NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'ów przygarnęli ludzie Którzy są bogaci
Ale Olaf ma plan Który pewnie mu się opłaci
To wyścig z czasem By uratować porwanych przyjaciół
Ale ty ratuj się Póki serial nie pociągnął cię w dół
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
WINDA WIDMO: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
- Nie znaleźliśmy Bagiennych. - Jeszcze.
Mogą być wszędzie.
Wszędzie poza Ciemną Aleją 667. To progres.
Zbyt mały.
Te biedne dzieci są zupełnie same. Muszą być przerażone.
Znaleźliście nas.
W tej historii nie ma szczęśliwych zakończeń.
Cieszę się, że was widzę.
Nigdy się tak nie cieszyłem.
Przeczytałem setki artykułów, dzienników
i więcej niż jeden ilustrowany katalog,
by zrozumieć smutną historię sierot Baudelaire.
Okropieństwa, które odkryłem, najlepiej wyrażą nie słowa,
ale dźwięk, który usłyszycie niebawem.
Krzyk przenikający ciemność.
Dzieci cieszyły się z odnalezienia przyjaciół...
- Jak nas znaleźliście? - To Klaus.
Wioletka to wynalazła.
Nie miały pojęcia, jaki lęk...
koszmar...
i potworny upadek czeka na nie w szybie windy
przed końcem tego odcinka ich życia.
Jeśli zostaniecie przy ekranie, możliwe, że też będziecie krzyczeć.
Otworzysz ten zamek?
Nie bez narzędzi. Szkoda, że nic nie widzę.
Użyj tego.
- Połącz wzory. - Potem pół obrotu w lewo.
Wiemy to z Niekompletnej historii tajnych organizacji.
Znaleźliście ją?
Przed porwaniem. Zrobiliśmy jak najwięcej notatek.
Porwano nas, ale nadal jestem dziennikarzem.
- Poznaliśmy wiele tajemnic. - O naszych rodzicach. I o waszych.
To prawda. Wszystko się łączy.
Czego się dowiedzieliście?
Najpierw ucieknijmy.
Podsłuchaliśmy plan Olafa.
Ukryje nas w rzeczy wystawionej na aukcji i jutro wywiezie z miasta.
Nie. Idziecie z nami.
To chyba obwód elektromagnetyczny. Daje światło, ale czuję też ciepło.
Ciekawe, czy...
Niekompletna historia tajnych organizacji
opisuje wiele zastosowań lunety.
Może stopi kłódkę.
- Stopiła się? - Nie. Tylko rozgrzała.
To nie zadziała. Czuję, że się przegrzewa.
Może coś innego się nada?
Podacie mi tę gazetę?
Ciepło unosi.
Co?
- Wracajmy na górę. - Odchodzicie?
Znajdziemy sposób, żeby was uwolnić.
Zbierz chustę jak najciaśniej.
- Rozumiem. Ciepło unosi. - My też się uniesiemy.
Zostanę tu ze Słoneczkiem.
Nie. Pomóż siostrze. Ale wróćcie po nas niedługo.
- Wrócimy. - Obiecujemy.
Uratowaliście nas w Prufrocku. Gdyby nie wy, bylibyśmy w szponach Olafa.
- Więc wiecie. - Co?
Po co są przyjaciele.
- Ej! Ty! - To tylko przystojny obcokrajowiec
i piękna pani niosący nieprzytomną osobę, proszę.
Myślałem, że to coś podejrzanego.
W mieście trwa obława.
Dobrze się pani bawiła?
Zdecydowanie tak.
Nie ma to jak luksusowy, 46-daniowy lunch
z marynowaną rybą i przydługą piosenką na deser.
Pochlebiasz mi, proszę.
Zanieś tego chrapacza na górę, piękna pani.
- Mam coś do załatwienia na dole. - Spoczko.
Zbieramy się, Jeremi. W górę!
POSZUKIWANY HRABIA OLAF
Wybaczcie podejrzenia.
Aktor na wolności, ostrożności nigdy za wiele.
Święta racja.
Mam nadzieję, że dotrzemy tam przed Szpetnymi i Olafem.
Czujesz dym?
Chusta!
Materiał płonie. Za gorąco.
- Co teraz? - Zmniejszę temperaturę.
Tak, by chusta się uniosła, ale nie spaliła.
