NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 7
Ćwiczyłeś.
Tak, trochę.
O nie, ostro pakowałeś.
Dbam o formę.
Dobrze wiem, o co chodzi.
Tak?
Davie się zakochał
O tak, zakochał się
Davie się zakochał
Kocham cię jak brata, ale wiesz, że nie śpiewam duetów.
Racja, zapomniałem. Wybacz.
Ale doskonale znam to uczucie.
Czułem do mojej Sandry to samo…
co ty do Marcy.
- Tak? - Tak.
Gdy wchodziła, wzlatywałem nad ziemię.
Za każdym razem.
Zapierała mi dech w piersi.
Uwielbiałaby cię.
O tak, lubiła miłych chłopców.
Wciąż za nią tęsknię.
Nawet teraz.
Wiem o tym.
To kiedy zaśpiewam na twoim weselu?
Na weselu? O nie, ja…
Nie wiem, czy Marcy tego chce.
- Kochasz ją czy nie? - Kocham.
Wiesz, że tak. Ale to…
To skomplikowane.
- Skomplikowane? - No…
Co to ma niby… znaczyć?
- Czas na twoją tabletkę na serce. - Wyrzuciłem je.
Co?
Dziwnie się po nich czułem.
Chryste, Jim. No dobrze.
Trzymaj się. Jestem tu.
Proszę przysłać karetkę.
Dobrze.
Wytrzymaj.
Jakie ma pan objawy?
Boli mnie w piersi i trudno mi się oddycha.
- Miał pan tak już kiedyś? - Przestał brać inhibitory.
- Jak się pan nazywa? - James Edward Bailey.
Jestem jego opiekunem, wiem wszystko. Jedźmy do szpitala.
Facet robi swoje, Davie. Uspokój się.
Nazywam się Jim…
i miło mi pana poznać.
A ty co dzisiaj robisz?
Piszę ofertę dla drugiej restauracji.
Dwie naraz? Będziesz okropnie zajęta.
Owszem.
Grant, ty wciąż pracujesz do późna. Zwłaszcza ostatnio.
Kiedy ostatnio razem jedliśmy?
Trochę minęło.
To może dzisiaj?
Dostałem współrzędne do misji.
Chyba dam radę.
Chyba?
Zakładam, że z kimś rozmawiasz.
- Na pewno dam radę. - Dobrze.
Dobrze. Kochanie, ale jeśli masz zamiar znowu mnie wystawić, powiedz.
Jem po wegańsku, tylko gdy muszę.
Cześć.
Będę za pięć minut.
Która godzina?
10.07, zostały trzy minuty.
- Trevor, ustaw się do strzału. - Przyjąłem.
- Co ci się stało w głowę? - Spadłem z roweru.
Strzelanie do samolotu to terroryzm.
Gdy wyjdzie na jaw, że był pełen wąglika,
FBI z chęcią przypisze sobie powstrzymanie tej katastrofy.
Samolot na waszej pierwszej.
Nad wodą.
Aktywuję.
Zaczynaj.
- Widzę cel. - Czekaj na rozkaz.
Czas?
Samolot zrzuci wąglik za 90 sekund.
Cel w zasięgu.
Czekaj.
- Sześćdziesiąt sekund. - Mam czekać.
Ognia.
Trevor, strzelaj!
Trevor!
Coś jest nie tak.
Co to było, do diabła?
Inny zespół wykonał naszą misję.
Przepraszam, zamarłem.
Co?
Dyrektor wysłał pomoc.
Chcesz coś powiedzieć?
Tak.
Cześć.
Co jest?
Gapię się na telefon i jestem przerażony.
Spodziewałem się przykrych rozmów.
Ale nikt nie zadzwonił.
To jeszcze gorsze.
Zmarł mój pierwszy klient.
Pamiętasz Jima? Poznałaś go.
Nie szkodzi.
Polubiłabyś go.
Co się stało?
Miał atak serca.
Pojechaliśmy do szpitala.
