NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Kevin Porter.
Jestem psychologiem w liceum Liberty.
Chcę pomóc jak największej grupie młodzieży.
Dlatego pracuję w szkole.
Nie widuję wszystkich uczniów.
Staram się mieć otwarte oczy, ale liczę, że sami się do mnie zwrócą.
Nie każdy, kto przychodzi, potrafi poprosić o pomoc.
Nie każdy mówi całą prawdę.
Wszyscy potrzebujemy kontaktu z innymi.
Zajęcia z komunikacji mi go zapewniały.
Dopóki ktoś nie odciął mojej liny ratunkowej.
Ktoś, kto rzekomo był miły.
Powiem wam kto, ale musicie zaczekać.
- Tak jak ja. - Cześć.
Kevin.
Co tu robisz w niedzielę?
Chciałem spytać o to samo. Myślałem, że będę sam.
Wezwali mnie.
Rano będę zeznawać.
Ja też. Pewnie po tobie.
Co robisz?
Początkowo nie mogłam ich słuchać.
A teraz nie mogę...
przestać słuchać.
- Przygotowujesz się? - Tak.
A ty nie?
Rozmawiałem z prawnikami. Wiem, co powiedzieć.
Postąpiliśmy zgodnie z procedurami. Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy.
Też z nimi rozmawiałam i zgadzam się z tym.
Ale świat nie usłyszy nagrania z twojej lekcji.
Chyba nie puszczą go w sądzie?
Tak mówią prawnicy.
Ale wiedzą, co się zdarzyło.
Miałeś dobre intencje.
Nie powiedziała, czego potrzebowała. Zrobiłeś, co mogłeś.
Na pewno?
Nie każdy cierpiący dzieciak potrafi wskazać, gdzie go boli.
To się musi skończyć.
Co takiego?
Wszystko.
Ludzie, życie...
Co miałaś na myśli, mówiąc, że twoje życie musi się skończyć?
Nie wiem.
To bardzo poważna sprawa.
Wiem.
Przepraszam. Nie to miałam na myśli.
Ponoć nie o to jej chodziło.
Popełniłem błąd i uwierzyłem.
Wyznała, że było jej ciężko,
ale nie wspomniała o samobójstwie.
To się musi skończyć.
Co takiego?
Czy muszę mówić wprost?
Chcę się zabić.
Gdyby tak powiedziała, zareagowałbym.
Na imprezie doszło do jakiegoś kontaktu?
Kontaktu?
Można tak to nazwać.
Zmusił cię do czegoś?
Chyba tak.
Czyli nie jesteś pewna.
Kazałaś mu przestać?
Nie.
Powiedziałaś „nie”?
Nie.
- Zgodziłaś się i zmieniłaś zdanie? - To nie tak!
Zawiadomić rodziców albo policję?
Nie!
Co to za chłopak?
Wszyscy chcielibyśmy, żeby to potoczyło się inaczej.
Co się stało?
Weszłam do jacuzzi z Bryce'em Walkerem.
Zgwałcił mnie.
Możemy mieć najlepsze intencje, ale to i tak za mało.
Gdzie Justin? Zwykle wstaje pierwszy.
Mamy go z głowy.
To znaczy?
Zniknął.
Dał nogę.
- Dzwoniłeś do niego? - Nie ma komórki.
Dostał od mamy w ramach taryfy rodzinnej.
- Jasne. - Zadzwońmy do niego.
Nie znam numeru.
- Trzeba spytać operatora. - Co cię to obchodzi?
Miał łóżko, żarcie,
nowe ciuchy i, jak się okazuje, komórkę, ale wszystkim wzgardził.
- Odpuśćmy. - Co jest?
Zeznaje w poniedziałek.
- Zależało ci na tym. Sam go przemyciłeś. - Gdzie mama?
Wczoraj się pokłóciliśmy.
Słyszałem.
Przez kilka dni pomieszka u siostry.
- Dlaczego? - Żeby dać nam czas na ogarnięcie się.
Ostatnie tygodnie były stresujące.
Wyjedźmy.
Zacznijmy od nowa. Ty i ja.
To chwilowe.
- Musimy tylko od siebie odpocząć. - Mam to gdzieś.
Nie chcę wracać do tej szkoły.
Wszyscy mnie tam nie cierpią. Ktoś w sieci nazwał mnie mordercą.
Po co czytasz komentarze?
