NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CZARNE MUZEUM
Chodzę ulicami
Którymi kiedyś chodziliśmy razem
Każdy krok przypomina Jak bardzo się kochaliśmy
Jak mam cię zapomnieć?
Skoro zawsze coś mi cię przypomina
Zawsze coś mi cię przypomina
Urodziłam się, by cię kochać
I nigdy się nie uwolnię
Zawsze będziesz częścią mnie
CZAS ŁADOWANIA
CZARNE MUZEUM ROLO HAYNESA
CZYNNE OD 11.
ŚWIATOWEJ SŁAWY CZARNE MUZEUM
- Cześć. - Witaj.
Otwieramy o 11. Jesteś pierwsza, a dziś może być spory ruch.
Na trasie było pusto.
Ładny akcent. Jesteś z Australii?
Z Wielkiej Brytanii.
Pewnie masz dziwne brytyjskie imię, np. Esmeralda...
Jestem Nish.
- Nish? - Tak.
Nie mnie oceniać, sam się idiotycznie nazywam.
Rolo Haynes. Właściciel.
Jesteśmy tylko my.
Na pewno chcesz wejść? To nie dla tchórzy.
Dam radę.
Nie każdy daje.
Muszę zajrzeć do twojego plecaka.
- Oczywiście. - Dziś nie można ufać nikomu.
Przejdź przez bramkę,
a metalowe rzeczy włóż tam.
Jasne.
Malutki.
Wolę określenie „podręczny”.
Podoba mi się.
Pewnie przetrzepali cię na lotnisku.
Goście z imigracyjnego są megaskrupulatni.
Wszystko gra?
Tak.
To zaczynamy.
- Wakacje? - Tak jakby. Tata tu mieszka.
Ma urodziny i mama chce zrobić mu niespodziankę.
Ty nią jesteś?
Poniekąd.
- Gdzie wylądowałaś? - W Salt Lake.
- Przyjechałaś tu z Salt Lake? - Chciałam się trochę przejechać,
ale przeceniłam trasę...
Długa wycieczka dla samotnej dziewczyny.
- Nie chciałem zabrzmieć staroświecko. - Serio?
Bo zabrzmiałeś.
Gorąco tu.
Klima musiała się zrypać.
BŁĄD SYSTEMU
Wybacz.
Pieprzone systemy cyfrowe.
Nigdy nie ufaj technikom. Powinienem to wiedzieć.
Co to za przedmioty?
Artefakty kryminologiczne.
Jeśli coś zbroiły, są tutaj.
Rozejrzyj się. Bez pośpiechu.
Jeśli coś cię zaintryguje, z chęcią ci o tym opowiem.
Każdy z nich kryje w sobie chorą, smutną historię.
Tak jak nasza główna atrakcja,
ale nie uprzedzajmy faktów.
Większość ludzi tak się do niej spieszy, że nie zauważa reszty,
a potem wystawia chujowe oceny w sieci.
Bez obaw, mnie się nie spieszy.
Zatem korzystaj.
Z chęcią.
- Wygląda innowacyjnie. - Zajmowałem się neurotechnologią.
Super.
A to co? Przypomina czepek fryzjerski.
To mój pierwszy eksponat.
Rzuca światło na to, jak powstała wystawa.
- Co to? - Słyszałaś o Peterze Dawsonie?
Doktorze Peterze Dawsonie.
To jego diagnozer współczulny.
Gdy to mówię, ludzie nie dowierzają, ale to autentyk.
Super, że o niego spytałaś.
Zajmowałem się technologią medyczną. Pracowałem w Saint Juniper's.
To państwowy szpital uniwersytecki. Świetne warunki.
Stary budynek w centrum Nowego Jorku.
Dział badań na górze,
izba przyjęć na dole.
Doskonała mieszanka biznesu i opieki medycznej.
- Poważnie? - Z drogi, palancie!
Ludzie bez ubezpieczenia dostawali opiekę zdrowotną
w zamian za okazjonalny udział w eksperymentach medycznych.
Pracowałem dla tych na górze.
Jako naukowiec?
Raczej... rekruter.
- Jestem. - Uwaga.
Impuls.
- Nic. - Serio?
- Nie. - Jeszcze raz. Uwaga.
Impuls.
Nic.
Zmieniłbym dawkę, gdybym wiedział, że jest na antydepresantach.
Nie mogłeś wiedzieć.
Zły moment?
Rolo Haynes z dziesiątego piętra.
Chyba macie kłopoty,
a ja mam coś, co może pomóc.
Zajmujemy się neurotechnologią:
usprawnianie mózgu,
interfejs neuronalny
i inne cacka.
Świętym Graalem jest transfer wiedzy.
