NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co jest grane?
O mój Boże! On żyje.
Mam pewną teorię.
- Czy jestem ściętą głową? - Przemienił się po ugryzieniu.
- Zostawiliśmy mózg. - Kto mógł wiedzieć?
Więc to prawda? Kurwa!
Przez cały czas leżałeś przytomny pod ziemią?
We własnych flakach.
Co za koszmar! Ale zaatakowałeś mnie.
A co ty zrobiłaś mnie? Brakuje mi gestykulacji.
Co teraz?
Nie możesz tak żyć...
- Chyba musimy cię zabić? - To pytanie?
Sytuacja jest niezręczna.
Głupio wyszło, i to z naszej winy,
ale postaramy się pożegnać cię możliwie godnie.
Puścić muzę?
Mamy radio satelitarne i masę stacji.
Nawet za dużo. Nie potrzebujemy aż czterystu.
- Racja. - Dobrze.
Czy mogę mieć ostatnie życzenie?
Niestety radio tak nie działa.
- Oferuje tylko wybór stacji. - A płacimy jak za zboże.
Zróbcie coś dla mnie, zanim umrę.
To bardzo ważne.
- Serio? Mamy wyświadczyć ci przysługę? - Pogrzebaliście mnie żywcem.
Nieświadomie.
Krosowcy. Spadajmy.
Przeniesiemy szczątki,
a z nim pogadamy w domu.
- Nie wezmę go do domu. - Masz lepszy pomysł?
Szlag by to!
Proszę.
- Jak nowy. - Mogę stać w salonie?
- Trochę tu strasznie. - Bo roztaczasz taką aurę
i nie zmieniłoby tego nawet obłożenie cię lizakami.
Co to za prośba?
Pod ziemią dużo myślałem o swoim życiu.
Byłem złym człowiekiem, egoistą,
- krzywdziłem ludzi... - Do rzeczy, głowo.
Tylko jednym mogłem się poszczycić: troszczyłem się o siostrzenicę.
Sporo przeszła i tylko ja dbałem o to,
żeby ona i jej córeczka miały co jeść i gdzie mieszkać.
To miłe.
Ten padalec cię napastował.
Ludzie nie są czarno-biali, Joel.
W gabinecie mam akt własności domu nad jeziorem Michigan.
Przekażcie go Kayli,
żeby mogła wynieść się z nory w Long Beach i zacząć nowe życie.
Zróbcie to, a będę mógł umrzeć.
Odkąd nie masz penisa, jesteś lepszym człowiekiem.
Możliwe. Na pewno mam więcej czasu.
Kayla ma tylko mnie.
Nie chcę, żeby uznała, że ją porzuciłem.
- Ni chuja... - Joel.
Zróbmy to.
Psia jego mać. Ale nic więcej.
Dostarczamy akt i kończymy z Garym.
Oczywiście. Pytałeś, czy jesteśmy podli,
ale tylko dobrzy ludzie spełniliby życzenie głowy swojej ofiary.
Polemizowałbym.
Dałam Gary’emu kawałek Serba.
Przeleciał na wylot, ale chyba mu smakował.
Pomyślałem, że zrobię nam taki regał z drewna wiśniowego.
Ładny.
I że zamiast jechać do Long Beach,
możemy wysłać siostrzenicy akt w takiej kopercie.
Spełnimy podwójnie dobry uczynek,
bo ograniczymy emisję spalin.
To ostatnia wola Gary’ego.
Kayla powinna wiedzieć, dlaczego już go nie zobaczy.
Naszym obowiązkiem jest okłamać ją w żywe oczy.
Wiem,
ale marzył mi się normalny dzień.
Też mam tego wszystkiego dość.
Ale gryzie mnie sumienie,
że przeze mnie biedna dziewczyna zostanie na tym świecie sama jak palec.
Rozumiem, po prostu miałem inne plany.
- Jakie, skarbie? - Muszę się ostrzyc.
Nie mogę tak wyglądać. Chciałem kupić drewno na regał
i odwiedzić nową chińską knajpkę.
Dawno nigdzie nie wychodziliśmy. Jak zwykli ludzie.
Możemy załatwić sprawę Gary’ego i te pozostałe.
Marzy mi się wspólna randka.
Świetnie.
Od dawna nie napisałem recenzji na Yelpie.
Obserwujący na mnie liczą.
Członkostwo w elicie to przywilej i brzemię.
Liczyłam, że po mojej śmierci z tym skończysz, ale chcę cię wspierać.
Dziękuję.
Gdzie moja ładowarka? Mamo, zabrałaś ją do piwnicy?
Cholera! Nie może zobaczyć Gary’ego.
Racja. Znów będzie nas krytykować.
- Zaraz ci przyniosę. Poczekaj! - Nie może zejść do piwnicy.
- Jeśli jej zabronimy... - Od razu tam zlezie.
Co robimy?
- Posprzątasz dziś piwnicę. - Jasne, już pędzę.
To wasza sprawka?
- Przy parku znaleziono części ciała. - Nie.
Ale nawet pasuje. Facet został rozerwany na strzępy.
CZĘŚCI CIAŁA W POBLIŻU PARKU
Może nie jesteś jedyna?
Nie bierzemy na siebie cudzych problemów. Ludzie stale się rozrywają.
- Nieprawda. - Prawda, bo tak mówię.
Mamy co robić, zostawmy tę sprawę.
Ciekawe, kto go tak urządził?
Dzięki za lunch. Było fajnie.
Dzięki za zaproszenie.
Mieszkasz sama i masz łóżko.
Przykro mi, że nic nie zjadłaś.
Nie powinienem wybierać fast foodu na randkę?
- Owszem. - Spoko.
Ale w sumie nie byłam głodna.
Jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym ci zrobić.
Niejedną rzecz mi robiono.
Znaczy, robiłem je sobie sam.
W zasadzie jedną rzecz, wielokrotnie.
Mogę wody?
Przyniosę.
Niech mnie ktoś uszczypnie.
Dobra.
Dasz radę, Eric,
każdy głupi to potrafi.
Przyjacielu, doczekaliśmy się.
Ja pierdolę.
CZĘŚCI CIAŁA W POBLIŻU PARKU
Siema, Romeo.
Jestem w łazience Ramony.
To zombiaczka i chce mnie zabić.
- Wiej. - Jest za drzwiami.
To je zamknij. Podaj adres, zaraz będę.
Sunbird 34, mieszkania 2D.
Nie pakuj się w McBean Parkway, bo korki. Jedź Magic Mountain do Rose...
Poradzę sobie.
Boże.
Mogłem się lepiej zabezpieczyć.
Przykro mi, że nie zdążysz do fryzjera.
Nie twoja wina, że trafiliśmy na korek.
Po kiego ludzie zwalniają, żeby obejrzeć materac?
Był nowiutki, a obok leżał kowbojski but. To daje do myślenia.
Przy odrobinie szczęścia zdążymy na kolację.
Chyba że pojawi się drugi but i nas wydyma.
Dzień dobry!
- Kayla Lawson? - Tak.
John i Wendy Darling, dzwoniliśmy.
Chodzi o wujka. Coś się stało?
Bez obaw. Ze wszystkiego wyjdzie z podniesioną głową.
- Zaczynasz? - Skończyłem.
Dobrze.
Naprawdę rzucił wszystko i wyjechał?
Bardzo cię kocha, ale potrzebował zmiany w życiu,
więc porzucił dobytek
i udał się do odległej wioski, żeby pomagać biednym.
- Dlaczego nie zadzwonił? - Właśnie.
Zostawił cały dobytek, włącznie z komórką.
Racja.
- Mówił, dokąd się wybiera? - Moja kolej. Chyba do Guate...
Zachował to w tajemnicy, żeby nikt go nie znalazł.
Tak lepiej.
Dla wszystkich.
Bomba! Niech mu się wiedzie!
Zawsze myślałam, że kiedyś zmaca niewłaściwą kobietę i ta go zabije.
- Nic podobnego! - Otóż to.
Wujek nie zostawił cię na lodzie.
Prosił, żeby coś ci przekazać.
Akt własności domu w Michigan. Ponad dwa hektary nad jeziorem.
Wszystko twoje.
Nie wierzę! W dzieciństwie spędzałam tam wakacje.
Jeszcze przed rozwodem rodziców. Mam stamtąd dobre wspomnienia.
Bardzo dziękuję.
Jechali państwo taki szmat drogi, żeby mi to przekazać?
Dobrzy z was ludzie.
Dziękujemy.
Staramy się, choć nie zawsze wychodzi. Dlatego chcieliśmy zrobić coś...
- Drobiazg. - Właśnie.
Kurwa! Niech cię szlag, wujku!
I was też, poczciwiny!
Co mi po prezencie, z którego nie skorzystam?
O co chodzi?
O mojego byłego.
Chodziłam z nim przez kilka tygodni.
Rzuciłam go, a teraz się mści i nie chce zwrócić mi auta.
Nie mogę mieszkać na odludziu bez samochodu!
Obudziłam dziecko.
Chyba wykonaliśmy swoje zadanie.
Gary chciał, żeby zamieszkała w Michigan.
Musimy odzyskać jej wóz.
Drewno wiśniowe jest na przecenie, a wiesz, jak szybko schodzi.
Zostanie mi sosna pospolita.
Zrobimy dobry uczynek
i jeszcze zdążymy na chińszczyznę, słowo.
Słuchaj, Kayla. Powiedz, gdzie mieszka twój były.
- Pojedziemy tam i odzyskamy wóz. - Poważnie?
Bardzo dziękuję!
Jego adres.
Nawet nie wiecie, jak to doceniam.
- Drobiazg. - Chętnie pomożemy.
Powinnam was ostrzec...
Ostrzec?
Poradzicie sobie.
Dzięki!
- Fajna sprawa, prawda? - Tak.
- Ale martwi mnie ostrzeżenie. - Zauważyłeś?
Ale czad.
- Pociekła ci krew z nosa. - To z podniecenia.
Kiedyś polizał mnie kot. Masz delikatniejszy język.
Żryj to, suko!
Nie zaatakowała cię, tylko przeleciała.
Trzykrotnie.
- Nie mogłeś dać znać? - Nie bardzo.
Minęło 40 minut. Nie spieszyłaś się, żeby mnie ocalić!
Kostium trudno włożyć i do tego były korki.
- Jechałaś McBean? - No tak.
- Fajnie wyglądasz. - Dzięki.
- Jesteś nieumarłą? - Tak.
Ugryzła cię moja mama?
Nie.
- To jak to się stało? - Nie wiem.
Pewnego ranka puściłam pawia, umarłam, a potem poszłam się przejść.
Biegacz kazał mi zejść drogi,
więc rozłupałam mu czaszkę kamieniem i wyjadłam mózg.
Ci biegacze potwornie się panoszą.
Jesteś uroczy.
- Zostawię was. - Zaczekaj.
Ponoć twoja mama choruje. Co z nią?
Lepiej. A co?
Chcę wiedzieć, czy mamy podobne dolegliwości.
Boże!
Odpadło tydzień temu, przyczepiłam na rzep.
Bez obaw, skarbie. Pomogę ci.
Może nie jest taki zły. Ma poidełko.
Pozwala ptakom bawić się przed domem.
My mamy karmnik i zabijamy ludzi.
Nie oceniaj ludzi po akcesoriach dla ptaków.
Tak?
- Boone Tarver? - Tak.
Hume Cronyn, a to moja żona, Jessica Tandy.
Przychodzimy od Kayli, by prosić, żebyś oddał jej wóz.
Masz poidełko dla ptaków, zapewne chętnie pomagasz innym.
Nie oddałbym zdzirze fury, nawet gdyby była słodką ptaszyną.
- A za 400 dolców? - Zgoda.
Szybko poszło. A za 300?
- Nie przejdzie. - Tylko sprawdzam.
Macie bialutkie buźki, więc wezmę 350 w gotówce.
Serio? Dobrze.
Właźcie.
Powiedział „bialutkie”?
Może „milutkie”? To by pasowało.
Sam nie wiem.
Usiądźcie, przyniosę kluczyki.
Dzięki, Boone.
Odstawię wóz Kayli.
Odbierzesz mnie o 20.00 i pojedziemy napchać cię chińską kapustą.
- Obiecuję. - Dzięki.
Spójrz na regał.
Sam go zrobił.
BIAŁA SIŁA
O kurwa.
Wiśnia? I to wykończenie.
Na pewno ma pilarkę ukosową.
Tego nie zauważyłem.
Połączone na pióro-wpust.
Facet jest z innej epoki.
A niech to.
- Jezu. - Prezenty to raczej nie są.
Przed tym ostrzegała Kayla. Boone jest nazistą.
Tak.
Właśnie.
Co?
Pamiętasz, jak szukaliśmy idealnego kandydata na pierwszą ofiarę?
- No i? - Leć po brezent.
Trafił się nam młody, samotny Hitler.
Pójdę zrobić lekarstwo,
a ty się zrelaksuj.
Byłbyś świetnym recepcjonistą u dentysty.
Dzięki.
Ty ze swoim opanowaniem nadajesz się na operatorkę numeru alarmowego.
Dziękuję.
Ale sobie słodzimy.
Mógłbym do tego przywyknąć.
Lecę.
Ramona jest cudowna.
Bałem się, że na pierwszy raz będę musiał prosić o pomoc kuzynkę masażystkę,
ale nie muszę już się upokarzać...
- Bo posuwasz umarlaczkę. - Nieumarłą.
Sądziłem, że moje zainteresowania
przekreślają szansę na inicjację seksualną,
a tu taki psikus.
Może czeka cię jeszcze trójkąt z syrenką i hobbitem?
Wszystko gra? Jesteś rozdrażniona.
Spoko. Zróbmy lek, żeby Ramonie nie odpadła głowa, gdy będziesz ją rżnąć.
Jeśli chcesz wiedzieć, w łóżku jestem bardzo delikatny.
Nie zabijemy go. Już uzgodniliśmy.
Koniec spontanicznych morderstw.
Jesteśmy tu sami,
a facet to potwór odpowiedzialny za śmierć milionów ludzi.
- Pośrednio. - Nie.
- Dlaczego? - Odpuściłem już fryzjera i wyprzedaż.
Jeśli go zabijemy, nie zdążę do chińskiej knajpy.
- Jesteś. - Wybaczcie.
Łyknąłem oksy i właśnie mnie trzepnęło.
- Jestem trochę otępiały. - Słyszysz?
- Mam to gdzieś. - Przytrzasnąłem palec i nic nie poczułem.
- Nic nie czuje. - Nie.
Jeśli macie chwilę,
możemy pójść na pogrzeb żydowskiej lesby
i zwyzywać jej kolorowe, adoptowane bachory.
Ideał.
- Dzięki. - Nie dziś.
- Chcę go zjeść. - Co?
Przesłyszałeś się. Przełóżmy kolację.
- Na wieczne nigdy? - A jeśli szybko się uwinę?
Czołem. Złe wieści.
Szlag.
Cwane żydki zrobiły pogrzeb wczoraj.
Zaprosiłem ekipę do nas. Coście za jedni?
Właśnie wychodzimy. Prawda?
Tak.
Nie wyjdziecie.
Aż kupicie los na loterię na rzecz naszej drużyny.
- Dzięki, lecimy. - Chwila. Macie drużynę?
Nazistów?
- Jasne. Lubisz nazistów? - Nie wiem. Jeszcze żadnego nie miałam.
- Musisz spróbować. - Zdecydowanie.
- Wezmę wszystkie. - Świetnie.
- Stówa. - Grasz, Hume?
- Szukamy jasnej gęby do drużyny. - Powiedziałeś: „jasnej”?
Jasne.
Chwila. Powiedziałeś „jasnej” czy „jasne”?
Potwierdzasz czy mnie poprawiasz?
- Co? - Chodźmy już.
Skończyłem.
Nie ruszaj się.
Podaję serum dolędźwiowo.
Pięknie pachną ci włosy.
Wyjmuję igłę... i została w środku.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Niech tak zostanie.
Pamiętaj, że cię nie wyleczyliśmy, tylko zatrzymaliśmy postęp objawów.
To świetne wieści.
Rozumiem.
Lecę do pracy. Dzięki za pomoc.
Jutro w parku trampolin są tańsze bilety.
- Idziemy? - Nie.
- A co powiesz na kino w piątek? - Nie.
Lunapark w sobotę?
- Nie. - Nie.
Nadajemy na tych samych falach.
Chyba cię spławia.
Domyśliłam się, że mama Abby cierpi na to, co ja, i że możesz mi pomóc.
Przespałam się z tobą, żeby wytworzyć emocjonalną więź.
Ale się zakochałaś?
Szanuj się, stary.
Dostałam lek i już cię nie potrzebuję.
Było miło, ale się skończyło. Do zobaczenia.
Albo i nie.
Rany.
Rodzice spanikują, gdy się o niej dowiedzą.
- Jak samopoczucie? - Mało fajnie.
Nie powinnam była ci dogryzać.
W porządku. Ciągle o niej gadałem.
- Nie chciałem, żebyś była zazdrosna. - To nie tak.
Byłam zła.
- Dlaczego? - Przeraziłeś mnie.
Myślałam, że zginiesz.
I że już cię nie zobaczę.
Wybacz.
Nie strasz mnie tak.
Nie będę.
- Muszę posprzątać piwnicę. Obiecałam. - Pójdę już.
- Dzięki za pomoc. - Dzięki.
Drobiazg.
ZAMKNIĘTE
ŻYWE HOMARY
Wybacz, że naciskałam na zabicie Boone’a,
ale wiesz, jak mi trudno hamować popędy.
Ważne, że zdążyliśmy na kolację.
Jest wyborna.
Akwarium z homarami jest świetne.
Mamy świeże jedzonko na wyciągnięcie ręki.
Owszem.
To moje akwarium.
A oni są jak homary.
Gdy zgłodnieję, odłowię jednego i schrupię.
Będzie pożywny obiadek.
Nazistowskie homary... Nieźle.
Ale teraz chciałbym rozkoszować się posiłkiem
i porozmawiać o czymś przyziemnym.
Naturalnie.
Dzięki temu nie będziemy tracić czasu na szukanie ofiar.
Koniec tematu.
Piękna ryba.
Jedzenie jest porządne, gdy podają je z głową.
A właśnie.
- Jutro musimy załatwić Gary’ego. - Tylko jak?
Może na świeżym powietrzu?
Zabierzmy go na Pike’s Ridge.
Opowiedzmy żart, a gdy będzie się śmiał, przebijmy mózg szpikulcem do lodu.
Myślałam, by zrobić to na „dwa” zamiast na „trzy”, ale to brzmi lepiej.
Wybacz. Chciałeś pomówić o czymś przyziemnym.
W porządku. Może tak wygląda nasza przyziemność.
Musimy zabić Gary’ego, ale fajnie byłoby go wystawić w Halloween.
O Boże.
Przebilibyśmy kukurydziany labirynt Andersonów.
- Jutro go zabijemy. - Na stówę.
Tłum szaleje.
Dalej!
Gary! Gary! Gary, jesteś najlepszy!
Panie i panowie, proszę o ciszę.
Witam, Detroit!
Jesteśmy w Michigan.
A zatem Michigan!
Niezła akustyka.
Siemka! Jestem Gary.
Nie dziś.
Podczas kręcenia nie ucierpiał żaden homar ani nazista.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk