Dawno cię tu nie było.
Przykro mi z powodu rodziców.
Idę po knekkebrod i pasztet.
Dzięki.
Jak leci?
Po ostatniej sesji nie wiedziałem, czy cię jeszcze zobaczę.
Siadaj.
Co robisz w Ålesund?
Wódki nie piję, ale postawię ci piwo.
Nie.
Coś mi się przydarzyło.
Musisz mnie wysłuchać.
To jakiś zagraniczny konował.
Zero referencji. Ale musiałem kogoś znaleźć.
Jest Wigilia, a bez oceny nie mamy podkładki.
Porozmawiamy później.
Doktor Bendik Halvorson.
Miło mi.
Gdzie pacjentka?
Tędy.
Nie znamy nazwiska ani adresu.
Potrzebujemy podpisu, żeby wydać leki.
Znam tylko podstawy norweskiego.
Możemy mówić po angielsku.
Czy w rodzinie były przypadki dwubiegunowości?
Miewasz halucynacje?
Gdzie ona jest? Gdzie ją ostatnio widziałeś?
Typowa schizofrenia paranoidalna.
Nie!
Nie dotykaj.
Próbowałaś się skrzywdzić?
Nic nie poradzisz.
Proszę.
Depresje są powszechne i mogą wynikać z wielu rzeczy.
Żebyśmy mogli ci pomóc, zbadamy twoją krew...
i zrobimy badanie fizykalne.
Ja...
nie oszalałam.
To wystarczy do przyjęcia.
Proszę zaczekać.
Ma atak. Pomoże mi ją pan unieruchomić?
Przewrócił się. Nagle było ich dwóch.
Miała jego twarz i ciało.
Była nim.
Bierzesz coś?
Wkręcasz mnie?
Posłuchaj...
Ocaliłeś mi życie.
Zabrałeś mnie znad krawędzi. Zrobiłbym dla ciebie wszystko, ale...
Sprzedałeś już dom rodziców?
- Nie, jest na odludziu. - Musimy wyjechać dzisiaj.
Czeka mnie dużo pracy.
Potrzebuję kogoś takiego jak ty.
Dobrego partnera,
który umie dochować tajemnicy.
- Partnera? - Tak.
- Sporo wymagasz. - Proponuję ci nowe życie.
Cel, pełną współpracę,
udział w czymś,
co będzie największym odkryciem w historii medycyny.
Chodź ze mną do auta, Steinarze.
Sam zdecydujesz.
Dr Halvorson wiedział, że będziesz musiał to zobaczyć.
Kim jesteś?
Mam na imię Runa.
Wciąż...
widzę twarz Lil.
Nie widziałam jeszcze czegoś takiego.
Ja jej to zrobiłam.
- Jestem potworem. - Nieprawda.
Nie jesteś.
Jesteś dobra.
Ale potrzebujemy pomocy. Musimy zrozumieć,
co się z tobą dzieje.
{an8}NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Od kiedy pracujesz dla sekty?
To nie sekta.
Już mówiłem.
To azyl.
Ludzie idą tam z własnej woli.
Zaprowadzę ją do matki.
Lepsze to od życia na ulicy z jakimś gnojem.
Powiedz...
Wiem, ile dostanę.
A ile jest do zgarnięcia?
Nie chodzi o pieniądze.
Nie.
W sektach nigdy o nie nie chodzi.
- Lepiej? - Tak, w porządku.
Następny szpital jest w Mile End.
Są w szpitalu Victorii.
- Przyjęto tam June. - Jadę tam.
Zadzwonię, gdy dotrę.
Mają coś.
Choć się obudziła, nie jest z nią dobrze.
{an8}Narkotyk wywołał ostrą reakcję u twojej koleżanki.
Wiesz, jak się nazywa?
- Albo gdzie go kupiła? - Nie.
Objawy pojawiły się, zanim go wzięła.
Co?
June nie jest sobą.
Jej ciało się zmienia. A jej oczy, głos...
- O czym ty mówisz? - Zbadasz ją?
Rentgenem, KT, rezonansem?
- Robimy, co się da. - Proszę.
Mojej dziewczynie coś jest. To niebezpieczne.
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
Ale nie słuchasz mnie.
June jest groźna i nie panuje nad tym, a ja nie mogę pomóc.
Proszę o próbkę moczu. Zrobimy też badania krwi.
Nie, żadnych igieł.
Spokojnie, June.
- Nic ci nie będzie. - Nie!
Cholera.
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
Deborah?
Niech to szlag.
- Trzeba cię stąd zabrać. - Nie możemy jej zostawić.
To szpital. Mogą jej pomóc.