Chciał leżeć w dużej sali, żeby znaleźć nowych przyjaciół.
Nikt z jego rodziny nie zadzwonił. Ani jedna osoba.
Jakby się nie przejęli.
Ale ty tak.
Chodź tutaj.
Jedna sypialnia, jeden pokój.
Kuchnia ma pełne wyposażenie.
Mnóstwo schowków.
Pralka, suszarka…
Wezmę je.
Czynsz za dwa miesiące i kaucja.
Coś jeszcze?
Mam jeszcze sześciu innych chętnych.
To będzie zależeć od referencji i terminu.
Czy telefon od agenta FBI przeniósłby mnie na górę listy?
- Kolega? - Szef.
Panno Shannon, bez urazy, ale będę potrzebował dowodu.
Na kiedy was umówić?
Lekarze nazywają to afazją czasową.
To upośledzenie postrzegania mijającego czasu.
Dla mnie minie sekunda, a dla was wiele minut.
W pewnym momencie mogę wpaść w coś na kształt katatonii.
- Nie słyszałem o tym. - Bo zdarzyło się to tylko raz.
U poprzedniego najstarszego człowieka.
Czyli to przydarza się tym, którzy mieli wielu gospodarzy?
Taka jest teoria.
Pierwszy przypadek długo się rozwijał.
U mnie trwało to krócej.
Nie chciałem narazić misji.
Myślałem, że mam czas.
Na pewno coś zaradzimy.
- Halo? - Agent McMillan?
MacLaren.
Dyrektor znowu się pojawił i chce rozmawiać z „0115”.
Chciałem dać znać.
Zaraz będziemy.
Długo tam siedzi.
O czym mogą rozmawiać?
Sam fakt, że rozmawia z dyrektorem, jest niesamowity.
Skończyli.
I co?
Rozmawialiśmy o tym, co się ze mną dzieje. Miałem rację.
Mam wczesną postać afazji czasowej.
Pewnie wywołała to ekstrakcja AI.
- Jak mam to wyleczyć? - Nie da się.
Dyrektor musi mieć jakiś plan.
Tak, ma. Wszystko będzie dobrze.
- Będziesz mógł chodzić na misje? - Nie, z tym koniec.
Moje objawy postępują w przyspieszonym tempie.
Te zawieszenia w czasie będą się pogarszać.
Wkrótce będę się zawieszać na godziny, potem dni.
Nie będzie ze mnie pożytku.
O czym tak długo rozmawialiście?
Próbowałem wytłumaczyć, że to nie jego wina.
Czuje się winny.
- Bo jest. - Rzucanie oskarżeń nic nie da.
Zawsze wiedziałem, że tak umrę.
Postanowiliśmy coś z dyrektorem.
Mam za sobą dość żyć.
Ten gospodarz jest młody i zdrowy.
Dyrektor wyśle tu nowego podróżnika.
- Jezu, Trev. - W porządku, naprawdę.
- Nie! Chcę z nim pogadać. - Przestań.
On nie może odebrać życia.
Zgodziłem się. To postanowione.
Kiedy?
Mam 36 godzin, żeby załatwić swoje sprawy.
Słuchajcie, to…
Boże, Trevor.
…dobre wieści.
Dostaniecie nowego inżyniera. Ktoś zadba o zespół.
Mogę rozmawiać z Sandrą Bailey?
Sandrą Wilson.
Nazywam się David Mailer.
Jestem pracownikiem socjalnym, opiekowałem się Jimem.
Pewnie dzwonili już do pani ze szpitala.
Nie chodzi mi o pogrzeb.
To już załatwione.
Jest pani jego najbliższą krewną.
Daję znać, że ceremonia odbędzie się w parku
naprzeciwko kościoła św. Łucji za dwa dni i mamy nadz…
Nie lubię określenia „frajer”.
I Jimowi było do niego daleko.
Rozumiem, że pod koniec państwa małżeństwo było trudne,
ale do ostatniej chwili życia Jim mówił o pani wyłącznie miłe rzeczy.
Nie miała pani okazji dowiedzieć się, jakim był świetnym gościem.
Jeśli nie może pani odpuścić
starych uraz, żeby oddać mu szacunek,
myślę, że to po prostu smutne.
Życzę miłego dnia.
Cholera.
PRZYJDZIESZ DZISIAJ DO BAZY?
KIEDY?
O 19.
DOBRZE
Proszę bardzo.
- Wyślę pani dokumenty. - Dziękuję.
Chcesz…
- Chcesz je zobaczyć? - Jasne.
- Ładnie tu. - To krok naprzód.
Potrzebujesz pomocy w przeprowadzce?
- A oferujesz? - Czemu nie?
Mam tylko kilka pudeł. Nie wezmę ze sobą wielu rzeczy.
Tęsknisz za synem.
- Przestań. - Jestem dowódcą, możemy poroz…
Daruj sobie gadanie o dowództwie.
Mamy to za sobą.
W porządku.
- Skoro mnie nie potrzebujesz. - Co powiedziałeś?
Mówiłem o mieszkaniu.
Przepraszam.
Ta sprawa z Trevorem…
Rozumiem.
Pójdę już.
Dzięki za referencje.
Od tego są dowódcy.
To jakiś absurd!
To źle wróży.
Nie mój problem.
- Co to jest? - Kolacja.
Dla kogo?
Dla nas.
A gdzie Philip?
Poprosiłem, żeby wyszedł.
Serce mi przyspieszyło i chyba mam rumieńce.
Nie mówiąc już o innych odruchach.
Chcę zjeść z tobą kolację.
To wstęp do czegoś?
To kolacja, Grace. Zrobiłem frytki.
Bo równie dobrze możemy zjeść potem.
Nie próbuję cię uwieść.
Chcę spędzić z tobą czas.
Pożegnać się.
Co?
Chyba miałeś ciężki dzień.
To prawda.
U kolegi z pracy zdiagnozowano śmiertelną chorobę.
To okropne. Rak?
Zaburzenia mózgu.
Nie znam szczegółów. To tylko smutne.
Ile ma lat?
Chyba nie wiem.
Czasami zachowuje się jak dziecko. A równie często…
Wiesz co?
Pomówmy o twoim dniu.
No cóż…
Rano zrobiłam zakupy na tę kolację.
- Była pyszna. - Dziękuję.
Mówiłam ci, że złożyłam ofertę
- tej drugiej restauracji Pattersona. - Trzymam kciuki.
Może ta praca nie będzie taka trudna.
Mogę wykorzystać elementy wystroju
z mojego drugiego projektu.
Tylko z oświetleniem mam problem,
ale chyba uda się…
Przepraszam, to nie może cię interesować.
Czemu tak mówisz?
Jesteś agentem FBI.
Mój świat jest nudny w porównaniu z twoim.
Kat, takie jest życie.
Wszystko, co robię, gdy nie ma cię obok,
robię po to, żeby zadbać o takie rzeczy.
Bez nich to, co robię, nie ma sensu.
Skoro tak stawiasz sprawę,
mój dzień był rewelacyjny.
Sekundkę.
Chyba żartujesz.
Wypiłam dużo wina.
A skoro mowa o Pattersonach,
zaprosili nas na łódź w następny weekend.
Taką na oceanie?
Tam pływają łodzie, Grant.
Dobrze.
Chcę ich poznać.
To ty mi ich przedstawiłeś. Lata temu.
Ach, Pattersonowie. Myślałem…
Źle cię usłyszałem.
Nie wierzę, że poszedłeś na taki układ.
Nie wierzę, że dyrektor go zaproponował.
Nie wiem, na kogo jestem bardziej zła. Czemu jesteś spokojny?
Już przez to przechodziłem.
Ja i moja żona byliśmy pierwszymi udanymi transferami świadomości.
Na początku rozwoju programu wybierano jednego mężczyznę i jedną kobietę.
W ciałach naszych pierwszych gospodarzy była ode mnie starsza.
Za drugim razem – młodsza.
Za trzecim różnica wynosiła ponad dekadę.
To nie miało znaczenia.
Byliśmy bratnimi duszami.
Wychowaliśmy dzieci w trzech różnych wcieleniach.
Była moim życiem.
I do teraz
była pierwszym i jedynym przypadkiem afazji czasowej.
Pamiętam, jak dyrektor nad tym pracował.
Więc pamiętasz, że to nieuleczalne.
Tak mi przykro.
Lepiej, żeby dyrektor wykorzystał to ciało.
Obserwowałem, jak moja ukochana znika. Najpierw na kilka chwil,
potem na godziny i dni.
Pewnego razu, już pod koniec,
zapytała, czy może ostatni raz zobaczyć słońce.
Może nie pamiętasz,
ale zanim lód całkiem skuł kopułę,
była jeszcze jedna szczelina,
przez którą prześlizgiwało się słońce.
To było piękne.
Po tym już nie wróciła.
Kochałeś ją.
Gdy spędzasz z kimś wiele żyć,
to zaczyna znaczyć coś więcej.
Na to nie ma już słowa.
Ale tak było.
Musisz cenić wasze ostatnie wspólne chwile.
To prawda.
O tak.
A jeśli ja też chcę takich chwil?
Robiąc to, zabierasz je tym, którzy cię kochają.
Oszczędzę wam tego, co sam przeżyłem.
Jestem zadowolony…
z mojej decyzji.
To się znowu stało.
Tak.
To się będzie powtarzać, Grace.
Uszanuj moją decyzję.
Nie da się wygrać z trzema życiami.
Jak te frytki?
Są wspaniałe.
- Cześć. - Witaj. Jesteś nową lokatorką?
- Carly. - Jessica.
Co robisz?
Miło cię poznać.
- Kto to? - Nowa sąsiadka.
Cześć.
Jeszcze raz.
- David, jesteś gotowy. - Nigdy naprawdę nie będę gotowy.
Nie umiem przemawiać.
Pocę się, panikuję
i zaczynam się jąkać jak…
Spróbowałeś przede mną i było świetnie.
Przed tobą mogę mówić wszystko.
Kiedy będziesz mówił,
znajdź kogoś w tłumie i pomyśl, że to ja.
Zaraz, to ciebie tam nie będzie?
Tak naprawdę nie znałam Jima.
No tak.
Wiesz co, jeśli ciebie tam nie będzie,
nie dam rady.
Na co komu publiczne przemowy?
To potrzebne? Są inne…
Dobrze, przyjdę.
Odnajdź mnie w tłumie i powiedz to do mnie.
Dobrze?
Dziękuję.
Trev?
- Jak długo tu siedzisz? - Jakbyś nie wiedział.
Dokończymy twoją pracę. Prawie wynalazłeś lek.
Prawie to za mało.
Mieliśmy dostęp do technologii z przyszłości
- i to nic nie dało. - Nie miałeś mnie!
Czytałam twoje plany o podnerwowych implantach,
które miały zwalczać objawy.
Zbudujmy to tutaj.
To tylko sprzęt.
To na nic, jeśli implant nie przewidzi ataku,
- a do tego trzeba… - Oprogramowania. Czyli mnie.
Dyrektor ustalił, że na to nie ma rozwiązania.
Wiem, jakie są jego możliwości i ograniczenia.
Dlatego tu jesteśmy. Dyrektor potrzebuje programistów.
Ile razy XXI wiek stawiał cię pod ścianą, a i tak ci się udawało?
Uwierz, dyrektor to podziwia.
Widzisz, ile naruszeń protokołów ci odpuścił?
- Nie myślałem o tym. - Jestem inteligentna. Wykorzystaj to.
Dobra, słuchajcie.
Mamy sporo do zrobienia w mniej niż 24 godziny.
To będzie trzyetapowa operacja.
Philip i Carly, pomożecie Trevorowi zbudować implant.
- Ja… - Chwila.
Dyrektor podjął już decyzję.
- Wykażemy, że jest inna opcja. - Zmienimy jego zdanie.
Nie udawaj, że się nie zgadzasz.
To ten implant?
Spróbowałem odwzorować oryginalne rysunki.
Podłącza się do płata ciemieniowego i jąder podstawnych,
wysyła impulsy elektryczne
i syntezuje substancję, która wybudzi mnie z transu.
- Płat ciemieniowy? - Tu wkraczasz ty.
Operacja mózgu to ryzyko.
Co z tego. I tak umrze, jak zostanie nadpisany.
- A ty co zrobisz? - Najgorszą robotę.
Gdy Trevor będzie miał atak,
zapiszemy moment jego wystąpienia…
CZAS
…czas trwania…
DŁUGOŚĆ
…i częstotliwość.
ODSTĘPY
- The ataki występują regularnie? - Pewnie, że nie.
Gdy zbierzemy dane,
Isla uruchomi symulacje, aby opracować algorytm predykcyjny,
ponieważ epizody afazji są nieregularne.
Wiesz, że jeśli wciągniesz w to Ilsę…
Na to liczę.
W międzyczasie notujcie ataki, zbudujcie urządzenie, zbierajcie dane.
Wypad z krzesła.
Szykuje się długa noc.
Czy mówią ci coś imiona „Brent” i „Jessica Moore”?
A co?
Chyba zostanę w coś wplątana.
- Nic nie wiem. - Bo nie możesz powiedzieć.
Ludzki mózg nie jest tak pojemny,
jak wam się wydaje.
Wybacz.
Nie szkodzi.
Puszczajcie!
Co jest? O co chodzi?
Jak długo?
Dwanaście sekund.
To takie…
…dziwne.
14 minut 5 sekund.
No dalej, draniu.
Koniec z majsterkowaniem.
Jasne.
Odpłynąłeś przy tłumaczeniu, więc sam coś wymyśliłem.
To się nada?
Zrób go z tego samego, co osłonę.
Jasne.
Dwie minuty 52 sekundy.
Szybko: materiał i średnica drutu?
Stal chirurgiczna, 0.0…
…33.
Ponad dwie godziny?
Tak. To część procesu, Trev. Jesteśmy coraz bliżej.
Wygląda dobrze.
Dobrze, taka próba nam wystarczy.
Zanieśmy to Ilsie.
- Wiemy, że jest późno. - Nie spałem.
Mogę z wami tym razem zostać?
- Nie, zmykaj. - Ale doceniamy pomoc.
Dobry wieczór, Ilso.
Mam dla ciebie interesujący projekt.
Dobry wieczór, Grace. Chętnie posłucham.
Lepiej bym tego nie robił.
Oby zadziałało.
Jeszcze nie zdecydowałem, czy tego chcę.
Tak długo oszukiwałem śmierć. Może czas się z nią pogodzić.
Nie mów tak.
Powinienem umrzeć.
Wiesz o tym, prawda?
Dostałbyś to w aktualizacji.
Nie wiem.
Widziałem wiele wersji. Nie w każdej umierasz.
Nie zawsze tak jest.
Jeszcze nie.
- Nie możesz tak żyć. - To dziwne.
- A pigułki? - Przestałem je brać.
Wolę, by przyszłość zaskoczyła mnie tak samo jak innych.
Musisz się skupić na tym, co teraz…
Znowu zniknął.
To może potrwać.
Odpocznij trochę.
Nie trzeba.
Dobrze.
Już dobrze.
Musisz teraz o siebie zadbać.
Dalej. Ostatni łańcuch.
Kolejne 70 000 wariacji również kończy się w podobnym momencie.
Jeszcze raz.
Dalsze starania zakończą się porażką.
Co tak długo? I czemu brzmisz inaczej?
Wykorzystuję aparat głosowy Ilsy, żeby mówić.
Dobrze.
Zignoruję fakt, że zmarnowałeś mnóstwo okazji, by porozmawiać,
choć wiedziałeś, jak źle to zniosę.
Celowo ograniczyłem kontakt z Ilsą.
Bo twoja inteligencja spada.
Nie dziwi, że Teslia chętnie nas przyjmuje.
Musisz nam pomóc.
Nie da się obliczyć trwałego rozwiązania,
nawet z moimi umiejętnościami,
przez drugie prawo termodynamiki.
- Entropia. - Zgadza się, 3468.
Powiedziałem to już 0115.
Wiemy, że nasza propozycja to nie trwałe rozwiązanie,
ale życie nie jest trwałe.
Chcemy dać mu trochę czasu.
0115 i ja zawarliśmy układ.
Zgodnie z nim miał nie cierpieć i przydać się w wielkim planie.
Nie powinieneś móc rozważać tej opcji.
To była jego sugestia, nie moja.
To nieważne.
Gdy przyślesz nowego inżyniera, nie będzie działał tak dobrze.
Wiele razy tak robiłem.
Trevor jest wyjątkowy, musisz nam zaufać.
Kierujecie się emocjami.
Ciebie też uratowałam przez emocje. Pomyśl o tym.
Muszę uszanować decyzję 0115 o nadpisaniu.
Dyrektorze, Trevor chce tego spróbować.
Wyraził co do tego wątpliwość w waszej bazie
6 minut i 12 sekund temu.
Co? Nie.
- Miło było was widzieć. - Czekaj! Zwątpienie jest ludzkie!
Zetrzyj sobie ten zachwyt z twarzy.
Dyrektor to totalny dupek.
Mamy, czego chcieliśmy.
I co?
Dyrektor wywiąże się z pierwotnej umowy z Trevorem.
- To tyle? - Nie.
Grace zebrała potrzebne informacje przed przybyciem dyrektora.
Wyłączcie zasilanie i wyjmijcie baterie z telefonów.
Chcecie, by Trevor wrócił?
Wyłączcie komunikatory. I tak to zrobimy.
Cześć, Marce. Jestem na miejscu.
Wysłałem ci adres.
Ludzie zaczynają się zbierać i…
Wiem, że jeszcze wcześnie, ale chciałem wiedzieć, gdzie jesteś.
Mówi David.
Powoli.
- Jak się czujesz? - Jestem zmęczony.
- Co się dzieje? - Operacja się udała.
Wyłączyliście prąd w kamerach?
Oślepiliście dyrektora?
Nie zmienił zdania.
Nie rozumiem.
I tak zrobiliśmy, co chcieliśmy.
Bez pytania mnie?
Odpłynąłeś.
To była moja decyzja. Pogodziłem się z nią.
Teraz złamałem moją umowę z dyrektorem.
Zniweczyliście mój ostatni akt poświęcenia.
- Nie chcieliśmy cię stracić. - To byłem ja.
Nie miałeś prawa.
Jak wtedy, gdy wziąłeś Grace Day do lasu, żeby uratować ją przed nadpisaniem?
Nie bądź hipokrytą!
- Co robisz? - Dotrzymuję umowy.
- Trevor. - Nie.
- Daj spokój. - Przestańcie!
Nie ukrywam się!
Wciąż użyje gospodarza, jak ustaliliśmy.
Może jednak zmienił zdanie.
A może to coś naruszyło ciało gospodarza.
Może na nic się już nie przyda.
Trevor, ty…
No dobrze.
Czas na protokół nr 5.
Cześć.
Przepraszam, że tak nagle,
i wiem, że dopiero się poznałyśmy,
ale jeśli to cokolwiek znaczy,
wiedz, że nie jesteś sama.
Dziękuję.
Jeśli nie możesz wyjść,
krzycz. Usłyszę cię i mogę coś na to poradzić.
Rozumiesz?
Dziękujemy za te poruszające słowa, pastorze.
Witajcie, jestem David.
Dziękuję za przyjście.
Większość mnie zna, ale jeśli nie, to cześć, jestem David.
Już to powiedziałem.
Mój ojciec zmarł, gdy miałem 16 lat.
Zginął w wypadku.
Gdy wróciłem ze szkoły, w domu czekała policja.
Tłumaczyli mamie, co się stało, ale im nie uwierzyła.
Wiem, to dziwne.
Przekonała samą siebie, że on wciąż żyje
i że w końcu wróci.
Mój tata nie planował umierać.
Zostawił jej zbyt wiele długów.
Gdy wkrótce potem zabrali nam dom,
nie chciała wyjść.
Patrzyłem, jak wyprowadzają ją siłą.
Schowałem się w krzakach,
bo bałem się, że mnie też zabiorą.
Wiem, że mówię głównie o sobie,
ale opowiadam o tym, bo…
właśnie tamtego dnia poznałem Jima.
Mój drogi przyjaciel Jim zobaczył 16-letniego mnie
w znanej nam nieciekawej dzielnicy i powiedział…
„Co taki dzieciak robi w takim miejscu?”.
Miał rację. Nie pasowałem tam. Nikt z nas tam nie pasuje.
Nasze miejsce jest przy ludziach, którym na nas zależy.
Jim był jednym z nich.
Zaprowadził mnie do opieki społecznej i powiedział:
„On do nas nie pasuje”.
Ale to nie był koniec.
Kazał mi do siebie zajrzeć.
Widziałem ironię w tym, że odwiedzałem faceta na ulicy,
żeby samemu nie skończyć na ulicy.
Ale ruszyłem do miasta,
by odnaleźć skończonego
muzyka-alkoholika,
i odwiedzałem go co drugi dzień.
Bo chciałem być jak Jim.
Kto by nie chciał?
Być przez cały czas tak pozytywnym człowiekiem?
Tak troskliwym?
Kto by nie chciał…
przeżywać swojego najlepszego dnia życia przez cały czas, tak jak Jim.
On był siłą.
Nigdy nie miał kiepskiego dnia.
Każdy dzień był dla niego darem.
Każdy człowiek był dla niego darem.
Jim był moim pierwszym klientem.
Ale tak naprawdę było na odwrót.
Dawał mi więcej, niż mógłbym oddać,
aż do ostatniego dnia.
Już za nim tęsknię.
Cześć, Bert. Miło cię widzieć.
Nie spodziewałem się pani, pani Wilson.
Ja też nie.
Ale pięknie.
To był świetny pomysł.
To miejsce przywołuje tyle wspomnień.
Może to przez widok oceanu, ale…
pamiętasz, jak złamałem rękę
i musiałaś sama zmieniać oponę?
W moim starym jeepie.
- Uwielbiałam to auto. - O tak.
Co jeszcze pamiętasz?
- Nie mogę przestać myśleć o… - O czym?
…pierwszej Gwiazdce w biurze.
Przemyciłem cię na strzelnicę.
Strzelanie z pistoletu cię podniecało.
Już o tym wspominałeś.
Mówię o tym miejscu.
Pięknie tu. Co mam powiedzieć?
Tu się poznaliśmy, Grant.
- W moje 25 urodziny. - Racja, piękny sierpniowy dzień.
Było pochmurnie, jak dzisiaj, ale mów dalej.
- Co robisz? - Na kogo czekałam?
- O co ci chodzi? - Jaka to była pora dnia?
Nie pamiętam szczegółów…
Była dokładnie 15.
Przyszedłeś stamtąd. Czekałam na Johna.
Był moim narzeczonym.
- Spóźnił się godzinę i byłam wściekła. - Kat.
Zacząłeś rozmowę, która zamieniła się w kolację,
a potem w resztę nocy.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś?
Że nie powinnam brać ślubu z kimś,
kto wystawił taką piękność w jej urodziny.
W tamtej chwili,
dokładnie w tym miejscu,
myślałam, że spotkałam mężczyznę mojego życia.
- Pewnie, że pamiętam. - Nie wydaje mi się.
Bo nim nie jesteś.
Kat…
Napisy: Magdalena Adamus