Brzmi bardzo precyzyjnie.
- Ile nam zostało do góry? - Za dużo.
Jak wysoko jesteśmy?
Naprawię to.
No dalej.
Może jeśli włączę i wyłączę, to się ustabilizuje.
Zadziałało.
Jeśli temperatura się utrzyma, powinno być dobrze.
Przez chwilę myślałem, że...
Słoneczko.
W apartamencie widziałam piłę. Możemy przeciąć nią kraty.
- Olaf. - Nie może się o tym dowiedzieć.
- Jeremi! - Co się mu stało?
Nic takiego. Zemdlał w trakcie obiadu.
- Zemdlał? - Zasnął jak głaz.
Też powinniście spać. Już jakaś tam późna godzina.
- Gunter tu jest? - Co? Nie.
Czujecie to? Jakby...
zapach szkolnej bibliotekarki.
- Obudź się. - Dajcie mu odpoczywać.
Sen to naturalna potrzeba jak kosmetyki czy pozwy.
- Muszę powiedzieć mu coś ważnego. - Powiedz mnie. Jestem ważna.
A wy jesteście ważni dla mnie.
Wiem, że wydaję się być kobietą,
która spędza zbyt dużo czasu w pracy i wydaje za dużo na kolczyki.
Ale jestem waszą opiekunką. Możecie powiedzieć mi wszystko.
Pewnie nam nie uwierzysz.
Zobaczymy.
„Otwarcie Śledziowego Houdiniego sukcesem na miarę Hindenburga”.
„Modna restauracja przyciągnęła tłumy gości,
od najważniejszych bankierów po najważniejsze doradczynie finansowe”.
- Śledziowy Houdini, słucham. - Coś tu nie gra.
Czemu jesteś w restauracji?
- Wybacz, szefie. - Nowy plan.
- Znajdźcie dużą siatkę. - Największą, jaką znajdziemy.
Rozłączył się.
Bierz sieć!
To okropne. Dobrze zrozumiałam? Gunter to przebrany Olaf?
Buty zakrywają jego tatuaż, a okulary brew.
Uwięził waszych przyjaciół w mojej windzie.
Za drzwiami nie ma windy, tylko szyb.
Gesundheit.
Chce ich wywieźć z miasta podczas aukcji,
ukrywając ich w jednej z rzeczy z tego katalogu.
No włacha.
Nigdy nie słyszałam niczego mniej modnego.
To skomplikowana intryga. Jestem w szoku, że dzieci ją przejrzały.
Wasza odwaga i intelekt są godne podziwu. Muszę się napić.
Lemoniada pietruszkowa.
To najmodniejszy napój od czasu akwatycznego martini.
- Spróbujcie. - Chyba...
Spróbujcie.
- I co? - Smakuje jak pietruszka.
Niesamowite. Też ją wyczuwam.
- Pani Szpetna. - Esmeraldo.
- Wiem, co powiesz.
To nie czas na wytrawne napoje. Musimy położyć kres tej intrydze.
Gunter trafi za kraty, Bagienni się zza nich uwolnią.
Odłóżcie butelki, nie ma czasu do stracenia.
Trzeba powiadomić policję.
Najbliższy posterunek jest niedaleko.
Niestety znów musimy zejść po schodach.
Zjechanie po poręczy byłoby szybsze, ale niegustowne.
Wiem! Pojedźmy windą.
W kryzysowych sytuacjach,
podczas zagrożenia czy gdy mam złamane serce, znajduję ukojenie
w myśli, że nie jestem na miejscu Baudelaire'ów,
którzy przez nieokreślony czas spadali szybem windy...
po czym spanikowani wylądowali na sieci.
- Jest dobrze. - Co?
Jest dobrze. Wylądowaliśmy na siatce.
Nie jest dobrze. Nawet w połowie.
Nawet w 1/27.
Naszych przyjaciół porwano, a opiekunka wrzuciła nas do szybu!
Żyjemy.
Żyjecie, ale na pewno nie jest dobrze.
Wraz z Bagiennymi zostaniecie wywiezieni z miasta
i gwarantuję wam, że już nigdy nie będzie u was dobrze.
Co...
Sufler.
- „Ależ to wspaniały...” - No tak.
Ależ to wspaniały i zyskowny dzień!