Chodź.
Zaczekajmy.
Może ją znajdą.
June McDaniel. Trafiła tu wczoraj.
- Proszę o cierpliwość... - To moja szesnastoletnia córka.
Jest na badaniach w zachodnim skrzydle. Proszę usiąść...
Trzecie piętro.
- Gdzie sale badań? - Na końcu po prawej.
Ryan tu jest!
- Jak nas znaleźli? - Nie wiem, ale musimy uciekać.
- Szukam kogoś. - Co się dzieje?
Przepraszam.
Nigdy nie widziałam taty takiego.
A jeśli miałeś rację?
Jeśli ukrył przede mną to, co mnie czeka?
To by wiele wyjaśniało.
To ten chłopak.
- Ale z inną dziewczyną. - To oni.
Bez jaj.
W porządku?
Dziwnie się czuję.
Ciężko.
Skąd wiedziałaś?
Nie wiedziałam.
Mogło stać się cokolwiek.
Była wyczerpana terapią.
Nie powinnam jej mówić o June.
Zrobiłam to bezwiednie.
Z moją matka było tak samo. Zaczęło się od pamięci krótkotrwałej.
Tak sobie myślę.
Może powinnam wrócić do testów.
Jesteś wyleczona.
Jesteś dowodem na to, co możemy osiągnąć. Co pomyślą pozostałe?
Terapia działa. To mój umysł.
Jestem...
mniej stabilna.
Wiesz, że miałam trudności.
O co naprawdę chodzi?
Ciężko ci się mną dzielić,
ale Sigrid i Elena są w krytycznej fazie.
Tu chodzi o mnie.
Nie ufam sobie.
Ja ci ufam.
Zbiorę te nowe siewki.
Nie musisz, nie ma pośpiechu.
Ale chcę.
Muszę pracować.
Rozumiem. Odprowadzę cię.
Myślałam o tym, co powiedziałeś. Masz rację, jestem gotowa.
Żeby wydobrzeć dla June.
Będzie ciężko, ale będziemy przy tobie cały czas.
Jestem z ciebie dumny.
- Twoje słowa miały sens. - To dobrze.
Gotowa?
Mam nadzieję.
Było po północy.
Tata siedział na moim łóżku.
Powiedział: „Nie mogę dłużej udawać, że kocham twoją matkę”.
Od dawna miał kochankę, Avę Dahl.
Spakował się i chciał odejść.
„To nie znaczy, ze cię nie kocham”.
„Twoje odejście ją zabije, tato”.
„Ava jest w ciąży”.
Nie znosiłam, gdy wymawiał jej imię, jakby należała do rodziny.
Był moim tatą. Moim i mamy. Chciałam go powstrzymać.
Próbował mnie przepchnąć,
a chwilę później osunął się w moje ramiona.
Przetrzymałam go, czekając, aż zacznie krzyczeć,
gdy zadzwonił jego telefon.
To była Ava.
Odebrałam.
„Nienawidzę cię.
Zniszczyłaś nas. Zrób aborcję i zostaw moją rodzinę”.
To był głos mojego ojca.
Byłam przerażona.
Mama nadal spała. Pobiegłam do niej.
Powiedziałam: „Kocham cię.
Stało się coś strasznego.
Tak bardzo cię kocham”.
Podeszła do mnie
i złapała mnie za twarz.
„Wybaczam ci”.
Potem pocałowała mnie
i przylgnęła do mojego ciała...
do ciała mojego ojca.
Wiedziałam jedynie, że tata nie odszedł i że mama jest szczęśliwa.
Bardzo dobrze, Sigrid.
Bardzo dobrze.
Co z tym zrobisz?
Nic.
Zostanie u mnie i będzie bezpieczne.
Na pewno?
Wiem, że to było dawno.
Ale dobrze.
Dziękuję.
Zajrzę na górę.
Wydaje mi się, że mieszka sama.
- Miałaś niczego nie dotykać. - Jestem głodna.
Ładne kolory. To narcyz trąbkowy.
O czym ty mówisz?
- Dobrze być w domu. - Nie jest twój.
Dlaczego?
Mamy łóżko, wannę, jedzenie i lodówkę.
Steinar mnie nie pozna.
To nie jest wyjście.
To głęboka rana.
Boli?
Tak.
- Jak to robisz? - Moje palce wiedzą, co i jak.
Przeczułaś to tym razem?
To było jak fala.
Wznosi się.
Wszystko zabiera.
Trzy razy. Musi istnieć związek.
Bałam się.
Gdy Steinar mnie chwycił, byłam przerażona.
W klubie przez narkotyki myślałam, że tracę zmysły.
A teraz?
Mówiłeś tak, jakbyś chciał mnie zostawić.
A potem strzykawka...
- Bałaś się? - Tak.
Złapałaś ją za rękę, żeby ją powstrzymać.
Dotknęłaś jej?
Jej skóry?
Tak.
Dobrze. To już coś.
- To... - Co?
Niezła robota.
Poczułam jakby kopnięcie.
Boże...
Naprawdę jestem w ciąży.
Jak dziecko może być ze mną i z Deborah?
Nie może.
- Nie jest prawdziwe. - Jest.
Wiem, co poczułam.
Możesz to zobaczyć i sam poczuć.
- Nie chcę. - Boisz się mnie dotknąć?
Boże...
Jako Lil ci nie przeszkadzałam.
Jak możesz tak mówić?
Nie podobało mi się to, bo tylko ciebie pragnę.
- Ale nie jesteś sobą. - I dobrze.
Bo dłużej tego nie chcę.
Nie wiem, czy powinnam istnieć.
Spójrz. To ty, June McDaniel.
Nie jesteś w ciąży, bo się nie kochaliśmy. A wtedy byłoby to nasze dziecko.
Bałbym się jak cholera!
Ale wiedziałbym, jak z tobą być.
Ale to?
To nie ma związku z nami. Musisz się otrząsnąć!
Nie znajdą mnie. Jesteśmy bezpieczni i mamy dom.
Nie możemy zostać?
Nie rozumiem. Chcesz, żeby tak zostało?
Być kimś innym?
Jestem tu.
Spójrz na mnie.
Nie mogę.
Musimy zaczekać, aż będzie sama.
Zawsze cię podziwiałem.
W szkole...
dawałeś mi w kość, ale potem byliśmy kumplami.
A teraz...
czekamy przed domem, żeby porwać 16-latkę, której tam nie ma!
Kto każe ci to robić?
- Jeśli mają coś na ciebie... - Cicho.
Przestań gadać.
- Było ci ciężko po śmierci rodziców… - Nie masz pojęcia o niczym.
Próbowałem się zabić.
Zabić?
Nic nie mówiłeś.
Nie mogłem rozmawiać
z nikim znajomym.
Był taki jeden. Jakiś lekarz.
Jakoś mnie z tego wyciągnął.
Dał mi cel w życiu.
Nową rodzinę.
Jesteśmy partnerami.
Czemu nie siedzi tu z tobą?
Dlaczego?
Dziewczyna tu jest.
Zaufaj mi.
Ufam własnym oczom.
Widziałem, jak chłopak wchodził tam z ciężarną.
{an8}SIGRID – SESJA 29
Cześć.
Jesteś tu, Chris?
Co tu robisz?
Co się dzieje?
John szuka go w szpitalu Victorii.
A ja odchodzę od zmysłów.
Londyńska policja wie, co robić.
Wiesz coś o tym.
- A jako jego matka... - Wiem.
Nie chcieliby mnie tam.
O nic nie proszę.
Pozwól mi być przyjacielem.
Rodzina przede wszystkim.
Pierwszy raz czuję, że mogę wszystko.
Moje życie wreszcie się zaczyna.
Ciężka praca się opłaciła.
Odejdziesz jako następna.
Nie.
Chcę żyć tu, gdzie czuję się bezpiecznie.
- Gdzie moje psy mogą się wałęsać. - Zostajesz?
- W Sanctum? - Tak.
To żadne życie. Nie pragniesz własnego domu?
Nowych przyjaciół?
Kochanka?
Tęsknię za czyimś dotykiem.
To nigdy nie dawało mi ukojenia.
Zaskoczyłaś mnie.
Byłaś taka oddana.
Żeby wydobrzeć.
I stąd odejść.
Runa nie odeszła.
Nie jest pacjentką, tylko partnerką.
Sanctum to jej życie.
Nie ma nic więcej.
Może tylko tego chce.
Ja chcę więcej.
Ty też powinnaś.
Jestem tutaj.
- Wygląda jak mój wujek. - Czyj?
- Co robisz? - A jak ci się zdaje?
Potrzebujemy żarcia, potem spadamy.
- Nie wezmę jej pieniędzy. - Jasne.
To skąd je weźmiemy?
- Nie chodzi tylko o dziś. - Czemu jesteś taki?
- Przestań! - Patrz na siebie.
Gdybyś chciała, wróciłabyś.
Za mało się starasz.
Poszukam sklepu.
Przygotuj się.
To błąd.
Zostaw mnie.
Co się ze mną dzieje?
Jestem chora?
Jak mogę czuć to co Deborah?
Wiedziałem!