Jeden z zespołów pracuje
nad sposobem na przesył informacji z jednego mózgu do drugiego.
To Kenny.
A to Hector.
Proszę się skupić.
Naukowcy zbudowali mały labirynt i wrzucili do niego Kenny'ego.
Biegał po nim miesiącami,
aż poznał go jak własną kieszeń.
Potem...
Nałożyli mu to.
To nadajnik.
Pobiera sygnały z mózgu Kenny'ego,
które wysyłane są do Hectora,
który ma prototyp odbiornika synaptycznego.
Proszę pamiętać, że Hector nigdy nie był w labiryncie.
Chodziło o to, by przejął wiedzę Kenny'ego o labiryncie
i wyszedł z niego za pierwszym razem.
- Udało się? - Nie.
Biegał w kółko jak imbecyl.
Dlaczego pan mi to mówi?
Gdy okazało się, że labirynt to niewypał,
jeden z badaczy wylał na Kenny'ego gorącą kawę.
To bolesne, więc Kenny zaczął piszczeć z bólu...
i Hector też.
Nie odkryliśmy sposobu na przesył wiedzy...
- Tylko odczuć fizycznych. - Właśnie.
Niezwykłe. Jasny gwint.
Jeszcze niezwyklejsze jest to,
że Hector czuł ból, ale nie miał oparzeń.
Pełne doświadczenie bez uszczerbku na zdrowiu.
To jak zginął?
Pokroili go, by sprawdzić, czy nic mu nie jest.
Dzięki poświęceniu Hectora stworzyliśmy to.
Odbiornik ludzkich doświadczeń.
Jedyny w swoim rodzaju implant neurologiczny.
Dlatego mnie pan sprowadził.
Co jest wrzodem na dupie, jeśli chodzi o pacjentów?
Zdiagnozowanie problemu.
Połowa tych pacanów nawet nie potrafi opisać objawów.
Są nieprzytomni, otępiali, pijani, durni
albo maja dwa latka i nie potrafią mówić.
Może pan poczuć dokładnie to, co czuje pacjent,
ale bez fizycznych konsekwencji.
To jak czytanie w myślach.
Co pan na to?
Trzeba przyznać, że szybko skorzystał z okazji.
Bardzo chciał spróbować.
To był krótki zabieg.
Nieodwracalny, ale cóż, był pionierem.
Miał kiepskie wyniki w pracy,
więc to była jego jedyna szansa na odkupienie.
Boli, gdy dotykam?
Nie.
Jest w nim coś sprośnego. Taki nieodwracalny piercing.
Skutecznie poprawiasz mi humor.
Pora na test.
Tu wkracza do akcji nasz czepek fryzjerski.
Po nałożeniu go komuś na głowę
miał absorbować jego odczucia fizyczne i przesyłać je do implantu Dawsona.
Musieliśmy sprawdzić, czy działa.
Ten.
Houston, mamy cud.
Dawson od razu zabrał się do pracy.
Zaczął budować mentalną bibliotekę objawów.
Musiał poznać różne rodzaje bólu, by diagnozować szybciej.
Zaczął od drobnych urazów i złamań.
Później przesiadł się na większy kaliber:
poważne urazy, choroby,
późne stadia raka.
Zaciskał zęby i dzielnie wszystko znosił.
Gdy zjawiało się cierpiące dziecko z podejrzeniem zapalenia wyrostka,
lekarze wysłali je do Dawsona, żeby się upewnić.
Dobrze znał ten ból, więc wyczuwał, jeśli to było coś więcej.
Wyłapywał rzeczy, których nie podejrzewano,
nowotwory i tym podobne.
Powodzenia!
Bez dwóch zdań ratował ludziom życie.
Powodzenia.
- Będziemy w kontakcie. - Do widzenia.
To było miłe.
Dodatkowo,
jeśli mogę mówić bez ogródek,
diagnozer przydał się też Dawsonowi w sypialni.
Implant odbierał również przyjemne doznania.
Jeśli jego panna założyła niebieski czepek,
a on dostroił swój odbiornik...
nie czuł tylko swojej rozkoszy...
- Dochodzę! - ...lecz także jej.
Skurczybyk przeżywał równocześnie męski i damski orgazm.
O Boże.
Kurwa.
Chcę więcej.
Ale?
Słucham?
Świetnie się bawił. Musiało być jakieś „ale”.
Świetnie się bawił, ale...
Ale...
Przejście!
Szybciej!
Pewnego dnia trafił do nas senator Whitley.
Zemdlał na jakiejś imprezie.
Nikt nie wiedział, co mu dolega.
- W górę. - Zajmę się nim.
Dawson wkroczył.
- Ostrożnie. - Dobrze.
- Jezu! - To była ostra jazda.
- Pete? - Nie miał pojęcia, co mu jest.
- Pete? - Jeszcze chwila.
Daj mu pracować.
To ból, którego nie znał.
- On umiera. - Jeszcze chwila!
Wtedy coś się stało.
Pete?
Dawson stracił przytomność na pięć minut.
Okazało się, że senatora otruto rzadką, rosyjską trucizną.
Dawson doświadczył śmierci i powrócił do życia.
W chwili śmierci cała galaktyka synaps przestała działać.
To było tsunami endorfin,
za którym płynęła ciemna fala nicości.
Gdy się ocknął, przebadano go i wszystko było w porządku.
Był wstrząśnięty, ale cały i zdrowy.
Następnego dnia dziarsko wrócił do pracy.
Ale coś było nie tak?
Przeżyć coś takiego i nie umrzeć?
Implant od razu się zjebał.
O rany.
- Pójdę po wodę. - Dobra.
Szlag!
Jego relacja z bólem nieco się zacieśniła.
Boli jak cholera.
Teraz go pragnął.
Po tym wszystkim rzucił się w wir pracy.
Na początku się z tym krył,
ale im większy czuł ból, tym większą miał przyjemność.
Wystarczy.
Słowo bezpieczeństwa! Przestań!
- Mówiłaś, że możemy spróbować. - I spróbowaliśmy.
Tak jak ciągnięcia za włosy i duszenia.
Nie kręci mnie to. To nie dla mnie.
Lepiej już pójdę.
Nie, proszę.
Przepraszam.
Zostań. Proszę.
Pete!
Idę.
To jak z jedzeniem ostrych papryczek.
Szybko się przyzwyczajasz.
Gdy jesz jalapeño po raz pierwszy, wypluwasz je,
ale gdy próbujesz dalej, uzależniasz się.
Jalapeño przestaje wystarczać,
więc jesz coraz pikantniejsze: czerwone chilli, bird's eye,
aż dojdziesz do diabelskich scotch bonnet.
Pragnienie Dawsona rosło tak samo.
Tkwił na izbie przyjęć, czekając na soczystą ofiarę wypadku.
Jedyne, o czym myślał, to kolejne uderzenie rozkoszy.
Dajcie mi je!
Potrzebuję go!
- Saro, możesz je posegregować? - Jasne.
Pete?
- To nie twoja zmiana. - Zabierzcie go do czwórki.
Pete.
Ostrożnie.
Trzy, dwa, jeden. W górę.
Zajmę się tym.
Od razu to poczuł.
To zawał. Przewróciła się na ulicy.
Chcę się upewnić.
Wiedział, że to zawał, ale milczał.
Grał na zwłokę.
Pojął, że pociągiem bólu może dojechać aż do samej nirwany.
Ostatecznie musieli go od niej odciągnąć.
I zacząć reanimować ciocię Ethel.
Umierała na jego oczach, a on zachowywał się jak alkoholik
patrzący, jak ktoś wylewa do zlewu butelkę dobrej szkockiej.
Nie mógł pogodzić się ze stratą.
Wiedzieliśmy, że mogą wystąpić skutki uboczne.
Możemy spróbować go wyłączyć, ale trochę to potrwa.
Nie mogę odciągnąć ludzi od innych projektów.
Pracują nad ważnymi sprawami.
Ale zajmiemy się tym.
Na razie nie zbliżaj się do pacjentów.
Idź do domu, zrelaksuj się i obejrzyj jakiś serial.
Nikt nie mógł przewidzieć tego, co stało się potem.
Policja przypuszcza, że jest to ciało
zaginionej prezenterki pogody Denise Stockley...
Na miejscu jest wielu policjantów.
Spójrzmy na kalendarium...
Dawson całymi dniami gnił w domu.
Doświadczał zespołu odstawiennego.
Ostatni raz widziano ją w piątek, 15 września...
Nie miał pacjentów, z których mógł wyssać ból.
Dlatego zaczął zadawać go sobie samemu.
...za jej powrót lub wszelkie informacje...
Spędził cały tydzień na okaleczaniu się.
Tu odciął, tu naciął.
Był lekarzem, wiedział, na ile może sobie pozwolić,
żeby nie kipnąć.
Ale wciąż było mu mało.
To mu nie wystarczało.
Gdy robił to sobie, brakowało kluczowego składnika.
Strachu.
Ciało migdałowate to taki mały dynks w mózgu.
Gdy się boisz, wybucha jak bomba wyostrzająca zmysły.
Strach pacjentów gapiących się w sufit,
towarzyszący atakom agonii...
To w nim się rozsmakował.
Pasował do bólu,
uzupełniał go jak czerwone wino stek.
Możesz wywołać u siebie ból, ale nie strach.
Do tego potrzeba ochotnika.
Dawson praktycznie dochodził, gdy go znaleźli.
Delektował się koktajlem strachu, bólu i śmierci.
Powiedz, że go zamknęli.
W szpitalu.
Skończył w stanie wegetatywnym.
To dobrze.
Dalej tam jest.
W śpiączce głębokiej jak ocean,
ale podobno wciąż ma ten sam wyraz twarzy.
Błogi.
Jakby był na haju.
Jaja sobie robisz?
Zmyśliłem wzwód. Nie mogłem się powstrzymać.
- Ciekawa historia, nie? - I to bardzo.
O rany.
Chcesz wody?
- Nie trzeba. - Żaden problem.
Dziękuję uprzejmie.
Dlaczego odszedłeś z tej branży?
Nie od razu.
Nie porzucono badań tylko dlatego, że Dawsonowi odbiło.
TCKR dopracowało system
i stworzyło cyfrowy transfer świadomości.
Dziś nazywają to cookiesami.
Mówisz o zgrywaniu starych ludzi na chmurę?
To było znacznie wcześniej.
Nie mieliśmy jeszcze tak realistycznego środowiska VR.
To, co robiliśmy, było bardziej organiczne,
wręcz prymitywne.
Jak to?
Zadajesz więcej pytań niż przeciętny gość.
Moje auto wciąż się ładuje, więc mam czas.
Zatem pokażę ci coś innego.
Część tego, nad czym pracowałem.
Urocze?
To jeden ze smutniejszych eksponatów.
A nie wygląda.
Miałaś kiedyś tak, że nie mogłaś wyrzucić kogoś z głowy?
Tak.
Kilka lat temu chłopak spotkał dziewczynę.
Nazywał się Jack, a dziewczyna...
- Jill. - Carrie.
Babeczkę?
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Teraz ty jesteś szeryfem? - Tak.
- A ja więźniem? - Ma pan kłopoty.
To mnie aresztuj.
Aż jego fiut wycisnął w nią dziecięcą pastę,
która się zagnieździła.
Niedługo potem urodził się chłopiec,
Parker.
Bum, stali się rodziną,
chodzącą reklamą świetlanej przyszłości.
Szczęśliwi jak diabli.
Zrobię wam zdjęcie.
Ustawcie się na tle jeziora.
- Dobra. - Gotowi?
Parker.
Pomachaj do mamy.
Carrie wpadła pod samochód i trafiła do Saint Juniper's.
Wróć do mnie.
Wróć.
Lata mijały.
Jack odwiedzał ją co tydzień,
puszczał jej nagrania głosu syna, opowiadał o pierdołach,
jednak nigdy się nie obudziła.
Ale testowali na niej komunikator,
który pozwala ludziom w śpiączce odpowiadać.
Kupiłem ci odświeżacze powietrza. Leśny?
Dobra.
A cytrusowy?
Załatwione.
Nagrałem też Parkera śpiewającego z dziećmi.
Chcesz posłuchać?
Mrugaj, mrugaj gwiazdko ma
Cudna jest uroda twa
Jesteś partnerem kobiety z 302, Carrie Lamasse?
Jack?
Jestem Rolo Haynes, reprezentuję Neuro R&D dla TCKR.
Mamy projekt, który może zaciekawić kogoś w twojej sytuacji.
Jakiej sytuacji?
Chodzi o coś, co może dać Carrie szansę na nowe życie.
Mówię o cudzie.
Mianowicie?
Goście z TCKR pracowali nad cyfrowym transferem świadomości
do umysłu innej osoby.
Co to znaczy?
W najlepszym razie wykorzystujemy tylko 40 procent naszego mózgu.
Pozostałe 60 leni się jak na dobrych wakacjach.
Czyli...
Dzięki kompresji
możemy wcisnąć czyjąś świadomość do nieużywanej części mózgu.
Możemy pobrać świadomość Carrie z jej zepsutej skorupy
i wgrać ją w ciebie.
Jej głos w mojej głowie?
Ona cała w twojej głowie,
jak pasażerka.
Pośrednie odczuwanie. Będzie widzieć i czuć to samo co ty.
Będzie znów żyć.
- Czuć? - Macie synka, Parkera.
Skąd wiesz?
Gdy go przytulisz, Carrie też to poczuje.
Będzie mogła tulić syna poprzez ciebie.
Ile to kosztuje?
Ani centa.
Podczas transferu będziemy musieli uśmiercić jej ciało,
ale organy przekażemy na przeszczepy.
Pomożemy innym.
Co ty na to?
Muszę to przemyśleć.
Carrie już to zrobiła.
Twoja kolej.
Rozpoczynam zabieg.
Przechodzę do wgrywania.
Zainstalowane.
Gotowe.
Otwórz oczy, Jack.
Carrie?
Jeśli mnie słyszysz, powiedz Jackowi, co widzisz.
Jabłko. Widzę jabłko.
Słyszę ją.
Mówi, że jabłko.
Serwus, skarbie.
Cześć, Jack.
Weź je.
A teraz ściśnij.
Carrie, czujesz to?
Mówi, że tak.
Odczucia aktywne. Ugryź.
O Boże.
Tak długo niczego nie jadłam.
Czujesz smak?
Czuje. Jasny gwint!
Zatem wszystko działa.
- Wprowadźcie go. - Chodź, kochanie.
To Parker?
Ale urósł.
Jack, przytul naszego synka.
Uściśnij mnie mocno.
Czuję go. Naprawdę go czuję.
Mama mówi, że cię kocha.
Pokrzepiające.
Owszem, ale zaraz powiesz „ale”.
Nie chcę filozofować, ale...
jak długo może potrwać szczęście?
PIĘTNAŚCIE MILIONÓW
Rany, przewróć stronę. Strasznie wolno czytasz.
Przyglądam się rysunkom.
O to chodzi w komiksach.
Powaga.
Muszę się odlać.
Nigdy do tego nie przywyknę.
Miło, co?
Nie umyjesz nam rąk?
Nam?
To obrzydliwe.
Clayton Leigh, lat 38, został dziś uznany za winnego
okrutnego morderstwa prezenterki pogody, Denise Stockley,
której szczątki znaleziono rok temu.
Wyłącz. To zbyt brutalne dla czterolatka.
Nic mu nie jest, nawet nie słucha.
Parker! Jezu.
- Nie krzycz na niego! - Ale ty na mnie możesz?
- Skarbie... - Tak to działa?
To dziecko.
Przegiąłeś, młody.
Nie, wcale nie przesadzam.
Posłuchaj...
Kierowca przyklejony do tylnego siedzenia
nie jest niczym przyjemnym dla nikogo w aucie.
Zero prywatności dla niego, zero sprawczości dla niej.
- Istne szaleństwo. - Właśnie.
Jak chcesz.
Paplaj dalej, to nakarmię cię anchois.
Będziesz cicho?
Zamkniesz się?
Ty...
Wal się!
Kurwa!
Mam to gdzieś.
Wciąż nadajesz.
Niedługo potem on, a raczej oni, przyszli do mnie.
Jakbym był ich terapeutą małżeńskim.
Stul się i daj mi mówić. Pozwól mi skończyć pieprzone zdanie.
- Rozumiem, w czym tkwi problem. - Ona jest problemem.
Przyzwyczajenie rodzi lekceważenie.
Musicie ograniczyć kontakt.
Jak? Ględzi w mojej w głowie jak zdarta płyta.
Możemy zwiększyć twoje uprawnienia.
Dać ci nieco więcej kontroli.
Zamknij się! Wybacz, mów dalej.
Możemy dodać opcję pauzowania Carrie.
Od czasu do czasu.
To ułowiłoby sprawę wam obojgu.
Zróbcie to.
Wisi mi to. Zgoda.
Zwiększył uprawnienia.
- Tym guzikiem włączysz pauzę. - Tym?
Tak.
Dość szybko z niej skorzystał.
Bezceremonialnie obczajasz biust tej baby?
Tylko nie zaprzeczaj, bo czuję, jak ci staje.
I na dodatek spojrzałeś na jej tyłek. Ja pierdolę!
I co z tego?
Jestem meganapalony. Nie zwaliłem sobie od miesiąca.
Nie powstrzymuję cię.
Patrzysz mi przez ramię, ale od środka.
To jak trzepanie przy glinie, który jest twoją starą.
- Pieprz się! - Wiesz co?
Mam dość. Pauzuję cię.
Nie. Jack, nie waż się!
Jack, ostrzegam...
To nie było miłe.
Nie rób tego więcej.
Jesteśmy w domu?
To dynia? Halloween dopiero za parę miesięcy.
To dzisiaj.
Jak długo mnie nie było?
Kilka tygodni.
Nie wiem, z osiem.
Dobra, przepraszam.
Miałem wyrzuty sumienia,
więc kupiłem ci to.
To tak jakby nasza rocznica, więc...
Wal się, dupku.
Mam zjeść babeczkę czy nie? Z kremem pomarańczowym.
Gdzie Parker? Chcę go zobaczyć.
Zabrałeś mi go na kilka miesięcy.
Chcę zobaczyć syna.
Dobrze.
Gdzie on jest?
Co porabiasz?
- To wóz strażacki? - Tak.