Wyjedźmy.
- Dokądkolwiek. - Clay.
To nasz dom. Nasza rodzina.
Zrobił się bałagan,
ale go sprzątniemy.
Wszystko leży.
Wątpię, żeby dało się to odkręcić.
Niektóre dzieci nie potrafią powiedzieć prawdy. Inne nie chcą.
Nam, swoim rodzinom...
Jedzmy.
Jest niedziela, nie ma pośpiechu. Zaczekamy na nią.
Zgodziła się. Nie wiem, co jest grane.
Przed czy po przecięciu wstęgi?
Zaprosiłem ją wczoraj w szkole.
Potwierdziła? Może nie wie, że powinna.
Nie w każdym domu traktuje się Etykietę Emily Post jak Biblię.
- Zna się na tym. - Ciekawe zatem, dlaczego jej nie ma.
Rozmawialiście o wydarzeniach z ceremonii?
Chlöe się tym nie przejmuje.
Spróbuję jeszcze raz.
Co robisz?
- O co ci chodzi? - Wiesz doskonale.
Daj mu spokój.
Rozpoznajesz głos na kasecie?
Czy kiedykolwiek powiedziałeś coś równie ohydnego?
Wrobili go. Był pijany.
To nie on.
Jesteś jego matką, wychowałaś go.
Nie odbiera. Jedzmy.
Mariso?
Możemy zacząć.
Jeśli coś jest nie tak z Chlöe, musisz to naprawić.
Rozumiesz?
Tak, tato.
Kobieta, która cię kocha, zasługuje na szacunek,
a nie przykrości.
Niektórzy uważają, że muszą pewne rzeczy ukrywać,
żeby przetrwać.
Z takim wozem się nie ukryjesz.
- Hej. - Tylko tyle?
Powinieneś boksować.
W sobotę trudno znaleźć zastępstwo.
Wybacz. Sporo się dzieje.
Widzę.
Opowiesz o Lucasie?
- O kim? - O Lucasie.
Poznałeś go wczoraj i od razu zwiałeś, a dziś się nie pojawiłeś.
To nie ma nic wspólnego z Lucasem. Chodzi o proces.
I kasety.
Niezłe bagno.
Nie straciłem nikogo w taki sposób. Jeśli chcesz pogadać...
Poczuję się lepiej po zeznaniach.
Nie powinienem cię wystawiać,
ale nie chcę cię mieszać w moje problemy.
Przepraszam.
To było takie trudne?
Wal się. Owszem.
Chcesz się wyluzować i obejrzeć, jak Madryt miażdży Barcelonę?
Myślisz, że lubię piłkę?
Meksykanin i gej. Da się inaczej?
Fakt. Jesteśmy umówieni.
Możemy myśleć, że wiemy, co przechodzą,
ale każde z nich przeżywa...
wszystko po swojemu.
Poproszę dużą colę
i średni popcorn z masłem na połowie,
ale nie tej dolnej.
Wsypcie całość i polejcie masłem tylko lewą stronę.
To ważne.
Tylko połowę.
Poproszę to samo.
Co jest?
- Wybacz. Kibel. - Tyler...
Ja pierdolę...
Cholera.
Myślą, że tylko oni tak się czują i nikt nie będzie w stanie ich zrozumieć.
SKLEP Z GRAMI
JEDEN GRACZ
Obrona!
Po lewej!
Naprzód!
Przeładowuję!
Granat!
Idź dalej!
Myślą, że cierpienia nie da się uleczyć.
Dlatego o nim nie mówią.
Ukrywają je, tworzą pozory.
Próbują spełnić nasze oczekiwania.
Skarbie, masz ochotę na lunch?
Jest 22.00.
To kolację. Mogę coś przygotować.
Nic już nie ma.
Wczoraj zjedliśmy większość zakupów.
Zapomniałam, ile je dorastający chłopak.
W monopolowych nie ma zbyt wielkiego wyboru.
Spójrz na siebie.
Urosłeś.
Bzdura.
Raczej się skurczyłem.
Wciąż jesteś moim wysokim, przystojnym synkiem.
Tęskniłam.
Ja też.
To nic takiego.
Coś ty zrobił? Nie chcę, żebyś tak żył.
- Wiem. - Nikt nie zasługuje na takie życie.
Czemu jesteś z Sethem?
Skarbie...
Kocha mnie.
Przestań. Znajdźmy inną miejscówkę.
Wynieśmy się stąd w cholerę.
Wiesz, że nie mogę.
Potrzebuję cię.
Obiecaj, że zostaniesz.
Dobra.
Obiecuję.
Jeśli nie chcesz wnieść przeciwko niemu oskarżenia
lub nie jesteś pewna, czy możesz,
to zostaje tylko jedno wyjście.
Jakie?
Nie zrozum mnie źle, ale można żyć dalej.
Wielu dzieciakom zaufanie przychodzi z trudnością.
Jak powiedzieć coś tak osobistego dorosłemu?
Rozumiem jej milczenie.
Siema, stary.
Dawno nie rozmawialiśmy.
Wiem, że cię sponiewierałem. Przepraszam.
Ale nic do ciebie nie mam. Serio.
Nie jesteśmy wrogami.
Pilnuj swojego nosa, a ja popilnuję swojego.
Zabieraj łapy.
Uważaj, kurwa, na ton.
I uważaj na siebie.
Nie wiem, jak przekonałeś Marcusa, ale...
Panie Jensen!
Dyrektor pana prosi.
Rozumiem, czemu nie potrafiła mi tego powiedzieć.
A GDYBY NIE CZUĆ W OGÓLE?
Pytała pani, kto to napisał?
Powiedziałam uczniom, że jestem otwarta na rozmowę.
Zawiadomiono rodziców?
Chciałam, żeby klasa była schronieniem,
w którym uczniowie mogą dzielić się myślami.
Wtajemniczenie rodziców zawiodłoby ich zaufanie.
Czy podjęła pani jakieś kroki, poza dyskusją,
by pomóc uczennicy w potrzebie?
Owszem, poinformowałam o dostępności pomocy,
podałam numery telefonów zaufania.
Kazała jej pani szukać pomocy gdzieś indziej?
Udostępniłam wszelkie środki, w tym mój czas.
Nie mam więcej pytań.
Pani Bradley, liściki są anonimowe,
ponieważ to sprzyja szczerości.
- Zgadza się? - Tak.
Chciałam, żeby uczniowie czuli się komfortowo, stąd anonimowość.
Gdyby zawiadomiła pani rodziców,
uczniowie mogliby przestać je pisać?
Tak. Zaufanie to podstawa.
Młodzież rzadko nim kogoś obdarza. Łatwo je utracić.
Czy w tamtym semestrze otrzymała pani tylko jeden niepokojący liścik?
Nie, było ich mnóstwo.
To prawda, że oferowała pani pomoc uczniom w potrzebie?
Tak. Poruszałam ten temat na każdych zajęciach.
Zatem Hannah nie chciała zostać zidentyfikowana?
Sprzeciw. Spekulacja.
Podtrzymuję.
Hannah postanowiła się nie ujawniać
ani nie przyjmować pani oferty pomocy.
- Zgadza się? - Tak.
Nastolatki często nie wiedzą, jakiej pomocy potrzebują
ani jak o nią poprosić.
Nie mam więcej pytań.
Zawiadomiłem mamę
o twojej nieobecności w piątek.
- Już z nami nie mieszka. - Stąd nieobecność?
- Nie. Zrobiłem sobie wolne. - Rozumiem.
Akurat tego dnia, którego wyciekły kasety Hannah?
Powiesz mi, że to nie ma ze sobą związku?
Mam dziewczynę w szpitalu psychiatrycznym.
- Odwiedziłem ją. - To było zaplanowane?
Z nią owszem.
Ostatnio mam mało cierpliwości.
Porozmawiajmy o prawdziwym problemie.
Twoim zachowaniu. Muszę wiedzieć, czego ci trzeba,
bo nie chcę, żeby ktoś ucierpiał.
Ucierpiały już dwie osoby,
ale nie wolno o tym mówić.
Obawiamy się efektu Wertera.
Usiłujemy was chronić.
Milczenie ma nas chronić?
Uczniowie, którzy rozmawiają o Hannah,
mogą uznać, że samobójstwo to rozwiązanie.
Sposób, by inni poczuli ich cierpienie.
Sposób na życie po śmierci.
Która z kaset to sugeruje?
Ten, kto wrzucił nagrania do sieci,
wierzy, że historia Hannah powinna żyć wiecznie.
A może tylko chce dyskusji.
Nie rozmawialiśmy o takich sprawach.
Rozmawialiśmy. Z psychologiem, na zajęciach...
To nie rozmowa, a nauczanie.
Clay...
Dobra.
Wiem, że uważasz mnie za wroga,
ale uczę młodzież od 30 lat
i najważniejsze jest dla mnie wasze życie i bezpieczeństwo.
Żyję.
Największe zagrożenie stanowi wiara w to,
że samobójstwo Hannah jest czymś więcej niż tragiczną śmiercią.
Hannah nie jest bohaterką ani wzorem do naśladowania.
Musimy pogodzić się ze smutną prawdą,
że odeszła na zawsze.
Pogodziłem się z tym.
Nie wydaje mi się.
Dlatego zmienię ci plan lekcji.
Zapiszę cię na zasady asertywnego działania.
- To kara. - Nie.
To pomoc w radzeniu sobie z uczuciami.
Przesłuchał pan kasety?
Nie.
Powiedział mi o nich pan Porter,
ale od razu przekazaliśmy je adwokatom.
Nie słuchałem ich.
A powinien pan.
Co było po tym, gdy pozwolił jej pan wyjść?
Nie „pozwoliłem” jej wyjść.
Poprosiłem, żeby wróciła, ale nie posłuchała.
- Gdzie zapisuje pan wizyty? - W kalendarzu.
Rozpoznaje pan ten?
Tak. Jest mój.
Dowód rzeczowy numer 17.
Zapisał pan wizytę Hannah?
Chyba tak.
Brakuje strony z tego dnia, czyli 9 października 2017 r.
Wydarł ją pan?
- Tak. - Często pan to robi?
Ja...
Zrobiło się duże zamieszanie,
gdy wyszło na jaw, co zrobiła Hannah.
Wspomniała panu o incydencie,
lecz nie była konkretna.
Co powiedziała?
Że doszło do tego na imprezie.
Do incydentu z tym chłopakiem.
Określiła jego naturę?
- Zasugerowała, że był intymny. - Czy po tej rozmowie miał pan wrażenie,
że Hannah została zgwałcona przez ucznia liceum?
Nie użyła słowa „gwałt”.
Nie dała tego jasno do zrozumienia.
Nie powinien się pan domyślić?
Powinienem zadawać pytania. I to zrobiłem.
Ale Hannah miała opory, by się przede mną otworzyć.
Wysłał ją pan do psycholożki?
Nie zdążyłem, bo wyszła.
Nie użyła słowa „gwałt”,
ale czy teraz uważa pan, że Hannah zgwałcono?
Wtedy nie byłem przekonany, ale...
teraz jestem.
- Napastnikiem był uczeń szkoły? - Tak.
- Kto dokładnie? - Sprzeciw. Spekulacja.
Świadek zeznał,
że Hannah nie wskazała domniemanego sprawcy.
Pan Porter uważa, że ją zgwałcono,
a co za tym idzie, że przyszła do niego z problemem.
Reakcja szkoły
i nieukaranie sprawcy są znaczące.
- Oddalam. - Ponowny sprzeciw.
To naruszenie zasady poufności.
Świadek nie wszedł w posiadanie tej informacji poufnie.
Zezwalam.
- Wysoki Sądzie... - Bez dyskusji.
Czy zna pan nazwisko ucznia, który zgwałcił Hannah Baker?
Przypuszczam, że zrobił to Bryce Walker.
Szukałem cię.
Wybacz, że nie oddzwoniłam.
Zajmowałam się siostrą, mama pracowała.
W piątek zaczęliśmy rozmawiać o kłamstwach Hannah...
„Każda laska chce zostać zgwałcona”?
Co to ma znaczyć?
Poniosło mnie.
Byłem wstawiony, a ten gnojek mnie wkurzył.
Wiesz, do czego są zdolni zazdrośni ludzie.
Co z Hannah?
Dobra.
Bzyknęliśmy się.
Dla mnie to nic nie znaczyło, ale ona dostała fioła.
Powiedziała to, żeby się na mnie odegrać.
- Dlaczego nic nie wspomniałeś? - Wybacz, powinienem był.
Nie chciałem mówić źle o zmarłej.
To, co ją spotkało, było potworne.
Nie chciałem...
żebyś tego wszystkiego słuchała.
Bałem się, że uwierzysz.
Okej.
Ty...
wiele dla mnie znaczysz.
I dla moich rodziców. Brakowało im ciebie w niedzielę.
Musiałam zająć się siostrą...
Chcieli spytać, czy w lato skoczyłabyś z nami na Wybrzeże Amalfitańskie.
Chwila...
- Poważnie? - Będzie fajnie.
Czasem trzeba będzie się wystroić
i pójść z rodzicami na bankiet, ale poza tym...
tylko słońce, jedzenie i widoki.
Brzmi cudownie.
Tak.
Nigdy nie byłam za granicą. Nie mam paszportu.
Ogarniemy temat.
Co ty na to?
Letni obóz cheerleaderek poradzi sobie bez ciebie?
Stary, co robimy...
Przeszkadzamy?
Nie, spoko.
Planowaliśmy wakacyjny wyjazd do Włoch.
- Co nie? - Być może.
Muszę jeszcze zapytać mamy.
- Pogadamy później. - Jasne.
Ma dylemat, czy wyjechać na darmowe wakacje?
Skup się, kurwa, na żarciu.
Nikt nie widzi czerwonej lampki?
- Siema. - Hej.
Więc...
Jak starzy?
Mack mówiła, że mieliście problem rodzinny.
Zgarnąłem ją z kina.
Wszystko w porządku.
Mack potrafi kłamać,
ty niezbyt.
Co jest?
- Czemu ją wystawiłeś? - Ja...
Po prostu...
Kumplujemy się i randka z twoją siostrą
była dla mnie przekroczeniem granicy.
Ale ja nigdy...
W życiu nie okazałbym braku szacunku tobie ani Mackenzie.
Ja tylko...
Przepraszam.
Nie mów tego mnie, tylko jej.
Dobrze, że to wyjaśniliśmy, bo już się bałem, że jesteś dupkiem.
À propos dupków, co z Marcusem?
- Dajmy mu spokój. - Co? Dlaczego?
Zawiesili go. Tego nie przebijemy.
Jasny gwint. Bosko!
Ludzie zaczynają dostrzegać prawdziwą twarz jebanych hipokrytów.
Zniszczyliśmy Marcusa i prawie Ryana.
Pora zacząć mierzyć wyżej.
Więc to tak?
Tylko o to ci chodziło? O jego forsę?
Spadam stąd. Też powinnaś.
Kochanie...
Możesz zwiać na koniec świata, ale nie uciekniesz przed tym, kim jesteś.
Spoko.
Wystarczy, że zwieję przed tym, kim byłem.
Zabije mnie...
kiedy się dowie.
Tylko jeśli cię znajdzie.
Obskoczymy trzy miejsca:
stację, Walplex i zoologiczny Ralphiego.
Zoologiczny?
Zaufaj mi.
Zaczekamy na zmierzch, podjedziemy,
- wyładujemy graty... - I bum.
Cicho.
Cześć, Clay.
Siema.
Dobrze trafiłeś?
Najwyraźniej.
Dlaczego tu jesteś?
Z powodu wagarów, niechęci
oraz hipokryzji kierownictwa szkoły.
Nie poznaliśmy się,
ale pomogłeś mi naprawić rower.
Cyrus.
- Clay. - Stary, wiem.
Akcja z Bryce'em Walkerem była hardcorowa.
Masz jaja.
Spuścił ci wpierdol,
kaszlałeś krwią
i wciąż z nim gadasz? Konkret.
- Dzięki? - Nie, to ja dziękuję.
Co tu właściwie robicie?
Planujemy brutalny zamach na cywilizację.
Bajer.
Też się piszę.
Czy to prawda, że Hannah nie użyła słów
ani zwrotów wskazujących na to,
że doszło do napaści seksualnej?
- Tak. - Czy odmówiła wskazania napastnika?
Tak.
Czy wysłuchał pan jej,
po czym przedstawił kilka możliwych rozwiązań problemu?
Tak.
Zatem według regulaminu szkoły
Hannah nie podała informacji koniecznych
do podjęcia działań formalnych. Zgadza się?
Tak.
Zrobił pan wszystko, czego od pana wymagano,
i nie mógł pan zrobić niczego więcej.
Zgodzi się pan?
Nie.
- Zapytam inaczej... - Powiedziałem „nie”.
Mogłem zrobić więcej.
Mogłem powstrzymać ją przed wyjściem.