Przestań!
Odpal silnik. Mam dziewczynę.
Ona jest w ciąży.
- Mogłeś skrzywdzić dziecko! - Liczy się tylko ona!
Znaleźli nas! Uciekamy!
Wezwij policję!
Przestań!
A ty, kurwa, kto?
Wystarczy! Słyszałeś?
Dość!
Pieprzyć to.
To ślepy zaułek.
Musimy się stąd zmywać.
Nie mogę dłużej uciekać.
Deborah pragnie tego dziecka.
Skąd wiesz?
Z nami mogłaby stać mu się krzywda.
Nie mogę tego zrobić.
Nie wiem.
Co z pokojem dziecięcym? Chcę taki sam kolor jak w kuchni.
Narcyz trąbkowy.
Nie robię tego sama, mamo.
Robię to bez mężczyzny.
Nie do wiary.
Będzie synek!
Chodź.
Schyl się.
Spójrz na mnie.
Boisz się o Deborah i dziecko, ale to może być za mało.
A jeśli...
musisz chcieć znów być sobą?
- Ale nie chcę. - Wiem.
I wiem, że boisz się siebie.
Ale mnie nie przeraża to, kim jesteś.
Pozwólmy im odejść. Razem.
Nie mogę.
- A jeśli ich skrzywdzę? - Nie zrobisz tego.
Oddychaj. Twoje ciało ci pomoże.
A ty?
Zawsze.
Bo jesteś dla mnie tą jedną, a ja dla ciebie.
Przepraszam za tamto.
Ze wszystkich, których znam...
to ciebie wybrałem.
Wybrałem twoje oczy, które są jak burza nad oceanem.
Piegi w fałdce na twoim łokciu.
Twój mały palec, który chwyta mój.
Twój pierwszy list.
Twoją pierwszą odpowiedź.
Choć trzy dni bałem się go otworzyć.
Odcisk palca, który na niej zostawiłaś.
Kocham to, kim jesteś.
I proszę...
Też to pokochaj.
Niech to!
Otwieraj!
Widzę cię.
Nie przestawaj.
Nie jestem potworem.
Jestem June McDaniel.
Nie ma go.
Dziecko zniknęło.
Oby byli bezpieczni.
My nie jesteśmy.
Wyślij nagranie z Deborah Hale.
Nieważne skąd. Potrzebuję go.
Natychmiast.
- To ja. - Jesteś cała? Gdzie cię znajdę?
Jesteście w Londynie. Muszę pogadać z tatą.
- Potrzebuję odpowiedzi. - Dam ci go.
Nie, spotkajmy się.
- Gdzie? - Dam ci znać.
Chodź.
Zaczekaj.
To nasza jedyna szansa.
Daj jej to, czego chce.
O co by nie pytała, powiedz prawdę.
Nie.
- Auto stoi na zewnątrz. - Jesteśmy głodni.
Co wam zamówić?
Hamburgera i frytki.
Nie wracam do domu.
Nie przeniosę się na Fair Isle.
Będę sobą.
Harry i ja nie damy się rozdzielić.
Rozumiem.
- Czemu mama odeszła? - Mówiłem.
To powtórz.
Chcę wam dużo powiedzieć.
- Ale w domu. - Nie, teraz.
- Też chcę wiedzieć. - Koniec kłamstw.
To nie jest dobre miejsce.
Nie chciałam was zostawić.
John powiedział, że muszę odejść. Nie miałam wyboru.
Nie chciałam was skrzywdzić.
Gdzie ona jest?
- Skąd to masz? - Ją też chciałeś kontrolować.
- Nie wyszło i kazałeś jej odejść. - Zostawiła was, a ja się wami zająłem.
Miała swoje problemy. Uznałem, że tak będzie lepiej.
Godziny policyjne, żadnych przyjaciół czy życia! Leki uspokajające.
- Mała dawka, żebyś się wyciszyła. - Bo wiesz, czym jestem?
To znaczy?
Zawsze traktowałem was jak własne dzieci. Kocham was!
Nie kłamię.
Masz jakiś obraz matki w głowie, tego, co czuła i co zrobiła.
Nie znałaś jej tak jak ja. Była chora.
- Raniła i wykorzystywała ludzi. - To nie jej wina.
Cokolwiek ci powiedziała...
Miałeś rację, Ryanie. Tata kłamał.
I to cały czas, bo mama i ja nie jesteśmy chore.
Ale jesteśmy inne.
Znajdę ją.
Nie będzie ci nigdy kochać tak, jak tego potrzebujesz.
A ty masz się za rycerza w lśniącej zbroi, który uratuje sytuację?
Nie dasz rady.
Twoja miłość nie wystarczy.
Co jej jest?
Nie dotykaj jej!
Uciekaj!
Towarzystwo i wsparcie tak niezwykłych kobiet to zaszczyt.
Sigrid, twoja ciężka praca inspiruje i napawa dumą.
Twój dzisiejszy sukces to triumf nas wszystkich.
Benie, Runo,
nie dam rady wam się odwdzięczyć.
- Jesteście moją drugą rodziną. - Będziemy tęsknić.
Trzeba będzie wiele zorganizować.
Musisz być przygotowana.
Za jakiś czas
- Elena i June pójdą w twoje ślady. - Elena nigdzie się nie wybiera.
To znaczy?
Doktor Halvorson mówił, że mogę zostać z June.
Doprawdy?
Oczywiście.
Nie ma ograniczeń czasowych. Mieliśmy świętować.
Sanctum to nie miejsce na wychowywanie dzieci.
Ależ ja byłam głupia.
Twoja nowa rodzina, przyszłość... Nie jestem tego częścią.
Proszę, Runo.
Chodzi o...
- O czym ona mówi? - Runa źle się czuje.
Mówcie po angielsku.
To oczywiste. Zainwestowałeś w nią wszystko.
Chcemy, żeby była bezpieczna.
Nie traktuj mnie jak głupka.
Byłaś zagubiona, a Ben i ja cię ocaliliśmy.
Nie miałaś nic. Byłaś tylko gównianym zwierzęciem.
Ty...
Nie zbliżaj się do mnie.
DOWODY
{an8}PIĘCIU MIEJSCOWYCH W ŚPIĄCZCE
Co ty wyprawiasz?
Ta sprawa jest zamknięta.
Harry był w szpitalu Victorii.
- Widziałam na nagraniu. - Jest ranny?
Myślałem, że był z June McDaniel.
Szpital przysłał to.
To z dzisiaj. Rano zapadła w śpiączkę.
Tak było z Lewisem i resztą.
To znów się dzieje.
To nie twoja jurysdykcja. Niech inni się tym zajmą.
My się nie zajęliśmy.
Wibrujące oczy?
Widziałam je tylko u Piątki z Penninów.
Coś jest na rzeczy.
A Harry się w to wpakował.
W fundamentalny sposób narażasz naszą pracę.
Kiedy przestałeś mnie zauważać?
Elena jest młoda, może dać ci wszystko.
Twój brak opanowania nie pomaga.
- Nie sypiasz już ze mną! - To niby mój wybór?
Jestem łamigłówką, którą rozwiązałeś. Czas na nowe wyzwania.
Nigdy nie byłaś zazdrosna.
- Nie sądziłam, że mnie zdradzisz. - I nie zdradzę.
Musisz zapanować nad gniewem.
Wiesz, dokąd to prowadzi.
Dlatego nie sypiamy razem.
To prawdziwy powód, prawda?
- Nie jest bezpiecznie. - Ty tak mówisz.
To samo z terapią. Nie wiem, co robisz.
Próbuję zwrócić życie tym dwóm kobietom.
Zawsze chodzi o Elenę.
O Sigrid, a teraz o June! A ja?
Jesteśmy rodziną. Pamiętasz mnie w ogóle?
Przestań, Runo.
- Powtarzaj swoją mantrę. - Nie pamiętam.
Runa Gunnarsson. Lat 56.
Urodzona w Levanger.
Jasnowłose dziecko.
Schody do zielonych drzwi.
Nie chcę.
Nie zmuszaj mnie do tego.
Dobrze, moja droga.
Spokojnie...
Jestem tu.
Jestem przy tobie.
Jestem tu.
Twój brat jest w porządku.
To prawda.
Wszystko gra?
- Dam ci trochę przestrzeni. - Zaczekaj.
Zostań.
Chcę, żebyś...
mnie zobaczył.
Teraz ty.
- Co? - Po prostu...
Myślałem o tym.
- Co dalej? - Nie wiem.
Nie mogłem sobie wyobrazić,
jak to będzie.
Nie.
Myślałam, że będziemy się chować.
Że nie będziemy mieć czasu.
Mamy go tyle, ile zechcemy.
Więc nie ma pośpiechu.
Dokładnie.
Powoli.
Już dobrze.
Nie boję się.
Ja jeszcze...
No wiesz.
Nigdy.
{an8}ZOBACZ, CO BĘDZIE DALEJ!
TA SAMA DZIEWCZYNA?
TA SAMA SUKIENKA?
WIEM, CO JEST GRANE. MOGĘ POMÓC.
Napisy: Karol Radomski