In mijn laatste dagen worstel ik vaak met het idee
van een leven na de dood.
Voor hen die geloven is de tijd eeuwig, verlossing.
Voor wetenschappers is het slechts de eerste ochtend nadat je stierf,
een beperkte zin werd zinvol gemaakt door het vraagteken bij de conclusie,
door simpelweg te vragen...
wat heb je achtergelaten?
Het ontstaan van het universum zien we als het begin van alles, toch?
Het wat zonder het wanneer, planeten binnen seconden.
We hebben de oorsprong van het universum uitvoerig onderzocht,
maar niet de oorsprong van de tijd, toch?
Voor sommigen is dat het Hartle-Hawking stadium,
de oerknal in een zandloper? Goed, ja, maar,
als alles wat we zien en niet zien,
als het hele universum ooit zo groot was als een zandkorrel, kleiner...
Waarom sta jij daar niet? - Elliot is de showman.
Wat ben jij dan? - De wetenschapper.
Veel werk en veel te veel drugs.
Eerlijk gezegd, teveel jointjes gerold op de pagina's van Asimov en H.G. Wells.
Ik heb nooit een familie gehad tot Elliot me uitnodigde voor deze.
Hé, je verlaat het huis, wijd je leven ergens aan...
Mensen met wie je dat deelt, leuk of niet, ze zijn familie, niet?
Wat als, op dit moment, op elk moment, verleden, heden, toekomst,
allemaal op hetzelfde moment bestonden?
Waar is mijn betere helft? Kat, kom naar boven.
Goed, geen Kat.
Bedankt, Emma. - Perfect.
Een enkel zaadje. Vol potentieel, vol mogelijkheden.
Er is hier een heel leven en het wacht gewoon.
Het wacht op water en het wacht op zonlicht.
Het wacht op tijd.
Laten we het allemaal tegelijk geven.
Zet het uit.
Nu ik het einde tegemoet zie, alleen,
met geen nalatenschap in zicht,
des te duidelijker zie ik het begin.
Vertaling: minouhse Controle: pvdc www.addic7ed.com
Blackleaf. Dat is in Montana.
11 mei 1852.
De vaagheid hiervan is gekmakend.
De slang eet zijn staart.
Ouroboros. Zelfs het woord is een mondvol.
Het is alles wat ik in mijn hoofd zag. - Zag?
Zie. Zie, zag. Hoe dan ook, het is een boodschap.
Beste ons. Met vriendelijke groet, de Primairen.
En dan opnieuw. Beste ons.
Want het is... - Met welk doel?
Lussen, cycli? We zitten er vast in.
We begonnen een probleem op te lossen en uiteindelijk maakten we er één.
Misschien hebben de zieners een plan om ons eruit te halen.
Niet met een legende of met een sprookje.
Waar hoorde je dat ook al weer?
Toen ik nog jong was.
Ik liep stage in kindergeneeskunde, veel kinderverhalen gehoord, maar nooit die.
Er was eens een slang die slechts in één richting bewoog.
Altijd vooruit, nooit achteruit.
Tot het op een dag een demon tegenkwam.
Het is een verhaal over tijd.
De slang is tijd.
De demon is Olivia.
Het verslindt zijn staart, de eindeloze lussen.
Het is waanzin.
Het Rode Bos.
De zieners zijn Primairen.
Als het verhaal waar is, hebben ze een wapen om dit alles op te lossen,
de cycli te doorbreken.
We moeten naar 1852 om het te krijgen.
Pioniersstad? Dood door dysenterie?
Dat is een karavaan vol nee.
Dit bericht, deze aanwijzing.
Zo uitgebreid opgebouwd, zo zorgvuldig geleverd.
Dat staat misschien voor hoop, Ms Goines.
Jouw vermogen om de tijd te zien, op een manier die we niet kunnen
maakt je nu onze gids.
Dit is onze laatste kans.
Het was een slaapverhaaltje dat mijn vader me altijd voorlas.
Geschreven door mijn moeder.
Cole.
Ik kende haar niet.
Misschien was ze gewoon een vrouw die kwam en ging, maar
niets is niets in dit alles, dat weet ik.
Ze kan alles zijn.
We moeten het de anderen vertellen. Als Jones...
Nee.
Nee, dit kan de missie niet zijn. Ik kan niet weer een wapen richten.
Aan sommige dingen wil je je vastklampen, snap je?
Zelfs als het gewoon
een beeld in je hoofd is van iemand die je nooit hebt gekend.
Je vreest dat als we de vraag stellen, we het antwoord hebben gemaakt.
Wie weet wat we misschien ontdekken,
wat het wederom met ons allemaal gaat doen?
Als de Primairen van mij verwachten dit af te maken, zal ik dat doen.
Maar ik kan niet rondcirkelen, en zien hoe iedereen tegen elkaar ingaat,
terwijl we het begin van dit ding helemaal opnieuw starten.
Ik stuur jullie allemaal naar Montana in 1852.
De periode waarin pioniers hoop kregen en het einde van de Nieuwe Wereld ondervonden.
Vergis je niet, deze wildernis is zo wild als de dieren erin.
Uitgehongerd en ongetemd.
Wacht.
Wie zijn jullie? Jullie vier.
We kwamen vanaf de weg.
Ongeveer een halve dag lopen van die kant.
Zorg dat ik je handen kan zien, jongen.
Al wekenlang komt daar niets vandaan.
Wat zijn dat voor kleren?
We zagen daar vuren. We dachten dat er misschien een stad was of zo.
Wij zijn belast met de bescherming van die stad.
We vroegen ons af waartegen?
Er is geen spoorweg, geen paardenranch in een straal van duizend mijl.
Maar daar zijn jullie. Ik voel me knap onveilig.
We zoeken geen problemen.
Ik probeer deze jongedames veilig door dit ruwe gebied te loodsen.
Bedankt, jongedames.
Daar gaan we.
Hou jullie hoofden naar beneden.
Dat zijn geen kolonisten maar rovers.
Ze kennen elkaar. - Ja, jullie twee mengen zich ertussen.
Jij... - Niet doen. Ja, ik weet het.
Calamity Jane en Mad Maxine hier namen de goede kleding mee.
Jongens, ik heb een kostuum nodig.
Wel, howdy daar, kleine dame.
Vind je het erg als ik even met je klets?
Ik en mijn bende, waren bij de waterput.
Plotseling werden we omringd door bandieten.
Die bandieten hebben ons beroofd
op en neer, daartussen.
Ze hebben er nogal de tijd voor genomen.
Ja, ze hebben ons zo erg beroofd,
dat we de politie wilden laten komen
om hen met hun revolvers te laten kennis maken.
Goed, fijn gesprek. Tot ziens.
Vier zure whisky.
Mijn whisky is niet zuur.
Een fles en vier glazen. Kies zelf maar.
Er is hier iets heel vreemd. - Ja, je hebt gelijk.
Prinses Primaire, zie je al iets? Waarom duurt het zo lang?
Vergeet je obsessie over wat ik zie en vraag jezelf af wat jij niet ziet.
Pure whisky uit 1972.
Die zwarte hoed daar met de Glock 9mm...
dat zijn negen schoten meer dan een revolver.
En tafel twee daar met de militaire laarzen.
Die idioot daar heeft een iWatch.
Open je oren. De pianist? Oingo Boingo?
Uit de film Weird Science?
Dat liedje is 130 jaar te vroeg.
Hannah, wat is er? - Die man is Elliot Jones.
Mijn vader.
Hij speelt "The Munsters".
Wat doet je vader hier in het verleden?
Mr Jones.
Kom op, man.
Je weet het, er is jouw tijd, er is onze tijd,
en dan is er mijn tijd.
Nu is het mijn tijd.
Je kunt je muziek later spelen. Je werkgever zou je graag willen zien.
Godverdomme.
Je bent ongastvrij.
Al goed. Laten we de man niet wachten.
Mr Shaw.
Wie is dat? - Ik dacht dat we het erover hadden...
De lange man.
Ik dacht dat je zei dat Olivia hem vermoordde.
Dit is duidelijk van daarvoor, nietwaar?
Mijnheer bevalt me prima. Aanvullende verzoeken tot wijziging.
Hier. Het is van het hoofdkantoor.
Waarom heb je zoveel stroom nodig? - Verzekering.
Wat zit er in die karren?
Dus dit is het soort dingen waar we ons normaal tegen verzekeren.
Ja, je werk, je belangrijke werk, je nalatenschap...
Het is bijna klaar.
Je moet deze wijzigingen doorvoeren, want jij gaat het niet voltooien.
Ik ben er mee bezig. - Mooi.
Morgenochtend.
We gaan. Maak dat ze er in de ochtend zijn.
Mijn vader.
Hij werkt met hen samen.
Laten we uitzoeken waarom.
Goed, stelletje nietsnutten, we gaan ervoor.
Jij...
speel iets waarop je kunt dansen.
De volgende keer dat een man in deze stad om een zure whisky vraagt,
kun je er maar beter klaar voor zijn.
Wat krijgen...
Adios, amigos.
Raritan...
Elliot.
Kat?
Goed.
Goed, wat is dit in vredesnaam?
We volgen deze karren urenlang.
We stoppen niet.
Je hoort hier niet te zijn.
Kat, wanneer is dit in vredesnaam? Je bent zoveel...
Wijzer is hopelijk het woord dat je zoekt.
Ja. - Er was een stad.
Hij was bij hen. Het leger van de twaalf apen.
Elliot,
wat ben je aan het doen in het verleden?
Je begrijpt het niet. Ik bouwde iets de afgelopen tien jaar.
Ik bouwde iets monumentaals.
Een onderzoeksschip.
Een ark die door de tijd kan reizen.
Elliot, lieve God,
vertel me niet dat je...
Het heet Titan.
Dat is genoeg, Hannah. - We moeten hem nu opsluiten
en beslissen hoe we hem ondervragen.
Dat zal niet nodig zijn.
Hij heeft Titan gebouwd.
Ze pakten zijn werk niet. Hij gaf het aan hen.
Hoe kun je zo kalm zijn?
Waarom wil je hem niet hier en nu vermoorden?
Er zijn weinig mensen
wiens dood je meer overweegt dan degene met wie je trouwt, dat verzeker ik je.
Moeder, als je denkt dat ik genadig ben...
Er zijn gemener wapens.
Messen die dieper, langzamer snijden,
pijnlijker.
Wat is dit allemaal?
Welkom in de toekomst, Elliot. Het is geschiedenis.
Is dit... - Ja.
Goed, ik wil wat verdomde antwoorden en wel nu.
Wat is er in godsnaam gebeurd met alles?
Het verleden, de toekomst, deze plek, mijn machine?
Waag het niet. - Wat doe je hier?
Wie is zij in vredesnaam?
Hannah, als je het niet erg vindt,
ik wil even alleen met je vader zijn.
Het is baby Titan.
Kijk wat er met het land wordt gedaan, de bomen.
Klinkt logisch. Waar anders zou je een tijdreizende stad bouwen dan in het verleden?
Waarom niet in de toekomst? - Geen werklui. Iedereen is dood.
Hier kunnen arbeiders zonder vragen verdwijnen.
Laten we het eens van dichterbij bekijken.
De karren.
Dat is een Jonesy-kern.
De technologie komt van de toekomst. Het frame hier is in het verleden gebouwd.
Waarom brengen de Primairen ons hierheen?
Waarom nu?
Geen idee. IJsberg Titan voordat de Titanic gaat?
Zelfs ik kan dat begrijpen.
Wat bedoel je, zelfs jij?
Drie van onze jongens dood gevonden in het bos buiten de stad.
We hebben een indringer. Sluit alles af.
Daar.
Ze heeft je echt gered.
We gaan.
Ik wist het niet.
Ik kon hier onmogelijk iets van weten.
Of van haar. - Begin hiermee.
Ze financierden mijn onderzoek al jaren. Ze zeiden dat het een verzekering was.
De toekomst redden.
Ze bespeelden je ego, Elliot. Het is een heel simpel instrument.
Het was bedoeld om ontdekkingen te doen,
niet om de geschiedenis te veranderen, maar om het beter te gebruiken.
Wil je een remedie tegen kanker? Geef me 100 jaar. Ik ben morgen terug.
Jij bent geen redder.
Jij bent Oppenheimer met een blinddoek.
En jij bent een moeder.
Ik denk dat we allebei zijn geworden, wie we nooit wilden zijn.
Ik veranderde van gedachten toen je vertrok.
Ik ben niet vertrokken. Ik heb dit niet boven jou gekozen.
Ik moest voor jou kiezen, alleen voor jou.
Jij wilde een nalatenschap. - Ik wilde een gezin, Kat.
Iets dat we samen konden maken en
zien groeien en dat hij of zij er zelf achter kwam.
Het trillen. Wat is dat trillen?
Splinterstraling.
Dodelijke blootstelling door te proberen te ontsnappen uit jouw meesterwerk.
Vier weken. Zes maximaal.
Niemand weet het. Zij zeker niet.
Ik wist niet hoe ik een moeder moest zijn.
Mijn moeder leerde mij dat nooit.
Mijn vader hield van me met ansichtkaarten en verjaardagschocolade.
Ik wilde geweldig zijn in iets waarin ik goed was...
niet bang voor iets waar ik niet goed in was.
De dag dat je me vertelde dat je zwanger was,
voelde het alsof ik de Nobelprijs won, dat ik het wiel had uitgevonden.
Toen je zei dat je er de volgende dag niet zou zijn, dan...
heb je ons werk gestolen en ben je vertrokken.
Ik dacht dat het het enige kind was dat ik nog had.
Man, het kostte ons 20 jaar om het tijdreizen uit te vinden,
maar slechts zes dagen huwelijk om elkaar kapot te maken.
Val dood.
Wat doe je? We moeten doorlopen.
Ik wil eruit. - Geen sprake van.
We zijn hier niet zomaar. Kom op. - We zijn hier niet op voorbereid.
Prima, ga maar. - James.
Als je wilt vertrekken, vertrek. Ik heb geen keus.
Zij blijft. Zij is een Primaire.
Was een Primaire.
Nu niet meer.
Hoe bedoel je? - Ik heb gelijk, nietwaar?
Ik weet niet wat er met me gebeurt.
De visioenen en de stemmen. Ze zijn verdwenen.
Wat doen we hier dan eigenlijk? Waarom zei je niets?
Omdat ze bang was. - Waarvan?
Van iedereen die zich tegen haar keert.
Ik...
Ik heb op je gewacht. Primaire.
Heb je deze dingen gezien?
Inderdaad.
Maar ik ben niet zoals jij.
Wie ben je?
Ik ben Tihkoosue van de Siksika.
Je zou echt filmtrailers moeten gaan inspreken.
Je spreekt Engels.
Toen mijn familie werd vermoord, ben ik opgevoed door jouw soort.
Later keerde ik terug naar dit land.
Nu bloedt het.
Als ik drink, kan ik hen zien.
Wie?
Degenen die jou lang geleden hierheen hebben gestuurd.
Primairen?
Waar/wanneer zijn ze? Ik moet met hen praten.
Ik moet zien wat jij ziet. - Dat moet je niet.
De dood is er.
Een kijker.
Op zoek naar jou.
Olivia.
De Witness mag het wapen nooit kennen, dat de zieners voor je hebben gemaakt.
Een wapen om de demon te vernietigen. Hoe vinden we het?
Beklim de trap.
Sla de bel.
Beklim de trap, sla de bel.
Ik hoorde dat altijd in mijn hoofd.
Wat betekent het?
Ik weet het niet.
Zestien mensen stierven in deze machine, totdat iemand dat niet deed.
Ik was het niet die het liet werken. Het was James Cole.
Het is hier een heel eind weg van de eerste dag. Weet je nog?
Je was best een showman.
Je zocht mijn aandacht en je ontving die van haar.
Hoe heette ze? Je assistente?
Emma? Ze was gewoon een meisje.
Ja, maar je had altijd een oogje op haar.
Ze was briljant.
En mooi.
Ik had al zo iemand.
Ik geef het toe, het was niet mijn beste werk.
Uiteindelijk vloog alles in brand.
Op het einde, schrapten we het splinterprogramma,
want er was nooit genoeg stroom om het goed te laten werken.
Er was nooit genoeg stroom.
Wat is er?
Ruimte zonder tijd,
is een waar zonder wanneer. Het is het Hartle-Hawking stadium.
Ze bouwen Titan niet zodat ze door de tijd kunnen reizen.
Ze willen een gat in het midden ervan slaan.
Titan kan een paradox creëren die groot genoeg is...
om de structuur van tijd en ruimte te laten wegsmelten.
Ja.
Het Rode Bos.
We zijn verloren.
Als Jennifer niets kan zien, kunnen we nergens heen.
Hé. Wat doe je?
Ik moet het zien.
Het is te gevaarlijk.
Jennifer?
Jennifer.
Altijd vooruit, nooit achteruit.
Ze hebben een wapen gemaakt. - De slang was gedoemd.
Primairen.
O, jij dwaas.
Ze zal het horen.
Ze zal het zien. Je zult haar rechtstreeks naar ons leiden.
Zeg me hoe het wapen te vinden.
Beklim de trap.
Sla de bel.
Wapen?
Welk wapen?
Wanneer is dit moment?
Waar?
Sla de bel.
James.
Dr. Railly.
1852.
Ze weet het nu.
Over het wapen. Over alles.
Ik haat naalden.
Wat doe je?
Elliot gaat terug. Ik heb het anker van Mr Cole gevonden.
Het is vaag, maar ik kan je naar hun positie brengen.
Ik ga met hem mee. Zeg niet dat ik het niet moet doen.
Zeker één van jou. - Van ons.
Kat?
Ik hield van je, weet je.
Dat deed ik. Op mijn manier.
Ik denk, ik op de mijne.
Goed. Wat zeiden we altijd?
Begin... - Splintersequence.
De twaalf apen willen Titan gebruiken om het Rode Bos te scheppen.
Wat gebeurde er met het paradoxeren van de Primairen?
Als je tijd wilt vernietigen,
moet de paradox zo groot zijn dat het onherstelbaar is.
Nucleair misschien. - Wat doen we?
Titan is gebouwd in delen en plekken door de tijd.
Het was de bedoeling om alles in één keer samen te stellen.
Rome in één dag. - Precies.
Dat daar is de hoofdtoren. Dat is het controlecentrum.
Daar willen ze al deze stroomupgrades op richten.
Er zouden karren met stroomkernen moeten zijn.
Zes. Misschien meer.
Wat wil je doen? - Blaas ze op, man.
We kunnen Titan niet stoppen, misschien kunnen we de bewapening voorkomen.
We zijn honderd jaar verwijderd van granaten of C4.
Waar gaan we... - Nee, dynamiet, man.
We hebben kratten vol.
Ze bewaren ze aan de rand van de mijn.
Nu gaan ze me zoeken.
Dus ik zal mijn eer betuigen aan de Lange Man
en houd hem afgeleid, weet je, en... - Howdy.
Jullie doen jullie Team splinterding.
Je lijkt op mijn zus.
Je hebt mijn moeders neus en mijn vaders ogen.
Ik weet niet wat je van me denkt. - Niets.
Ik heb nooit nagedacht over mijn vader.
Ik had daar nooit een reden voor.
Laten we eens kijken of ik een blijvende indruk kan maken.
Goed, ik ben aan de beurt.
Als alles fout gaat en alles gaat naar de kloten,
blijf dan niet hier, goed? Alsjeblieft.
Dit is niets, als het niet voor jou is.
Het is heet vandaag.
Waar was je?
Wat een nacht, man.
Wat een nacht, dat kan ik wel zeggen.
Heb jij familie, Shaw?
Toen ik jong was verloor ik mijn ouders.
Zeker tragisch voor hen.
Vormend voor mij.
Kinderen? - Nee.
Nou, het blijkt, mijn bleke vriend,
dat ik, tot mijn volslagen en grote verrassing,
vader ben.
Hoewel ik het nog steeds, wat je zou kunnen noemen,
aan het verwerken ben, je weet wel, ontkenning, acceptatie,
kleuren kiezen voor de slaapkamer, heb ik iets geleerd.
Er is iets dat elke vader, elke goede vader,
zou doen voor zijn kind. Wil je weten wat dat is?
Vertel eens, Elliot. Wat zou een vader doen voor zijn kind?
Vechten.
Ik begrijp het niet, waarom achtervolgt hij ons?
Ik denk omdat we hem achterlieten om te sterven.
Voel je vrij om het aan hem te vragen.
Ik heb een bericht van het hoofdkantoor. Je bent hier klaar.
Verdacht. Breng Titan naar een andere tijd.
De Witness heeft gesproken.
We hebben de architect nodig.
Titan kan zonder hem niet worden voltooid.
Maak de omgeving vrij. Start splintersequentie.
Waar ga jij heen?
Daar ben je heel goed in. - We moeten gaan.
Titan vertrekt. - Dat zouden wij ook moeten doen.
We kunnen nog steeds terug. We kunnen het nog steeds redden.
Deacon?
Vader.
Ik kon tenminste zien...
Het beste wat ik ooit deed.
Moeder, ik weet dat je ziek bent.
Ik zie hoe je hand trilt.
Het is het voorrecht van een kind
om zijn ouders aan het einde van het pad te begeleiden.
Samen.
Wat heeft hij ons gegeven?
Alles wat Elliot wist over Titan.
Ze zoeken ergens naar.
Een wapen.
Iets wat in het verleden door Primairen is gebouwd.
Gemaakt voor hen. - Om tegen je te gebruiken?
We zullen het vinden. - Zeker.
Ondertussen moet Titan worden voltooid zodat het zijn doel kan vervullen.
Heb je daar een plan voor? - Het is al in beweging.
Al een tijdje.
Waarvoor Titan ook gebouwd is, wat het ook zou kunnen doen,
Olivia heeft zeker haar wapen en ook wij moeten die van ons vinden.
Ms Goines, hoe kan ik het vinden?
Beklim de trap. Sla de bel.
Het is nog een aanwijzing. - Olivia heeft het ook. Ze is niet de enige.
Mr Deacon.
Ik weiger te geloven... - En toch.
Deze Deacon is degene die ik altijd kende. Hij is wispelturig.
Hij zal een reden hebben gehad.
Tenzij je iets kunt zien, we weten dat je dat niet kunt,
zou ik nu een stap terug zetten.
Hoe kende je het magische verhaal, Cole?
Ik meen het. Hoe?
Ik heb het je verteld. - Nee, dat deed je niet.
Je houdt iets achter, net zoals ik deed.
Nee, dat doe ik niet. - Ja, toch wel. Ik ken jou.
Wat is dit? - Cole, je moet het hen vertellen.
Wat vertellen? - Waar heeft ze het over?
Ik ben stervende.
Splinterstraling.
Project Charon.
We zijn hier allemaal op geleende tijd. We moeten het teruggeven.
Ik voor jou.
Maar zo zou het moeten zijn.
Moeders voor hun kinderen.
Wij allemaal zijn iets geweest dat,
wat ik ooit heb gemeden,
iets waar ik niet langer zonder kan.
Familie.
Ik heb maar één wens voordat ik sterf.
Laten we samenwerken.
Het verhaal kwam van een vrouw genaamd Marion.
Ze was mijn moeder.
Dit zou moeten werken, het brengt ons weer op gang.
Wat zei ik altijd, wat staat centraal in elke grote prestatie?
Mislukking.
Ben je hier om te helpen of me te bespotten met koffie?
Ik ben hier om je eraan te herinneren
dat als de dag voorbij is en de zon ondergaat,
je naar huis komt.
De waarden zijn stabiel. Goed gedaan.
Goed.
Dus objecten gaan vooruit of achteruit
maar nooit de reproductie van de eerste. Omzeil die beveiliging nooit.
Met genoeg stroom zou het de snelste manier zijn
om een gat in het universum te openen. In theorie.
Laten we die theorie niet testen. - Het spijt me.
Niet nodig.
Weet je, Emma, dit onderzoek, het is aan ons om het te beginnen.
Het is aan jou om het af te maken.
Ik weet hoe ik Titan moet voltooien,
hoe zijn doel te laten vervullen.
En die van jou.
Ja. - Begin dan...
Samen, zullen jij en ik voorgoed
in het Rode Bos zijn.
Ik zou niet liever willen.
Moeder.
Vertaling: minouhse Controle: pvdc www.addic7ed.com