- Nie mam więcej pytań. - Nie wyszła ot tak.
Pozwoliłem jej.
Dziękuję, panie Porter.
Przejmę świadka.
Zaczekaj.
Nie wychodź, proszę!
Nie mogę cię puścić.
Dlaczego? Wszystko zostało powiedziane.
To nie była twoja wina.
Nie wie pan, co się stało.
Gdyby moja córka była starsza, powiedziałbym jej to samo.
Mężczyźni potrafią się kontrolować.
Wszyscy potrafią.
Kwestia przyzwolenia nie jest niczym skomplikowanym.
Wiesz? Każdy wie, czy dostał przyzwolenie.
Ten chłopak też powinien.
Panie Porter...
Posłuchaj.
To nie twoja wina.
Pomożemy ci.
A jeśli jest za późno i nie zdołam się pozbierać?
Nigdy nie jest za późno.
Nigdy.
Usiądź, proszę.
Masz przed sobą całe życie.
Całe życie.
Przetrwasz to.
Pomogę ci.
Wiele osób pragnie ci pomóc.
Hannah.
Wszystko się ułoży.
Już jest za późno.
Nie żyję.
Owszem,
ale gdzieś jakaś dziewczyna...
przeżywa to samo co ty i nie chcę, by umarła.
Słyszysz?
Próbowałem postąpić słusznie.
Zgodnie z regulaminem.
Regulamin wymaga zmian,
ale co ważniejsze...
zmian wymaga Kevin Porter.
Pani Baker, nie chciałem zawieść pani córki.
Przepraszam.
Postąpiłeś słusznie.
Szkoła się z tym nie zgodzi.
Ważne, czy jesteś w zgodzie z własnym sumieniem.
Nie sądzę, żeby to kiedykolwiek nastąpiło.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Co ze mną zrobią?
Nic nie zrani cię bardziej niż to, co czujesz teraz.
Wróćmy do domu.
- Cześć. - Hej.
Czy ty...
Czego słuchasz?
Podcastu na angielski.
- Super. - Ale...
Przesłuchałam kasety.
Wiesz o panu Porterze?
- O tym, co zeznał w sądzie? - Tak.
Trzymasz się?
Jasne.
Wierzę Bryce'owi.
Wiem, że ma dobre serce.
Na bank wszystko gra?
Z nim, i tak dalej?
Jasne.
Jak najbardziej.
Przekaż, że mu wierzę.
Spoko.
O mój Boże.
Twoi znajomi są spoko. Fajnie, że nic o mnie nie wiedzą.
Widzisz?
Gdzie Garrett?
Musiał coś załatwić.
Co myślisz o Damonie?
Obczaja cię całe popołudnie. Jest płotkarzem w liceum Waszyngtona.
Waszyngtona? Czyli to nasz rywal.
Ale uroczy.
Tak.
Sama nie wiem.
Chyba nie umiem już flirtować.
Trzeba to sprawdzić.
Czaisz?
Muszę się do czegoś przyznać.
Gdy się uśmiechasz,
zapominam o bożym świecie.
Już dawno nie usłyszałam czegoś równie miłego.
Szlag. Wybacz, muszę iść.
Na razie.
Dasz mi swój numer?
- Co, u licha, z nim robiłaś? - Tato, wyluzuj.
Nie potrafię.
Wyjaśnij mi coś.
Jak po tym wszystkim, co przeszłaś,
możesz tak się narażać?
Nie wiem.
Martwię się o ciebie.
Nowi znajomi, Nina...
Mają na ciebie dobry wpływ?
Dlaczego? Bo są czarni?
Pytasz poważnie?
Patrzyłaś na mnie ostatnio?
Serio?
O rany.
Nie wiem, tato.
Nie byłam sobą.
Myślałam, że jestem gotowa, ale...
najwyraźniej nie jestem.
Nie chcę robić z tego wielkiej sprawy.
Próbuję poukładać sobie w głowie.
W porządku.
Możemy nie mówić mamie?
Jasna sprawa.
Co ci się stało?
Nic takiego.
Ja jebię. Chyba lubisz dostawać łomot.
Dzięki za troskę.
To kwestia władzy.
Czyli?
Jedni ją mają, inni nie.
Jarzysz?
My jej nie mamy. Jesteśmy popychadłami.
Ty również.
- Myślisz? - Na bank.
Stary...
Zamierzamy odzyskać część władzy.
Co ty pleciesz?
Nie mów mu.
- O czym? - Nie możemy mu ufać.
Mamy wspólnych wrogów.
- To nic nie znaczy. - Przeciwnie.
Ma wiele powodów, żeby odpierdalać numery.
- Przyda się pomoc. - O czym mówicie?
Mocno oberwałeś.
Tak.
Chcesz oddać?
Dzień dobry.
Cześć, Alex.
Wciąż szuka pani pracownika?
Jasne.
Mógłbym zacząć od razu.
Ostatnio zrobiłem coś, fizycznie,
co uświadomiło mi, że mogę więcej, niż myślałem.
Jesteś przyjęty. Zadzwonić do rodziców?
Nie trzeba. Chcą, żebym działał.
Rozumiem.
- Działanie jest bardzo ważne. - Wszyscy mi to powtarzają.
Za bardzo skupiałem się na przeszłości.
Czasem trzeba się cofnąć, żeby zrobić krok naprzód.
Boże.
Przepraszam na chwilę.
- Karny był totalnie z dupy. - To był czysty strzał.
- Wiesz o tym. - Gówno prawda.
Co jest, kurwa?
Jasna cholera.
Co za skurwysyn!
- Sukinsyn! - Spokojnie.
- Uspokój się. - Nie pierdol.
- To mój wóz! - Panuj nad gniewem.
Dzwonię na policję.
- Oni gdzieś tu są. - Żadnych glin!
Nie żartuj...
Co, kurwa, powiedziałem? Co powiedziałem?
- Co robisz? - Odpierdol się!
- Przestań! - Spierdalaj!
Dość tego. Co do...
Szlag.
- Wybacz... - Odwal się.
Spokojnie.
- Spadaj! - Nigdzie nie pójdę.
Wypierdalaj!
Spójrz na mnie!
To tylko samochód. Naprawisz go.
Wiem, że jest twój, ale to tylko wóz.
- Czego się boisz? - Nie mogę powiedzieć.
Przestań. Spokojnie.
Jestem tu.
Jeśli ci powiem, co zrobiłem...
- Możesz mi powiedzieć wszystko. - Nie mogę.
Nie mogę.
Już dobrze.
Spokojnie.
GWAŁT
KŁAMCY LIBERTY
Gdy młodzi czują się bezsilni...
Gdy mają poczucie, że nikt ich nie rozumie...
odreagowują.
Stary!
- Ale czad! - Tak.
Masz do tego dryg.
Z moją dziewczyną...
Z byłą dziewczyną
stworzyliśmy mural w opuszczonym budynku w porcie.
Skubaniec. Szkoda, że z „byłą”.
Szkicuje?
Nerwica natręctw.
Wściekł się, gdy zrobiłem błąd w napisie na wozie Marcusa.
Numer z farbą?
- Co? - To my.
O kurwa.
Grubo.
Cholera.
Tyler, padnij!
Jasny gwint.
Mało brakowało.
Imprezują tam?
Muszę iść.
A co z wielkim finałem?
Muszę...
Coś sobie przypomniałem. Wybacz.
Kurwa!
Hannah i ja zawiedliśmy siebie nawzajem.
Gdybyśmy bardziej postarali się zrozumieć,
zaufać sobie oraz pozwolić sobie pomóc,
mogłoby się skończyć inaczej.
DAJ ZNAĆ, CZY ŻYJESZ.
TAK PO PROSTU ZNIKNĄŁEŚ?
RÓB, CO CHCESZ.
ZADZWOŃ. COŚ WYMYŚLIMY.
DOSTAJESZ TE SMS-Y?
POTRZEBUJĘ CIĘ. PROSZĘ.
Nie mogę cofnąć czasu i naprawić błędu.
Nie zmienię przeszłości.
Olivio...
Nie powinnam tu być, ale wiem, po co przyjechałyście.
Co mogę zrobić?
Zrobię dosłownie wszystko...
- Mamo? - Co tylko zechcesz.
Saro, proszę, nie zeznawaj.
Dalej!
Ognia!
Kryć się!
Musimy sobie ufać.
Prosić o pomoc.
- Dzięki, że przyjechałeś. - Znalazłem „klub”.
Gotów?
Do dzieła, kurwa.
Trzy, dwa, jeden... Dawaj.
Kurwa.
GWAŁCICIELE
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy.info.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk