NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
- A ty dokąd się wybierasz? - Nie ma powrotu.
Mamy za sobą długie życie.
Widziałam swoją śmierć.
Wchodziłam w spokoju ducha do oceanu.
Reflektujesz?
Ja też widziałam twoją śmierć, tylko raczej z uduszenia.
Super. To zostańmy plażowiczkami.
Będziemy robić fondue z czego się da, a z reszty – tosty.
Jak dzieciaki mogły zataić, że dom został sprzedany?
Chyba że... O Boże.
Chyba że powiedziały, a my zapomniałyśmy. Zapomniałaś, Frankie?
Dlaczego ja? Myślałam, że teraz zapominamy solidarnie.
Masz rację. O to im właśnie chodziło.
Żebyśmy w siebie zwątpiły.
- Ja nigdy w ciebie nie zwątpię. - Dzięki.
Myślisz, że zapalenie skręta palnikiem to dobry pomysł?
Wytrzymałaś ledwie sekundę.
Odbierzesz?
To dzieciaki.
Dzwonią po raz czwarty.
- Niech je diabli. - Zgadzam się.
Drobna prośba:
mogłabyś nie wkładać mojej komórki między cycki?
Jak, u licha, tam się znalazła?
Masz moją w staniku?
Chwileczkę.
Nie sprawdzaj.
Moja też tu jest.
A ta czyja?
Robert?
Wybacz. Zaimprowizowałem.
Wszystko gra?
Jasne.
Zemdlał. Potrzebuje powietrza.
Idź w moje ślady. To działa.
Tak przetrwałem pierwsze małżeństwo.
- Idzie. - Cholera.
Zanieśmy go na sofę.
Nie zimno ci?
Nie.
Zrobili remont.
Nikogo nie ma. Pusty.
Coś ty, to pułapka.
Nie raz oglądałam ten film z Gerardem Butlerem.
To domek na plaży w La Jolla, a nie ambasada w Bagdadzie.
Widocznie nie widziałaś Plaży w ogniu.
Ty też nie.
Ten pomysł nabazgrałaś na pudełku od ciasta.
Skoro się jeszcze nie wprowadzili,
może uda nam się go odzyskać.
Właśnie. Jak Gerardowi Butlerowi w Plaży w ogniu.
- Zamknięte. - Spoko.
Mam ukryty klucz.
Ukryty w otchłaniach pamięci?
Czyli działa na pewnym poziomie.
Cholera.
Jasne.
Wiem, że tam jesteś. Chodź tu.
Ktoś jest w środku.
Idzie w naszym kierunku.
Boże, Grace, to twój sobowtór.
Tylko lata jej nie oszczędziły.
Boczne drzwi były otwarte.
- O Jezu. - O matko.
- O Boże. - Impreza ujawnienia płci.
Chciałabym się odwrócić, ale nie mogę.
Nic mu nie jest? Tato, wszystko gra?
Nic ci nie jest?
- Cześć. - Co tu się dzieje, do licha?
To freudowski koszmar z gościem specjalnym.
Załóż może to.
- Nie... - Dzięki.
Już...
Roy, załóż może własne ciuchy.
Jasne. Wybaczcie.
Cześć, Roy.
- Cześć, Roy. - Cześć.
Wiecie, że skończył Stanforda?
Tęgi penis... Umysł.
Człowiek o...
- Co was sprowadza? - Oby coś poważnego.
Chodzi o mamę i Grace. Ukradły wózek golfowy.
Coś poważnego, a nie fabuła Golfiarzy.
Nie ma ich od kilku godzin.
Są bez torebek. Martwimy się.
Przepraszam. Nie mogę znaleźć portek.
Nie przepraszaj.
Jest jeszcze ktoś?
To potworne.
Czuję się, jakbym wtargnęła do swojego domu.
Gdybyś tak się czuła, gdy siedzę w wannie...
Byłyśmy w trakcie rozmowy.
Myślałam, że się skończyła,
gdy powiedziałam, że idę wziąć kąpiel.
Ktoś idzie. Kryj się.
O kurczę, garnek do fondue.
Nie bawię się w chowanego ani w „akuku",
bo to dziecinne zabawy, a ja nie cierpię dzieci.