Powiedz, że go kocham.
Mamusia cię kocha.
Że co?
- Chcę go przytulić. - I wiesz co?
Mamusia chce się przytulić.
Boże.
Parker skomplikował sprawę.
Oboje czuli się za niego odpowiedzialni, więc szukali kompromisu.
Dogadali się jak dorośli.
Jack włączał Carrie tylko w weekendy.
Wychodzili z Parkerem na spacery.
To było jak podział opieki nad dzieckiem po rozwodzie.
Schowaj się.
Dobrze!
Idę.
To się sprawdzało...
przez jakiś czas.
Cześć.
Chyba jesteśmy sąsiadami.
Właśnie się wprowadziłam.
- Emily. - Jack. Miło cię poznać.
Błagam.
- A to kto? - Parker.
Fajne imię.
Do zobaczenia.
Jasne.
„Do zobaczenia”?
Była miła.
Pierdolisz. Wiem, kiedy buzują ci hormony.
Jądra pęcznieją ci jak kokosy.
Odpuść. Jestem z Parkerem.
Nawet jej nie podrywałem.
Wiesz co? Walę to. Koniec odwiedzin.
Jack, nie waż się.
Ty sukinsynu!
Zaczekaj.
Czas mijał, a Jack lepiej poznawał sąsiadkę.
Carrie kiepsko to znosiła.
Pracuje cały tydzień. Chcemy spędzić razem weekend.
Nie możesz się z nami cieszyć?
Nie. Jakimś cudem nie potrafię.
Jesteś taka zgorzkniała.
Że co?
Znowu ci truje?
Carrie, przestań jęczeć.
Powiedz, żeby się odwaliła.
- Ja... - Powiedz jej.
Rany boskie.
Weekendowe wizyty nie działają?
- Próbowaliśmy ograniczyć ją do godziny... - Ale wtedy tylko narzeka i ocenia.
Ramy czasowe są dla niej frustrujące.
Carrie jest frustrująca dla nas.
Jest teraz wyłączona?
Cóż...
Pozostaje wykasowanie.
- W sensie... - Trwałego usunięcia.
Nie.
- To byłoby zabójstwo. - Nie według prawa.
Ale według etyki.
Jest resztką kodu w twojej głowie.
- To jak skasowanie starego maila. - Nie.
Żadnego kasowania. Odpada.
Chce być blisko Parkera. Nie mogę jej tego odebrać.
Musi być inne wyjście.
Moi drodzy...
macie szczęście.
Jest w fazie testów beta. Targetem są śmiertelnie chorzy rodzice.
To pamiątka dla ich dzieci.
Proszę.
Małpka?
Pamiątka. Możemy wgrać ją tutaj.
Tam?
Ma receptor świadomości.
Podobny do twojego, ale to prototyp.
Tu jest kamerka, żeby mogła widzieć Parkera.
Całe ciało ma czujniki dotyku,
więc jeśli synek ją przytuli, poczuje to i odpowie,
ale w przyjazny dziecku, ograniczony sposób.
Nie wiem, muszę to przemyśleć.
Ja jestem za.
Ona już zdecydowała. Twoja kolej.
Transfer był szybki.
Carrie nawet o nim nie wiedziała.
Dopóki się nie ocknęła.
Rozerwij papier, śmiało.
- Jack? - Jeszcze trochę.
Jest.
Wyciągnij ją.
Brawo.
Co to?
Małpka.
Co?
Fajna, co?
Jack, co jest grane?
Wiesz co?
To wyjątkowa małpka.
- Mama chciała, żebyś ją miał. - Co?
Zawsze gdy ją przytulisz, mama będzie wiedzieć i też to poczuje.
Nie! Chcę wrócić do twojej głowy!
Jack!
Małpka mówi.
Da ci znać, co czuje.
Mówi?
Urządzenie komunikacyjne jest dość prymitywne.
To prototyp.
Jack!
Nie...
Małpka cię kocha.
Słyszałeś?
Małpka chce się przytulić.
Przytul małpkę.
Małpka cię kocha.
Małpka chce się przytulić. Małpka cię kocha.
Małpka cię kocha...
Myślę, że...
małpka potrzebuje chwili, by przywyknąć do obecnego stanu.
Posłuchaj, pieprzona zdziro.
Wciąż możemy cię usunąć.
Tego chcesz?
Jeśli nie, powiedz: „małpka chce się przytulić”.
Małpka chce się przytulić.
Będziesz dobrą zabawką?
Pytam, czy będziesz dobrą zabawką?
Małpka cię kocha.
Oby.
Po jakimś czasie Parkerowi znudziła się nowa zabawka.
Takie są dzieci.
Mali niewdzięcznicy.
Małpka chce się przytulić.
Chwileczkę. To muzeum zbrodni.
- Gdzie w tym zbrodnia? - Zbrodnią jest sama małpka.
Kilka lat temu zabroniono transferu
ludzkiej świadomości do tak ograniczonych form.
Żeby było humanitarnie, muszą wyrażać przynajmniej pięć uczuć.
Prawa człowieka dla cookiesów. Nieźle, co, Carrie?
Małpka chce się przytulić.
Wciąż tam jest?
Usunięcie jej też jest nielegalne. Cóż zrobić?
ACLU rozpętało burzę
i przez tę głupią małpę wyrzucono mnie na zbity pysk.
Nie dostałem nawet odprawy.
Dlatego otworzyłem muzeum.
Musiałem coś wymyślić. Wykorzystałem swoją naturę kuglarza.
Małpka chce się przytulić.
Pieprzona klima wciąż nie działa. Ale zaduch.
Zbyt długo odwlekamy ten moment.
Gotowa na główną atrakcję?
Zapraszam tutaj.
Ostrzegam, że nie jest tym samym gościem, którym kiedyś był.
- Przepraszam. - Więcej wody?
Nie trzeba.
Jest tam.
Proszę pana, ma pan gościa!
Przedstawiam Claytona Leigh, mordercę pogodynki.
Ostatnio jest dość osowiały.
Żałosny człowieczek.
Ale nie przesadzaj ze współczuciem. To morderca.
Nie zapominajmy o Denise Stockley. Pechowa i urocza.
Prawda, Clayton?
Patrzy na ciebie.
Uważaj, możesz być w jego typie.
Wygląda tak realnie.
Bo to on, a raczej pełna wersja jego świadomości.
Pewnie zastanawiasz się, jak się tu znalazł.
Po zwolnieniu chciałem zająć się celebrytami.
Po ich śmierci reinkarnować ich jako hologramy.
Stworzyć żywe muzeum Madame Tussauds.
Ale ta branża to bagno.
Ciągłe problemy z tantiemami i reprezentantami.
Ale mordercy?
To inna historia.
Panie Leigh, już się przedstawiam.
- Jestem Rolo Haynes. - Z branży technologicznej?
Owszem.
Możesz zbadać DNA i dowieść mojej niewinności?
Jest taka opcja, ale nie dlatego tu jestem.
- Mam propozycję. - Żegnam.
Chwileczkę. Mogę pomóc!
Mogę pomóc pańskiej rodzinie!
Jak go do tego nakłoniłeś?
Nie musiałem.
Chodzi tylko o przepisanie praw do cyfrowej wersji ciebie
na wypadek najgorszego.
Obiecuję, że twoi bliscy otrzymają lwią część zysków.
Jeżeli, Boże broń,
zostaniesz skazany na krzesło,
twoja rodzina będzie miała zapewniony byt.
- Co na to rodzina? - Mieli go gdzieś.
Porzucili go, gdy trafił za kratki.
Straszne, nie?
Matko Boska, Clay. To twoja dusza.
Dusza nie istnieje. To tylko symulacja komputerowa.
To po co mu twoja zgoda?
Nie będzie ważna, jeśli mnie ułaskawią.
A jeśli nie?
Jeśli trafię na krzesło, umowa zapewni pieniądze tobie i dzieciom.
Będziecie mieć dach nad głową.
Skarbie, nie...
To coś dobrego.
Ale nie został ułaskawiony...
Jasne, że nie, bo był winny!
- Mieli wątpliwości. Widziałeś dokument? - Bujda na resorach.
- A fałszowanie DNA? - Poważnie?
To pewniak.
Dzień, w którym zasiadł na krześle,
był dniem sprawiedliwości.
Clayton nie mógł narzekać.
Był pionierem.
Miałem zassać całą jego świadomość,
a on miał zostać pierwszym skazańcem,
który przetrwał własną egzekucję.
Transfer się powiódł.
Niebawem Clayton narodził się ponownie.
Siema.
Gratulacje.
Witaj w zaświatach, że się tak wyrażę.
Dobrze wyglądasz.
Jestem duchem?
Jeśli ci to pomoże, to tak.
Muszę przetestować kilka rzeczy.
Może być dziwnie, ale wytrzymaj.
OBIEKT GOTOWY
Co to, kurwa, ma być?
Samo oglądanie zbrodniarza w celi było niezłe,
chociaż mało porywające.
Ale samodzielne pociągnięcie dźwigni?
To dopiero atrakcja.
Trzy, dwa, jeden...
Doświadczenia Dawsona popłaciły.
Idealne odwzorowanie bólu
podczas śmiertelnego rażenia prądem.
Realna symulacja każdego wolta.
Nie wolno było przekraczać 15 sekund na maksymalnym napięciu.
To zniszczyłoby jego cyfrowe synapsy. Zabiłoby go.
Dziesięć sekund było optymalną długością rażenia
oraz kuszącym limitem.
Odpocznij.
Rozgość się w celi.
Oficjalne otwarcie jutro.
ŚWIATOWEJ SŁAWY CZARNE MUZEUM
Na początku goście ledwo się mieścili.
Proszę, nie rób tego. Błagam.
Proszę.
Tak naprawdę chodziło o pamiątkę.
Była piękna.
Po skończeniu tortur
wypadał brelok ze świadomą migawką Claytona.
Prawdziwą kopią jego umysłu
bez końca cierpiącego katusze,
na wieki zapętloną w tym perfekcyjnym momencie agonii.
Zawsze aktywna,
zawsze cierpiąca.
A do tego... Jak ty to nazywasz?
Podręczna!
Będzie łatwiej, jeśli usiądziesz.
Siadaj.
Co? Mój akcent?
Nie jestem Brytyjką.
Wybacz, że cię rozczarowałam.
Kim jesteś?
Ominąłeś część historii. Dlaczego?
Co z protestami?
Jego żona rozpoczęła kampanię, która zyskała spory rozgłos.
Nazwałeś ją świętojebliwą, ale to dzięki niej spadła frekwencja.
Niestety protestujący w końcu odpuścili.
Gdy było jasne, że rząd gówno zrobi,
przeszli do kolejnej pomyłki sądowej z popularnym hashtagiem.
Ale wykonali swoje zadanie. Zniszczyli reputację muzeum.
Kim byli twoi kolejni klienci?
Straciłeś turystów i rodzinne wycieczki.
Kto został?
Znów ty, skurwysynu?
Samotnicy, sadyści
i obłąkani supremacjoniści.
Wykluczone! Wynocha.
Ale było ich za mało.
Muzeum nie zarabiało na siebie, więc jeśli zjawił się
jakiś nadziany ważniak z fetyszem władzy...
i chciał zapłacić ekstra za dodatkowe sekundy...
OBIEKT GOTOWY
...zgadzałeś się.
Dziękuję.
Po tym nie był już taki jak kiedyś.
Był na wpół żywy.
Nawet zboczeńcy nie chcieli torturować warzywa.
Gdzie w tym radość?
Ale ktoś do niego przyszedł.
Ujrzała go.
Stanęła w tym miejscu
i zobaczyła, co mu zrobiłeś.
Clay?
Był jak potulne zwierzę.
Bóg wie, czy ją rozpoznał.
Bóg wie, czy rozpoznaje mnie.
Tato...
Wszystkiego najlepszego.
To, co zobaczyła, przerosło ją.
Liczyła, że zdoła oczyścić jego imię, ale to ją złamało.
Wiesz, co zrobiła po powrocie?
Popiła wódką garść tabletek nasennych. Znalazłam ją, ty jebany gnoju.
Gorąco?
Bardzo mi przykro.
Głupia, cyfrowa klima.
Łatwa do zhakowania.
Nigdy nie przyjmuj napojów od obcych.
Tata mnie tego nauczył.
Sądząc po kolorze ust, umrzesz za 30 sekund.
Bez obaw.
Spotkamy się po drugiej stronie.
Witaj.
Komputer twierdzi, że się ocknąłeś.
Gratulacje, jesteś pionierem.
Coś ty zrobiła?
Okazuje się, że można przesłać ludzką świadomość do wirtualnej.
Tatuś da ci popalić.
Wyciągnij mnie stąd, ty jebana...
Pewnie teraz wrzeszczysz i mi wymyślasz, ale tego nie słyszę.
- Ty... - Dzięki tobie tata nie może mówić.
Inaczej zapewne przekazałby mi twoje błagania.
Pieprzona zdzira!
Niebawem zostaniesz poddany kolejnej pionierskiej próbie.
Pierwszej podwójnej eutanazji.
Nie!
Anulowałam limit czasowy, więc tatuś oberwie pełną parą.
Powinno wystarczyć, by go uwolnić.
Ale ty...
uwięziony tam w środku, poczujesz wszystko.
Cały ból.
- Wal się! - Każdy pojedynczy wolt.
- Pierdol się! - A ja sprawię sobie pamiątkę.
Tylko nie to!
Proszę!
Zawsze aktywną.
- Zawsze cierpiącą. - Kurwa! Nie!
Żegnaj, tato.
PAMIĄTKA GOTOWA
Małpka cię kocha.
Jak mi poszło, mamo?
Wszystko git?
Doskonale, skarbie.
Jestem z ciebie dumna.
Dzięki.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk