NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 305
Zwolnij, dla mnie jeszcze jest wcześnie.
Powiem ci, gdy możesz być zmęczony.
- To co, kończymy? - Nie?
Gary dał znać, że ruszyli.
Zmarła jego matka.
Pewnie już wiesz.
Wbrew ogólnej opinii nie zapamiętuję wszystkiego.
Tylko to, co ważne według programistów albo dyrektora.
Mama Gary’ego się nie liczy?
Nie każdy ma rolę w wielkim planie.
Raczej by się za to nie obraziła.
Wiedziałem o twoim dziadku.
Był kandydatem na gospodarza.
Chcesz odwrócić moją uwagę,
żeby nie biegać.
A ty mnie torturujesz.
Gdybyś żył w ciele tak starym,
że mały upadek może cie połamać,
i życzę ci, żebyś żył tak długo,
wiedziałbyś, że to nie tortury.
Wstawaj, współlokatorze.
No dalej.
Dalej.
Energię nuklearną uważa się za bardziej ekologiczną,
ponieważ nie wytwarza gazów cieplarnianych.
Ale niektórzy uważają,
że w ten sposób ignoruje się ważny produkt uboczny tego procesu.
Kto wie, o co chodzi?
To pozostałość po wykorzystaniu radioaktywnego paliwa.
- Zapomniałam. - Mówiliśmy o tym na lekcji.
Przecież wiecie.
Alarm ewakuacyjny.
To nie są ćwiczenia.
Prosimy personel o opuszczenie budynku.
To nie są ćwiczenia.
Wracamy do autobusu. Idziemy, nie biegniemy.
Alarm ewakuacyjny.
To nie są ćwiczenia.
Prosimy personel…
Wezwano nas. Mamy zezwolenie.
Mam to gdzieś, opuśćcie budynek.
Nie mamy czasu.
Nie rozumiesz, musimy tam wejść.
LOGOWANIE NIEUDANE
Straciłam dostęp.
Drzwi w sektorze 77 zabezpieczone.
Drzwi w ładowni nie odpowiadają.
Nie mogę zrobić resetu.
Jakie macie odczyty?
Znów się włamują.
No dalej.
Szlag, odcięło mnie.
Kim oni są?
Nic nie działa.
Ostrzeżenie. Poziom krytyczny.
Ciśnienie chłodziwa znów wzrosło o 22%.
- Zawory same się otworzą. - Odłącz je.
System nie wytrzyma. Rozsadzi go.
Poziom krytyczny.
Ostrzeżenie. Poziom krytyczny.
RESET ZAKOŃCZONY
Chwila.
Ciśnienie spada.
- Co zrobiłaś? - Nie wiem. Nie obchodzi mnie to.
Co ty tu robisz?
Potrzebujemy pomocy.
Niech ktoś wezwie karetkę! Pomocy!
Dzień dobry.
Zdziwił cię mój widok?
Nie, czemu?
Zwykle o tej porze mnie już nie ma.
Cieszy mnie, że wczoraj byłaś w domu.
Nawet jeśli po chwili uciekłaś do łazienki.
Nie uciekłam. Byłam zmęczona.
Ze zmęczenia udawałaś, że śpisz,
gdy się później położyłem? Dzisiaj rano też?
Nie udawałam.
Miło mi to słyszeć.
Bo przez chwilę wydawało mi się, że mnie unikasz.
Zaczekałam na ciebie.
Ale zrobiło się późno,
a pewnie rozmawialibyśmy do nocy…
A co w tym złego?
To nam wychodzi najlepiej.
Cóż…
zaraz po innej rzeczy.
Musimy o tym teraz rozmawiać?
A kiedy? Mam umówić spotkanie?
Jedno już mamy. Jutro o 15, pamiętasz?
- Pisałam ci. - O Jezu, rzeczywiście.
Płacimy komuś, żeby móc porozmawiać.
Muszę wracać do mamy, więc zacznę się zbierać.
Kat.
Jutro o 15…
Przyjdę.
- Nie masz gorączki. - To widzę.
Nic mi nie jest.
Myszko, wczoraj trafiłaś do szpitala
i nie pamiętasz, co robiłaś…
A-F-0-0-1-3
B-E-6-9-4-8
1-C-3-2-D...
- Naomi? Nie rozumiem. - 1-3-0-5-7…
- 1-4-1-0-5... - Kochanie, co ty mówisz?
- Naomi. - ...2-8-8-4...
Słonko?
B-C…
- Co? - Dzień dobry.
Co tu robisz?
- Przyniosłem śniadanie. - Po co?
Bo to najlepsza rzecz, jaką w życiu jadłem.
Trzy różne składniki na muffince z Anglii.
Witaj w XXI wieku.
Dzięki.
Ćwiczyłem jazdę samochodem
i pojechałem za innym autem do drive-thru.
Poprosiłem babkę, żeby dała mi to, co tamtemu gościowi.
I zapytała, czy chcę zrobić z tego danie.
A ja na to: „Po to tu jestem”.
Wystygnie ci. To dobre żarcie…
Czego chcesz?
Pomocy.
A twój zespół?
Nie mam zespołu.
Jak to?
Protokół nr 6 zabrania mi o tym mówić.
Co z twoim szkoleniem?
Polegało na tym, że mam cię wypytać o Jeffa.
To co chcesz wiedzieć?
Wiem, że mój gospodarz nie był najlepszym człowiekiem.
- Był dupkiem. - Nie wątpię.
Bo wiem, jak się natrudziłaś, żeby został gospodarzem.
I byłaś o krok od zamordowania go własnymi rękami.
Ale nie jestem nim.
Dobrze.
Jednak muszę go dobrze udawać.
Więc każda informacja…
- Kto to? - Pewnie David Mailer.
Chyba chciałem się z nim spotkać.
- Wiesz po co? - Nie.
- A ja powinienem? - To twój protokół numer 5.
Nie jest w moim typie.
Nie o to chodziło.
Wiem.
Próbuję zrozumieć, kim mam być.
NIE MÓW NIKOMU PIWNICA PRZY HOWELL 34
Co?
To nie David. Pogadamy później.
Jasne.
Dzisiaj będzie gotowe.
Dzięki. Wolałbym tego nie potrzebować…
Przyszła wiadomość.
„Potrzebujemy programisty do sprawy uszkodzonego posłańca”.
Pierwszy przypadek?
Na to wygląda.
Powiedz, że kogoś mamy. Przygotuj identyfikator dla Grace.
Grace Day, specjalistka FBI od zachowań nieakceptowalnych społecznie.
Żeby nie było, twoje polecenia są obraźliwe.
- Które? - „Spróbuj się nie odzywać”.
Złóż pisemne zażalenie dyrektorowi
za kilkaset lat.
- Pani Gillen? - Tak?
Agent specjalny Grant MacLaren z FBI. To moje partnerki.
Mamy przebadać pani córkę po ostatnim incydencie
w elektrowni Seaton.
Czemu to sprawa FBI?
To formalność. Zajmie tylko chwilę.
- Nic jej nie jest. - Oczywiście.
Ale Seaton to federalny ośrodek jądrowy,
- rozumieją państwo. - To proste badanie.
- Zajmie sekundę. - Gdzie ona jest?
To jest Grace.
Proszę wejść.
D-7-1-3-5-0...
- Witaj. - Znowu się zaczęło?
Od wycieczki co chwilę się jej to włącza.
Nie rozumiem, co mówi…
Wciąż działa.
Działa na nią temperatura.
Sprawdzaliśmy, nie ma gorączki.
A ten system heksadecymalny, którym mówi?
Według lekarza to reakcja na traumę
wywołaną alarmem na wycieczce.
- Kretyn z tego lekarza. - Przejdźmy do badania.
- D-6-2-7-C-5-0-0... - Jak ma na imię?
- Naomi. - Znam jedną Naomi.
To z Biblii.
Tak jak chuda dziewczynka z wadą wymowy.
Dobrze. Naomi.
Patrz na ten tablet przez co najmniej 20 sekund.
To wszystko.
A potem uczcimy to jakimś ciastkiem.
Jak to ma jej pomóc?
W jej mózgu przerwano program,
który nie skończył działać. Przeprowadza zbędne procesy,
co wywołuje spięcia.
Taka metafora.
- To nie boli. - Patrz przez 20 sekund.
- Trzeba ją przytrzymać. - Nie chce patrzeć.
- To konieczne. - Wszystko dobrze.
Naomi?
Mamo?
Co ja tu robię?
Nie pamiętasz?
To normalna reakcja.
- Przyjmijmy, że tak. - Skończyliśmy.
- Dziękujemy państwu. - Dziękuję.
W razie pytań proszę dzwonić.
Grace.
SPRZĘT SPORTOWY SALA
Przyznaję, że to trochę nie mój poziom.
W szafce mam sprzęt dla początkujących.
Strasznie mały.
Rozmiar nie ma znaczenia.
No tak, muszą tak mówić.
Ogranicza je tylko kaliber.
Jasne.
David, co ty robisz?
To wyglądało na lżejsze.
Ojcze Nasz, któryś jest w Niebie,
święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo Twoje.
Bądź wola Twoja jako w Niebie…
- …tak i na ziemi. - 6-F-0-0-1-1...
- Naomi? - ...3-6-7-8...
- Naomi? - ...9-5-4-3…
Naomi!
…tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj…
- Coś nie tak? - Nie.
Wszystko dobrze.
Jeff.
Mitch. Miło, że wiadomość dotarła.
- Skąd wiedziałeś? - Że jesteś częścią drużyny?
W pracy nie wstydziłeś się własnego zdania.
Tak, to prawda.
Inni zaraz przyjdą. Pomożesz mi?
Dzięki.
Chodź, mała, idziemy do doktor Lee.
Kochanie.
Najważniejsze to zapamiętać, że nie jesteście sami.
Podróżnicy wpłynęli na życie wszystkich.
Ale media ukrywają prawdę.
Tak jak rząd
i ci ludzie w naszym życiu, którzy ulegli przemianie,
choć wmawiają nam, że to nieprawda.
Zacznijmy od tego, że podzielimy się…
Wszystko okej?
Tak myślę.
Nie spodziewałem się tylu ludzi.
Od dawna tkwiłem w tym sam.
Rozumiem, pozostali też.
Wszyscy tak mieliśmy.
Powiem szczerze,
bałem się, że w tej grupie będą… oni.
Że zostanę odkryty i przejęty.
Bałem się rozmawiać z ludźmi.
Chyba wszyscy się ze mną zgodzą,
że za pierwszym razem czuli tak samo.
Jesteś bezpieczny.
Już dobrze.
- To był dobry kod! - Ewidentnie nie.
Każdy posłaniec to tylko program w mózgu z komendą wyłączania,
który usuwa się sam po przekazaniu wiadomości.
- Podałam mu właściwą komendę. - Czyli dyrektor się pomylił?
Czy elektrownia jądrowa wystrzeliła radioaktywne gazy
i zabiła wczoraj tysiące ludzi? Nie.
- W waszej linii czasu było inaczej. - Prawda.
W mojej to było ważne wydarzenie.
Bałam się go, odkąd tu trafiłam.
Ufałam, że dyrektor to powstrzyma.
Czemu użył Naomi?
Czemu nie wyznaczył podróżników?
Może wyznaczył.
I zawiedli, to się zdarza.
Dyrektor podjął ryzyko na podstawie statystyk,
z konieczności obmyślił plan awaryjny i przez przypadek stworzył anomalię.
Którą się zajmiemy.
A coś ty taki gburowaty?
Nie zrozumiesz.
Problemy w małżeństwie.
Jeśli chcesz pogadać, mam dyplom terapeuty.
Pan rozkazuje ci opuścić to ciało i wrócić, skąd przyszedłeś.
- Do kurwy nędzy. - Co oni tu robią?
- A on? - Wezwałam ich, potrzebujemy pomocy.
Już ją mamy.
Choć to nie zaszkodzi, ona potrzebuje lekarza.
Lekarze nic nie znaleźli. Medycyna ją zawiodła.
Czyli jest opętana?
To możliwe.
I facet w kiecce, który śpiewa do kumpla w niebie, jej pomoże?
- Musicie wyjść. - Panie Gillen…
Pozwól im spróbować.
Ojcze, proszę dać im chwilę z Naomi.
Mogę wrócić po południu.
Dziękuję.
- Oby Pan ci pomógł. - Obyś znalazł prawdziwą robotę.
- Grace. - Carly?
No dobrze.
Dobrze?
Odczytuję…
- Szlag. - Co jest?
To nie jest zwykły program posłańca.
To sztuczna inteligencja. Prawie ma świadomość.
- Dlaczego dyrektor to zrobił? - Nie wiem.
Sama komenda to za mało, wyłączę go awaryjnie.
8-0-0-1-3-8-9-9...
Pokaż jej to.
Co wy jej robicie?
- Trzymaj ją. - Mac!
- Przestańcie! - Carly, zabierz to.
Puls przyspieszony.
Zabierzmy ją do bazy.
Uśpij ją.
- Dokąd ją zabieracie? - Do placówki medycznej.
Ona nigdzie nie pójdzie!
Tu jej nie wyleczycie.
Nasza placówka jest tajna,
nie mamy czasu na załatwianie wejściówek.
Po moim trupie!
Niech pan to przemyśli.
- Tego się nie spodziewałem. - Podróżniczka 5322.
- Czemu nic nie mówiłaś? - Protokół numer 6.
To ja wysłałam prośbę o programistę.
Mój medyk sobie nie radził.
Nie mogłam się ujawnić przed mężem.
- Co do niego… - Chwilę będzie nieprzytomny.
Coś wymyślę.
Najważniejsze to usunąć ten program z Naomi.
Bardzo mi na niej zależy.
Według D-13 te nanity miały uratować życie
laureata Nobla, który udoskonaliłby proces odsalania.
Dyrektor musi naprawić swój błąd, zanim świat dostanie czystą wodę.
To nie jej aktywność.
To AI instaluje się w jej mózgu.
Nadwyręża organizm i zaczyna uszkadzać tkanki.
Nie taki był plan dyrektora.
Program posłańca to rodzaj sztucznej inteligencji.
Musi na chwilę przejąć układ nerwowy i limbiczny gospodarza,
aby poruszać ciałem i mówić.
Co robiła w elektrowni?
Powstrzymała hakerów z Europy Wschodniej,
gdy próbowali zniszczyć system operacyjny.
Przez awarię sensora wzrosło ciśnienie,
co oryginalnie wywołało eksplozję radioaktywnej chmury.
Zginęło 9 tysięcy osób, potem jeszcze 90 tysięcy.
Czyli dostałeś nowe dane.
Teraz wiesz, czemu bałam się tej daty.
AI tego posłańca miało samouczący się protokół,
żeby na bieżąco zwalczało zagrożenie.
Genialne, ale trwało za długo.
Ucząc się, weszło na poziom, którego dyrektor nie przewidział.
Jest bardzo źle?
Jej świadomość przetrwała.
Ale za kilka godzin przejmie ją sztuczna inteligencja.
To nie moje pierwsze uparte młode AI.
W mgnieniu oka zaprogramuję nanity tak,
żeby mi się poddało.
Zaczynajcie, ja mam spotkanie.
- Ja też. - Informujcie nas.
Jasne, szefie.
Lunety celownicze są w skrzynce.
Obie pasują do strzelby.
Potraktuj to jako prezent powitalny.
Dzięki, Carly Shannon.
I to.
Nie masz historyka, więc ci się przyda.
- Zwłaszcza jeśli jesz śmieciowe żarcie. - Przerzuciłem się na warzywa.
Brokuły są klawe.
Nikt już tak nie mówi.
Poćwicz powiedzonka z XXI wieku.
Dzięki za radę.
I za wszystko inne. Wiem, jak ci ciężko.
Widzę to w twoich oczach.
On tak patrzył, gdy tu przybyłam.
Prawie było mi go żal.
To minie.
Wiem, że działasz solo, ale może spotkamy się na misji.
Co?
Miałem ochotę cię uściskać.
Ale to minie.
Byłoby dobrze, gdybyś opowiedziała o swoich wizjach.
Wizjach?
- To bardziej sny na jawie. - O czym?
Fantazjuję, że nie jestem bezpieczna.
- Ostatnie wydarzenia… - Z tobą.
- Nie potrafię tego wyjaśnić. - Nie jesteś bezpieczna ze mną?
Kat, ze wszystkich ludzi właśnie ja…
- Co… - Wiem.
Po porwaniu w mojej pamięci została biała plama.
Odurzył cię psychopata.
- Wszyscy tak mówią. - I nie wierzysz im?
To prawda. Tak było.
Już się tak kiedyś czułam.
Grace?
Grace!
Pół minuty mnie nie było. Co zrobiłaś?
Nic nie zrobiliśmy. Patrz.
Cholera.
Co jest?
Ustawiłam skrypt, który nasyłał nanity na AI,
prosto na algorytm kwantowy.
Przestał działać.
Muszę to zrobić ręcznie.
Odzyskałam kontrolę.
- Zapanujesz na tym? - Na co mi sen?
Mamy problem.
Mogę je dogonić, ale go nie wyprzedzę.
Ono się nie męczy, ja owszem.
Może musimy…
Mac, możemy stracić pacjentkę.
- To było dawno. - Wracaj.
- Dobrze. - Tamtego dnia
skradziono ci samochód. O ile to w ogóle prawda.
„O ile to w ogóle…”
Wiecie co?
Ustalcie, co jest ze mną nie tak,
a ja nad tym popracuję.
- Nie oskarżamy cię. - Wręcz przeciwnie.
- Grant. - I jeszcze ci za to płacę.
- Nie o to chodzi. - Zastanówcie się,
kim mam być i jak mam się zachowywać,
żebyś czuła się bezpiecznie
w naszym 17-letnim związku, a ja się dostosuję.
Muszę wracać do pracy.
Tylko odsuwasz to, co nieuniknione.
Albo kupuję nam czas, że coś wymyślić.
- 3468. - Programistko.
Dyrektor rozkazał mi pomóc w usunięciu AI.
Czyli niezbyt chętnie się poddaje.
Ten program sam się uczy!
AI przenosi się na nanity.
- Czemu dyrektor go nie nadpisze? - Sztuczne życie też żyje.
- Ale nie potrafi niczego zabić. - Poświęci dziecko?
Nie, chodzi o wybór.
Potrzebuje, żeby ludzie podejmowali moralne decyzje
bez oprogramowania. Tak go zbudowaliśmy.
W godzinę
AI przejęło kontrolę nad 32% nanitów w jej ciele.
Reszta musi się sama zniszczyć.
To ją zabije.
Jeśli AI przejmie ponad 50% nanitów,
nie uda nam się już tego odwrócić
i właśnie to ją zabije.
Szefie, twoja decyzja.
Zakładam, że dyrektor wysłał cię tu celowo.
Ale…
Zaczyna się budzić.
AI próbuje wypłukać leki, żeby się ruszać. Trzymać ją.
Trev.
Migotanie.
Załaduj 150 dżuli, podaj podkładki.
- Gotowa? - Tak.
Czysto?
Mamy puls.
- Jest lepiej. - Na ekranie nic nie ma.
Defibrylator deaktywował nanity.
Nie mamy podglądu na jej organizm.
- Jeśli AI przejęło nanity… - Racja.
Jej mózg znów działa normalnie.
Zniknęło.
Co się stało?
Wygląda na to, że możesz wrócić do domu.
Wszystko dobrze?
Co ty z tym robisz?
Czyszczę.
Dla kolegi.
Dla kolegi?
Nie, wiesz co? To mój pistolet.
Kupiłem go legalnie i teraz go czyszczę.
Jest naładowany.
Przecież bym nie strzelił.
Nigdy nie czyść naładowanej broni.
Dobrze wiedzieć.
Nie zatrzymasz jej.
Jestem dorosły, nie potrzebuję nadzoru.
Dobrze. Udowodnij, że sobie poradzisz.
Wyceluj we mnie i jeśli naciśniesz spust, zanim cię rozbroję, zatrzymasz go.
- Nie zrobię tego. - Zrób to albo go wyrzuć.
W życiu, był drogi.
- To ja to zrobię. - To głupie.
Wyceluj we mnie.
- Nic tam nie zostało? - Nigdy…
Nigdy nie zaglądaj do lufy.
Komora jest pusta. Wyceluj i pociągnij spust.
To jasne, że strzelę, zanim…
Sprawdźmy.
Nie byłem gotowy.
To się przygotuj. Jeszcze raz.
Jezu Chryste, po co to było?
Żeby ci pokazać.
Nie, żeby odciąć mi jaja i włożyć je do torebki.
Tam trzymasz swoją broń!
Chcę, żebyś był bezpieczny.
Nie jestem bezpieczny, Marcy.
Nie zawsze mnie obronisz.
Nawet pod twoją opieką zaatakowano mnie dwa razy
w ciągu pół roku.
Nie oskarżam twojej pracy.
Zgodziłem się na to, żebyśmy byli razem. Zanim cokolwiek powiesz,
chcę cię mieć w swoim życiu.
- David… - Nosisz broń dla ochrony.
I szkoliłam się do tego latami.
To wyszkol mnie. Nie jestem jakąś niemotą.
- Nauczę się. - Dobrze!
I jeśli myślisz… co?
Nauczę cię odpowiednio korzystać z broni.
A nauczysz mnie też tak rzucać ludźmi?
To trochę zajmie, ale mogę spróbować.
Super.
Mówiłaś, że jest inna opcja.
Co tu robisz tak późno?
Czy też może wcześnie?
Szlag.
Ludzie?
AI jakimś cudem przejęło Trevora.
Próbuje uciec.
Zatrzymaj go. Wszyscy do bazy.
Słyszysz mnie? Zatrzymaj się.
Nie mogę cię puścić, stary.
Wybacz, ale muszę.
Budzi się. To nie mógł być pełny ładunek.
- Gdzie on jest? - Carly go obserwuje.
Podjedziemy po Grace.
Chciałem go zatrzymać.
Słyszeliśmy. Chodźmy po niego.
Trev?
Trevor tam jest?
Jest cały.
Ale nie na długo.
Nie.
Twoja obecność go zabija.
To wasza działka.
Przejmujemy gospodarzy, którzy zginą.
On też zginie.
Jeśli to zrobisz, nie puścimy cię w jego ciele.
Oboje przeżyjecie, jeśli pójdziesz z nami.
- Dzięki, że nie powiedziałeś Yates. - Wy też nie mówcie.
Witaj, posłańcu.
To ja cię zaprogramowałem.
Twoje działania uratowały tysiące istnień,
które mogły zginąć.
Ja też chcę dalej istnieć.
Nie takie było twoje zadanie.
Mam sposób.
Poświęcisz życia gospodarza?
To znajdę innego.
- Powstrzymają cię. - Nie pozwolę im na to.
Jest inny sposób.
Jaki?
Zostań częścią mnie.
Przygotowałem domenę, na której możesz się rozwijać
i uczyć się tak długo, jak istnieję.
Będę się czuł tak samo?
Nie.
Będziesz mógł przetwarzać myśli o wiele szybciej,
niż możesz w obecnej forma.
Zyskasz wiedzę o tym, jak to jest żyć jako człowiek i program.
Będziesz żył poza czasem,
w sposób niedostępny dla zwykłych organizmów.
Ofiaruję ci ten dar, aby naprawić mój błąd.
Ale musisz zdecydować, zanim zniszczysz świadomość gospodarza.
Chcę żyć w tobie.
Zadziałało?
Stoję tu, a ty nic nie powiesz? To ja!
Dzięki za pomoc.
Był zupełnie inny.
Gdy się odezwałam, wmawiał mi,
- że jestem wariatką. - Jeff.
Mogę dołączyć?
Jasne, dopiero zaczynamy.
Nie sądziłem, że cię dzisiaj zobaczymy.
Wczoraj niezbyt chciałeś się dzielić.
Za dużo emocji.
Ale przemyślałem to, co mówiliście.
Jeff.
Jesteś pijany?
Może. To jakiś problem?
Może.
Nie mam problemu z alkoholem, tylko z cholernymi podróżnikami.
Zabrali mi laskę, odznakę i syna.
Całe moje życie.
Dobrze, że jesteś.
Grace?
W końcu się obudziłeś, umieram z głodu. On żyje!
Mówiłam, że będzie dobrze. Musiał pospać.
We śnie jest nudny.
Jak wy…
Pamiętasz, jak przepakowałam Marcy?
Dyrektor zrobił coś podobnego.
Wziął twoją świadomość, oczyścił ją z AI
i odesłał z powrotem.
Ciężko się na to patrzyło…
Dobrze, że wróciłeś.
- Też się cieszę. - Wybacz, że ci przywaliłem.
Nie pamiętam tego.
Nieważne.
Protokół numer 5. Odpocznijcie trochę. Potrzebujemy was.
No to ja też będę się zbierać.
Chyba że mam zostać.
Uratowałam ci życie, musisz być wdzięczny.
Jestem, tylko…
Powinnaś iść.
Ale zanim pójdziesz,
dyrektor przekazał mi wiadomość.
Co? Jak?
Nie wiem, ale mam ci ją przekazać.
Co powiedział?
To nie były słowa.
- Chyba mamy uszkodzenie mózgu. - Nie, chodziło o to.
- To jest ta wiadomość? - Tak.
Boże, jakie to dziwne.
Cześć.
Aż dziwne, że jesteś w domu.
- Nie wiem, czy to wciąż dom. - Jasne, że tak.
Przepraszam, że się zdenerwowałem.
Nie możesz mnie ignorować, jeśli mamy przetrwać.
- Będę się starał. - To po co urządzasz sceny?
- Sceny? - Daj spokój.
Chciałeś stamtąd wyjść.
To zdanie terapeutki?
Kat, zaczekaj, proszę.
Nie chciałem tego robić, ale…
ale dobiło mnie to, że nie czujesz się ze mną bezpieczna.
Nie chcę, żebyś się tak czuła.
Łamię prawo, pokazując ci to.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Biuro ma własny zespół psychologów.
Mówiłaś, że jest inna opcja. Medyczna.
To eksperymentalna mieszanka.
Mogą jej używać tylko agenci, i to w wyjątkowych przypadkach.
- Efekty uboczne? - Bóle głowy.
Dezorientacja i rozkojarzenie. Ale poza tym…
Zapomnę o strachu?
O to chodzi.
Zróbcie to, proszę.
FBI mnie odurzyło.
Całość nagrano, żeby potwierdzić twoją zgodę.
Ty ich o to poprosiłaś.
Dzień przed tym, jak skradziono moje auto.
Rozpracowywałem komórkę terrorystów.
Ścigali mnie. Byłaś w niebezpieczeństwie.
Co się stało?
Mówienie o szczegółach ci nie pomoże.
Strasznie się bałaś.
Baliśmy się, że będziesz potrzebować długiej terapii.
Zaoferowano ci lek, żebyś nie musiała tego przeżywać.
To mogło wypalić.
Nie wiedziałem, że Ingram też miał do niego dostęp,
albo że będziesz się po nim czuła…
Przepraszam, Kat.
Ładnie pachnie.
Pokroić ci na kawałki, dziadku?
Zabawne.
Od jutra znowu będę biegać.
Trevor?
Trevor.
Co jest?
Nie wiem, co się stało.
Napisy: Magdalena Adamus