Są okropne.
Pokaż się i nie waż się być dzieciakiem.
Cześć, dziewczyno.
- Coście, kurwa, za jedne? - A ty to, kurwa, kto?
Ja byłem pierwszy.
Wygląda mi to na pata.
A mnie na wtargnięcie z włamaniem.
Chciałyśmy obejrzeć dom. Mieszkałyśmy tu.
Nie będziemy cię zanudzać żargonem,
ale podstemplujesz, nie wygumkujesz, chcemy dom z powrotem.
Zero odbieranek.
Kurczę. Pewnie skończyłeś prawo.
Nie chciałyśmy sprzedawać. To pomyłka.
Byłyśmy zamroczone.
A po otrzeźwieniu włamujecie się do cudzych domów.
Dzieci sprzedały go potajemnie, bo je poprosiłyśmy.
Rozumiem dlaczego. To fatalny dom.
- Słucham? - Co?
Po co kupowałeś, skoro jest fatalny?
To nie ja.
Chcecie wiedzieć kto?
Mój obrzydliwie bogaty pracodawca, który chce pozostać anonimowy.
Kto chce pozostać anonimowy?
Nie wiem, czemu
nie słyszę jeszcze tupotu oddalających się ortopedycznych trzewików.
Boże, kto...
Ja się tym zajmę.
Od pierwszego spojrzenia wiedziałam, że będziemy amigos huevos.
Przyjaciółmi od jajka?
Jajcarskimi.
I przy jajecznicy pogadamy
o moim byłym mężu geju i czarnym synu.
O tym, ile nas łączy.
No nie wiem. Nie cierpisz się?
Twoja kolej.
Oboje nie cierpimy dzieci.
Nie zajmę ci dużo czasu,
ale muszę pogadać 5 minut z twoim szefem.
Nie dostaniesz nawet pięciu sekund, jajcarska koleżanko.
Bez obrazy, nie ma fazy, ale po co się wygardlasz, zdziro?
- Co? - Że co?
Wynocha na ulicę, jak dwie stare niepotrzebne lampy
po śmierci wdowy Gene'a Kelly'ego.
To on zmarł?
Wiecie, że istnieją telefony?
Próbowaliśmy dzwonić.
Nie odbieraliście, więc o was też się martwiliśmy.
Ale okazuje się, że wszystko w porządku.
Może to ciut krępująca chwila...
Bez wątpienia.
Ale i bardzo pouczająca.
Chociaż to nie to, na co wygląda,
to jednak poniekąd to,
z tym wyjątkiem, że my nie...
Dość tego wykładu.
Chciałeś coś powiedzieć?
Nie.
Jezu.
- Co za palant. - Totalny potwór.
Dlaczego chcę mu się przypodobać?
Nie wiem...
- Ale mam tak samo. - Prawda?
Co za obciach.
Zrobię coś konstruktywnego.
Puścisz z dymem tablicę czy cały dom?
Bez różnicy.
Nadziany gbur, który go kupił, ma to gdzieś.
Wynajął tego bajecznego gościa,
z którym się zaprzyjaźnię,
żeby odwalił za niego robotę.
- O Boże. - Co?
Wiem, kto kupił dom.
- Kto? - Kto z nadzianych znajomych
chciałby zachować anonimowość
i grozi, że wszystko wykupi?
O Boże, Leslie Uggams?
Nie, Nick.
Kim jest Nick Uggams?
- Nie... - Wiem, kto to.
Chodzi mi o mojego Nicka, a raczej byłego.
To jego sprawka. Na pewno.
Groził, że kupi dom opieki, jeśli się nie wyprowadzę.
Nie do wiary. Niesamowite.
To katastrofa. Coś strasznego.
Czuję, że nadajemy na tych samych falach.
Kolejna osoba traktuje nas jak niedołężne, nieudolne
i potrzebujące pomocy.
Jasne. Ale w tym wypadku oddaje nam przysługę.
- Musimy się stąd zabierać. - Dokąd?
- Do domu Nicka. - Kumam.
Nie tego.
Wiedziałam.
Jak to się mówi?
Według Arlene były wkurzone.
