Ansichtkaarten van Ischia.
Hebt u een hotel nodig? -Nee, bedankt.
Net uit de oven. Taralli.
Juffrouw, een tarallo? -Nee, bedankt.
Excuseer me, waar is de bus naar Barano?
Daar, juffrouw. Kijk.
Bedankt. -Graag gedaan.
Goedendag. -Ben jij Elena?
Mooie meid. Kom binnen.
Jij slaapt hier. 's Avonds maak je je bed op.
's Morgens berg je alles op. De planken en het matras.
Dat doe ik thuis ook.
Daar is de badkamer en daar mijn kamer. Dat is het terras.
Hou je van de zee?
Met dit licht word je nooit triest.
Goed, laat ik meteen duidelijk zijn.
Ik zie dat je een braaf meisje bent, maar je moet werken.
Zeg wat ik moet doen en ik doe het.
Daar is nog iemand. Het staat leeg.
Daar zitten Engelsen, maar ze zijn naar het strand.
Kijk daar eens.
Je zet de wakker om half zeven...
dan maak je ontbijt voor mij en de gasten.
Dan ruim je alles af en was je af.
's Avonds dek je de tafel voor het avondeten.
Dan was je af voor je gaat slapen. De rest van de dag mag je doen wat je wilt.
Help me nu de kamer opruimen.
Ik laat je de linnenkast zien. Kom, kind.
Mama had me zo bang gemaakt en ik was zo onzeker over mijn lichaam...
dat ik op het terras bleef, aangekleed. Elke dag schreef ik Lila een brief...
vol vragen, grappige opmerkingen...
en enthousiaste omschrijvingen van het eiland.
Zit je nu nog hier?
Ik schrijf een brief.
Je zit altijd te schrijven. Heb je een vriendje?
Nee, geen vriendje. Ik schrijf naar een vriendin.
Goed zo. Je bent nog te jong. Tijd genoeg voor vriendjes.
Trek je badpak aan. Heb je het niet warm?
Nee, het is goed zo.
Trek je badpak aan, vooruit.
Ga eventjes naar het strand.
Ik kon dus echt zwemmen.
Mama was echt met me naar zee geweest...
en terwijl zij op het strand lag, had ik het geleerd.
Ik vroeg me af hoe het mogelijk was dat je in Napels kon wonen..
zonder ooit eens te overwegen om de zee in te gaan.
DE GENIALE VRIENDIN
hoofdstuk 6 het eiland
Ze vertrekken. Kom je afscheid nemen?
Natuurlijk. Ik kom eraan.
Elena, bedankt Het was heerlijk. Je was geweldig met de kinderen.
Je was zo aardig. Bedankt voor alles. Dit is een kleinigheidje van ons.
Bedankt. Dat had ik niet verwacht.
Kom ons in Londen opzoeken. -Dit is ons adres.
Dag, Elena. -Dag.
Dag, Nella. -Dag.
Elena.
Alexander, ik zal je missen. -Ik jou ook.
Dag, Elena. -Dag, Isabel.
Tot ziens. -Dag, Elena.
Die kinderen waren echt gek op jou.
Je bent een goed meisje. En kijk eens hoe mooi.
Dag, Nella. -Dag, Giusè.
Altijd maar wachten op brieven. Kom, aan de slag.
Lila beantwoordde mijn brieven niet.
Haar stilte bewees dat mijn leven prachtig was, maar saai.
Ik had tijd om haar elke dag te schrijven.
Haar leven was mistroostig, maar druk.
Het is een respectabel gezin.
Ze hebben een grote zoon, knap en slank, maar sterk.
Ik denk dat hij zeventien wordt. Dan ben je niet alleen meer.
Zijn vader is zo aardig...
echt een galante heer. Zo zie je ze niet vaak meer, Lenù.
Respectvol, sympathiek, altijd behulpzaam.
Je moest eens weten wat hij me vorig jaar gaf.
Ik zal het je laten zien.
Prove di Sereno.
Er staat een opdracht in. Voor Nella, een zoetje, en haar marmelade.
Elke avond lees ik een gedicht. Eerst stil, dan hardop.
Ik ken ze nu allemaal uit m'n hoofd.
Echt respectabele mensen, de familie Sarratore.
Nella.
Wat fijn om je te zien.
Hoe gaat het? -Elena.
Dit jaar zijn er wel wat mensen. Gelukkig.
Ik neem je mee naar Casamicciola en Forio.
Hier is 's avonds niks. Daar kunnen we lol maken.
Ik weet veel over jou. Je bent samen met de apothekerszoon...
en je doet het goed op school. -Wie heeft dat gezegd?
Mijn broer. Hij zag je toch op school? -Ik heb hem gezien.
Maar ik dacht dat hij mij niet gezien had.
Ik ben al lang niet meer samen met Gino.
Je broer is slecht geïnformeerd.
Hij heeft al veel gezegd.
Hij zit altijd met zijn neus in de boeken. Altijd afwezig.
Komt hij niet? -Als papa weg is.
Waarom? -Hij kan hem niet uitstaan.
Je mama en ik gingen dansen. We gingen dansen.
Plots klonk er een geluid. -Hou toch op.
Het was een scheet.
Ze werd er helemaal rood van.
Hoe zeg je dat? Bij een goeie scheet... -We zitten wel aan tafel.
Goed, ik hou op.
Genoeg, genoeg. We houden ermee op.
Verdorie, zeg.
Dus jij werkt al?
Papa, wat zeg je nou? Ze gaat naar de school van Nino.
Echt? -Naar het klassieke lyceum?
Goed zo.
Dat doet me deugd. Dat nieuws maakt me echt blij.
Bravo. Goed dat je blijft studeren.
Pinù, heeft de pasta gesmaakt? -Het was heerlijk.
Zou je haar niet complimenteren? -Tuurlijk.
Het eten was verrukkelijk.
Het huis is schoon en jij bent gastvrij. -Hou nu maar op.
Het is de waarheid. -Papa.
Papa is nog aan het eten. -Nee. Wat heb je gemaakt?
Een taart.
Hij heeft taart gemaakt.
Nee, blijf maar zitten. Ik doe het wel. -Doe jij het?
Bedankt.
Vooruit, meisjes. Kom.
Kom.
Vooruit.
Elena, je moet met zachtere slagen zwemmen.
Dan schep je water en duw je het niet weg. Snap je?
Kom.
Vooruit.
Vooruit, volhouden. Kom op.
Als je niet harmonieus beweegt en als je op het water ligt...
krijg je zware spieren.
Waarom maak je het zo moeilijk? -Elena begrijpt het.
Zij bestudeert woorden.
U hebt gelijk. Ik ben moe.
Weet je wat we doen voor de ademhaling en de spieren?
Nee. -Een eindje rennen.
We hebben al gezwommen. -Kom op.
Mens sana in corpore sano.
De laatste dagen van juli zat ik beter in m'n vel dan ooit.
Ik ontdekte een gevoel dat nog vaak zou terugkeren.
De vreugde van het nieuws.
Nu zullen we eens goed eten.
Wat zou Nella gekookt hebben? -Gevulde paprika.
Papa, ik ben moe. Ik kan niet meer.
Kom bij papa.
Kom hier. Kom.
Springen. -Geef mij iets.
Zo. Nee, het lukt wel.
Lukt het? -Zit je goed?
Ik vond het jammer toen Donato vertrok.
Ook al weerklonken onze stemmen in huis, het was er stil, een dooie boel.
Mijn enige troost was dat Nino eindelijk zou komen.
Je denkt dat ik niks snap, maar ik snap alles en ik zie alles.
Ja, ik vind een jongen leuk, maar niet zo leuk.
Dat zal wel. -Echt, mama.
Die meisjes willen plezier maken.
Ik snap niet wat je bedoelt.
Dat moet Nino zijn.
Ga je je broer niet groeten?
Nino. -Dag, mama.
Hoe was de reis? -Eindeloos.
Kom, we zaten op je te wachten.
Dag, mevrouw Nella.
Wat ben je groot geworden. Je bent net je vader.
Knap, hè? -Dag, Nì.
Hallo, Marì.
Hallo.
Is alles verhuisd? -Ja, sinds gisteren.
Zie je wie het is?
Ja. Dag, Lenù. Hoe gaat het?
Goed. En met jou? -Ook goed.
Wil je niet weten wat ze hier doet? -Ik ben moe. Ik ga slapen.
Wil je niks eten? -Dag, Nino.
Dag, kleintje.
Ik heb wel iets klaargemaakt.
Nee, bedankt. De bus was laat en ik wil eerst rusten.
Slaap ik weer daar? -Ja, kom maar.
Wat een charmeur, hè? -Hou op, jij.
Ik maak je bed klaar.
Lieve help.
Ik weet niet wanneer hij komt, zelfs niet waar hij is.
Hij ging naar het strand met vrienden. Wat moet ik nu doen?
Elena, luister je wel?
Als je hem je adres gegeven hebt, schrijft hij je wel.
Kijk eens, de jongeheer is opgestaan.
Marisa. Marisa, kom eens kijken.
Goeiemorgen. Heb je iets gegeten? -Ja, ik ga het water in.
Wat ben je aan het lezen?
De gebroeders Karamazov.
En jij?
Bel-Ami van De Maupassant.
Mooi. Dat heb ik ook gelezen.
Waar gaat dat van jou over?
Over drie broers en een vermoorde vader.
Dimitri wordt beschuldigd, de oudste zoon.
Van de moord? -Ja. Ze pakken hem op.
Iedereen is geschokt...
maar hij kan schuldig zijn. Wie kan het tegendeel bewijzen?
Dan volgt er een proces.
Dat is het mooiste van het hele boek. -Hoe weet jij dat?
Je hebt het nog niet uit. -Ik herlees het.
Tijdens het proces geeft iedereen de indruk de waarheid te weten.
Ze leggen uit waarom Dimitri onschuldig is, en je gelooft het.
Dan hoor je de aanklager die uitlegt waarom hij schuldig is.
Dan denk je weer: Het is duidelijk, hij heeft zijn vader vermoord.
Iedereen geeft een verklaring en het lijkt allemaal onweerlegbaar.
Het is niet eens... -Wie geeft er nou om Karamazov?
Ik ga even wandelen.
Wat is hij toch saai.
Zullen we zwemmen?
Papa?
Wat doet hij hier? Hij zou morgen pas komen. Papa.
Je hebt er geen idee van hoe vreselijk Napels is.
Er is niemand. En zelfs 's avonds kun je niet ademen.
Wat doe jij 's avonds? Ga je uit? Een stukje wandelen?
Ik?
Waar zou ik naartoe gaan? Ik tel de dagen af.
Ik kijk uit naar 13 augustus, dan ben ik weer hier.
Ik wil nog vaak zwemmen. -Morgen ben je weer weg.
Ik moet werken.
Hoe zou ik dit anders betalen?
Herinner me eraan dat ik dan vertrek. -Net de 13e?
Wat jammer.
Ik heb afgesproken met vrienden. We gaan naar Avellino.
Om vakantietaken te maken. -Kan dat na 15 augustus?
Het is zo afgesproken.
Laat maar. Hij moet studeren.
Goed zo. Je hebt geluk dat je kunt studeren.
Ik mocht alleen een vak leren.
Toen zei papa: Genoeg, nu moet jij geld verdienen.
Wie weet wat ik anders geworden was. Maar ik klaag niet.
Ik heb mijn voldoening gehad en jij zult me die ook geven.
Goed zo, Nino. Studeer maar. Doe waar ik niet in geslaagd ben.
Zullen we een ijsje gaan eten?
Ja. -Ik ben zo klaar.
Mag ik mee? -Nino, neem hem mee.
Ik wil ook mee. -Jij bent te jong.
Blijf allebei maar hier.
Als papa terugkomt, houden we een feest op het strand...
zoals wij dat willen. Oké?
Ben jij Marisa Sarratore?
Ken ik jou? -Ik zit in de klas met Loredana.
Loredana is in Bar Patria. Ze wist dat jij hier was.
Kom jij ook? -Nino, mag ik?
Nee, wij moeten gaan. -Kom, ze kan later komen.
Tot straks. -Dag.
Nino, ze zijn allemaal aardig. Er is een jongen die ik leuk vind.
Elena gaat ook mee.
Sorry, ik heb geen zin. Ik wacht hier wel.
Ga lekker wandelen en praten over wat je wilt. Haal je me om half elf op?
Het is al goed. Ga maar. -Bedankt.
Jij en je zus zijn heel open tegen elkaar. -Hoezo?
Bij mijn vrienden is dat anders.
Ik herinner me de wijk goed. Ik was jaloers op je vriendschap met Lila.
Ik zag jullie altijd samen kletsen.
Ik wilde vrienden met jullie zijn, maar ik durfde niet.
Herinner je je mijn liefdesverklaring?
Ja.
Ik vond je heel leuk.
Bedankt.
Ik dacht dat we ons zouden verloven en altijd samen zouden zijn.
Wij drieën. Ik, jij en je vriendin.
Drieën?
Ik snapte niet goed wat verloofd zijn was.
Studeert zij nog?
Lila, bedoel je? -Ja.
