongetje en een vermist meisje.
Nu wil ik wel iets drinken.
Een biertje en een shot whisky.
Had je wat, onderdeurtje? -Nee, hoor.
Ik heb helemaal niks. -Kijk dan voor je, verdomme.
Weet je wat het is? Ik vind de liefde gewoon mooi.
Mag ik wat vragen?
Zag ze er al zo uit voor jij haar had uitgewoond?
Wat zei jij nou, kleine klotedwerg?
Als ik al dat uitschot met hun lelijke koppen zag, vroeg ik me altijd af...
waar ze toch vandaan kwamen.
Zijn Frankenstein-monsters aan het krikken...
om die hompen stront uit te poepen?
Loop ik deze kroeg binnen, zie ik jullie twee zitten.
Eindelijk heb ik het antwoord waar ik m'n hele leven al op wacht.
Ben je klaar, flinkerd?
Gelukkig sloeg jij me, en niet die wolharige mammoet die jij neukt.
Na vannacht en ons gesprek van zonet...
vraag ik me af of wij elkaar eigenlijk wel kennen.
Want je hebt gelijk met wat je over ons en de kinderen Purcell zei.
We hebben er nooit over gepraat wat dit voor ons betekende.
Maar het is tien jaar na dato.
Bij het schrijven geldt dat als je eenmaal begonnen bent...
je goed moet weten hoe je het wilt laten aflopen.
Gisteren was je nog zwanger. En nu is Henry negen.
Nog een keer met je ogen knipperen en hij is het huis uit.
Als we dat halen, wil ik niet denken dat ik alles gemist heb.
Met één avondje uit per maand redden we het niet.
Ik ben met m'n vervolg bezig, jij zit weer bij Zware Misdrijven.
Ze hebben het onderzoek weer afgeschoten, net als in 1980.
Ik zou ontslag moeten nemen. -Dat vond ik tien jaar geleden al.
Hoezo? -Natuurlijk wil ik dat je ontslag neemt.
Ik weet niet of je het beseft, maar jij had talent voor z'n beetje alles.
En juist met wat je denkt dat je bent, ben je vastgelopen.
Ik heb nooit gestudeerd. Ben nooit in Californië geweest.
Ik heb goed naar m'n moeder geluisterd. Eerst het leger en toen de politie.
Misschien ben ik te goed geworden in bevelen opvolgen.
Ik denk vaak na over waarom je volgens jou in dienst ging.
Er was geen geld om te studeren. -Tegen mij zei je...
Je zei dat je had bedacht dat als je zou sneuvelen...
je moeder rijk zou worden omdat de overheid haar 10.000 dollar zou geven.
Voor ons beiden geldt: als wij iets graag willen, krijgen we last van tunnelvisie.
Dit nieuwe project... Daarom schrijf je niet.
Ik wil niet dat al m'n werk voor niks is. -Maar dat ben jij niet.
Schrijf het boek dat je wilt schrijven. Dat wordt geweldig.
Ik ga het vast niet lezen, maar het wordt prachtig.
En ik denk...
dat ik maar ontslag moet nemen.
En jij ook.
Dan laten we het allebei achter ons.
We laten het los. Het is niet ons probleem.
En je zei het zelf al: We zijn allang opgestart.
Kun je er echt mee ophouden? -Dat doen we samen.
Dan schrijf jij de boeken die je echt wilt schrijven, en ik...
Ik weet niet wat ik ga doen.
Maar de slimste mens die ik ken, zei me dat ik zowat overal talent voor heb.
Hoepel op.
Kom eens hier, maatje.
Een ouwe vriendin van me werkt nog bij de verkeersdienst en gaf me dit adres.
Junius Watts.
Misschien ben ik toch zo gek nog niet. -Verbeeld je maar niks.
Ik verwachtte jullie al.
Sinds de avond dat jullie m'n auto zagen.
Ik had niet weg moeten rijden, maar jij liep met die honkbalknuppel.
Komen jullie me doodschieten? -Loop naar binnen.
Hier zit jij. Als de politie een persverklaring wil, vragen ze erom.
Als wij een verzoek om informatie krijgen, verbinden we diegene door.
Kun je zo aan de slag, mop? -Ja, mevrouw, bedankt.
geen privégesprekken onder werktijd
Ik werkte al voor Mr Hoyt op z'n eerste pluimveebedrijf. Vanaf het begin.
Raakte een oog kwijt aan de lopende band. Een haak...
Dat deel van je leven boeit ons niet.
Laat me dan uitpraten.
Na de uitbreiding mocht ik bij hem in huis komen wonen.
Ik kreeg de leiding over z'n huishouden.
Miss Ellen en hij kregen Isabel.
Toen werd Miss Ellen ziek.
Ik hielp z'n dochter grootbrengen.
Isabel was een heerlijk kind.
Ze ging studeren, kwam iemand tegen en toen kregen zij een dochtertje: Mary.
Hij was er zo gelukkig mee, Mr Hoyt.
Maar toen gebeurde het ongeluk.
Haar man en dochtertje reden het ravijn in toen ze op weg naar haar waren.
Zij werd heel erg droevig. Erger dan droevig.
Praatte niet meer, kwam niet meer buiten.
Moest pillen slikken. Lithium.
Dat meisje voor wie ik gezorgd had, was te droevig om te praten.
Mr Hoyt kon het niet verdragen om haar zo te zien.
Dus hij ging weer reizen maken.
Op een avond sloop ze weg zonder dat ik het merkte.
Pakte de auto en reed hem helemaal in de prak.
Een politieagent, Harris James, hielp ons om het stil te houden.
Voor het eerst in bijna drie jaar vertoonde ze weer een teken van leven.
Op de werknemerspicknick van 1979 ziet ze een gezin met een klein meisje.
Zij rent erheen en probeert haar te pakken.
Miss Isabel bleef maar over dat meisje praten.
Ze zei dat ze op Mary leek en dat ze haar nog eens wilde zien.
Ik nam haar moeder Lucy apart. Die werkte toen nog in de fabriek.
Ik vroeg of Miss Isabel soms met haar dochtertje mocht spelen.
En daar ging ze mee akkoord? -Ja, maar ze wilde wel betaald worden.
En het broertje moest meekomen om op haar te passen.
Dat was geen probleem.
Een tijdlang spraken we soms met ze af op een plekje in het bos.
En dan deden we spelletjes.
Miss Isabel werd langzaam weer de oude.
Maar?
We kregen een idee. Miss Isabel wou het meisje adopteren.
Dan zou zij een beter leven krijgen.
Voor de vader moesten we een plan verzinnen.
Maar Miss Isabel raakte verward. Ze nam haar medicijnen niet langer.
Ik wist dat niet.
Ze noemde het meisje vanaf het begin Mary.
Bij mij had er een lampje moeten gaan branden.
We waren verstoppertje aan het spelen. Will moest ons zoeken.
Maar Miss Isabel was iets anders van plan.
Ik zei tegen het meisje dat haar broer alleen z'n hoofd had gestoten...
en dat hij wel snel weer bij zou komen.
Maar zij wilde hem niet zo achterlaten. Ze was niet te kalmeren.
Dus legde ik hem in de grot.
Het was gewoon een naar ongeluk.
Mr Hoyt wist van niks, want die was op safari.
Dus ik belde Harris James. Die had ons tenslotte eerder geholpen.
Toen Woodard doordraaide...
legde Harris de rugzak van de jongen bij z'n huis, en het shirt van het meisje ook.
En de moeder? Lucy?
Harris ging met haar praten. Hij legde uit wat er gebeurd was.
En hij bood haar een grote som geld.
Ze kon het maar beter aannemen en Julie aan Miss Isabel geven.
Zoals we hadden besproken.
Het was alleen iets anders verlopen.
Toen we thuiskwamen met de kleine Julie, vond die het allemaal wel best.
Ze was blij met haar nieuwe thuis. Dat zagen we allemaal.
Een paar jaar lang werkte het prima.
Het meisje dacht dat ze Isabels dochter was. Dat had Isabel haar wijsgemaakt.
Ik probeerde zo goed mogelijk voor ze te zorgen.
En echt, het meisje was gelukkig. Dat dacht ik echt.
Ik besefte pas veel later hoe het echt zat.
Ze gaf dat kleine meisje al vanaf haar tiende lithium.
Daarom reageerde ze zo kalm toen we haar meenamen. Toen is het begonnen.
Daarom wist ze niet veel meer over haar jeugd. Ze was al haar halve leven high.
Die vrouw voerde haar een ziek sprookje.
Miss Isabel werd alsmaar zieker, en het meisje raakte steeds meer in de war.
Ze werd ouder en wilde weg. Begon vragen te stellen, ook over haar broer.
Ik wilde haar helpen. -Jij hielp haar te ontsnappen.
Ik haalde de deur van het slot en wachtte tot Miss Isabel in bad zat.
En ik gaf haar een kaart met de route naar m'n oude huis.
Maar daar kwam ze nooit aan. Sinds die tijd was ik naar haar op zoek.
Om te proberen de boel te redden.
Buitengewoon heldhaftig van je, eenogige lul-de-behanger.
Wat gebeurde er met Isabel?
Nadat het meisje was weggelopen...
stortte ze opnieuw in.
Ze trok haar trouwjurk aan, nam al haar pillen...
en ging slapen.
Om nooit meer wakker te worden.
Heb je haar uiteindelijk gevonden?
In '97.
Ik liet al tien jaar lang iedereen haar foto zien.
Een dakloos meisje vertelde over een opvanghuis bij de nonnen in Fort Smith.
Ze zei dat ze Julie in het klooster had zien werken.
Toen ze zei dat het meisje Mary heette, wist ik zeker dat ze het was.
Mary July. Net als de zomer, zei ze.
Ze had geen legitimatie bij zich.
Ze is hier drieënhalf jaar gebleven.
Eerst kreeg ze hulp, en daarna ging ze anderen helpen.
Toen ze hier aankwam, was ze er slecht aan toe.
Ze leed aan dissociatie, zoals dat heet.
Volgens mij voelde ze zich hier thuis.
Maar met wat ze buiten beleefd had, en de dingen die ze gedaan had...
Ze had hiv, bleek na een tijdje.
Toen ze ziek werd, hebben we haar hier verpleegd.
Na een paar maanden stierf ze.
Ik was te laat.
Ze was ziek geworden door iets wat ze buiten had gedaan.
Ik zei dat ik naar haar toe zou komen. Ik had een kaart voor haar getekend.
Maar ze was er niet.
Het is altijd te laat.
Wat we ook doen.
Daarom stond ik voor je deur.
Ik probeerde moed te verzamelen om je te vertellen wat er gebeurd was.
Gaan jullie me doodschieten of oppakken?
Dat wil ik.
Ik wil hier niet meer mee leven.
Arresteer me maar.
We zijn niet bevoegd.
Wil je er niet meer mee leven?
Doe dat dan niet, verdomme.
Kom terug. Geef me m'n straf.
Jullie moeten me straffen.
Geef me straf.
Je heette Julie Purcell.
Sorry dat ik m'n werk niet beter heb gedaan voor je.
Dat spijt me echt heel erg.
Het was mijn schuld.
Je verdiende een beter lot.
Beter dan ik.
Sorry, meneer. -Daar ben je.
Genoeg rondgerend, Lucy. Ga maar vast in de auto zitten.
Sorry, ze rent nogal graag rond. -Geeft niks.
Werkt u hier al lang?
Ja. Het bedrijf was eerst van m'n vader. Het klooster deed hij gratis.
En dat doe ik nu ook. -Dat is aardig van u.
Fijne dag nog. -Bedankt, meneer. U ook.
Doe je gordel om, Lucy
Zo is het wel genoeg. De rest kan ook morgen.
Ik zou het weg moeten gooien. Maar het zijn haar spullen.
We kunnen er altijd nog een boek over schrijven.
Dan zouden we steeds opnieuw moeten beginnen.
Dit is in elk geval een afloop.
Maar ik heb geen...
Heb jij er nu vrede mee? Ik niet.
Ik ook niet.
Ik sprak je zoon laatst. Ik wil weer meer in de stad gaan wonen.
En we zaten te denken...
Hoe zou je het vinden als ik hier een paar nachten per week slaap?
Ach, waarom niet?
Maar ik hou m'n huis wel graag netjes. -Dan hou ik de honden wel in de tuin.
Je dochter komt morgen langs. -O ja, nu weet ik het weer.
Henry zei dat jullie samen gingen eten. Hij vroeg of ik ook kwam.
Mooi. Kom maar langs. -Oké.
Red je je vannacht wel, maatje?
Ik red me prima. Zeker weten.
Vertel eens, wat zijn wij aan het doen?
Je wilt niet met me praten. Je belt me niet terug.
Speel je een spelletje? -Dat doe ik niet.
Gaat dit over m'n artikel?
Je had het gelezen. Je moedigde me zelfs aan.
Wat is er met je? Wat is er gebeurd?
Wacht hier even.
Hier zitten al je spullen in.
Is dat jouw manier om te zeggen dat je het uit wil maken? Wat mankeert jou?
Zo ben ik gewoon. En nou m'n huis uit.
Goed, vertel het me dan maar.
Ik wil een goed beeld van met wie ik te maken heb gehad.
Het goeie beeld is dat ik je niet meer wil zien.
En ik ben niet degene die hier fout zit. Dat ben jij.
Ik? Hoezo dat?
Je hebt me gebruikt. Zo wist je precies wat de politie aan het doen was.
Alsof je beter bent dan ik.
Toen ik uit Vietnam kwam, noemde net zo'n beige trut me kindermoordenaar.
Wat naar voor je. -Je bent blanker dan m'n collega.
Ex-collega.
Wat is er in godsnaam gebeurd? -Ik ben de lul.
Na twaalf jaar dienst ben ik gedegradeerd tot tikgeit.
Dus je hebt er last mee gekregen. Doe je daarom zo?
Het wordt tijd dat ik scherp zie wat je met me doet.
Misschien was je er niet op uit en liep het gewoon zo.
Maar je bespeelde me met je vragen over het onderzoek.
Je weet best dat ik dat niet deed. -Nee.
Toen bedacht ik maar dat je vaak zelf ook niet weet waar je op uit bent, toch?
Zo'n knappe vrouw als jij wordt ook niet geacht verantwoordelijkheid te nemen.
Net een mooi vogeltje dat rondvliegt en op hoofden poept.
Daar zit ik niet op te wachten.
Ik redde me prima zonder schijtende vogel.
Wat heb jij een kwaaie dronk.
Maar goed om te weten dat je eigenlijk zo zwak bent.
Met je penning en je wapen en je dingetjes die je uit films hebt gejat.
Maar je bent helemaal niks.
Ze wilden dat ik je afviel. Ik moest verklaren dat je gelogen had.
Dat je wat dingen had gehoord en de rest uit je duim had gezogen.
Verklaar dat dan maar. Ik wil niet dat je in moeilijkheden komt.
Ik wil helemaal niks van jou. Nooit.
Teken die verklaring maar. Ik red me heus wel.
De rest heb ik niet nodig.
Ik wil jouw zooi niet in m'n huis.
'Van de kinderen die haar gekend hadden...
vatte Mike Ardoin, een jongen van 10, Julies vermissing het zwaarste op.
Mike was een verlegen, kunstzinnige jongen...
die vaak met Julie speelde of bij haar in de buurt te vinden was.
Z'n vader had een hoveniersbedrijfje.
Toen hij het over Julie had, trilde z'n onderlip en werden z'n ogen nat.
Ik slaagde er niet in om hem te troosten, maar liet hem over z'n gevoelens praten.
Hij begon te huilen.
Hij zei dat hij altijd had gedacht dat hij later met Julie zou trouwen.'
'vertel me een verhaal
laat het een verhaal zijn over verre einders en stralende sterren'
Nee, toe nou. Alsjeblieft.
Misschien is de afloop wel helemaal niet de afloop.
Misschien heeft Julie echt een bestaan opgebouwd in dat klooster.
Met vriendschap, liefde.
Misschien heeft dat jongetje dat zo veel van haar hield...
dat jongetje dat net als z'n vader het gras bij het klooster verzorgde...
misschien heeft hij haar herkend.
'Als je de Tijd net zo goed kende als ik, zei de Hoedenmaker, zou je niet over...'
Misschien kende hij haar nog wel, ook al kende zij zichzelf niet meer.
Misschien wisten de nonnen die haar opvingen en wisten van haar verleden...
dat ze gezocht werd door slechte mensen.
Misschien wilden ze haar beschermen.
Beschermen? Hoe dan?
Op de enig mogelijke manier. Door een verhaal te vertellen.
En toen...
Dat meisje. Is dat haar...
Mijn god. -Misschien is er nog een verhaal.
Misschien is er iets heel gebleven.
Al die levens, al die verliezen...
Misschien was het één lang verhaal dat net zo lang doorliep...
tot het zichzelf genas.
Dat verhaal zou toch verteld moeten worden?
Dat verhaal zou toch gehoord moeten worden?
Inlichtingen. -Een adres in Noordwest-Arkansas, graag.
Mike Ardoin. Ik denk...
A-R-D-O-I-N.
Van Hoveniersbedrijf Ardoin. -Momentje.
Alles goed, pa? Ik wou je net komen halen.
Henry?
Volgens mij ben ik verdwaald. -Hoe bedoel je? Ben je lopend?
Ik zit in de auto. Ik weet niet waar ik ben, ik herken het hier niet.
Becca is er, je zou komen eten. -Maar ik weet dus niet waar ik ben.
Rustig maar, ik kom je wel halen. Ontspan je even.
Kun je iemand vragen waar je bent? Zie je daar iemand?
Mama.
Sorry dat ik u zo lastigval.
Ik heb...
Het spijt me, ik ben verdwaald.
Kunt u me vertellen waar ik ben? -Ja, natuurlijk.
U bent in Greenland. Dit is Allegra Lane.
Allegra Lane in Greenland.
Het huisnummer is 1208.
Greenland? Wat doe je daar nou?
Geen idee.
Ik was... Ik weet het niet.
Geeft niks. Blijf bij je auto, dan kom ik je halen.
En hou je telefoon bij je. -Goed. Dank je wel, jongen.
M'n zoon komt me ophalen.
Ik heb een aandoening waarbij ik dingen vergeet.
Bedankt. Bedankt voor uw hulp. -Ik ben blij dat ik iets kon doen.
Wilt u misschien een glaasje water terwijl u wacht?
Eerlijk gezegd wel, als het tenminste niet te veel moeite is.
Ik heb een droge keel.
Wil je wat water halen voor deze meneer, Lucy?
Heerlijk weertje vandaag, hé?
Zeg dat wel.
Dank je wel. -Graag gedaan.
Ik zal u niet verder ophouden.
Hartelijk bedankt. -Graag gedaan, meneer.
Het spijt me. -Het geeft niet.
Papa?
Het is anders dan in m'n herinnering. Gek hoe anders het voelt.
Misschien kun je langer blijven.
Misschien.
Ben ik je kwijt?
Nee. Echt niet, papa. Dat kan toch niet?
Ik weet het niet. Het lijkt of ik elk besef van tijd kwijtraak.
Ik heb je zo gemist.
Ik jou ook, papa.
Ik mis je nu ook.
Ik heb geen... Ik heb zo'n...
Dit zat in m'n zak. Enig idee wat dit betekent?
Niks.
Ga maar met je kleinkinderen spelen.
Gaat het een beetje? -Zeker. En met jou?
Ik sta nog steeds overeind.
Ik ben blij je te zien. -Dat is wederzijds, maat.
Mr West? Dit is Heather, m'n vrouw. -Welkom.
Dank u wel.
Dus dit is hoe jij wilt leven?
Ik kan me niet herinneren dat jij het over je diensttijd hebt gehad.
Ik laat me niet zo bejegenen als jij laatst deed.
Misschien door vrouwen, maar zeker niet door mannen.
Ik wil dat je dat begrijpt.
Ik dacht al niet dat je zulk gedrag door de vingers zou zien.
Maar daar ging het juist om, hè?
Ik prent mezelf in dat je vriend onlangs gewond is geraakt.
En dat jij bijna het leven liet.
Wil je een herkansing?
Ik wil gewoon graag weten of je meende wat je zei.
Ik wil weten of je wilt dat we ermee ophouden. Meer niet.
Ik weet het niet.
Wat wil je, Wayne?
Wil je nog eens tegen me tekeergaan? Of moet ik tegen jou tekeergaan?
Het spijt me dat ik zo lelijk tegen je deed.
Ik ben de laatste tijd mezelf niet.
Wil je dat ik wegga?
Wil je dat ik blijf?
Ik weet het niet. -Je zult de knoop moeten doorhakken.
Ik ben mezelf niet, en dit staat me niet aan.
Maar wat ik wil...
is met je trouwen, geloof ik.
Ik dacht dat mij dat nooit zou overkomen.
Ik stond mezelf niet toe...
Ik verwachtte dit niet. Jou.
Hoe zou je dat aanpakken?
Ik denk dat ik om te beginnen zou moeten stoppen met drinken.
Om te beginnen, ja.
Ik meen het.
Dan breng ik je thuis.
Dan kun je daar nadenken over je aanzoek.
En kan ik bedenken of ik ja zeg.
Ik ga het doen. Op m'n knieën, met een ring en alles eromheen.
Ik lieg niet. Ik speel geen spelletjes.
Dat weet ik.
Vertaling: Karen Lagendijk BTI Studios