Grace zerwała z Nickiem,
a mamie skonfiskowali garnek do fondue.
Zmieniła go już kiedyś w broń.
To się może powtórzyć. Z monitoringu wynika, że zabrały go
- razem z tosterem i palnikiem. - Co?
To bez sensu.
A może wręcz przeciwnie.
Grace była wzburzona zerwaniem,
mama chciała ją rozweselić imprezą z fondue, co jest zabronione,
więc wyrwały się na topiony ser.
Albo po prostu zaginęły.
- Rozdzielmy się i szukajmy. - Świetny pomysł.
Sprawdźmy nocny z serem.
Raczej nocny monopolowy.
Chyba przesadzacie.
Nie możecie wariować, gdy starsi nie odbierają telefonu.
Nie chcemy albo nie wiemy jak.
Czasem utykamy w kuchennej windzie,
jak pan Purcelli miesiąc temu.
Na waszym miejscu zamartwiałbym się na śmierć.
Właśnie.
- A więc... - Roy.
Jasne.
Skąd właściwie znasz naszych ojców?
- Chodźmy poszukać waszych matek. - Z rejsu...
Chętnie pomogę.
Zostań tu w razie gdyby dzwoniły lub się zjawiły.
- Zrobi się. - Super.
To idziemy. Chodźcie wszyscy.
Dobra, to zostanę i pogadam z Royem.
Opowiem ci resztę.
Do auta, cholera.
Dzięki.
Ale obłędny wypas.
Może pan wcisnąć apartament na ostatnim piętrze?
Ale szpan.
Całe piętro należy do niego.
To nie musi nocować w swoim nowym domu na plaży.
Chwila.
Roy wygląda na... miłego.
Koniec tematu.
Roy to raczej późny eksperyment niż doświadczenie.
Wolę pozostać w niewiedzy.
To oznacza, że...
Nic nie możecie nam powiedzieć?
Tyle, że mogłem nie rozmrażać schabowego.
Nie znam tego żargonu.
Kto komu dał zielone światło?
- Wiesz o tym? - Nie spadłem z księżyca.
Wolałbym księżyc od waszego świata.
Mogę o coś spytać?
Rozpuszczasz mój spadek na prostytutkę?
Roy to kolega i miłośnik folku, który okazał się sensualistą.
Możemy przestać o tym i skupić się na mamie?
Jasne.
Ale prawdę mówiąc, twoja matka też jest sensualistką.
Jesteś zła na dzieci, nie na Nicka?
On się z nimi nie równa.
Wyrolowały nas.
Tylko Nick powiedział, że to nie miejsce dla ciebie.
I wie, jak byłaś przywiązana do tego domu.
Uważam, że wykupienie go dla ciebie to romantyczny gest.
W zasadzie to najbardziej romantyczny gest, jaki mnie spotkał.
Pewnie okropnie wyglądam.
Jak moje włosy?
Powinnaś założyć kapelusz-hełm z lat 20., jak nowoczesna panna.
Masz. Potrzymaj chwilę.
Masz.
Przepraszam.
Potrzebuje go bardziej niż ty.
Gustowny odcień.
Dzięki.
Nie, to ja dziękuję.
Daj.
Zapomniały panie wcisnąć piętro?
Jedziemy na ostatnie. Do wysoko postawionych przyjaciół.
Więc to nie randka?
Z Nickiem?
Tak.
Nie wiedziałam, że zaprosił mnie na imprezę.
Nie idziecie?
Nie, jedziemy na dół.
Tu też ich nie ma.
Oby nic im nie było.
Wiem, weźmy po drinku.
Robi się. Martini?
Chętnie.
Marzyłam o tym, odkład Roy nam się objawił.
Mój 75-letni ojciec praktykuje poliandrię z porno modelem,
a ja jestem z gryzipiórkiem w sweterku.
- Coś tu nie gra. - Barry jest uroczy.
W pewnych sweterkach.
No i przynajmniej się bzykacie.
Tylko ja w rodzinie mam zero seksu.
Przestań się użalać, tylko zrób coś z tym.
Niby co?
Zmień wreszcie stan na „wolna".
Mam ogłosić, że zawaliłam małżeństwo?
Wszyscy single nawalili.
Tato, znalazłam mamę.
Za mamę.
Mam zestaw macho burrito dla ciebie,
wegetariańskie burrito dla mnie
i mięsne nachos dla nas obu.
Jak mogłam być taka głupia
i przypuszczać, że facet, z którym zerwałam, kupi mi dom?
Nie tyle głupia, co próżna.
Masz rację.
Myślałam, że myśli o mnie, a on...
chce jak najszybciej zapomnieć.
Nie traci czasu.
Zerwaliśmy dzisiaj.
Przecież zrywałaś z nim jakieś 14 razy.
I wyprowadziłaś się bez słowa.
Nie czepiajmy się faktów. To już przeszłość.
A co z faktem, że nie mamy gdzie mieszkać?
Zawsze zostaje dom opieki Walden Villas.
Bądź szczera.
Myślisz, że możemy tam być szczęśliwe?
No wiem.
Fajnie było się stamtąd wyrwać.
Co za bajzel.
I owszem.
O rany.
Pycha, co?
Nigdy jeszcze się tak nie czułam.
Witaj w Del Taco.
Nic z tego. Sprawdziliśmy wszystkie lokale z serem.
To nas teraz czeka?
Zmiana ról? My się mamy martwić?
Nie dramatyzuj.
Może świetnie się bawią.
Zwykle zagrożona osoba nie kradnie wózków golfowych.
- Mówi Bud. - Robert ma rację.
Na pewno mają się dobrze i wkrótce się odezwą.
Masz rację. Wracajmy do domu.
Na pewno w domu czeka wiele zajęć.
- Chodzi mi o nagiego faceta. - Mnie nie.
I co teraz?
Może, sącząc drinka, pogadajmy o twoim nowym statusie.
Nie zmieniłaś.
- Pewnie, że tak. - Skąd znasz moje hasło?
Imię najmłodszego srajdka.
A skąd je znasz?
Było parę nieudanych prób.
Jesteś wolna.
Kurwa.
Dzwonił strażnik z domu opieki.
Znaleźli porzucony wózek na plaży La Jolla.
- Co by tam robiły? - To niedaleko...
O Boże, poszły do domu.
Mogę wziąć na wynos?
Chyba zrozumiałam jedzenie na pocieszenie.
Taco Del spieszy z pomocą, kochana.
Sekundka, zaraz wracam z cynamonowymi churros
i czterema porcjami sernika z karmelem.
A dla ciebie?
Chcę do domu.
Ja też.
Coś wykombinujemy.
Kolejna nowa twarz.
- Witam. Jestem Frankie. - A ja Bob.
Znikasz na parę miesięcy i wszystko się zmienia.
Kumasz, Bob?
Dwa cynamonowe churros i cztery porcje sernika z karmelem.
Dwa cynamonowe churros i 4 razy sernik z karmelem na wynos.
Nie na wynos.
Nie mamy dokąd iść.
Sala restauracyjna zamknięta.
Zamykacie ją o 22.00.
Jest dopiero 21.52.
- Ale nikogo nie ma... - A my to kto?
Nie widzisz nas, Bob?
Niewidzialne?
Oczywiście, że nie, ale jest prawie 22, więc...
Więc wyrzucisz nas na bruk?
Każesz Terry'emu z kuchni nas wykopać?
- Ja nie... - Jest Craig?
A Jacinda?
Możesz do któregoś z nich zadzwonić?
Craig zdaje jutro egzaminy.
Nie musimy jeść deseru.
Masz na sobie kupę resztek.
Nie chodzi tylko o deser,
tylko o coś o wiele ważniejszego.
Ale o deser też.
Czemu się tak wzburzyłaś?
Próbują nas stąd wyrzucić, ale nie jesteśmy na to gotowe.
Więc nie wyjdziemy, dopóki same nie uznamy tego za stosowne.
Oczywiście. Proszę zostać, jak długo panie uważają.
Rodzina Del Taco zawsze do usług.
Czasem trzeba się wkurzyć i postawić na swoim.
Jesteś genialna.
Od wieków czekam, żebyś to dostrzegła.
A niby dlaczego?
Problem w tym, że Roy nie wie, czego potrzebujemy jako geje.