Nee, ze is gestopt. -Wat doet ze?
Ze helpt haar ouders.
Wat was ze slim.
Ik kon haar niet bijhouden.
Ze liet me duizelen.
Zo zei hij het letterlijk.
Ze liet me duizelen. En dat deed me pijn.
Ik voelde een steek in mijn borst.
Na dat gesprek schreef ik Lila niet meer.
Ze antwoordde toch niet. Ik wijdde me aan Nino.
Ik wachtte op hem, ging met hem naar zee...
maakte z'n spullen klaar en nam ze voor hem mee.
Ik hield van hem en daar was ik blij mee.
Maar 13 augustus kwam steeds dichterbij.
Binnenkort zou Nino weg zijn.
Dit stinkt naar jouw voeten.
Laat hem met rust. Hij is klein. Straks doet hij zich pijn.
Ik ben klaar. Kom. Wat doe jij?
Nino, ga je mee?
Laat me los.
Nee, heb ik gezegd. -Alsjeblieft.
Nee. -Zullen we een strandwandeling maken?
Mijn vrienden wachten. -De maan is mooi.
Mag ik alleen gaan? -Nee.
Alsjeblieft, Nino. -Mag ik?
Wat zeg je nou?
Overmorgen komt papa en dan houden we dat feest, zoals beloofd.
Loze beloften. -Nino. Hou daarmee op.
Altijd prikkelbaar en respectloos. -Respect?
Arme mama. Hou op, Cì. -Wel?
Waarom gaan we niet naar het strand?
We gaan al, Marì. Kom.
Dag.
Ga jij niet mee?
Nee, liever niet.
Ik wist niet wat ik was, wie ik was.
Waarom zag Nino me niet staan?
Welk teken droeg ik, welk lot?
De wijk leek een afgrond waar ik nooit uit zou kunnen klimmen.
Over een uur pik ik Marisa op.
Ik doe alles om niet als mijn vader te worden.
Hij is sympathiek.
Dat zegt iedereen.
En dan?
Hoe is het met Melina? -Hoe denk je?
Gewoon.
Hij was haar minnaar.
Hij wist dat ze fragiel was.
Maar hij heeft haar toch genomen.
Uit ijdelheid.
Uit ijdelheid zou hij iedereen kwetsen.
Hij denkt dat hij iedereen gelukkig maakt. Dat ze hem moeten vergeven.
Maar zo is het niet.
Hij gaat elke zondag naar de mis.
Hij behandelt ons goed en is attent voor mama.
Maar hij bedriegt haar aldoor.
Hij is een hypocriet.
Ik walg van hem.
Tussen hem en Melina was het ware passie.
Zoals Dido en Aeneas.
Het doet pijn, maar het is ook ontroerend.
Je kunt het niet begrijpen.
Wacht.
Ik begrijp je.
Morgen vertrek ik.
Het is nog niet de 13e.
Onderweg praatten we over boeken.
Toen gingen we Marisa ophalen.
Ik voelde zijn mond nog op de mijne.
Ik heb de hele nacht gehuild.
Lenuccia.
Lenù. Nino heeft ontbeten op het terras om je niet te storen.
Het spijt me, Nella.
Ik ben vast laat in slaap gevallen.
Misschien ben je nog op tijd, voor de boot vertrekt.
Ik begrijp het niet. -Hij is weg.
Wat zeg je?
Hij is vertrokken.
Haast je. Je kunt nog op tijd komen. Rennen. Vooruit.
Toen kwam Donato terug. Zijn aanwezigheid stelde me gerust.
Hij was de remedie tegen zijn zoon die vertrok na een kus...
maar ook tegen Lila, die mijn brieven niet beantwoordde.
Zo heerlijk.
Wat lees je?
Great Expectations.
Kent u dat?
Ja.
Wat is er? -Ik ben moe.
Ik ben moe. -Ben je moe?
Dat zal wel, na wat je uitgespookt hebt. Nu is het genoeg.
Een intelligent artikel, over het lege Napels in augustus.
Het eindigt zo.
Dat betekent dat als de hitte in de zomer blijft aanhouden...
en de stad leeg achterblijft, zoals haar befaamde grotten...
voor wie eveneens van haar onderaardse leven houdt...
de vitaliteit van het volk weer opflakkert langs de kusten...
die nog befaamder zijn dan de golven die ze omhelzen.
Vind je dat mooi? -Ja. Heel mooi.
Kijk eens wie het geschreven heeft. Lees maar.
Donato Sarratore?
Proficiat.
Het stelt niks voor.
Donato, hij slaapt.
Help me hem neer te leggen.
Het is warm. Zullen we zwemmen? -Ik kom er net uit.
Ik ga erin. Ik ga hier dood.
Ik schreef Lila nog één brief.
Ik zei dat het mijn laatste zou zijn, omdat ze me niet antwoordde.
Eind augustus, toer aan die mooie periode een eind kwam...
gebeurden er twee belangrijke dingen.
Ontvang mij, leven, om te staren naar de westelijke sterren...
Zo woest. -Nee, wild.
Wild.
Gaan we naar het strand?
Ik vrees jouw woede niet, de nacht...
Gaan we naar Casamicciola?
Daar zijn je vrienden, zeker? -Hoezo?
Daarom zei ik het niet.
Maak dat een ander wijs. -Dat heb ik hier geschreven. Ja.
Donà, ze wil naar Casamicciola. -Nee, dat is te open.
Waarom niet 'n keer een ander strand? -Ik weet wel waarom.
Waarom?
Elena, wat zeg jij?
Ik word vandaag vijftien.
En dat zeg je zo? -Wat een nieuws.
Kom hier. Gefeliciteerd.
Waarom zei je niet dat je jarig was?
Gefeliciteerd.
Het is niet belangrijk. -Vijftien worden is belangrijk.
Je bent een goed meisje, Lenù. En je bent aardig.
We vieren het vanavond. -Ja, op het strand.
Jij denkt alleen aan jezelf.
Voor Ciro is het 's avonds niet leuk daar.
Dan vieren we het thuis. We helpen je straks.
Ik maak een fruittaart. -Kom, het is al laat.
Haast je. Ciro, je schoenen.
Vooruit.
Laat maar staan. Op je verjaardag doe je niks.
Nee, ik doe het. Dat is mijn taak.
Wat een braaf meisje.
Greco.
Woont Greco hier?
Ik ben Greco.
Ben jij dat? Dan heb ik een brief.
Hier.
Bedankt. -Alsjeblieft.
Ben je niet omgekleed? -Ga je niet mee?
Nee, ik ga niet. Later misschien.
Waarom ga je niet mee? -Wat jammer.
Ik heb nog wat te doen.
Maar vanavond is het feest, hè? -Ja.
Goed, kom. Ciro, kom. -Nogmaals proficiat.
Dag. -Dag, Lenù.
Wat? Ben je sip?
Ik was ondersteboven van de stem van Lila, zo zwart op wit.
Ik kon de brief niet beantwoorden.
Ik schaamde me voor mijn kinderachtige brieven, de frivoliteit...
de geveinsde vrolijkheid, de geveinsde pijn.
Door de brief voelde ik me op mijn 15e verjaardag in de eerste plaats...
een bedriegster.
Lila wenste me een fijne verjaardag.
Ze had me niet geschreven...
omdat ze blij was dat ik aan zee was en van Nino hield.
Ze wilde het niet verpesten met haar ellende.
Mevrouw, neem een chocolaatje. -Bedankt.
Lì?
Nee. -Ze zijn lekker.
Lila, wees beleefd. -Ik wil niet.
Wie komt er nu nog langs? -Weet ik veel.
Nee, laat maar. Ik doe wel open.
Ja, kom maar binnen.
Daarzo.
Goeienavond.
Mevrouw, kunt u plaatsmaken?
Zet hem in het midden. Doe maar.
Zet hem hier maar neer.
Wat vindt u ervan? -Het is te veel, Marcè.
Niet waar.
Het is voor jou, Lì.
Wat vind je ervan?
Ze wist niet hoe ze eraan kon ontsnappen.
Marcello was echt een goeie partij.
Maar het goeie rook naar het kwade, het kwade naar het goeie.
En die combinatie benam haar de adem.
Acht man, twee auto's en dat noem je pech?
Bel de mannen die in de auto's zaten. -Zeker.
Nee, excuseer me. Ze zijn allemaal weg voor...
Kijk was Marcello heeft meegenomen.
Heerlijke gebakjes. -En spumante.
Spumante? Wat vieren we?
Ik heb iets voor Lila.
Hij was van mijn oma.
Papa gaf hem ooit aan mama en nu wil ik dat jij hem draagt.
Vind je hem mooi?
Wat mooi. -Vindt u, mevrouw?
Hij is heel mooi. Bedankt. -Hij is heel mooi.
Fantastisch. -Geef me alle glazen.
Vandaag vieren we feest.
Een beetje voor jou, Lila. Een slokje. Alsjeblieft.
Proost. -Proost.
Bedankt, Marcè. -Lila, je moet klinken.
Marcè?
Wat is er? Vind je hem niet mooi?
Je weet wat er is. Ik wil je ring niet.
Het is een geschenk. Weigeren is onbeleefd.
Dan ben ik maar onbeleefd.
Nee, Lì. Jij bent niet onbeleefd.
Jij bent een kreng. Het grootste kreng.
Let maar op, want je stelt mijn geduld op de proef.
Vroeg of laat is mijn geduld op en zet ik je dit betaald.
Dan zet ik het je betaald.
Lila.
Zo'n brave jongen. Ik ben blij.
Wat is er?
En de ring?
Ik heb hem teruggegeven. Ik wil hem niet.
Doe niet zo gek.
Wie doet er gek?
Ik trouw nooit met hem. -Wat zeg je?
Dat weet je. -Stop. Maak hem niet boos.
Nee, nee.
Het moet duidelijk zijn. Ik trouw niet. -Je hebt de ring aangenomen. Je trouwt.
Nog een keer? Ik heb hem teruggegeven.
Je doet wat ik zeg, oké? -Nee.
Ga naar bed. We praten morgen.
Er is niks om over te praten.
Je trouwt met hem omdat ik het zeg. Punt uit.
Nu is het genoeg.
Jij hebt alles al beslist.
Als Lila Marcello niet wil, mag ze nee zeggen.
Je kunt haar niet dwingen. -Wie heeft jou wat gevraagd? Hou je stil.
Weet je wat ik doe als je haar dwingt? Ik brand alles plat.
De winkel en dit hele gebouw met alles erin.
Ik zweer dat ik het doe. -Wat wil je doen, niksnut?
Zeg het nog eens.
Je hebt me gehoord. Ik brand alles plat. Lila trouwt niet met hem.
Laat maar eens zien. -Ze trouwt niet met hem.
Hou op. Hou op.
ik wil jou ik denk aan jou
ik roep jou
ik zie jou ik hoor jou
ik droom van jou
het is een jaar geleden denk maar eens na
het is al een jaar geleden dat deze ogen
geen rust meer
hebben gevonden
Mooi. -Mooi, ja.
Het is al laat. Zullen we gaan slapen? -Nee, mama. Nog eentje.
Het is al laat. -Luister...
Ik wil jullie graag bedanken.
Maar ik moet nog iets zeggen.
Ik kreeg een brief van een vriendin die me nodig heeft.
Ik denk dat ik eerder moet vertrekken.
Hoezo? Wanneer dan?
Overmorgen, als dat kan.
Wat? Laat je me nou in de steek, kind?
Ik moet gaan.
Echt waar.
Het is nodig.
Wie gaat het Ciro vertellen?
We zullen je missen.
Je mag niet weg. Het lost zichzelf wel op.
Als je ver weg bent, lijken problemen groter.
Ze heeft me nodig.
Wij hebben je ook nodig.
Papa heeft gelijk. -Bedankt.
Zoiets maakte haar bang.
Bij de koperen pan, waar ze vier jaar eerder...
het bloed van Don Achille in opving toen hij neergestoken werd...
kreeg ze nu dat gevoel van dreiging.
De angst voor de moeilijke keuze die ze moest maken...
waardoor er één als teken uit elkaar spatte.
Ook al wilde ze het tegenovergestelde, ze schreef...
dat ze me miste, maar dat ze wilde dat ik in Ischia zou blijven...
en nooit meer naar de wijk zou terugkeren.
Doe niet alsof je slaapt.
Ik weet dat je wakker bent.
Ja.
Denk niet aan je vriendin. Blijf hier.
Ze heeft het moeilijk.
Ze heeft me nodig.
Ik heb jou nodig.
Morgenavond gaan we samen op het strand wandelen.
Ik mag je heel graag en ik weet dat jij me ook heel graag mag.
Welterusten.
Het kan ongelooflijk lijken, maar voor zover ik me kon herinneren...
had ik mezelf nooit bevredigd. Ik kende het niet.
En het verraste me toen ik het voelde.
Maar ik wist dat de walging voor Sarratore...
en de afkeer die ik voor mezelf voelde me verhinderden iets te zeggen.
Dit is de eerste keer in m'n leven...
dat ik woorden zoek om het einde van mijn vakantie te beschrijven.