Hrabia Olaf, mój były nauczyciel aktorstwa,
w końcu położy szpony nie na jednym, a na dwóch majątkach!
Twój były nauczyciel?
Od początku wiedziałaś, kim jest Gunter?
Oczywiście. Jestem aktorką.
Grałam.
Musiałam nabrać was i swojego półmózgiego męża,
że to licytator.
Rozwijasz się jako histrionka.
Histrionka?
Uwielbiam ryby.
Jesteś naszą opiekunką!
Miałaś nas chronić, a nie wrzucać do szybu,
pracować z przestępcami i okradać!
Sęk w tym, że ja chcę was okraść.
Okradnę was tak, jak Beatrice okradła mnie!
Co?
- Niewiele z tego rozumiem. - Wyjaśnię ci to.
Bagiennych porwano przez morderstwo,
do którego doszło przez podpalenie, przestępstwo drogowe,
wykroczenie, dwie zatrute strzałki, trzy pozwy i kradzież.
To bardziej złożone, niż myślałam.
- Zwykle tak bywa. - Chyba się nie nadaję.
Powinnam wrócić do bezpiecznej i uporządkowanej biblioteki.
Samotna i niespełniona.
Jako taksówkarz pojadę, gdzie zechcesz.
Ale jako wolontariusz nie chcę, byś tam wracała.
- Jesteś potrzebna. - Po co?
Mogę ci pokazać, ale po tym nie będzie odwrotu.
To daleko?
Muszę zawrócić. Złap za coś solidnego.
Historia, która zaczęła się od kradzieży, przestępstwa drogowego, wykroczenia,
dwóch zatrutych strzałek i pozwów rozwiązanych pozasądowo...
Kończy się na trzech sierotach złapanych w sieć
i dwóch, które zaraz trafią do domu aukcyjnego.
Kocham szczęśliwe zakończenia.
Jak w Wichrowych wzgórzach, których nie czytałam.
Mój kochany Olafie, byłam taka samotna, żyjąc w apartamencie
otoczona bogactwem i luksusem
z mężem, za którego wyszłam z pewnych względów, oraz z windą.
Gdybym wiedziała, że Baudelaire'owie mi cię zwrócą,
sama bym ich osierociła.
Zdrowie gwiazdora całomiastowej obławy
i stylowej kobiety, która odzyskała go po tak długim czasie.
Nasze zdrowie, kochana. Wypijmy za smak zwycięstwa.
Co to jest?
- To lemoniada pietruszkowa. - Pietruszkowa? Co to za pomysł?
Nie słyszałaś o bananowych daiquiri?
- Banany nie są w modzie. - To się okaże.
Skoro oszukaliśmy całe miasto i obezwładniliśmy twojego męża,
nadszedł czas...
na mały...
taniec zwycięstwa.
- Co? - Jeśli masz ochotę.
Dobra. Lubię tańczyć.
A co? Chciałaś...
Tańczyć! Na to liczyłam.
Na wieczorek taneczny.
- Duncan? - Izadora?
Czemu nie odpowiadają?
Może Olaf ich zabrał.
Musimy zejść na dół i sprawdzić.
- Zróbmy z siatki linę. - Może być za krótka.
- Albo za słaba. - Nie możemy zejść. A wejść?
Rury są za małe, by je chwycić. Chyba że...
Małymi rączkami.
- Słoneczko, nie! - To zbyt niebezpieczne.
Nie!
Nie wierzę.
Że nasza siostra pnie się w górę szybu,
- używając zębów? - W całą tę sytuację.
Trudno w to uwierzyć,
ale w każdym momencie komuś grozi niebezpieczeństwo,
a ktoś inny gdzie indziej radośnie tańczy i się bawi.
Świat często taki jest.
Tutaj radość, tuż za drzwiami nieszczęście,
a jeszcze gdzie indziej szansa na to, by powstrzymać złoczyńcę.
- Poczytajmy. - W podziemiach porwanie...
- Tędy. - Na pewno? Pokaż mapę.
- Wypuśćcie nas. - A w apartamencie...
śmiała ucieczka.
APARTAMENT
Przykro mi, ale sierotom wyjście wzbronione.
Perfidia Olafa dobiegnie końca.
Co to znaczy „perfidia”?
Zdradzieckość.
Jesteś mądra i masz sprawne ząbki.
Mogłabyś do nas dołączyć,
zamiast tracić majątek i życie.
Dokąd to?
WITAMY BOGACZY
Długo już tańczymy. Moglibyśmy teraz...
Zrobić piruet? Pewnie.
Kochany, te buty muszą być niewygodne.
- Może je rozwiążesz i... - High kick? Idealnie!
Dorwę cię, mała!
- Słyszałeś coś? - To pewnie marakasy.
Masz poważny problem.
Na co mi to?
Nie! Nie przekupisz mnie.
Jak wyjaśnię to, że nie ma cię w szybie?
No i po problemie.
- Chyba coś znalazłem. - „WZS”.
Bagienni o tym wspominali.
- To coś ważnego. - Olaf wykorzysta
przedmiot nr 49, by wywieźć ich z miasta.
- Co oznacza WZS? - Chciałbym wiedzieć.
Uwaga na głowy!
- Jesteś cała. - Znalazłaś coś?
- Węzeł diabelski jęzor? - Tak.
Zniknęli. Zostawiliśmy ich i znów ich straciliśmy.
Jeszcze nie.
- Nie wiemy, dokąd prowadzi. - Wiemy, dokąd trafią.
Hala Veblena.
Oby wyjście było blisko. Już prawie ranek.
PERYFERIA
Czemu jest tu tajne przejście? Myślisz, że Jeremi o nim wie?
Esmeralda pewnie wie i powiedziała Olafowi.
- O co jej... - Patrzcie.
Popiół?
- To Olaf. - Na pewno?
Widziałeś tatuaż. To musi być on.
- Teraz już wiem. - Teraz wiesz.
- Ale cukiernica? - Tak.
Trudno uwierzyć, że coś tak małego spowodowało tyle szkód.
I śmierć tylu osób.
Nie przeczę, ta praca jest niebezpieczna. Straciłem przyjaciół i współpracowników.
- Nawet brata. - Czemu to robisz?
Z palącej potrzeby.
Co chwilę wybuchają pożary i ktoś musi je gasić.
Ty się do tego nadajesz.
Zaczęło się od cukiernicy skradzionej Esmeraldzie Szpetnej,
ale skończy się wraz z Olafem.
- Jesteś z nami? - Tak.
- Do smutnego końca? - Będzie taki?
- To się okaże. - Jak szybko?
Jak szybko umiesz jeździć?
Może Bagienni są na górze.
- Co? - Jak?
- To nasz dom. - Czemu tajne przejście
łączy windę przy Ciemnej Alei 667...
z naszym domem?
Co to znaczy?
„Co to znaczy?”
Chciałbym móc odpowiedzieć na to ważne pytanie Słoneczka.
Otwarcie włazu wśród zgliszcz domu Baudelaire'ów
było jak otwarcie tajemniczej szkatułki,
która znajdowała się w moim posiadaniu przez wiele lat.
W środku była mapa.
Spędziłem długie godziny, studiując przerywane linie
oznaczające podziemny tunel
biegnący od szybu windy przy Ciemnej Alei 667
do domu Baudelaire'ów.
- Rodzice o nim nie wiedzieli. - Jesteś pewien?
Zegar tyka.
Racja. Pospieszmy się. Aukcja się zaczęła.
Aukcja, proszę, się zaczęła.
Przedmiot numero jeduno
to list gończy za przystojnym złoczyńcą Hrabim Olafem.
Zacznijmy od pięciu. Mamy pięć?
Pięć?
Czy to... Nie.
Cztery i pół. To piękny plakat.
Dorzucimy paczkę gumy.
Z drogi! Spieszę się!
Pan Poe?
Baudelaire'owie? Czemu tu jesteście i to tacy brudni?
„Sieroty Baudelaire w proszku”.
Niech no tylko czytelnicy Dziennika Punctilio to zobaczą!
Nie ma czasu. Proszę nas podwieźć.
Nie ma czasu na podwózkę.
- Spieszę się na aukcję. - My też.
No nie wiem. Wstęp tylko na zaproszenie.
To aukcja charytatywna, więc zróbmy dobry uczynek.
Może wejdziecie jako moi goście.
Nie pobrudźcie tapicerki.
Ten piękny śledź będzie doskonałą ozdobą każdego domu,
firmy czy, jak to się mówi, poczekalni u dentysty.
- Na kontynencie ryby to owoce morza. - Słuszna uwaga.
W katalogu jest złoty łosoś,
ale go zastąpiliśmy, bo teraz śledzie są w modzie.
Musimy wylicytować jedną rzecz.
Nie wydaje mi się.
Cieszę się, że interesują was takie wydarzenia,
ale nie zezwolę wam przepuścić fortuny na zbędne rzeczy.
Patrz, kochanie, drewniana łyżka z oczkami!
Powalczmy o nią.
Miłej aukcji.
Nie macie zaproszenia.
Olaf chce nas schwytać. Jeśli nas wpuścisz...
- To jakbyś nas schwytał. - Muszę pomyśleć.
Jesteśmy bogaci i nie lubimy czekać.
Mamy osiem i pół.
Osiem i pół od pana Felliniego.
Chcę wylicytować czerwonego śledzia z restauracji, w której pracuję.
Sprzedany! Pracownikowi restauracji za nieznaną kwotę.
Oto przedmiot numer 48.
Waza z kwiatową dekoracją. Bardzo delikatna i bardzo modna.
Daję 20.
A teraz, proszę, przedmiot numer 49 idzie pod młotek, jak gdyby nigdy nic.
- To WZS. - Nie spóźniliśmy się.
Możemy licytować za nasz majątek?
Testament waszych rodziców na to nie zezwala.
Wylicytuje pan to za nas? Od tego zależy życie naszych przyjaciół.
Tylko bez hiperboli. Ale mogę trochę policytować.
W końcu awansowałem.
- To prawda. - Co to jest WZS?
Tu Larry Twój-Kelner. Weszłaś?
Jeszcze nie, ale wejdę. Mam zaproszenie.
Taktonia Fryzjer.
Agenci zinfiltrowali aukcję.
Może zdążymy pomóc.
- Jadę 95 km mimo ograniczenia do 90. - Gazu.
Dziś zakończy się ten festiwal rozpaczy.
WZS nie trzeba nikomu przedstawiać. Znany jest na całym świecie
w obcych i nie tak obcych krajach.
Lemoniady pietruszkowej?
Jak widać, WZS to wspaniały okaz.
Bardzo duży z kilkoma dziurkami wydłubanymi w ostatniej chwili.
Drogie panie, proszę obrócić przedmiot,
żeby licytujący zobaczyli go ze wszystkich stron.
Osobiście uważam się za mężczyznę.
Gdzie są te zaawansowane wiekiem kobiety? I jeden facet.
Ten z alternatywnymi palcami.
Zaczynajmy licytację.
Właśnie. Tak postąpiłby każdy prawdziwy licytator.
Dobrze, proszę. Zaczynajmy.
Daję 20.
- Pięćdziesiąt. - Pięćdziesiąt pięć.
Mamy 55 od niepomocnego bankiera.
Daję 60!
- Przeciwko mnie? - Będzie ładnie wyglądać w łazience.
- Siedemdziesiąt. - Osiemdziesiąt.
- Dziewięćdziesiąt. - Ojej.
Robi się drogo. Aż tak wam zależy?
- Prosimy. - No dobrze.
Sto. To moja ostateczna oferta.
- Sto dwanaście. - Sto trzynaście.
- Sto dziewiętnaście. - Sto dwadzieścia jeden.
Sto dwadzieścia.
Złotko, 120 to mniej niż 121.
- Tak? - Tak!
Przepraszam. Daję 200.
Co mnie to, nie moja forsa.
Nie możemy już licytować.
- Nie chcę was rozpuścić. - Dajmy szansę innym.
Mamy 200, proszę, od kogoś, kto potem zbierze ochrzan.
- Proszę zabrać przedmiot. - Nie tak szybko.
- Jeremi? - Tak. Przepraszam za spóźnienie.
Nie mogłem się obudzić. Pewnie coś zjadłem.
Mnie też zaszkodziły śledzie.
Witam państwa, jestem Jeremi,
dumny opiekun prawny Wioletki, Klausa i Słoneczka Baudelaire.
Odkąd znaleźli się pod moją pieczą,
zachwycili mnie swoją inteligencją,
determinacją i urokiem.
Przynajmniej gdy byłem przytomny.
To szlachetne dzieci. Tak jak ich rodzice.
Dlatego jeśli zależy im na dużym kartonie z dziurami,
to go dla nich zdobędę.
Dwieście cztery!
Miłości mego życia, nie bądź idiotą.
Nie wiesz, co się tu dzieje. 205.
Esmeraldo, miłości mego życia, mam dość takiego traktowania. 206.
A może ja mam dość ciebie. 207!
Może ja mam dość was obojga! 208.
Mam dość porażek i bezradności w obliczu zdrad i klęsk. 209!
Mam dość własnego kryzysu egzystencjalnego
i wszechobecnych książek w twardej okładce! 210!
Dwieście dwanaście!
Snicket.
Nie masz zaproszenia. 213!
Ale mnie boli głowa. 214 i pół!
Mam doktorat z boksu. 215!
My też! 216!
Nie wiem, czemu moja sekretarka walczy z tymi paniami. 217!
Ukradzione mężowi 218!
Dwieście dziewiętnaście!
Kwadrans po jedenastej.
Mamy 11.15 od kogoś, na kogo nie muszę już krzyczeć.
Po raz pierwszy, po raz drugi...
Co ona powiedziała?
Powiedziała tysiąc.
Skąd Słoneczko ma tyle pieniędzy?
Była recepcjonistką w szkole,
ale nie sądziłem, że tyle zarabia.
Aktualna cena to tysiąc.
Proszę. Niech mała dziewczynka da duże pieniądze tej pięknej pani
i to koniec aukcji.
To koniec twoich intryg.
Jak śmiesz?
Nie otworzycie, póki nie zapłacicie. To nielegalne.
- Tak jak licytowanie dzieci. - Nie wszędzie.
Zaraz wszyscy zobaczą Bagiennych i że złamaliście prawo.
Bagiennych? Niech tylko czytelnicy Dziennika Punctilio się dowiedzą!
- Baudelaire'owie! - Duncan!
- Izadora! - Bagienni!
- Serwetki? - W pudle były serwetki?
Oczywiście! „Wielce zgrywne serweteczki”. Co innego mogło znaczyć WZS?
No właśnie, proszę. Co innego mogło znaczyć WZS?
Niech ktoś je zapakuje do czarnego, długiego pojazdu.
Są brudne i mają porwane ubrania.
- On też! - Porwane? Porywająco głupi zarzut.
Jestem...
Na kostce ma tatuaż oka!
To nie Gunter! To nie żaden obcokrajowiec!
Aresztować go!
Niech tylko czytelnicy się o tym dowiedzą!
Spokój! Nie obwiniajcie obcokrajowców o swoje problemy.
To nie obcokrajowiec! Pochodzi z kraju, w którym jesteśmy!
To nie powód, żeby go aresztować.
To przestępca.
Klaus ma rację. Trwa całomiastowa obława na tego człowieka.
Spowodował wiele bólu i cierpienia,
nie wspominając o ciężkich negocjacjach w Mecenacie Mnożenia Mamony.
Zaczekajcie! Zanim go osądzicie, muszę coś powiedzieć.
Znalazłam się na szczycie drabiny sukcesu
tylko dzięki własnej ambicji i wielkiemu spadkowi.
Przez tygodnie męczyłam się,
by zostać szóstą najważniejszą doradczynią finansową w mieście
i posągową ikoną władzy, która tak pięknie przed wami stoi.
Miałam u swych wyjątkowo małych stópek cały świat. A jednak...
czegoś mi brakowało.
Dopiero gdy zaprosiłam do swojego domu trzy sieroty,
zdałam sobie sprawę, o co chodziło.
O Hrabiego Olafa. To geniusz! Wybitny nauczyciel aktorstwa.
Wrócił do mego życia wypełnionego latami samotności i sukcesów,
i pomógł wcielić w życie bezwzględną,
może nieco zbyt ostrą zemstę.
Mój chłopak, Hrabia Olaf.
Najprzystojniejszy i najmodniejszy mężczyzna w mieście.
Jak możesz tak mówić? Jesteś moją żoną.
Poza tym bezwzględni porywacze nie są w modzie!
Święta racja. Nie jesteśmy w modzie.
I nie będzie nas w tym mieście. Szybko, Esmeraldo.
Nie pozwólcie uciec temu szubrawcowi szósty raz!
- To koniec. - Hala Veblena to twój ostatni przystanek.
Hala Veblena niemodna. Hala Miltona Friedmana w modzie.
Nie!
Szybko, zanim popłyniemy pod prąd.
- A Olaf? - Wiem, gdzie go szukać.
Hala Veblena to ostatni przystanek, ale też początek tunelu.
- Mają naszych przyjaciół. - Bagienni mieli być w kartonie.
- Widać nie taki był plan. - Nie taki był plan.
- To był czerwony śledź. - Czerwony śledź.
Czerwony śledź.
Czerwony śledź!
Określenie „czerwony śledź” oznacza nie tylko rybę,
która nabrała czerwonego odcienia w wyniku wędzenia czy lakierowania.
Oznacza także fałszywy trop taki jak pudło
z napisem WZS, które nie miało nic wspólnego z tajną organizacją
ani parą porwanych trojaczków.
Gdybym powiedział, że dwójka odważnych wolontariuszy
ściga Olafa i ofiary porwania...
- O tatuniu! - Rany Julek!
To też nie moje imię.
To byłby czerwony śledź,
bo sugerowałbym, że Olaf zostanie niebawem schwytany,
a niestety tak się nie stanie.
Gdybym powiedział, że wielka dziennikarka
i wiceprezes banku też ich ścigają...
Niech no tylko czytelnicy się dowiedzą!
...byłby to czerwony śledź.
Bo sugerowałbym, że Bagienni zostaną niebawem uratowani,
a niestety to też się nie stanie.
- Duncan! - Izadora!
Gdybym powiedział, że Baudelaire'owie trafią w bezpieczne miejsce,
to też byłby czerwony śledź.
Baudelaire'owie!
Nie możecie ścigać przestępcy ani jej chłopaka.
Musimy uratować przyjaciół.
To zadanie policji. Trwa całomiastowa obława.
- Policja nie rozpoznała Olafa. - Nie bądź taki surowy.
Też rozpoznaliście go, dopiero gdy było za późno.
A ja przebudziłem się po zdradzie Esmeraldy i długiej drzemce,
i jestem waszym opiekunem.
Obiecuję, że możecie już zapomnieć o Hrabim Olafie.
Nigdy o nim nie zapomnimy.
Ani o naszych przyjaciołach.
I o tunelu między waszą windą a naszym domem.
I o prawdziwym WZS.
To zbyt niebezpieczne.
Wiem, że się martwicie o przyjaciół.
Ale dajcie innym schwytać Olafa.
- Ze mną będziecie bezpieczni. - Nie, póki Olaf jest na wolności.
Nie będziemy szczęśliwi bez przyjaciół.
Znajdziemy ich. Możesz nam pomóc.
Prosimy.
Chciałbym mieć taką odwagę.
Wasza matka powtarzała, że mi jej brakuje.
Miała rację.
Także co do Esmeraldy, która wyszła za mnie dla tunelu.
Życzę wam szczęścia. Będzie wam potrzebne.
- Dokąd jedzie pan Szpetny? - To bez znaczenia.
Chyba nie chce być już naszym opiekunem.
Zwykle byłby to powód do niepokoju,
ale Mecenat Mnożenia Mamony zlokalizował wiele miejsc opieki,
gdy wzrosła liczba dzieci osieroconych przez pożary.
Daleko stąd leży miasto oferujące opiekę nad naszymi osieroconymi klientami.
Nazwa tego miasta jest dziwna, acz nieco znajoma.
WZS.
- Zgadzacie się? - Tak.
Cudownie.
Gdybym powiedział, że następne miejsce zamieszkania Baudelaire'ów to WZS,
to też byłby po trochu czerwony śledź,
bo sugerowałbym, że do końca
tego przerażającego odcinka swojego życia
zmierzają zupełnie sami.
Sieroty Baudelaire będą niedługo bardzo, bardzo daleko stąd,
ale też bardzo, bardzo dalecy od bycia samemu.
Dokąd on uciekł?
Daleko stąd. Ale jest daleki od bycia samemu.
- A Baudelaire'owie? - To nie koniec ich historii.
To na co czekamy?
Na czerwonego śledzia.
ODWIEDŹ WZS CENTRUM PERYFERII
Synced & corrected by -robtor- www.addic7ed.com
Napisy: Małgorzata Fularczyk