A drugi problem, że my też tego nie wiemy.
Chciałbym tylko, by zaproszony na obiad gość
pozostał ubrany.
Nie możemy wciąż go zwodzić.
To nie fair w stosunku do niego
i to nie w naszym stylu.
Pewnie jesteśmy nudnymi, konserwatywnymi facetami.
Mnie to odpowiada.
Mnie też w to graj.
Niektórzy się podniecają trójkątem,
a inni nowym audiobookiem.
Poza tym wiemy, kim jesteśmy.
Musimy powiedzieć Royowi, że nie możemy się już z nim spotykać.
- Ty to zrób. - Lepiej ty...
Papier, kamień, nożyce?
Chyba tu były.
Przepraszam.
Dla kogo to?
- „Raya Donovana i Eleanor Roosevelt". - Są tu na bank.
Nie musisz się tym martwić. Spoko.
To idziemy.
Szkoda go budzić.
Może poczekajmy do rana.
Nie chcę nawet myśleć, jaki widok zastaniemy rano.
Chodź, zróbmy to razem.
To nie Roy.
- Byłem przez tydzień na studiach. - Gdzie on jest?
Przeprosił za zamieszanie i sobie poszedł.
A ty co tu robisz?
Powiem wam jutro rano.
Mamo?
O Jezu.
Dzieciaki, co za... miła niespodzianka.
Nie stójcie tak.
Zapłać mu, Bud.
Co wy robicie?
Spędzamy w domu miły wieczór.
To już nie jest wasz dom.
Dzięki, że nas poinformowaliście, nawiasem mówiąc.
- Dobrze mówię? - Dobrze.
Nie wątp w siebie.
- Dom został właśnie sprzedany. - Właśnie.
- Mieliśmy wam powiedzieć. - Wkrótce.
Myśleliśmy, że chciałyście.
Tylko nie miałyście odwagi.
Upoważniłyście nas.
Ale się rozmyśliłyśmy.
Zmieniłyśmy zdanie i pożałowałyśmy tego.
Rozmawialiśmy z Arlene. Wiemy, że wkurzył cię Nick...
Nie, jestem wkurzona tym, że nas zmanipulowaliście.
Może zamkniecie nas w osobnych pokojach i wykorzystacie.
Źle to zabrzmiało, ale wiecie, o co mi biega.
Nie zmanipulowaliśmy was.
Tylko przekonaliśmy.
Jakie to ma znaczenie? Czasem nie ma wyjścia.
Zwłaszcza jak zamartwia się o mamy,
które siedzą tu jakby były na plaży.
I to w domu, który nie jest już nawet ich. Z tosterem, ale bez prądu.
Mamy palnik.
Macie palnik.
No to wszystko gra. Spadamy.
Powinniśmy.
Sama nasza obecność tutaj łamie prawo. Chodźmy.
- Mamo... - Nie, nigdzie nie idziemy.
- Jak to? - Nie ruszymy się stąd.
Przecież musicie.
Spytaj Boba w Del Taco, co musimy.
Urządzamy tu sobie miły, staroświecki skłoting.
Odzyskujemy swój dom.
- To absurd. - Oszalałyście?
Co wy wyprawiacie?
Przecież to niedorzeczne.
Dzięki, że zwróciliście uwagę.
- Won. - No już.
Co? Mamo.
- To boli. - Dała mi klapsa.
Będę miała siniaki.
Pojechaliśmy dziś do Walden Villas, by urządzić wam imprezę-niespodziankę.
Jesteś oficjalnie żywa.
Żebyś wiedział.
Miło, że was to bawi, ale to nic nie zmienia.
- Nawet gdybyście go odzyskały... - Nic z tego.
...problemy by pozostały.
A będzie coraz gorzej. Same wiecie.
Powiedziałabym, że już jest.
Co zrobicie, jeśli upadniecie?
Albo jedna z was dostanie wylewu?
- Jaki macie plan? - Tak, mamo,
to nie ma sensu.
Pieprzyć to.
Słucham?
- Zostawimy je tu? - Nie mamy wyjścia.
Nie mają pasty do zębów ani szczoteczek, ale co tam.
Pieprzyć to.
Napisy: Małgorzata Hickey